Dzieci upadłych bogów. Wojna straconych serc. Tom 2

Są książki, na które kontynuację czekamy z zapartym tchem, a jedną z takich pozycji była dla mnie książka „Dzieci upadłych bogów”. W tej części Tisaanah, która za cenę własnej wolności porzuciła bezpieczeństwo tych, na których jej zależało, zmuszona jest do walki w wojnie Zakonów. Musi podjąć trudne decyzje, które wystawią na próbę jej serce i przekonania. Max, z kolei, staje się dowódcą, zmagając się z własną przeszłością i tajemniczą magią, którą skrywa. 🤝🔥.

W miarę jak zdrada w Arze wywołuje jeszcze, krwawszy konflikt, bohaterowie muszą podjąć decyzje, które mogą ich wiele kosztować – wolność, władzę, a może i miłość. Zostają wrzuceni w świat starożytnej magii i tajemnic, które mogą odmienić ich los.

Kontynuacja losów Tisaanah i Maxa nie do końca trzymała mnie w napięciu, przyznaję, że czytanie szło mi momentami nieco opornie. 😅

Ta część mocno skupia się na politycznych intrygach i walce o władzę, co sprawia, że akcji jest mniej, a więcej zawirowań i moralnych dylematów. Momentami narracja wydawała mi się nieco chaotyczna, a niektóre fragmenty usypiały – może to kwestia mojego gustu, ponieważ nie jest to typowe romantasy. To bardziej opowieść o wyborach, poświęceniach i mrocznych siłach, które zagrażają wszystkim bohaterom.

Najbardziej zaciekawił mnie wątek Aefe – jej historia i tajemnice. Bardzo długo nie potrafiłam w żaden sposób połączyć jej losów z Tisaanah i Maxem, aż w końcu wszystkie elementy wskoczyły na swoje miejsce. Dzięki temu zakończenie książki zaskoczyło mnie i sprawiło, że z pewnością sięgnę po kolejny tom, mimo że ten uważam za średnio udany.

Podsumowując: jeśli lubisz złożone polityczne intrygi i świat pełen tajemnic, ta seria może Ci się spodobać. Mimo mieszanych uczuć do tego tomu, jestem ciekawa, co przyniesie kolejna część! 📚✨.

Drugi tom z serii “Wojna straconych serc” Opowiada o skutkach poświęcenia jakiego dokonała Tisaanah, by uwolnić ludzi, których opuściła. Pakt krwi jaki zawarła, wymaga od niej przelewu krwi, a nie zawsze idzie to w parze z jej sumieniem. Oddany jej sercu Max wspiera ją i chroni na każdym kroku. Dziewczyna walczy z mocą Reshaye, a Max musi odkryć ogrom mocy, którą sam posiada. Niesie to za sobą wielkie konsekwencje.

Świetnie mi się czytało tą historię, z wielką przyjemnością. Pomimo swojej objętości, nie nużyła, choć brakowało mi czasu na czytanie, bo najchętniej pochłonęła bym ją naraz. Bardzo ciekawy wątek demona ukrytego w ciele Tis sprawił, że całość nabrała innego wymiaru. Demon o szarej moralności, którego nie potrafiłam ostatecznie skategoryzować w ramach dobrej czy złej postaci i bardzo dobrze znają obie strony miłosnej relacji. Bardzo ciekawie zbudowana fabuła, świetnie skonstruowane postaci oraz sceny walki i magicznych zdolności, stworzyły niepowtarzalny, fantastyczny świat.

Mnóstwo niepewności i niebezpieczeństwa oraz gorącej namiętności w postaci książki, której kontynuacji nie mogę się doczekać. Polecam.

W tym tomie poznajemy nową bohaterkę Aefe, którą pokochałam praktycznie od pierwszego rozdziału. Nawet pokuszę się o stwierdzenie, że jej perspektywa momentami interesowała mnie bardziej niż Maxa i Tissanah. Dlatego plot twist, który na mnie spadł zniszczył mnie kompletnie 💔 I to wcale nie z tego powodu, że łamie serce, ale po prostu się go nie spodziewałam. Jestem osobą, która zawsze analizuje fabułę przez co ciężko mnie czymś zaskoczyć, ale tu autorce udało się to wyśmienicie.

Czasami zastanawiałam się, czy Carissa nienawidzi swoich postaci, bo cały czas zrzucała im jakieś kłody pod nogi. Historia tej dwójki ogromnie chwyta za serce. Tak wiele się już wycierpieli w swoich krótkich życiach i zasłużyli, żeby wieść spokojne życie w chatce na odludziu, ale w tej książce bohaterowie się dostają tego czego chcą.

