Dwór srebrnych płomieni. Saga Dwór cierni i róż. Tom 5 (barwione brzegi)

Sarah J. Maas należy do grona moich ulubionych autorek, świat Fae, który wykreowała pochłonął mnie do tego stopnia, że nie wyobrażałam sobie tego, aby nie sięgnąć po kolejne części, nawet jeśli dotyczą w dużej mierze innych bohaterów. Bez owijania w bawełnę Nesta nie należała do sympatycznych postaci, które zyskiwały w naszych oczach podziw. Może w tym wszystkim była jakaś metoda? Ludzie bywają różni, maja swoje własne demony, nie każdy potrafi przebić ten mur, którym się chronią. Liczyłam na nowe informacje i jaśniejsze światło rzucone na tą postać, czy autorce udało się sprostać wymaganiom? Nesta Archeron potrafi ująć swoją zawziętością, uporem i walecznością. Stara się sobie radzić, jako mieszkanka Prythianu i siostra księżnej Dworu Nocy. Kim jest? Czego musiała dokonać, przez co przejść? Na te wszystkie pytania i o wiele więcej stara się odpowiedzieć autorka Sarah J. Maas, czy jej się to udało? Czy dzięki tej powieści Nesta uzyska czytelnicze rozgrzeszenie? Każdy z nas może się zagubić i walczyć ze sobą, pilnować się i bać, dać się porwać czemuś nowemu.

Główną bohaterką książki „Dwór srebrnych płomieni” jest Nesta Archeron, człowiek, który wbrew sobie stał się Fae z czym tak do końca nie potrafiła sobie poradzić. Nie miała na to zbyt wiele czasu, wojna z Hybernią zbliżała się wielkimi krokami, a kiedy dobiegła końca można było liczyć na spokój i przede wszystkim pokój. Nie wszyscy wyszli z tych wydarzeń bez szwanku, wielu musiało leczyć rany, ale najgorsze tkwiły w sercu. Nesta Archeron chociaż była siostrą księżnej Dworu Nocy była bardzo zagubiona. Kocioł sprawił, że stała się Fae, po wojnie musiała znaleźć swoje miejsce w Prythianie, jednak nie będzie to proste. Czasu miała jednak na to wiele, stała się tak potężną istotą. Było jednak coś, co sprawiało, że cierpiała, że tłamsiły ją wyrzuty sumienia, śmierć ojca zadawała się zawsze naznaczać ją piętnem. Nesta czuła się odpowiedzialna za to, że człowiek, który dał im życie był martwy. Jedyne, co zagłuszało cierpienie to seks i alkohol, a to była równia pochyła pchająca ją do upadku. Był jednak ktoś, kto nie mógł na to patrzeć spokojnie, w taki sposób Nesta trafiła do Domu Wiatru i została zmuszona do treningów z Kasjanem. Samoobrona jest ważną rzeczą, Nesta nie miała, więc wyboru, jak tylko się temu poddać. Ludzkie królowe powróciły na kontynent, wojna z Hybernią się zakończyła, nic im nie zagrażało, dało im to możliwość ku temu, aby zawierać nowe sojusze i narazić wszystkich na niebezpieczeństwo. Pokój jeszcze nigdy nie był tak kruchy, a widmo kolejnej wojny tak realne, jedynie Nesta i Kasjan mogą temu zapobiec. Czy im się to uda? Czy Nesta stanie na wysokości zadania i zacznie współpracować? Czy będzie z tego coś dobrego? Czy Nesta w końcu najdzie miejsce dla siebie w Prythianie? Czy Kasjan stanie się dla niej oparcie? Czy pozwoli sobie na tę bliskość?

„Dwór srebrnych płomieni” bez dwóch zdań jest czymś innym, niż to, do czego przywykliśmy, poprzednie książki były naszpikowane akcją, a tutaj wiele czasu poświęcamy bohaterom. Bardzo cieszył mnie powrót do Prythianu, do tego klimatu, który sprawiał, że nie mogłam odłożyć książkę na bok, bo moi ukochani bohaterowie byli w niebezpieczeństwie, a ja musiałam wiedzieć, czy znowu będą bezpieczni. Nesta była postacią, którą od początku serii Dwór cierni i róż lubiłam najmniej, z czasem zyskała nieco w moich oczach, jednak nie była to jakaś wielka fascynacja. Sarah J. Mass skupiła się tutaj na pokazaniu, że wojna pomimo tego, że została wygrana odcisnęła się na życiu wielu istot. Jej terror, okrucieństwo odcisnęło piętno nie tylko na Neście. „Dwór srebrnych płomieni” jest powieścią, która podkreśla siłę kobiecych postaci, wartość przyjaźni między nimi, jak i to, że żadna z nich nie należy do tych krystalicznych. Każdy bohater posiada wady, charaktery bywają często trudne, ale są autentyczne. Myślę, że „Dwór srebrnych płomieni” jest historią Nesty, jej rozliczeniem z przeszłością i otwartymi wrotami do przyszłości. Bohaterka wyrusza we własną podróż, wewnątrz samej siebie, co sprawiło, że można lepiej ją poznać i zauważyć zmiany, które się w niej dokonały. Wiedziałam, że otrzymam Nestę, jej rozliczenie z przeszłością i widmo przyszłości, teraz wiem, że nie muszę się o nią martwić. Wiem, że Kasjan będzie nad nią czuwać, a ona czasem mu na to pozwoli. „Dwór srebrnych płomieni” to także nowe bohaterki, które zyskały moją sympatię, Emerie i Gwyn, wspólnie z Nestą pokazują, że przyjaźń jest ważna, a kobiety potrafią być silne i szanować siebie na wzajem. Książki Sarah J. Maas wywołują w czytelnikach wiele emocji jeszcze za nim zdołają się pojawić, nic więc dziwnego, że książka przepełniona jest miłością w każdej jej odmianie.

