Dunkel

Dla mnie to niewypał roku. Poddałam się po 70 stronach, więc zapewne nie jest to opinia miarodajna, ale więcej nie zdzierżyłam. Od grymasu wstrętu miałam skurcze. Nie twierdzę, że jest to książką zła czy też kiepsko napisana. To nie jest książka dla mnie. Potrzebuję emocji. Różnorodnych i złożonych. Karmienie mnie wyłącznie podstawowymi odruchami jest zbyt postne. Nie odpowiadała mi też proporcja treści do powracającego jak refren obłąkanego bełkotu Dunkela. W formie wolę mniej słów, a więcej esencji. Powtarzanie po raz enty tego samego traktuję jako osobistą zniewagę. Może to niepoważne, może nieprofesjonalne, ale czytam dla własnej satysfakcji i pozwalam sobie na luksus widzimisie

Dziś, za sprawą książki "Dunkel" Jakuba Bielawskiego, wkroczymy w bardzo mroczne i bardzo niebezpieczne zakamarki ludzkiej duszy. 💀 Powrócimy do wspomnień sprzed lat, do strasznych chwil, które nigdy nie powinny były się wydarzyć. 😳 Poznamy historie, których już nigdy nie pozbędziemy się ze swoich głów. 🤯 Ostrzegam, że nie będzie to łatwe i przyjemne doznanie. 🫣

Czym lub kim jest Dunkel? 🤔 Trudno to wyjaśnić. Czy jest człowiekiem? Raczej nie. Czy jest jakimś nadprzyrodzonym tworem? Tego nie wiemy. 🤷‍♀️ A może jest czymś, co czai się w każdym z nas? Czymś mrocznym, ciemnym, wyczekującym odpowiedniej chwili, aby się ujawnić w całej swojej najpaskudniejszej postaci? 😳 Tak chyba opisałabym tę tytułową "postać".

Opowieść Dunkela zaczyna się w 1945 roku na powojennych terenach Dolnego Śląska. Tam właśnie zaczynają zjeżdżać się polscy przesiedleńcy ze wschodu. Dzięki przepełnionej grozą i strachem historii, 😱 którą snuje Dunkel, poznajemy Kazię, Władka, Franię i Franka. Ludzi, którzy przeżyli najstraszniejsze chwile w swoim życiu, a takie doświadczenia potrafią zmienić. 😩 Czemu akurat ta czwórka❓️Bo są to wybrańcy Dunkela, który karmi się ich strachem, 🫨 złem, które skrywają głęboko w sobie 👿 oraz gniewem, 😡 który po tym, czego wcześniej doświadczyli, jest nieodłącznym elementem ich życia.

Książka Bielawskiwkiego na pewno nie jest dla każdego. To bardzo trudna, ciężka i specyficzna lektura. 😐 Jest mroczna, pełna smutku, cierpienia i grozy. ☠️ Czytając ją czujemy wszechogarniającą pustkę i przytłoczenie. 🥺 Jest to pozycja oryginalna, której nie można sklasyfikować i podporządkować jednemu konkretnemu gatunkowi. To lektura wymagająca od czytelnika pełnego skupienia. 🤫 Skupienia na opowieści Dunkela, której tak naprawdę nie chcemy słuchać, ale i tak wysłuchamy do samego końca. 🫣 Nawet, jeśli miałoby to oznaczać dokonania się jakiejś zmiany w nas samych...

W każdym z nas mieszka Dunkel i czy tego chcemy, czy nie, zawsze będzie nam towarzyszył. ☠️ Jeśli jesteście gotowi sie z nim zmierzyć, to polecam Wam tę książkę. Jeśli czujecie, że to jeszcze nie ta chwila, to lepiej trzymajcie się od niej z daleka...

"Dunkel" to jedna z jesiennych premier @wydawnictwo_vesper, na którą czekałam, bo choć nie znałam wcześniej twórczości autora, chciałam się z nią zmierzyć właśnie w tej powieści, w mrocznej historii Dolnego Śląska, toczącej się tuż po roku 1945. Nie przedłużając, czy mi się ta opowieść podobała? Nie do końca. Czy będę ją polecać? Jak najbardziej!

Bez wątpienia na oklaski zasługuje ogrom pracy, jaką włożył autor, by opowiedzieć czytelnikowi historię, która jest udziałem również jego rodziny, jest to więc książka bardzo osobista, którą pochłania się z dużym zainteresowaniem. Powojnie w każdym kraju jest okresem szalenie trudnym. Na ziemiach polskich trudnym podwójnie, bo to nie tylko odbudowa miast, wsi i miasteczek, ale też przesiedlenia, które zostały wymuszone konferencją jałtańską. Dawne ziemie Królestwa Prus mieli zasiedlić ludzie z Kresów Wschodnich. Każda z tych grup traciła swoje domy rodzinne, ojcowiznę, do której byli przywiązani, która kształtowała ich tożsamość. Tu nie było szczęśliwego rozwiązania. W ten okres wprowadza nas autor a przez całą historię przeprowadza tytułowy Dunkel, abstrakcyjny narrator, którego czytelnik sam sobie musi zobrazować, nie jest to trudne, bo wskazówek jest wiele.

