Dwór miodu i popiołu. Trylogia miodu i lodu. Tom 1

Widziałam, że sporo osób z czytelniczej społeczności obawiało się, że ta książka będzie mocno inspirowana Dworami od Maas. Powiem Wam, że zupełnie nie ma się o co bać. Choć w tej historii również pojawiają się fae i istoty magiczne, to świat stworzony przez Autorki jest zupełnie inny i niepowtarzalny.

I jeśli już o tym świecie mowa, to chciałam powiedzieć, że bardzo mi się podobał. Pozytywne zaskoczyło mnie połączenie ze współczesnym światem i to w jaki sposób świat fae został w niego wkomponowany. Zaintrygował mnie również podział na dwa dwory i różnice między nimi.

Jeśli chodzi o bohaterów to mamy tu Alli, świetną silną główna bohaterkę, która walczy o swoje i nie poddaje się. Spodobała mi się również jej koleżanka Cyntia. Wprowadza ona ciekawa energię, ale też taką namiastkę rodzinnego ciepła w życiu Alli. I cieszę się, że nie jest to kolejna drugoplanowa bohaterka, która w fabułę wprowadzona jest tylko dlatego, że "wypada", by główny bohater miał przyjaciela. (Co w niektórych książkach się zdarza.)

Co do męskiej części bohaterów. Jest się w kim zakochać. Dodatkowo można wybierać między bad boyem, a bardziej uroczym i romantycznym mężczyzną.

Co do fabuły i stworzonej historii podobała mi się i wciągnęła mnie. I choć odnoszę wrażenie, że ta książka dała mi więcej pytań niż odpowiedzi. Ilość tajemnic też nie jest mała, ale bez wątpienia wzbudza zainteresowanie czytelnika. I jest to ciekawy chwyt, ponieważ już nie mogę się doczekać, aż przeczytam kolejne tomy i dostanę odpowiedzi na nurtujące mnie pytania. Ja wyciągnęłam się mocno, a zakończenie sprawiło, że kontynuację każdy czytelnik chce mieć na wczoraj.

Fanom fantastyki jak najbardziej polecam. Bo czuję, że ta seria dopiero może nas zaskoczyć.

Tak dodatkowo, to zakochałam się w tym, w jaki sposób tytuł nawiązuje do fabuły.

„Osiem lat temu byłam pełna oczekiwań i zapału, a podróż do Underhill wydawała się nie mieć końca. Dzisiaj, mając przerażający sekret przed światem, do którego wracałam, lot z Trójkąta minął w mgnieniu oka.”

*

Alli jako pół człowiek, poł fae nigdy nie miała łatwego życie. Jednak teraz wszystko ma się zmienić. Dziewczyna ukończyła trening na wojownika jako jedna z najlepszy udawadniający swoją wartość ⚔. Lecz jak się okazuje przeznaczenia bywa nieprzewidywalne. Gdy Underhill sią zapada, a fae tracą połączenie ze swoim źródłem magii, to właśnie na Alli spada ciężą odkrycia jak ocalić magiczną krainę – zwłaszcza, że od tego zależy czy dane jej będzie przeżyć.

*

Zachęcający opis i cudna okłada sprawiły, że podobnie jak główna bohaterka na myśl o wizycie w Underhill, byłam pełna oczekiwań i zapału, gdy zabierałam się za czytanie „Dworu Miodu i Popiołu”. Niestety… Moje „oczekiwania i zapał” szybko zostały zweryfikowane.

*

Zacznę od tego, że początek tej historii to jedno wielkie zamieszanie, ponieważ stajemy wrzuceni w sam środek akcji i osobiście chwilę zajęło odnalezienie się w sytuacji. Nie pomogła też zdawkowa wiedza o świecie, o którym konkretów dowiadujemy się właściwi dopiero daleko za połową książki. Po zagmatwanym początku dalszy rozwój wydarzeń również nie ułatwił mi czytania, ponieważ fabułą gna na łeb na szyję nie dając chwili na oswojenie się z sytuacją. Na domiar złego ani kreacja postaci, ani romans do mnie nie przemawiały, a wręcz nie raz irytowały.

*

Tym, co ratuje tą książkę są dla mnie:

➕ Fajnie napisany motyw przyjaźni pomiędzy Alli i Cyntią. Jest to najlepiej wykreowana relacja w całej książce.

➕ Sam pomysł bez wątpienia intryguje. Co więcej gdyby początek i środek chociaż w pewnym stopniu dorównywały końcowym rozdziałom – te akurat były naprawdę dobre - zdecydowanie lepiej zostałyby wykorzystany jego potencjał.

