Dwie lewe ręce. Matylda Dominiczak. Tom 5

Ludzie się zmieniają, ale nie Olga Rudnicka. Nie jej pióro i powieści kryminalne, które są w stanie zaskarbić sobie rzeszę wiernych fanów. Zarówno tych lubiących się w nurcie powieści obyczajowych jak i tych szukających zajmującej zagadki detektywistycznych. Dobrego humoru i lekkiego pióra. Poważnie patrzących na rzeczywistość, jak i tych, co nie stronią od ironii, zdolnej rozśmieszyć do łez.

Sięgając po "Dwie lewe ręce" byłam pełna obaw, choć powieści autorki były mi dobrze znane. Minęło jednak sporo czasu, odkąd ostatni raz miałam z nimi kontakt. Serię z "Natalii" wspominałam jednak z sentymentem. Postanowiłam wiec dać jej szansę. Dziś uważam, że był to idealny wybór. Nie dość, że świetnie się bawiłam czytając o zmaganiach detektyw Matyldy to jeszcze powieść wciągnęła mnie tak bardzo, iż połknęłam ją na jeden raz. Nie zmrużywszy nawet oka. Ta powieść przywróciła mi czytelniczy zapał, którego nieco mi ostatnio brakowało.

Polubiłam też przewrotną panią detektyw, po której należy spodziewać się niemal wszystkiego. Ta kobieta jest po prostu nieobliczalna, za to skuteczna jak diabli. A tytułowe dwie lewe ręce to z pewnością nie do niej należą, a raczej do jej męża, bez którego ta cała komedia nie miałoby racji bytu. Nic bowiem nie bawiło mnie tak bardzo jak rozmowy między małżonkami. Matylda nie jest też typową panią detektyw. Nie taką z jaką utożsamia się zazwyczaj postać wykonującą ten zawód. Ta jest naprawdę zakręcona. Działa spontanicznie. Dużo papla i robi zadziorne miny. Nietrudno zobaczyć w niej wariatkę. Ta cecha jej jednak sprzyja. Ma swój styl i urok osobisty. Nie da się jej nie lubić. To babka z jajami, która żadnej pracy się nie boi w przeciwieństwie do jej życiowego partnera, który już dawno stracił kontakt z rzeczywistością i mimo majowej pogody wciąż chodzi w ocieplanych, zimowych butach.

Jeśli zaś chodzi o główny wątek powieści to zmagania Matyldy kręcą się wokół byłego męża jej dawnej szefowej. To właśnie Salomea Gwint zleciła jej to zadanie. Na pozór bardzo proste. Wyśledzić jej męża, z który kontakt straciła lata temu. Sprawa tylko na pozór wydaje się prosta. Matylda podejrzewa jednak, że to tylko przykrywka, a jej byłej szefowej nie można ufać. Rachunki jednak same się nie zapłacą. Przyjmuje zlecenie i pakuje się w skomplikowaną zagadkę pełną niebezpieczeństw. W Cichej Wólce, gdzie trafia czekają na nią nie lada wyzwania. Udaje kuracjuszkę by szwędać się po wsi w dzień i w nocy. Z lornetką i sprzętem nasłuchowym. Ale i na to miała wytłumaczenie. Bo kto jak kto, ale Matylda umiała zmyślać na poczekaniu. Wiedziała też już, że coś tu nie gra na sto procent. Salomea zbyt plątała się w swoich zeznaniach, a to zadanie było zbyt prozaiczne by mogło być prawdziwe. Matylda nie zamierza jednak odpuścić. Gra do samego końca. Tymczasem Salome jest coraz bardziej przerażona własnym pomysłem. Odwrotu jednak już nie ma.

"Dwie lewe ręce" to jedna z tych książek, które się połyka. A lekki i swobodny styl autorki sprawia, że czyta się ją nie tyle płynnie, co wręcz z nurtem własnych myśli. Może okazać się również idealną rozrywką dla tych bardziej zabieganych i zapracowanych, którzy tylko kradną chwile z książką. Tu jest jednak istnieje ryzyko pułapki, bo ta chwila może zamienić się czytelniczą sesję. Tak było w moim przypadku, więc wiem co mówię. Ta książka porywa. ;)

Serię o Matyldzie Dominiczak bardzo lubię - chyba nie muszę rozpisywać się na ten temat szerzej po raz kolejny. Kiedy ujrzałam w zapowiedziach wydawnictwa nadchodzącą kolejną powieść o tej dość zwariowanej bohaterce – nie powiem, sama zaczęłam wariować, ale tylko z niecierpliwości. Bardzo pragnęłam tego momentu, gdy będę trzymać tę książkę już w swoich rękach. Czy tom piąty równie mocno przypadł mi do gustu, co te pozostałe - czy też niekoniecznie?