Ta seria ma w sobie coś takiego, że nie da się przejść przez nią obojętnie. Dzieje się tak głównie za sprawą bohaterów, którzy są z krwi i kości. I to nie tylko główne postacie, wszyscy tutaj są jacyś. Każdy ma swoje demony, traumy i inny sposób na osiągnięcie pokoju, przez co ciekawie obserwuje się ich sposób dążenia do jego osiągnięcia. Szczególnie zainteresowało mnie z punktu widzenia tych „złych” postaci, ale w moim przypadku może to być zboczenie czytelnicze 😆

Jednak, żeby nie było tak kolorowo, muszę chwilę ponarzekać (ale tak tyci tyci 🤏🏻). W sumie jest to rzecz, którą zauważyłam również przy innych książkach autorki i dopiero podczas czytania „Dzieci upadłych bogów” świadomie to pojęłam. Otóż Carissa strasznie powoli buduje akcje, rozciąga ją i dużo razy mieli ten sam temat. Tyczy się to zawsze pierwszej połowy książki, dlatego tak strasznie mi się ona dłużyła i ciężko było mi się wciągnąć.

Wojna, krew, pot i łzy. Tak można opisać ten tom. Zmagań wojennych, planowania oblężenia, strategii i samych bitew jest tu naprawdę sporo. Bohaterowie przechodzą z jednej wojny do drugiej. Lubię takie rzeczy, ale dla mnie w pewnym momencie było tego już ciut za dużo.

„Dzieci upadłych bogów” złamały mi serce i to niejednokrotnie 💔 Od mojego poznania zakończenia minęło już trochę czasu, a ja w dalszym ciągu nie mogę się z niego otrząsnąć. Pomimo kilku wad kocham tę serię i mam nadzieję, że finałowy tom przyniesie bohaterom upragniony spokój, na który tak zasługują 🥺

„Dzieci upadłych bogów” to drugi tom cyklu autorstwa Carissy Broadbent pod tytułem Wojna straconych serc. Bardzo się cieszyłam, że mogłam poznać historię tak twardej, walecznej i zdeterminowanej bohaterki jaką jest Tisaanah. Kiedy czytałam „Córkę niczyich światów” strony, które przerzucałam palcami zdawały się płonąć. Historia tej niesamowitej niewolnicy wciągnęła mnie mocno, na tyle, że nie zwracałam uwagi na mijający czas. Miłość potrafi być niszczycielską siłą i narzędziem do realizacji własnych celów. Bohaterka tej książki została sprzedana w bardzo młodym wieku, a jej rodzinna wioska została zaatakowana. Byłam ciekawa, czy Carissa Broadbent uda się utrzymać zainteresowanie historią, sprawić, że znowu poczuję te niesamowite emocje.

Główną bohaterką książki autorstwa Carissy Broabent pod tytułem „Dzieci upadłych bogów” jest Tisaanah, kobieta była niewolnicą, jej życie było bardzo ciężkie i pomimo wszelkich przeciwności była twarda. Nie można jej było złamać, pomimo tego, że magia, którą posiadała nie była zbyt duża. Udało jej się uciec, dostać do Zakonu, który szkolił czarodziejów, chciała stać się silna, zyskać zasoby i wrócić do Rhrell, aby uwolnić niewolników. Maxantarius Farlione to mężczyzna z mroczną przeszłością, który nie powiedział ostatniego słowa. Od tego wszystkiego minęło sporo czasu, Tisaanah spłaca zaciągnięte długi. Przehandlowała swoją wolność w zamian za bezpieczeństwo innych, zgodnie z paktem krwi jest zmuszona walczy w wojnie prowadzonej przez Zakony. Max stara się zrobić wszystko, aby ją ocalić. Wszystko zaczęło się komplikować, kiedy w Arze dochodzi do zdrady. Sytuacja staje się napięta, Max musi zmierzyć się ze swoją przyszłością, magią. Wspólnie z Tisaanah zostają wciągnięci w świat tajemnic i starożytnej magii, czy uda im się ocaleć? Czy są gotowi na to, aby poświecić dla sprawy wszystko?

Przedstawienie historii w książce „Dzieci upadłych bogów” jest świetne, wiele aspektów jest bolesnych i wpływających na emocje. Tisaanah jest twarda, a ja podziwiałam jej determinację. Bywały elementy w tej książce, które rozdzierały serce, ale bohaterka nadal kontynuowała swoją misję i wierzyła, że może uczynić świat lepszym miejscem. Jest jeszcze Max, rozwój ich relacji był piękny, podobało mi się, że on próbuje otworzyć się przed Tisaanah, zwłaszcza, że temat jego przeszłości nie należał do łatwych. Ich relacja jest rozbudowana. Carissa Broadbent przerosła wszystkie moje oczekiwania, drugi tom był jeszcze ciekawszy, wypchany akcją i trzymający w napięciu. Czytałam i czytałam, chłonęłam akcję, nagłe jej zmiany i rozdzierające serce sceny. W tej książce widzimy o wiele więcej głębi bohaterów, mamy historię miłosną, tęsknotę, wojnę, żądzę władzy i druzgocącą zdradę. Przygotujcie się na dynamiczne sceny bitew, które są walką o przetrwanie, ale także zdradzieckie knowania i spiski. Czy warto jest poświęcać się w tak heroiczny sposób? Czy to poświęcenie będzie wartościowe w obliczy tylu kłamstw? Czytając „Dzieci upadłych bogów” nie sposób się nudzić, ta książka trzymała mnie w napięciu przez cały czas. Styl pisania autorki jest naprawdę niesamowity, potrafi kusić czytelnika, sprawić, że nawet nie wie, kiedy dociera do ostatniej kropki. Autorka przeprowadza świetną analizę następstw wojny i traumy z nią związanej, a także tego, jak daleko ludzie mogą się posunąć, gdy są całkowicie pochłonięci wiarą, że robienie okropnych, przerażających rzeczy dla „większego dobra” jest ceną, którą warto zapłacić.

