Powieść laureatki Odkryć Empiku, nominowanej do Nagrody Literackiej „Nike”
Joanna wyrusza z mazowieckiej wsi w daleką podróż ze swoim chłopakiem. Ma być bajka na Dalekim Wschodzie, wychodzi tragikomedia. Bohaterce grozi deportacja, a jej życie miłosne kończy się, zanim na dobre się zaczęło. „Są miliony ludzi jak ja. Miliony dziewczyn. Tylko że za każdym razem, kiedy wychodzę z przychodni, zostaję na ulicy sama”. Aleksandra Zbroja sięga po temat nieobecny dotąd w polskiej literaturze i robi to w poruszający emocjonalnie i wybitny literacko sposób.
Takiej powieści jeszcze w Polsce nie było. Bohaterką jest „hifiara”, która o swoim zakażeniu wirusem dowiedziała się niechcący, na dodatek w obym dla niej kraju. Stygma społeczna i dyskryminacja, a przede wszystkim wstyd jako kulturowy ciężar prowadzą opowieść. Ale jest ona również próbą odzyskania sprawczości w sytuacji bezradności i o sile przyjacielskiej siatki, która chroni nas, kiedy my same jesteśmy zbyt słabe. Bardzo ważny i mocny głos, który łamie tabu.
Sylwia Chutnik
Kiedy słyszę, że ktoś musi mi coś powiedzieć, od razu zastanawiam się, czy chcę to usłyszeć. Tej wątpliwości w przypadku Aleksandry Zbroi nie mam. Dostajemy wciągający Bildungsroman w czasach, gdy na to za późno i nie po drodze. Joanna (bohaterka) opowiada o układaniu się z własnym ciałem, z życiem i z chorobą, a czyni to z literackim wdziękiem, któremu nie szkodzi szczerość ani waga podejmowanego tematu. Czytajcie!
Ignacy Karpowicz
Szukasz więcej propozycji? Zobacz nasze tytuły z kategorii literatura piękna polska
Jaką tematykę porusza Aleksandra Zbroja w swojej powieści "Muszę Ci coś powiedzieć"?
Książka "Muszę Ci coś powiedzieć" to poruszająca opowieść o młodej kobiecie mierzącej się z nagłą diagnozą wirusa HIV w obcym kraju. Autorka łączy wątek osobistego dramatu z próbą odzyskania sprawczości w obliczu silnej społecznej stygmatyzacji. Narracja prowadzi czytelnika przez trudny proces akceptacji własnego ciała oraz walki ze wstydem będącym ciężarem kulturowym. Publikacja ta stanowi przełomowy głos w polskiej literaturze pięknej, ponieważ odważnie przełamuje dotychczasowe tabu medyczne i społeczne.
W jakim stylu literackim utrzymana jest historia Joanny opisana w tej książce?
Powieść jest napisana w formie tragikomedii, która łączy bolesne doświadczenia z literackim wdziękiem i dużą szczerością. Aleksandra Zbroja posługuje się stylem określanym jako Bildungsroman, ukazując dojrzewanie bohaterki w skrajnie trudnych i nieprzewidywalnych okolicznościach. Czytelnik znajdzie tu zarówno momenty głębokiego wzruszenia, jak i gorzkiego humoru wynikającego z absurdalnych sytuacji życiowych. Wysoka jakość artystyczna tekstu sprawia, że historia jest wciągająca mimo powagi podejmowanego tematu.
Czy fabuła powieści skupia się wyłącznie na medycznym aspekcie walki z chorobą?
Głównym motywem nie jest sama medycyna, lecz emocjonalny ciężar stygmatyzacji oraz siła przyjacielskiego wsparcia. Historia koncentruje się na tym, jak diagnoza wpływa na relacje międzyludzkie i postrzeganie samej siebie przez główną bohaterkę. Autorka kładzie duży nacisk na znaczenie siatki bezpieczeństwa tworzonej przez bliskie osoby w chwilach największej bezradności. To głębokie studium ludzkiej psychiki w starciu z problemem, który wciąż budzi lęk i prowadzi do społecznej izolacji.
Komu nie poleca się lektury tej konkretnej pozycji literackiej?
Lektura może być zbyt obciążająca dla osób poszukujących wyłącznie lekkiej rozrywki pozbawionej trudnych tematów społecznych i egzystencjalnych. Ze względu na surowy opis zmagań z wykluczeniem i poczuciem wstydu, książka wymaga od odbiorcy dużej empatii oraz gotowości na konfrontację z bolesną rzeczywistością. Nie jest to odpowiednia pozycja dla czytelników unikających literatury zaangażowanej lub osób wrażliwych na tematykę chorób przewlekłych. Wysoki poziom literacki i ciężar gatunkowy sprawiają, że pozycja ta wymaga pełnego skupienia oraz emocjonalnego zaangażowania.
Jaką rolę w fabule odgrywa motyw podróży bohaterki na Daleki Wschód?
Wyprawa na Daleki Wschód stanowi punkt wyjścia dla życiowego kryzysu i przymusowej konfrontacji z własną tożsamością. Egzotyczna podróż, która miała być spełnieniem marzeń, szybko zamienia się w pasmo nieszczęść zakończone groźbą deportacji. Ten ostry kontrast między oczekiwaną przygodą a brutalnym zderzeniem z systemem obcego państwa podkreśla osamotnienie Joanny. Podróż staje się tu kluczową metaforą wewnętrznej drogi, jaką bohaterka musi przejść, by zrozumieć swoją nową sytuację życiową.