Wyobraźcie sobie, że nasza kochana Matylda postanowiła otworzyć własne biuro detektywistyczne. Kobieta ma zdecydowanie dość pracy u Salomei Gwint i postanawia pracować teraz na własny rachunek. Jej pierwszym zadaniem będzie odnalezienie eksmęża klientki. Nie byłoby w tym nic dziwnego, gdyby nie fakt, iż tą klientką jest... Salomea właśnie. Matylda jest niemalże w stu procentach przekonana, że ta sprawa ma jeszcze jakieś dno, lecz nie spodziewa się tego, iż była szefowa może przysporzyć jej kłopotów. Jednak żaden pieniądz nie śmierdzi, więc pani detektyw musi stawić czoła temu zadaniu. Czy wyjdzie z tego w jednym kawałku?

Matylda Dominiczak zdecydowanie nie zawodzi swoją postacią i chyba już zawsze będę pod wrażeniem jej geniuszu, ukrytego pod maską takiej trzpiotowatej i średnio ogarniającej życie kobiety. Podziwiam autorkę za tak dobrą kreację tej bohaterki i po cichu liczę na to, że jeszcze długo Matylda będzie nam towarzyszyć, a kolejne książki będą wychodzić. Cóż mogę więcej powiedzieć? Na pewnym poziomie wyczuwam między nami nić zrozumienia, dlatego też Matylda tak bardzo trafia w mój gust.

Olga Rudnicka postanowiła w tej powieści skupić się głównie na sprawie byłego męża Salomei Gwint. Co więcej, pozwoliła tej właśnie bohaterce wyjść trochę zza zasłony, dzięki czemu mogłam poznać tę postać ciut lepiej - oczywiście nie można tego porównywać do kreacji głównej bohaterki serii, ale rozumiecie, już samo to jest dla mnie wystarczające. Czy Salcia stanie się moją ulubienicą? No cóż... Bliżej jest mi raczej do antypatii w stosunku do tej bohaterki, ale kto wie, co będzie w przyszłości?

Dwie lewe ręce to już piąty (!) tom cyklu o Matyldzie Dominiczak i jednocześnie czwarty, jaki przeczytałam z tej serii. Zasiadając do lektury tego tytułu, nastawiałam się na przyjemną, wciągającą lekturę, która zdecydowanie umili mi upływający czas. No i owszem, początek taki właśnie był - nie zabrakło też komizmu językowego, który tak kocham w książkach pani Rudnickiej. Z każdym kolejnym rozdziałem zauważyłam jednak, że coś zaczęło się psuć. Nie do końca jestem pewna, czy to może moja wina – być może nie powinnam brać na warsztat tej książki, będąc pod wpływem powieści znacznie innych niż ta? Nie wiem sama, faktem jest jednak to, że ten tom nie należy do moich ulubionych i zdecydowanie jestem fanką poprzednich części.

Nie zmienia to też faktu, że z ogromną radością czekam na kolejny tom – z pewnością będę go czytać i mam szczerą nadzieję na to, że mnie ON porwie. Jeżeli szukacie lekkiego kryminału, przy którym będziecie mogli oderwać swoje myśli od licznych trosk, to koniecznie poznajcie Matyldę Dominiczak i jej perypetie.

Było to moje pierwsze spotkanie z autorką, ale z pewnością nie ostatnie, bo bardzo polubiłam jej styl i naprawdę świetnie się bawiłam podczas lektury. Humor, którego tu nie brakuje, jest naprawdę dobry i nadaje historii lekkości i uniwersalnego charakteru.