Carissa jak zwykle nie zawodzi. Nie zna też słów takich jak „litość”, „szczęśliwe zakończenie” czy „niezaskakujące plot-twisty”. Perfekcyjnie za to orientuje się w znaczeniu słów „trauma”, „skrzywdzeni bohaterowie” i „zakończenie wywołujące ogrom bólu i cierpienia”. A jej mottem przewodnim powinno chyba być „klątwa drugiego tomu nie istnieje”. W jej przypadku bowiem, każda następna część jest albo lepsza, albo na tak samo dobrym i wysokim poziomie jak pierwszy tom, zostawiając czytelnikami z łzami w oczach i z ogromem znaków zapytania w głowie.

Nie będę wdawać się w fabułę, bo to kontynuacja, a nikt nie lubi spojlerów, których nie udałoby się uniknąć. Wiedzcie jednak, że początkowe 100/150 stron nie było dla mnie łatwych i pewnie zabrzmi to dziwnie, mając na uwadze tak chwalący Carissę wstęp. Ale dajcie mi się wytłumaczyć. Pierwsze 100 stron nie było łatwych, bo fabuła szła dość wolno i lekko chaotycznie (zwłaszcza po wprowadzeniu nowej perspektywy), a wokół mnie szalały wręcz nazwy, imiona i zagrywki z pierwszego tomu, których, jak się okazało, nie pamiętałam. Ostatnio, czytając coraz więcej książek, więcej również zapominam i powroty do nawet ukochanych serii stają się trudniejsze. Tak było i tutaj, więc musiałam cofnąć się do 30/40 ostatnich stron Córki, żeby na nowo odnaleźć się w Dzieciach Upadłych Bogów.

Ale kiedy w końcu mi się to udało to po raz kolejny przepadłam…

Wojna Zakonów jest okrutna. Nikt nie bierze jeńców, podbijając i przejmując władzę. Carissa znowu idealnie oddaje emocje towarzyszące bohaterom, którzy muszą stać się dosłownie maszynami do zabijania w imię bitwy, która nie wydaje się ich. I choć są tu przegenialne intrygi polityczne, heroiczne walki, ogrom zdrad i buzującej niepewności i napięcia, to właśnie postacie i towarzyszące im uczucia uwielbiam w książkach Carissy najbardziej. Tisanaah i Max, dwie skrzywdzone dusze, obie związane z Reshaye (nieobliczalną moca a la Venom, której wypowiedzi wielokrotnie zaskakują i zmuszają do przemyśleń), które odnalazły się w brutalnym świecie. Zero nieporozumień, braku wsparcia czy bezsensownych kłótni, tylko ciągła praca nad relacją, próba naprawienia świata i poszukiwanie wolności, spokoju i niekończącego się już czasu tylko dla dwojga. To para, której po prostu się kibicuje, dla których po prostu pragnie się szczęścia, bo są tak genialnie wykreowani ze wszystkimi swoimi niedoskonałościami, przemyśleniami i wątpliwościami, że od pierwszej do ostatniej strony nie są tylko papierowymi bohaterami, a realnymi towarzyszami podczas tej pięknej i okrutnej przygody. Jednak Carissa szybko nawiązuje więź między czytelnikiem i jej postaciami i tak samo wyszło jej to podczas wprowadzenia nowej perspektywy Aefe i jej towarzyszy w całkiem innej linii czasowej. Niesamowicie szybko ich pokochałam i chyba ten wątek najbardziej zdruzgotał mi serce, kiedy powoli zaczynałam dodawać dwa do dwóch.

I okej, to debiutancka seria i widzę jej mankamenty. Niektóre wielkie bitwy powinny być dokładniej opisane, gdyż kończą się za szybko. Świat i system magiczny mogłyby być lepiej wytłumaczone (choć ja i tak przepadłam dla tych różnych rodzajów mocy, kontynentu pochłoniętego ciągłą wojną i legend, które teraz stają się prawdą), ale niczego nie zmienia to w mojej ocenie.

Ta seria jest po prostu rewelacyjna, niezwykle emocjonalna, pochłaniająca i okrutnie momentami angażująca. To krwawa, bezlitosna wręcz opowieść, a jednocześnie z pięknie opisywanymi uczuciami: miłością, przyjaźnią, poczuciem przynależności. W tym samym czasie jest to książka o miłości, z kolei nie mając wcale dużo romansu, który schodzi gdzieś na drugi plan podczas fabuły fantastycznej. Jest tu po prostu wszystko, w idealnej równowadze, a ta historia sama się wręcz czyta, łamiąc serce na milion drobnych kawałeczków z każdą kolejną stroną.