Dwór skrzydeł i zguby. Saga Dwór cierni i róż. Tom 3 (barwione brzegi)

Po wydarzeniach opisanych w drugim tomie cyklu, czyli „Dwór mgieł i furii” Feyra jest nie tylko Księżną Dworu Nocy, ale przede wszystkim towarzyszką Rhysanda, a to znaczy wiele więcej niż bycie żoną. Nad Prythianem wciąż wisi widmo zniewolenia przez króla Hybernii, a Feyra i Rhysand, wraz z wiernymi przyjaciółmi, będącymi rodziną z wyboru księcia Dworu Nocy, czyli Kasjanem, Azrielem, Morrigan i Amreną robią wszystko, aby temu zapobiec. Szukają sprzymierzeńców, zarówno między władcami innych Dworów, jak i wśród ludzkich królowych. Na miejsce spotkania z władczyniami ludzi, wybierają dom ojca Feyry, który nie jest już nędzną chatką, ale wytworną rezydencją. Początkowo siostry Feyry, wyniosła Nesta i delikatna Elain nie chcą się zgodzić na współpracę z fae, jednak gdy na szali leży los ludzkości, zgadzają się pomóc. Zarówno Feyra, jak i jej siostry nie spodziewają się, jak wysoką cenę przyjdzie im zapłacić za pomoc Prythianom w walce przeciwko królowi Hybernii. Aby ocalić Pryhian, Feyra wraz z towarzyszami musi przejąć Kocioł – najpotężniejszy magiczny artefakt, z którego, według legendy, wyłoniło się całe życie na Prythianie, a którego mocą teraz dysponuje król Hybernii, który używa go łamania zaklęć, niszczenia barier i tworzenia niezniszczalnych więzi. Kocioł ma zdolność odbierania życia, ale również przemieniania tych, którzy zostaną włożeni do niego. Czas do ostatecznej walki z królem zdaje się kurczyć z każdym dniem, a budowanie sojuszu przeciwko niemu staje się coraz bardziej skomplikowane. Czy uda się obronić Prytnian i świat ludzi przed królem Hybernii?

„Dwór skrzydeł i zguby” to trzeci tom bestsellerowej serii „Dwór cierni i róż” Sarah J. Maas.

Ten tom, podobnie jak poprzednie klasyfikowany jest jako romantasy i choć oczywiście mamy wątek romantyczny i gorące sceny z udziałem głównych bohaterów, to na pierwszy plan wysuwa się polityka i intrygi.

Jak wspomniałam, znaczna część powieści skupia się na poszukiwaniu sojuszników przeciwko królowi Hybernii. Głównym problemem są dawne krzywdy wyrządzone przez przodków aktualnych władców Dworów, a wciąż przez nich pielęgnowane. Dodatkowo ludzie mieszkający za murem wciąż obawiają się fae, a niektórzy fae wciąż uważają ludzi za gorszych, których przeznaczeniem jest służenie wyższej rasie, czy fae, zwłaszcza tym z wysokich rodów. Wciąż przebrzmiewa motyw uprzedzeń i nienawiści „rasowej”. W tym wszystkim próbuje się odnaleźć Feyra, ludzka dziewczyna odrodzona jako fae wysokiego rodu, posiadająca część mocy każdego z władców siedmiu Dworów. Aby bardziej skomplikować akcję, Maas postanowiła stworzyć nowe fae, z bohaterek, które gardzą tą rasą. Przemiana z człowieka w fae, w przypadku tych postaci nie przebiega tak gładko, jak w przypadku Feyry. Muszę przyznać, że podobał mi się ten wątek, te wewnętrzne konflikty i reakcje innych ludzi na przemienione bohaterki.

Budowanie sojuszu, intrygi i targi z magicznymi istotami zamieszkującymi Prythian. Każdy targ ma swoją cenę, którą muszą zapłacić główni bohaterowie, za uratowanie swoich przyjaciół, podwładnych i innych istot zamieszkujących Prythian.

W tym miejscu muszę wspomnieć o postawie Rhysanda (Rhysa) i Feyry. Rhys jest mądrym władcą, który z jednej strony uważa się za niegodnego władania Dworem Nocy, a z drugiej jest w stanie poświęcić siebie, aby ocalić jego mieszkańców. Feyra, jako jego towarzyszka, szybko przejmuje rolę księżnej i robi wszystko, aby ocalić swoich poddanych. W tym tomie wyjdą na jaw tajemnice Rhysa, zwłaszcza te, dotyczące poświęceń, jakie musiał ponieść, aby chronić swój Dwór.

Gdy kończą się polityczne gierki, zaczyna się czas wojny. Nie spodziewałam się tak epickich opisów bitew, zwłaszcza tej finałowej. Wyobraźnia Maas stworzyła różnorodne oddziały, wysyłając je do walki na wodzie, lądzie i powietrzu, a w ruch poszły miecze, ognie i magia.

Finałowa scena bitwy przyprawiła mnie o szybsze bicie serca, niespodziewane wzruszenie, które wycisnęło kilka łez, a także na kilka stron złamała mi serce.

Mimo, iż jest to już trzeci tom serii, Maas wciąż potrafi przykuć uwagę i rozwinąć swoich bohaterów, pokazując ich skomplikowaną przeszłość, która doprowadziła ich do tego, kim są teraz. Odkrywamy bolesne karty z przeszłości zarówno Rhysa, jak i jego „Wewnętrznego kręgu”. A każda nowa rewelacja potrafi przyprawić o ścisk w klatce piersiowej. W tym tomie dostajemy również więcej scen z siostrami Feyry i… chyba nigdy nie uda mi się polubić Nesty.

Trzeci tom przynosi wiele zaskakujących zwrotów akcji, dynamiczna akcja wciąga, a plastycznie ukazani bohaterowie nie pozwalają na pozostanie obojętnym wobec nich, ich się albo lubi, albo nie. Podobnie, jak w poprzednim tomie, pojawia się wiele moralnej szarości, ale i trochę lukru, więc wszystko dobrze się balansuje.

Po raz kolejny polecam tę serię i biorę się za czytanie kolejnego tomu, czyli „Dwór szronu i blasku gwiazd”.