Jeśli chodzi o bohaterów, to uważam, że są bardzo dobrze wykreowani i naprawdę dają się lubić, w szczególności główna bohaterka Matylda, której perypetie i dyskusje z niezbyt ogarniętym życiowo mężem wielokrotnie wywoływały u mnie śmiech. Huberta również bardzo polubiłam i z wielką chęcią przeczytałabym więcej książek z jego udziałem. Ponadto zaciekawiła mnie też postać Salomei Gwint, czyli byłej szefowej głównej bohaterki, będąca zarazem jej pierwszą klientką w agencji detektywistycznej.

Sama fabuła i główny wątek śledzenia byłego męża klientki przypadły mi do gustu, jednak finał pozostawił pewien niedosyt i szczerze mówiąc spodziewałam się czegoś bardziej zaskakującego. Jest to jednak tylko drobna wada i nie wpłynęła ona zbyt drastycznie na moją ogólną opinię na temat tej pozycji.

Podsumowując, jest to naprawdę ciekawa, przyjemna i zabawna książka, przy której świetnie się zrelaksowałam i z wielką chęcią sięgnę po poprzednie części serii. Myślę, że powieść ta będzie idealna dla osób, które lubią i zagadki kryminalne i dobrze się pośmiać 😊.

To moje kolejne spotkanie z twórczością autorki i jak zwykle się nie zawiodłam. Ta wybuchowa opowieść wciąga już od pierwszej strony, fundując przy tym angażującą zagadkę, błogi relaks i zapomnienie, a także doskonały nastrój. Dynamiczność i nieobliczalność powodują, że historię pochłania się z wypiekami na twarzy, a chęć rozwiązania intrygującej zagadki sprawia, że każda przerwa w lekturze zamienia się w istną męczarnię. Nie mogło oczywiście zabraknąć solidnej porcji komizmu sytuacyjnego, jak i słownego, dzięki czemu niekontrolowane wybuchy śmiechu gwarantowane.

Język pisarki jest lekki i ekspresyjny, dlatego książkę czyta się nadzwyczaj szybko i przyjemnie. Całość dopełniają dynamiczne, zabawne dialogi, rozbrajające powiedzonka głównej bohaterki oraz jej rozmowy z samą sobą, przy których nie sposób się nie uśmiechnąć. Liczne zwroty akcji przyprawiają o zawrót głowy, a doskonale naszkicowana intryga sprawia, że podejrzliwość rośnie dosłownie z każdą stroną. Podsumowując, autorka stworzyła kolejne doskonałe połączenie kryminału z komedią, od którego nie sposób się oderwać.

Nakreślone postacie są wyraziste, nietuzinkowe, nie pozostawią nikogo obojętnym. Na szczególną uwagę zasługuje oczywiście kreacja głównej bohaterki, ale w istocie to jej mąż wywołuje najwięcej emocji. Jego sylwetka jest przerysowana, wręcz karykaturalna. I choć te komiczne zachowania doprowadzają do łez ze śmiechu, to z pewnością żadna kobieta nie chciałaby mieć tak nieporadnego i odciętego od rzeczywistości partnera w prawdziwym życiu.

"Dwie lewe ręce" to wciągająca, wybuchowa, w pełni angażująca komedia kryminalna, która zafunduje wam wielogodzinny relaks i odprężenie. Nietuzinkowe, przejaskrawione, a jednak nadzwyczaj przemawiające postacie, potężna dawka świetnego humoru, misternie skonstruowana intryga, otumaniająca nieobliczalność, a wszystko nakreślone wyjątkowo błyskotliwym piórem. Jeśli macie ochotę na dużą dawkę świetnego humoru lub szukacie czegoś na poprawę nastroju i pomoc w oderwaniu się od codziennych kłopotów, najnowsza powieść Olgi Rudnickiej będzie idealna! Polecam całym sercem!

woman_kinga

Pierwszy raz czytałam komediowy kryminał, jeśli tak mogę nazwać tą książkę. Pomimo nie czytania poprzednich części, nie odczułam aby przyjemność z lektury była mniejsza. Na prawdę dobrze bawiłam się przy tej lekturze. Detektyw Matylda ma na prawdę niecodziennie metody, w niektórych momentach śmiałam się sama do siebie. Jej pomysły przewyższały moją wyobraźnię. Jednak najbardziej wkurzał mnie jej mąż. Gdybym ja miała takiego Romana to dawno bym z nim nie wytrzymała. Ciekawe czy gdzieś jeszcze są tacy mężczyźni?