*

Podsumowując… Liczyłam na więcej, jednak finał daje nadzieję, że kolejny tom podniesie poziom serii. Na tę chwilę troszkę na zachętę oceniam na 5/10.

"Trylogia miodu i lodu" autorstwa Shannon Mayer oraz Kelly St Clare rozpoczyna się tomem "Dwór miodu i popiołu". Książka ta została wydana nakładem Wydawnictwa Nowe Strony. Jest to powieść z gatunku fantastyki i myślę, że spokojnie możemy dodać jej etykietkę urban fantasy.

Alli jest w połowie człowiekiem, a w połowie fae. Jako mieszaniec i sierota nie ma żadnych praw. Staje do sprawdzianu, do którego przygotowywała się latami w Underhill, dzięki któremu będzie mogła odmienić swoje życie i zdobyć pozycje o jakiej zawsze marzyła, ale czy na pewno? W dniu złożenia przysięgi dzieje się coś niespodziewanego i Underhill się zapada. Więź z magiczną krainą dla fae jest niezwykle ważna, a teraz ją tracą, przez co wpadają w szał. Alli chce rozwiązać zagadkę zniszczenia Underhill obawiając się, że to ona będzie kozłem ofiarnym i wszyscy obwinią ją o to wydarzenie. Ucieka i stara się odkryć prawdę, a jej ukochany z przeszłości nie ułatwia jej zadania. Czy uda jej się odkryć kto stoi za zniszczeniem Underhill?

Na początek trochę narzekania. Miałam wrażenie, że dostałam pomieszanie kilku powieści i odnajdywałam wiele powiązań z innymi powieściami fantasy. To jednak nie odebrało mi przyjemności z poznawania tej historii, ale była ona dla mnie też za krótka i zawierała zbyt mało informacji o świecie przedstawionym w powieści. Dodatkowo przez część książki miałam wrażenie, że nie mam zielonego pojęcia co to są za istoty, które w powieści nazywane są jako fae. Wyglądają jak ludzie, mają w sobie jakąś magię i żelazo jest dla nich szkodliwe. Według internetowych źródeł są to mityczne istoty z folkloru brytyjskiego. Zabrakło mi tu lepszego przybliżenia, bo w trakcie lektury również dowiadujemy się iż olbrzymy to również fae. Dla kogoś kto pierwszy raz czyta o fae może być to za mało informacji, a dla tych co znają już powieści z tymi istotami może się okazać, że będą tylko odnajdywać nawiązania do nich.

Mamy tu dwa dwory Seelie i Unseelie, które są swoimi przeciwnościami, oraz tych którzy nie należą do żadnego z nich, ale i świat ludzi. Konstrukcja świata jest dość spójna i na to narzekać nie będę, ani na przedstawienie postaci. Bardzo spodobała mi się zagadka jaką nasza główna bohaterka, z perspektywy której poznajemy całą historię, ma do rozwiązania. Poznajemy jej przemyślenia i wraz z nią stopniowo odkrywamy prawdę. Autorki zostawiają nam masę pytań na koniec i już wiem, że koniecznie muszę sięgnąć po kontynuację by dowiedzieć się, czy moje przewidywania na temat odpowiedzi są poprawne.

Podsumowując, była to dobra lektura i polecam Wam osobiście sprawdzić jak Wam się spodoba. Podejść z otwartym umysłem bez analizy porównań z innymi powieściami.

Za egzemplarz książki w ramach współpracy barterowej dziękuję bardzo wydawnictwu.

"Dwór miodu i popiołu" autorstwa duetu, w skład którego wchodzi Shannon Mayer oraz Kelly St. Clare to historia, która przykuła moją uwagę przepiękną okładką oraz chwytliwym tytułem, który nasunął mi na myśl jedną z moich ulubionych serii fantasy pod tytułem "Dwory" autorstwa Sarah J. Maas.

Po przeczytaniu opisu oraz intrygującej rekomendacji, promującej książkę, jako lekturę idealną dla fanów twórczości Jennifer L. Armentrout oraz "Okrutnego księcia" spod pióra Holly Black, byłam przekonana że będzie to pozycja wprost stworzona dla mnie.

Po przeczytaniu śmiało mogę stwierdzić że pomysł na fabułę był naprawdę genialny!

Czytelnik już od pierwszych stron został wyrzucony w wir akcji, która nie zwalniała ani na chwilę.