Nesta Archeon, najstarsza siostra księżnej Dworu Nocy Feyry zatraca się w złości, alkoholu i przygodach na jedną noc. Feyra, Rhysand i ich „wewnętrzny krąg” dla jej własnego dobra, wysyłają ją do Domu Wiatru, który „znajdował się zbyt daleko od miasta, a ona nie umiała latać, co oznaczałoby konieczność pokonywania dziesięciu tysięcy stopni w górę i w dół”, aby mogła udać się do jednego z podejrzanych przybytków, do których udawała się od czasu powrotu z wojny z królem Hybernii. Dom Wiatru ma stać się nie tyle więzieniem dla Nesty, co miejscem, w którym dojdzie do siebie. Ten dom jest również schronieniem dla kapłanek zajmujących się biblioteką. Do „opieki” nad Nestą zgłasza się zakochany w niej Kasjan, który na wszelkie sposoby stara się przełamać jej niechęć do tego czym się stała, po tym jak została wrzucona do Kotła. Z czasem Nesta zaczyna trenować z Kasjanem, aby następnie zachęcać do treningów kapłanki.

W tym samym czasie, Feyra i Rhysand gorliwie starają się o dziedzica tronu Dworu Nocy, jednak informacje przekazane przez pieśniarza cieni Azriela nie napawają optymizmem - zamieniona w staruchę królowej Briallyn chce odnaleźć Kocioł, „aby odzyskać młodość”. „Pomaga” jej uwięziony w jeziorze Kościej, który aby złamać klątwę, wykorzystuje Briallyn, aby za jej pomocą odnaleźć starożytne artefakty stworzone przez Kocioł, zwane Skarbami Grozy – Maskę, Harfę i Koronę. Po raz kolejny rozpoczyna się wyścig z czasem.

„Dwór srebrnych płomieni” to ostatni z dotychczas wydanych „dworów” Sarah J. Maas. Autorka zapowiedziała dwa kolejne tomy, aktualnie trwa przedsprzedaż tomu 6, który według doniesień jest najlepiej sprzedającym się tomem w przedsprzedaży całej serii.

Ten tom skupia się na losach Nesty i Kasjana, choć oczywiście kontynuuje historię Feyry i Rhysa, oraz walki z mocami, które chcą zniszczyć Pryhtian.

Nesta zdecydowanie nie była moją ulubienicą w tym cyklu, jednak po tym tomie, zyskała w moich oczach. Podobało mi się, jak Maas zbudowała tę postać i jak stopniowo odkrywała karty, pokazując jakie wydarzenia wpłynęły na to, że Nesta stała się tym, kim się stała. Wyniosła „księżniczkowata” fasada okazała się maską, za którą skrył się ogrom bólu, cierpienia i odrzucenia. Dobranie do niej Kasjana, który w młodości przeżył ogrom odrzucenia i upokorzenia, który wciąż czuje się gorszy i niegodny przyjaźni z potężnym Rhysem. Dwie zranione dusze, które czują się niegodne znalezienia drugiej połówki. Początkowo relacja tej dwójki to wręcz trzaskająca nienawiść, która przeobraża się w coś na kształt porozumienia, które dość szybko przechodzi w relację „przyjaźni z benefitami”.

Uwaga. W tym tomie pojawia się sporo scen łóżkowych. Bardzo obrazowych scen łóżkowych, z tego względu uważam, że jest to powieść dla pełnoletnich czytelników.

Gdzieś na marginesie historii Nesty i Kasjana pojawiają się historie kapłanek opiekujących się biblioteką, dla których Dom Wiatru stał się azylem. Każda z historii, to historia przemocy wobec kobiet, brutalnego rozwiązywania rodzinnych waśni, czy „sposobu” obchodzenia się z pokonanym wrogiem. To, co podnosi na duchu, to zachowanie kobiet, które po latach ukrywania się w swoim sanktuarium, zachęcone przez Nestę wychodzą ze swoich stref komfortu i zaczynają się uczyć walczyć, nie tylko z fizycznym wrogiem, ale z wrogiem siedzącym w ich głowach, z ciągłą pętlą obwiniania się o to co się stało, z byciem ofiarą.

Historia Feyry i Rhysa, choć w tym tomie niemalże marginalna, wciąż rozgrzewa serce. Idealna para w życiu i w rządzeniu, która dba o swoich przyjaciół i poddanych. Która jest w stanie wiele poświęcić, aby zapewnić pokój swoim ludziom. Oczywiście Maas musiała im utrudnić życie, tak, żeby czytelnikowi na chwilę stanęło serce – więcej nie powiem, musicie przeczytać.

Moim zdaniem, ten tom dobrze zwieńczył historię opisaną w poprzednich tomach, domykając sporo wątków. Jestem ciekawa, co pojawi się w zapowiadanym na przyszły rok tomie 6. Będę czekać.