Oprócz śmiesznych sytuacji mamy tutaj również wątek kryminalny. Klientka naszej Pani detektyw nie mówi jej wszystkiego, ciągle coś kombinuje. Pojawiające się nowe fakty, które komplikują zadanie Matyldy, jednak koniec końców sprawa zostaje rozwiązana. Zakończenie bardzo mnie zaskoczyło. To moje pierwsze spotkanie z autorką, ale na pewno nie ostatnie. Dobrze się bawiłam przy tej lekturze. Polecam wszystkim. To taka komedia z wątkiem kryminalnym, trochę obyczajowa, humorystyczna. Na pewno każdy znajdzie w niej coś dla siebie.

Bardzo mi przypadła do gustu seria o Matyldzie Dominiczak. Każda powieść okazała się dla mnie doskonałą lekturą. Mając nadzieję, że dotychczasowy wysoki poziom zostanie utrzymany, trzeba było zrobić jedno. Przeczytać "Dwie lewe ręce".

Na szczęście piąty tom okazał się równie dobry, jak poprzednie. Doskonała intryga, zwroty akcji i ciekawe wątki sprawiły, że przeczytanie tej powieści odbyło się w tempie błyskawicznym. Olga Rudnicka po raz kolejny udowodniła, że pomysłów na tę serię ma wiele i potrafi je umiejętnie wykorzystać. Zresztą przekonajcie się o tym, do czego bardzo zachęcam. Świetna powieść w swoim gatunku!

Cieszę się, że Matylda powróciła! Jej cięty język i nietuzinkowe przygody były dokładnie tym, czego potrzebowałam... Nie spodziewałam się, że autorka w tak szalony sposób poprowadzi dalej wątek Salomei - do końca nie mogłam domyślić się, co ostatecznie stało za jej decyzjami. Choć okładki tej serii nie trafiły w moje gusta, skrząca się humorem treść zdecydowanie mi to wynagradza. Doceniam, że autorka jak zawsze kreatywnie bawi się słowem i serwuje czytelnikom wciągającą zagadkę kryminalną oraz świetną zabawę. "Dwie lewe ręce" są równie zabawne, co poprzednie książki Rudnickiej - polecam każdemu, kto chce zobaczyć, co tym razem przytrafiło się pechowej Matyldzie!

To moja pierwsza książka Olgi Rudnickiej i już wiem, że nie będzie ostatnia. "Dwie lewe ręce" to już natomiast piąta część z serii o detektyw Matyldzie Dominiczak. Nie trzeba jej jednak czytać po kolei, bez problemu można odnaleźć się w historii bez znajomości poprzednich tomów, ale ja na pewno też je w przyszłości przeczytam, ponieważ bardzo polubiłam główną bohaterkę.

Matylda to eksbibliotekarka, która rozpoczyna pracę detektywa na własną rękę. Nie może jednak uwolnić się od byłej szefowej Salomei, bo ta chce ją wynająć, aby odnalazła jej męża, a wtedy Salomea będzie mogła się z nim w końcu rozwieść. Matylda, która potrzebuje zleceń, przyjmuje propozycję i wyjeżdża na wieś, żeby obserwować (nie)byłego męża klientki.

Książkę czyta się bardzo przyjemnie, ciężko jest od niej odejść. Po trudnej i ciężkiej tematycznie literatury, po którą ostatnio sięgałam, potrzebowałam czegoś lekkiego i pozytywnego. To też właśnie otrzymałam. Humor autorki jest świetny, idealnie wpisał się w mój gust. Wybuchałam śmiechem co kilka stron. Bohaterowie są bardzo wyraziści, wręcz przekoloryzowani i karykaturalni: wybuchowa i wulgarna Salomea albo głupiutki mąż Matyldy, który wszystko rozumie dosłownie. Język powieści jest prosty i przyjemny w odbiorze, dzięki czemu książkę czyta się błyskawicznie. Opisy natomiast bardzo działają na wyobraźnię, czułam jakbym uczestniczyła w tej sprawie razem z Matyldą. Interesująca też była dla mnie zarówno część kryminalna, jak i obyczajowa. Mąż byłej bibliotekarki w dużym stopniu odpowiada w tej historii za komizm, nie grzeszy ON inteligencją, czym doprowadza Matyldę do szału, za to czytelników do śmiechu. Jeśli jeszcze nie znacie tej serii, to bardzo polecam.