Niestety w połowie powieści do historii Alli wkradło się nieco chaotyzmu. Pojawiło się dużo nowych, otwartych wątków, z których prawie żaden nie został w pełni rozwiązany, i jak podejrzewam większość odpowiedzi uzyskamy dopiero po lekturze kontynuacji książki.

Na moje uznanie i duży plus zasługuje zaś sposób, w jaki autorki wykreowały charakter głównej bohaterki - Alli, szkolonej do walki wojowniczki pół fae, która została przedstawiona jako niezwykle silna kobieca postać.

Lekki styl pisania autorskiego duetu Shannon Mayer i Kelly St. Clare oraz niewielka objętość książki, (powieść liczy nieco ponad 300 stron) przyczyniły się do tego, że tę pozycję pochłonęłam w niecałe cztery godziny.

"Dwór miodu i popiołu" to wciągająca i lekka lektura, która powinna przypaść do gustu fanom powieści fantasy z motywem bohaterów fae.

Cóż muszę przyznać, że po tej historii oczekiwałam czegoś nieco lepszego, lecz z pewnością nie mogę też powiedzieć, że się tą pozycją rozczarowałam.

Była po prostu przyjemną historią, która dostarczyła mi rozrywki i oczekiwanej dawki wrażeń.

Z pewnością w przyszłości skuszę się na lekturę kontynuacji "Dworu miodu i popiołu."

Moja ocena: 6,5/10

Opis książki strasznie mnie zaciekawił. Do tego sam początek był naprawdę interesujący.

Już od pierwszych stron dostajemy mnóstwo akcji. Obserwujemy Kallik podczas testów, które składają się z trzech zadań. Uczestnicy muszą zdobyć monety, jednak z każdym zadaniem jest ich coraz mniej. Od zdobytej liczby zależały dalsze losy fae, a Ci którzy poradzili sobie najgorzej mogli obawiać się wygrania. Choć potrzebowałam chwili na zrozumienie co tak właściwie się dzieje, to ta część książki ogromnie mi się spodobała, a przez to wzrosły moje oczekiwania dotyczące reszty historii Alli.

Jednak dalej już tak kolorowo nie było.

Po egzaminach Underhill znika, a Alli postanawia uciec. Akcja postępuje bardzo szybko, zmieniają się miejsca i bohaterowie, a ja nie do końca jestem w stanie zorientować się w tym chaosie.

Strasznie nie podobało mi się dodawanie co chwilę podtekstów i traktowanie bohaterów (a nawet tworzenie ich osobowości) przez pryzmat tego co mają większe, a co nie. O samym świecie też nie dowiadujemy się za dużo, a przynajmniej nie na początku, bo autorki pokazują go nieco lepiej dopiero pod koniec, a szkoda, bo naprawdę zainteresowaly mnie zasady i funkcjonowanie krainy fea oraz ich podziały.

Bohaterowie też nie do końca mi odpowiadali. Allie jest raczej nijaka (choć miała też lepsze momenty) i w sumie sama nie wie czego chce. Do tego dziewczyna ma 24 lata, a jej rozterki miłosne są na poziomie gimnazjum. Cyntia natomiast kojarzona jest jedynie z dużym biustem i powodzeniem u płci przeciwnej, a Faolan to typowy bad boy, który poniża Kallik na każdym kroku.

W relacjach jest różnie. Nie do końca jestem przekonana do wątku miłosnego, za to całym sercem kocham przyjaźń między dziewczynami. Jest to zdecydowanie jeden z najlepszych elementów książki.

Pod koniec znowu zaczyna robić się ciekawie. Dowiadujemy się więcej o świecie, a do tego dostajemy intrygi i niespodziewane rozwiązania. Sama końcówka była na zdecydowanie wyższym poziomie niż rozwinięcie i zachęciła mnie do sięgnięcia po kolejne części.

Mimo wszystko całość czytało mi się naprawdę szybko i wcale nie aż tak źle, jak mogłoby się wydawać, jednak czy chcecie sięgnąć po "Dwór miodu i popiołu" musicie zdecydować sami. Ja niestety z czystym sercem nie mogę polecić tej książki, ale też jej nie odradzam. Tytuł nie jest ani szczególnie zły, ani szczególnie zachwycający.

PS Nie będę wypowiadać na temat porównań z innymi książkami, ponieważ nie czytałam większości i nie jestem kompetentna w tym temacie.

Pięknego dnia! 🤍

"Czasami świat popycha nas w kierunku, który wydaje nam się niewłaściwy, bo nie my wybraliśmy. To nie znaczy jednak że wiedzie nas w złą stronę, po prostu nie przewidzieliśmy takiej ścieżki".