W "Dunkelu" poznajemy Franię, Franciszka, Kazię i Władka. Towarzyszymy im od najmłodszych lat do późnej starości. Wiele jest tu wątków, wiele odcieni emocji, większość, jak wskazuje tytuł, ciemnych jak noc. Moim zdaniem już sama ich historia ma dużą moc rażenia, dla mnie wystarczającą, by wryć się w pamięć. Narrator w takiej formie, w jakiej podał go autor, nie był mi potrzebny.

Jego momentami biblijne wręcz bajdurzenie wywoływało odruch wymiotny, być może dlatego, że mam alergię na sakralne gryzmoły. Język powieści, bez wątpienia bogaty, momentami przekombinowany. Wiem, że duża ilość słów, których normalnie się nie używa, miała na celu wprowadzić czytelnika w zachwyt nad warsztatem, jednak dobrze byłoby czasem napisać coś której i prościej, niż brnąć w ślepy zaułek. Weźmy taką "leprotyczną opiekunkę", "dobrodziejkę". Przymiotnik ten odnosi się do trądu, przewlekłej choroby zakaźnej, ktoś, kto go ma, nie może być dobrotliwym opiekunem, błąd logiczny. Poza tym w języku polskim poprawna forma tego przymiotnika to lepromatyczny. Trudne słowa są fajne, jeśli używa się ich z sensem. Nie mniej jednak błędów tego typu nie ma wiele, więc książkę polecam, bo jest to lektura, która w dzisiejszych czasach niejednego czytelnika wykopie z jego strefy komfortu, i tak ma być! POLECAM!

IG @angelkubrick

Ja tę lekturę, musiałam sobie dawkować, ponieważ cały czas towarzyszył mi ból i cierpienie, co mnie momentami bardzo przytłaczało. Ponadto, sama narracja również do lekkich nie należy, gdyż jest pozbawiona praktycznie dialogów i sam język jest dość nietypowy , co niektórych czytelników może irytować i męczyć.

Jeżeli chodzi o mnie, to ja potrzebowałam trochę czasu, by wkręcić się w całą historię, ale cieszę się, że się nie poddałam, ponieważ jest to kawał świetnej książki, która dostarczyła mi sporo emocji.

.

Bardzo się cieszę, że miałam przyjemność przeczytać książkę Pana Jakuba. Jest to historia bardzo niepowtarzalna, która sprawi wam tyle bólu i przeleje na was sporo mroku i cierpienia. Mimo to uznacie tę książkę za bardzo dobrą, tak samo jak ja.

Za oknem szaro, buro i deszczowo. Idealna oprawa dla horroru Jakuba Bielawskiego. Po jego lekturze zadałam sobie pytanie dlaczego czytam książki? Dla przyjemności? Wiedzy w nich zawartej? Emocji, których doświadczam? Tak, chyba przede wszystkim dla tych emocji. A jeśli okazują się traumatyczne i tak dojmująco smutne? Jeśli nie ma choć odrobiny jasności, która mogłaby równoważyć ciemność wyzierającą z każdego zdania, słowa?

Horror „Dunkel” jest właśnie takim pulsującym emocjami tworem karmiącym się ludzką niegodziwością, słabością i beznadzieją. Kocha wszystko co złe, piękno widzi w brzydocie. Opowiada nam historię bez początku i końca, punktując ludzką naturę, jej przywary, ulotność i miałkość. Mówi o życiu, które wydaje nam się unikalne, a przecież wciąż zatacza koło, by powielać te same traumy, błędy i tragedie. Traumy miejsca, czasu, przodków, które dźwigamy z bolesną nieświadomością, napiętnowani zanim jeszcze otworzymy oczy.

Czy można powiedzieć, że „Dunkel” jest sagą rodzinną? W pewnym sensie tak. Rozpoczynającą się w czasach ludzkich wędrówek. Niemocą, biedą i rezygnacją przesiedleńców. Bolesnymi historiami ludzi odartych z godności, złudzeń i nadziei, na których nikczemne życia kładą się cieniem wojenna zawierucha, przemoc i obłęd.

Nie raz i nie dwa gula rosła mi w gardle, a żal rozdzierał serce. I słuchałam go, i odpowiadałam, że słucham, gdy o to pytał. Kiwałam głową. I nie mogłam przestać słuchać. I podążałam za nim. Zapadałam się w tej opowieści, w jej mroku.

Czasem robiłam przerwy, by nie zatracić się zupełnie w tym odmęcie ciemności i beznadziei. Musiałam wyjrzeć przez okno, pośmiać się z synami, by upewnić się, że świat jest jednak inny, że jest w nim miejsce na słońce, radość i szczęście. Tylko czy dla wszystkich? Czy ludzka natura znów nie zwycięży pozbawiając nas godności, marzeń i przyszłości? Pozbawiając prawa do szczęścia? Dunkel będzie wtedy szczęśliwy, będzie znów opowiadał swoją posępną historię.

Dasz się jej pochłonąć? Słuchaj. Słuchasz?

„Dunkel” to lektura genialna i hipnotyzująco mroczna, jedna z najlepszych jakie czytałam w tym roku.