Uwielbiam literaturę napisaną przez kobiety, dla kobiet i oczywiście z kobiecą postacią w roli głównej. Jedną z ciekawszych serii, z jakimi miałam styczność, są przygody byłej bibliotekarki, a teraz prywatnej Pani detektyw Matyldy Dominiczak. Pisarka Olga Rudnicka stworzyła niezwykle charakterystyczną bohaterkę, z którą każda kobieta po trochu może się utożsamić. Mnie osobiście do gustu najbardziej przypadła tom "Dwie lewe ręce" Ciekawa fabuła, wyjątkowe zagmatwane sprawy i doskonała dawka adrenaliny, grozy i szczypty humoru. Zdecydowanie polecam tytuł wszystkim paniom oraz oczywiście panom. Nie zawiedziecie się.

"Dwie lewe ręce" autorstwa Olgi Rudnickiej to doskonałe połączenie kryminału z powieścią przygodową. Wartka akcja, fantastyczne dialogi i rewelacyjnie przedstawiona postać głównej bohaterki, którą wprost ubóstwiam. Z pełną odpowiedzialnością, podzielam opinie, że twórczość pisarki, zasługuje na miano jednej z lepszych autorek kryminałów w naszym kraju. A przynajmniej dla mnie. Postaci Matyldy Dominiczak, nieobliczalnej pani detektyw, nie sposób nie polubić. Cała książka jest fantastycznie zredagowana i przeznaczona dla czytelnika w każdym wieku. Polecam ją wszystkim fanom gatunku. Będziecie zachwyceni.

Okładka książki nie wygląda zbyt zachęcająco, jednak zdecydowałem się na zakup i nie żałuję. W książce jest wiele ciekawych wątków i zwrotów akcji - nie da się przy niej nudzić. Bardzo dobrze czytało mi się ją w długiej podróży, ale również przed spaniem. Książka ta nie była dla mnie na tyle wciągająca, abym nieprzespał nocy, aby dokończyć rozdział, jednak nie można jej zarzucić, że była nudna. Napisana całkiem przyjemnym językiem i muszę przyznać, że bardzo "lekka" jak na kryminał. Postać Matyldy bardzo nieprzeciętna przez to, że poczułem, że mogłbym się z nią zaprzyjaźnić pewnie jeszcze bardziej mi się podobała.

Olga Rudnicka to jedna z moich ulubionych polskich autorek w ostatnim czasie. Miałam już okazję przeczytać cztery książki z tej serii i muszę przyznać, że to ta piąta, zrobiła na mnie największe wrażenie. Powieść wciągnęła mnie od samego początku, tak bardzo, że nie byłam w stanie oderwać się od czytania nawet na moment. Fabuła była tutaj przemyślana i spójna, ale nie brakowało także zwrotów akcji. Bohaterowie byli wykreowani dokładnie, z dbałością o każdy szczegół. Bardzo podobały mi się wątki humorystyczne, których tym razem nie zabrakło. Jeśli więc macie ochotę na świetny kryminał, to dajcie szansę autorce.

Matylda Dominiczak to oryginalna bohaterka interesującej serii a każda powieść z nią oznacza niezapomnianą lekturę. "Dwie lewe ręce" to świetna kontynuacja jej perypetii. Poprzednie części sprawiły, że miałem spore oczekiwania. Zostały one na szczęście w pełni zaspokojone.

Podczas czytania jak zwykle miałem do czynienia z ciekawie przedstawionymi wydarzeniami i wątkami. Olga Rudnicka ma też swój niepowtarzalny styl pisania, co również ma duże znaczenie. Potrafi ona stworzyć fabułę, która zaskakuje, wciąga i ukazuje codzienne ludzkie problemy, z którymi bohaterka musi sobie poradzić. Jak dla mnie ta część jest tak samo dobra, jak poprzednie. Zachęcam do jej przeczytania.