To jedyny sensowny cytat z całej książki, który niesie w sobie jakąś nieodkrytą prawdę.

Po wielu przeczytanych recenzjach ma GR i zachwytach sporej części osób, stwierdziłam, że świat fea opowiedziany po raz kolejny nie może być taki zły jak dotychczas.

Zostajemy rzuceni w sam środek wydarzeń i nie za dużo dostajemy w zamian, czasem jakieś retrospekcje ale oprócz tego jesteśmy totalnie w ciemnej mgle. I tak przez całą książkę. Wiele zwrotów akcji wreszcie robi się ciekawszych ale ciągła zmiana miejsca wydarzeń nie pomaga a jeszcze bardziej zwielokrotnia problem.

Postacie są ciekawe ale zbyt słabo rozbudowane i nie ma w nich potencjału, który chcemy odkryć. Wszystko prowadzi do umizgów miłosnych na wielu frontach i magii, której jakby nie było.

Przez całą książkę zastanawiałam się gdzie jest mapa, kto jest kim i czemu te postacie są takie ważne, co ich do siebie ciągnie i nie dostałam odpowiedzi na prawie nic. Podczas czytania miałam wrażenie, że jadę w rozpędzonym aucie i ani ja, ani historia nie pozwoli się zatrzymać póki nie skończę.

Zwykle 1 tom jest słabszy niż pozostałe i choć kilka postaci mnie zaciekawiło, boję się że kolejne tomy będą tak samo chaotyczne. Prawdziwy rollercoaster bez trzymanki.

Żałuję, że nie było lepszego wprowadzenia i w pewnym momencie historia nie stała się po prostu opisem a nie akcją w akcji.

Polecam tylko osobom które kochają świat fea~~

Alli jest mieszańcem pół fae, pół człowiekiem. Od lat trenuje w Underhill - magicznym i ważnym miejscu dla fae, które jest źródłem magii. Pewnego dnia, na wskutek pewnych wydarzeń Underhill zapada się i nikt nie może do niego wejść. Alii jest jedną ze świadków tego wydarzenia, przez co królewska straż zaczyna się nią interesować, a ona sama musi uciekać. Alli bierze za cel rozwiązanie zagadki Underhill mimo, że po piętach depcze jej, jej nieodwzajemniona miłość, jeden z najlepszych wojowników fae.

Bardzo liczyłam na to, że ta seria zagości na honorowym miejscu na mojej półce obok Dworów SJM. Niestety, za dużo aspektów mi się w niej nie podoba. Zaczynając od języka: "był typowym bad boyem", "był z niego gorący towar". Wierzę, że da się opisać przystojnego mężczyznę w mniej prymitywny sposób, tym bardziej że nasza bohaterka ma 24 lata. Wiele scen nie wnosiło nic do historii. Miałam wrażenie, że są trochę na siłę, a połączenie świata fae ze współczesnym światem ludzi, bardzo mnie denerwowało, szczególnie gdy te światy się ścierały: "ludzie turyści robili sobie selfie". Bo z jednej strony mamy SUVy i samoloty, a z drugiej klimat średniowieczny (monety w sakiewkach, miecze i sztylety). Na koniec, potraktowanie stereotypowo przyjaciółki głównej bohaterki Cyntii, gdzie wielokrotnie podkreślono jej duży biust i pośladki, przed które mężczyźni za nią biegają, usługują ze względu na jej walory, a ona im na to pozwala. Czuję, że autorki skrzywdziły jej postać i liczę na jej rozwój w kolejnych tomach, w mniej seksistowski sposób.

Ale są też plusy, przez które sięgnę po drugi tom: fabuła ma potencjał i w 1/3 książki faktycznie się wciągnęłam, zarówno przez fakt że język się poprawił, a z drugiej że pojawiły się jakieś porywające wątki, akcja, bitwy. Koncepcja użycia magii jest też ciekawa i realistyczna (pobieranie energii z otoczenia), podobna do tej z trylogii gołąb i wąż.

______

Wiem że tytuł był narzucony autorkom przez wydawnictwo i nie mogły w tej kwestii za wiele zrobić. Ale jeśli wstawienie na pierwszą stronę bohatera imieniem Rowan i na kolejnych rzeki Daanan miało na celu przyciągniecie fanów Dworów od SJM to w moim przypadku było odwrotnie. Nie wspomnę o literowce (Mass) na okładce z tyłu książki.