Dusze z ciemności i światła

W literaturze w ostatnich miesiącach brakowało mi czegoś co będzie odskocznią, aż z odsieczą przybyli Hubert Oleksak i wydawnictwo Novae Res !

'Dusze światła i ciemności' to początek serii o losach Tenebris, która przynależy do jednego z zakonów Pancernych Świętych, a dokładnie Łowców Czartów. Jest to także opowieść o Omenie, którego losy od urodzenia były związane ze Żniwiarzem, demonem, który wieki temu przyczynił się do zniszczenia świata, który znali. Jednak, czy naprawdę był ON czarnym charakterem? A może to anioły, które zdają się pozostawać nieme odgrywały tą rolę?

W tej opowieści, która co ciekawe jest debiutem, otrzymujemy ciekawe patrzenie na anielsko-demoniczny świat. Dowiadujemy się, jak istoty te trafiają na ziemię i co dzieje się z nimi, gdy trafiają do atmosfery, a także jak mogą wpłynąć na los ludzi.

Bohaterowie są ciekawie napisani. Szczególnie Tenebris przyciaga uwagę swoją nieugiętością i silnym charakterem, a także walką o marzenia. Nie boi się ona ryzyka, ani poddawania w wątpliwość indoktrynacji, której została poddana w pewnym etapie swojego życia. Jej historia nie jest typowym love story, ale narracją pozwalającą odkrywać dojrzewanie, dążenie do prawdy oraz walkę o swoje przekonania.

Sposób wykreowania aniołów i demonów również zaskakuje. Są to istoty bezwzględne, ale nie niepokonane. Dodatkowo czasem zdarza się zauważyć w nich pierwiastek ludzki, co sprawia, że jeszcze łatwiej jest nam zatracać się w kolejnych stronach książki.

Myślę, że tą pozycję mogę Wam śmiało polecić, bo wierzę, że tak jak ja miło się nią zaskoczycie, a przede wszystkim będziecie się doskonale bawić!

Fantastyczny świat Derre stał się polem walki aniołów i demonów. Armia Pancernych Świętych, w której szeregach możemy odnaleźć Tenebris, główną bohaterkę, staje przeciwko bardzo potężnemu demonowi. Żniwiarz, władający esencją mrocznego boga śmierci, wciela się w młodego chłopaka i rozpoczyna swój podbój.

Tyle wiemy z opisu, wydaje się proste, prawda? Ani trochę, to tylko wierzchołek góry lodowej! Trzeba przyznać, że autor miał w głowie naprawdę rozbudowaną historię, co jest na plus. Jest dużo charakterystycznych bohaterów, a wydarzenia rozgrywają się w różnych czasach. Już na samym początku zalewa nas tyle informacji o świecie przedstawionym, że można dostać zawrotów głowy – a to niestety działa na minus…

Pomysłów jest sporo, ale sposób ich podania trochę szwankuje. Dużo czytelników wspomina o błędach, np. językowych i składniowych. Ja też je widziałam, korekta mogła się zdecydowanie bardziej postarać, ale umiałam przejść nad tym do porządku dziennego. Bardziej przeszkadzało mi, że w jednym miejscu czytelnik musi się skupić jak na wykładzie, żeby ogarnąć historyczną stronę powieści, a w kolejnym jest tak pusto pod tym względem. Myślę, że taki brak równowagi jest typowy dla debiutu i w następnej części będzie lepiej.

Podobało mi się, że choć wykorzystano znany motyw odwiecznej wojny aniołów z demonami, to nie jest jednoznaczne, kto jest tutaj dobrem a kto złem. Warto wstrzymać się z osądem, póki nie poznamy wszystkich punktów widzenia.

Nie brak w powieści humoru i lekkiego podejścia do poważnych sytuacji. Kto przebrnął przez „Achaję” Andrzeja Ziemiańskiego i, co najważniejsze, polubił ją, ten znowu uśmiechnie się na widok dialogów w „Duszach...”. Bohaterowie, pomimo swojej wysokiej rangi, odzywają się do siebie jak znajomi z podwórka i to również mi nie przeszkadzało. Taka jest po prostu konwencja.

Moja ocena nie jest ani na duży minus, ani na duży plus. Nie stworzył tego doświadczony pisarz, ale da się odczuć, że chciałby wiele przekazać, więc można udzielić mu kredytu zaufania.

Ta cudowna książka to debiut autora, jednak przez cały czas czułam, jakbym czytała jedną z nowych książek jakiegoś popularnego zagranicznego pisarza fantastyki (sama nie wiem czemu ciągle na myśl przychodziła mi Trylogia Czarnego Maga).

Przez kilka pierwszych rozdziałów trochę trudno było mi się wbić w rytm akcji, zrozumieć, co właściwie się dzieje, a co za tym idzie czytanie szło mi dość opornie. Na szczęście wszystko szybko się wyjaśniło i wciągnęłam się w akcję tak bardzo, że najchętniej nie odkładałabym książki ani na chwilę.