"Dwie lewe ręce" to kolejna powieść o losach wyrazistej bohaterki Matyldy. Wszystkie wcześniejsze pozycje z tej serii pochłonęłam błyskawicznie. Tak też się stało tym razem. Widać, że autorce nie brakuje pomysłów na kolejne kryminalne perypetie eksbibliotekarki. Kolejne rozdziały doskonale budują napięcie i chęć odkrycia prawdy. Z nutą humoru powoli odkrywamy zamiary byłej szefowej razem z główną bohaterką książki. Doskonale się bawiłam podczas czytania, styl i język sprawiają, że wystarczy jeden wieczór na pochłonięcie powieści. Jestem ciekawa, czy Olga Rudnicka zdecyduje się na kontynuację tej wciągającej serii.

W gatunek komedii kryminalnych wprowadziła mnie właśnie Olga Rudnicka. Pierwsza jej książka jaką przeczytałam było Diabli nadali i po nie przepadłam! Totalnie zakochałam się̨ w książkach autorki (zdecydowaną większość́ przeczytałam) i dzięki niej również̇ w komediach kryminalnych. Sięgając po jej książki wiem, że zabawa będzie przednia i nie inaczej było tym razem.

Dwie Lewe ręce to już trzecia książka z tego cyklu wydana w tym roku, więc widać, że autorka nie próżnuje. Matylda jest byłą bibliotekarką, dziś spełnioną kobietą sukcesu, prowadzącą własną agencję detektywistyczną. No dobra może trochę przesadzam, jej firma dopiero zaczyna, ma braki kadrowe a wynajęty lokal… no cóż, pozostawia trochę do życzenia. Jej pierwszą klientką będzie była szefowa, sprawa wydaje się być prosta – obserwacja małżonka, który zniknął naście lat temu, jednak Matylda czuje, że ten temat „śmierdzi jak skarpetki komisarza Tomczaka”. Czy ma rację – polecam przekonać́ się samemu 😈

Szkoda mi było, że nie pojawiła się jedna z moich ulubionych postaci z tej serii czyli komisarz Antoni Marecki. Tzn. Antoni Marecki był, ale nie taki jaki powinien być i na jakiego czekałam. Więc w sumie był, ale jednak nie był, a na domiar tego w sukience!

Przezabawne dialogi, niespodziewane sytuacje i nietuzinkowi bohaterowie – to zawsze charakteryzuje książki Pani Olgi, a do tego wszystkiego dodajcie zagadkę kryminalną, która nie jest potraktowana po macoszemu i macie przepis na idealną komedię kryminalną, którą serdecznie wam polecam.

Kocham książki Rudnickiej, które opowiadają o Matyldzie - samozwańczej pani detektyw. To znaczy, teraz już w pełni legalnej pani detektyw, ale jak przypomnę sobie od czego to się wszystko zaczęło - nadal chce mi się śmiać. Chociaż nie myślcie sobie, że macie tu do czynienia z komedią. Wręcz przeciwnie. Bardzo dobra sensacja z zagadką kryminalną, której w żaden sposób nie można odmówić uroku. Olga Rudnicka jest dla mnie mistrzynią, jeżeli chodzi o kompozycję tego rodzaju książek. Mogę podsumować swoją opinię tym, że jest to dobra książka kryminalna dla kobiet, którą czyta się bardzo przyjemnie.

Znana z wcześniejszych tomów detektyw Matylda Dominiczak tym razem działa na własną rękę i samodzielnie prowadzi pełne tajemnic i burzliwych sytuacji śledztwo. Książka jest literacko dobrze napisana, ma ciekawych bohaterów i trzyma w napięciu, choć niektóre sceny są troszkę nadmiernie rozbudowane, pojawia się kilka w moim odczuciu zbędnych momentów i opisów. Kolejny tom cyklu autorstwa Olgi Rudnkickiej czyta się jednak z zapartym tchem, w napięciu oczekując na rozwiązanie intrygi. To świetne połączenie powieści sensacyjnej z thrillerem i historią kryminalną. Pochłonęłem powieść w jeden wieczór i z niecierpliwością czekam na następną część z serii.

Kolejne wydanie tajemniczych przygód Matyldy Dominiczak.

Jest to kolejna opowieść o perypetiach Pani detektyw, która tym razem chce zacząć pracować na własną rękę, ale nie jest to takie proste jakby mogło się wydawać.

,,Dwie lewe ręce” to najnowsza część serii kryminalnej o prywatnej detektyw, której pierwsze zlecenie w nowo założonej przez nią działalności na pierwszy rzut oka wydaje się proste, ale czy będzie takie na pewno? Praca ma polegać na odnalezieniu eksmęża jej byłej szefowej. Czy Salomea Gwint chce jej pomóc czy może zaszkodzić?

Książka posiada dynamiczną akcję, która pochłania czytelnika już od pierwszej strony. Autorka pomiędzy wątki sensacyjne wplata wiele humoru, przez co książkę czyta się lekko i przyjemnie aż do samego końca.

Świetnie napisana książka, trzymająca czytelnika w napięciu. Wejdź do świata zaskakujących zwrotów akcji i rozwiąż zagadkę kryminalną razem z główną bohaterką.

Cykl książek składa się z następujących części:

* ,,Oddaj albo giń!"

* ,,To nie jest mój mąż"

* ,,Rączka rączkę myje"

* ,,Na własną rękę"

* ,,Dwie lewe ręce"

Worldofbooks_95

Olga Rudnicka doskonale dowodzi, że kryminał i komedia są bardzo dobrym połączeniem w literaturze. Autorka zna przepis na zespolenie tych dwóch gatunków, i nie zawaha się go użyć. Dzięki temu możemy zasmakować w kryminalnej zagadce z domieszką dobrego humoru, który towarzyszy nam podczas czytania książki „Dwie lewe ręce”.

To już piąte spotkanie z eksbibliotekarką Matyldą Dominiczak. Bohaterka ma już po dziurki w nosie pracy u Salomei Gwint. Postanawia zapracować na swój rachunek. Dlatego też zakończyła swą pracę w agencji. Szybko otrzymuje nowe zlecenie. Jednak jak się okazuje jej pierwszą klientką jest jej była pracodawczyni. Matylda trafiła zatem z deszczu pod rynnę.

Zlecenie, którego się podejmuje związane jest z zaginięciem byłego męża Salomei. Powodem nie jest bynajmniej miłość do byłego. Salomea chce go odnaleźć, aby otrzymać rozwód, by móc ponownie wyjść za mąż. Sęk w tym, że ostatnio widziała go jakieś piętnaście lat temu. Dlaczego była pracodawczyni Matyldy zgłosiła się właśnie do niej? Czy chce wprowadzić ją na pole minowe? A może Salomea wie, że tylko Matylda jest w stanie odnaleźć jej eksmęża?

Dominiczak nie widzi jednak powodu, by pomóc swej byłej szefowej. Obawia się, że sprawa ta ma drugie dno. A chęć zamążpójścia jest tylko zasłoną dymną, aby zebrać haki na byłego męża. Dlaczego Dominiczak otrzymuje te zlecenie? Pewne jest to, że czeka nas zabawna przygoda.

Aby odnaleźć mężczyznę Matylda będzie musiała wyjechać do małej miejscowości Cicha Wólka. Jak przypuszcza Salomea, to właśnie tam może „ukrywać” się jej były mąż. Czy tygodniowy wyjazd wystarczy, aby zlokalizować Ernesta Korcza?

„Dwie lewe ręce” to książka, której nie wypuścicie ze swych rąk, dopóki nie rozwikłacie tej zagadki. Olga Rudnicka serwuje nam wciągającą historię, w której będziemy mogli wykazać się zmysłem detektywa. Ale i nie tylko, gdyż lektura tej książki jest zastrzykiem dobrego humoru, który nie opuści nas ani na krok. Zdecydowanie polecam.

Książka „Dwie lewe ręce” ukazała się nakładem Wydawnictwa Prószyński i S-ka

Uwielbiam tę serię. Jestem fanką kryminałów i książek o tematyce śledczej. Ogólnie tego rodzaju tematyka była przez lata zdominowana przez męskich bohaterów. Dlatego cieszy mnie, gdy widzę coraz więcej książek, gdzie kobiety odgrywają główną rolę, a cała historia jest zbudowana na ich życiu i problemach. Bardzo przyjemna do czytania i wciągająca. Można oderwać się od rzeczywistości i wejść do świata bohaterki. Utożsamić się z jej problemami i oczywiście rozwiązać zagadkę. Ta pozycja w szczególności zdobyła moją sympatię, ponieważ nie jest przerysowania. Wszystko nie jest przejrzyste i proste. Bohaterka napotyka na wiele problemów i komplikacji. Tak jak w życiu nie zawsze wszystko jest kolorowe.