Autor wspaniale wykorzystał popularny motyw walki aniołów z demonami, jednak zmienił go na swój wspaniały sposób. Dzięki temu książka wyróżnia się na tle innych, podobnych tematycznie. Zdecydowanie polecam ją każdemu fanowi fantastyki, nawet jeśli woli sięgać po znanych, zagranicznych autorów: nie odczuje większej różnicy.

A teraz pozostaje tylko z niecierpliwością czekać na II tom...

Książka potrafi wbić czytelnika w fotel i zaskoczyć w najmniej oczekiwanym momencie. Choć jej akcja toczy się w dosyć powolnym tempie, to gdy przychodzi pora na wielką walkę dobra i zła dzieję się mnóstwo rzeczy naraz i to bardzo szybko, a zakończenie tego pierwszego tomu nie tylko ekscytuje przez kontynuację tej historii, ale także pozostawia nas z chrapką na kolejne odsłony.

Na tą książkę czekałam naprawdę długo i pozwalałam na to, aby ciekawość mnie wprost zżerała. Fantastykę cenie i bardzo dobrze się czuję w takich klimatach, dlatego jeśli tylko tematyka powieści mnie zainteresuje sięgam po nią bez wahania. „Dusze z ciemności i światła” to jest debiut Huberta Olesiaka i to bardzo dobry debiut. Autor pokazuje nam klasyczną walkę dobra i zła, ale potrafił sprawić, że nic nie jest tak oczywiste i niezależne, jakbym sobie myślała. Na samym początku przyciągnęła mnie okładką, która bez wątpienia wygląda pięknie i przede wszystkim inaczej. Później dowiedziałam się, że autor został w niej ujęty wspólnie z małżonką, więc ten pomysł wydał mi się niezwykle trafiony i bardzo osobisty. Grafika wyszła fenomenalnie, a kolorystyka nadaje jej wyrazistości. Czego możemy się spodziewać po książce?

Główną bohaterką powieści „Dusze z ciemności i światła” jest młoda Łowczyni o imieniu Tenebris. Już z racji fachu, którym się trudni można przypuszczać, że jej żywot do łatwych nie należy. Mimo młodego wieku życie doświadczyło ją mocno, a czasy, które nadchodziły nie zwiastowały tego, aby miało być lepiej. Tak się dzieje, kiedy w świecie, który nie był splamiony złem dochodzi do jego ataku. Derre było spokojnym miejscem, a stało się areną walk między Aniołami i Demonami, dopiero pojawienie i uwięzienie największego zagrożenia dla Aniołów – Żniwiarza pozwoliło żołnierzom odsapnąć, niestety nie na długo. Łowczyni dołączyła do pewnego zakonu stworzonego przez Anioły, stając zarazem wojowniczką walczącą przeciwko Demonom. Pancerni Święci radzili sobie całkiem dobrze z takim nieprzewidywalnym wrogiem. Żniwiarz jednak nie pozwoli o sobie zapomnieć, jest silny, włada esencją boga śmierci i opętuje jednego ze znajomych Tenebris. Zniszczenie, chaos i walki, a przede wszystkim niewiedza, czy jest ona słuszna i czy stoi się po właściwej stronie. Czy Tenebris poradzi sobie w tak mrocznej rzeczywistości?

„Dusze z ciemności i światła” jest pierwszym tomem cyklu pod tytułem Śmierć żyje, a zarazem zapowiedzią niezwykłej przygody, w którą zabiera nas autor. Nie będę ukrywała, że jest pokaźnych rozmiarów, a czyta się ją, jakby miała może ze sto stron, wręcz połyka. Nie odczuwałam w żadnym razie tego, że jest ciężka, czy nudna, czy, że mnie nużyła. Hubert Olesiak potrafi zaintrygować czytelnika swoją wizją przedstawionego świata, ale także kreacji bohaterów. Tenebris jest zadziorna i charakterna, a przede wszystkim twarda, w końcu walczy z demonami, a to nie może być ani łatwe, ani przyjemne. Olesiak nie tylko bardzo skrupulatnie podszedł do tematu swojej książki, ale także starał się doprecyzować każdy jej aspekt. Styl autora jest bardzo dobry, przyjemnie się go czyta i nie stanowi żadnych problemów w odbiorze. Jestem pełna podziwu, że tak dobrze się przygotował do napisania tej powieści, wiadomo, że z tym bywa różnie, a Hubert Olesiak udowadnia tutaj, że można zrobić wszystko, jeśli się tylko zechce. „Dusze z ciemności i światła” posiada bardzo dynamiczną akcję, z każdej strony się coś dzieje, poznajemy nowych bohaterów, rozbudzając ciekawość i apetyt na więcej. Mam nadzieję, że niebawem będę mogła zaczytywać się w kolejnej powieści autora, bo wiem, że będzie warto.