Duch na rozstaju dróg. Bożonarodzeniowa antologia opowieści niesamowitych

Wiecie co, zawsze mnie ciekawiło dlaczego diabeł jest przedstawiany jako postać z kopytami zamiast nóg? Czyżby chodziło o zakończenie nogi z najbardziej nieestetycznego wykonania? Czy raczej o to, że jest tak twarde, bo z każdym podłożem sobie poradzi? Podobno diabeł to był upadły anioł, więc może skoro spadał z nieba, to dlatego dostał stosowne kopytka? Pytam o to, gdyż zaciekawił mnie ten wątek z pierwszego opowiadania o duchach. Składając wszystkie, które tutaj znalazłam, czyli jedenaście sztuk, gdzie każde z nich miało bardzo różną skalę długości, skłaniam się tu myślom, że żadne z nich nie miało nas przestraszyć, a jedynie pobudzić wyobraźnię do działania. Nie są jednak na tyle mocno nieprawdopodobne, aby nie mogły być w jakimś sensie prawdziwe. Ja wiem, że nie każdy wierzy w duchy, ale przyznajcie, gdyby określić je duszami zmarłych, to już brzmi to bardziej prawdopodobnie, prawda? Najwspanialszy klimat dają wieczorami, gdzie można spotkać się z grupką ludzi i wtedy zacząć je czytać. Nawiedzona rzeka była najdłuższą formą na którą składały się jakby podrozdziały. Nawet postacie gdybają na wszystkie strony co mogło by być prawdą, a co na nią nie wygląda. Zabawne było podejście do tematu, że kiedy u kogoś mieszkają duchy, to ten ktoś musi jakoś specyficznie wyglądać:-) Rozbawiło mnie to, bo wyobraziłam sobie Szopena po koncercie ze stojącą czupryną:-) To dało mi do myślenia, że każde z tych historii oparte jest na dawnych schematach i przekonaniach. Teraz już rozumiem pojęcie, że każdy wiek można było poznać po modzie, gdzie niekoniecznie zawsze chodziło tylko o ubiór:-) Wracając do książki, to chciałam dodać, że nasz mały strach, czy też niepewność rodziła się wtedy, kiedy w opisach był ukazywany jakiś krzyk, przerażające odgłosy, czy też wzywanie pomocy. Tutaj nasz umysł kazał reagować ciału, jakby w pobliżu gdzieś czaiło się niebezpieczeństwo. Dlatego późna pora czytania wywiera na czytelniku największy wpływ:-) Pragnę polecić wszystkie książki o duchach Wydawnictwa Zysk, gdyż takiego klimatu nie znajdziecie nigdzie indziej. Przepięknie wydana i ozdobiona. Mnie porwała od pierwszej strony:-)

Kiedyś krótka forma niekoniecznie do mnie przemawiała. Dziś uważam, że zbiory opowiadań mają niepowtarzalny klimat. Dzięki wydawnictwu Zysk i S-ka, odkryłam, że nie zawsze liczy się ilość a jakość, ponieważ to oni oddali w nasze ręce książki bogate w magiczne chwile, niezapomniane przeżycia oraz pozwolili nam poznać bohaterów, których losy ani przez moment nie były nam obojętne.

Powyższy tytuł po raz kolejny udowadnia, że w rękach odpowiednich autorów treść nabiera podwójnego znaczenia. Zbiór zaklasyfikowany w gatunku powieści grozy może niekoniecznie sięga po pierwotny lęk jak to przywodzi na myśl słowo "horror", ale na pewno oddziałuje na naszą wyobraźnię, pielęgnuje rosnące napięcie a w każdym opowiadaniu dba o dopracowanie szczegółów, by całość wypadła jak najlepiej. Owszem, czytając miejscami czułam na karku czyjś wzrok a niektóre historie sięgały po dreszcze przerażenia biegające po plecach, ale nie są to fabuły typowe dla ekranizowanych twistów, w których nigdy nie wiemy co wyskoczy z ciemnego konta. Nie! I to jest w tym najlepsze, bowiem od pierwszej do ostatniej strony otula nas atmosfera niepewności, która prowadzi w ciekawe, nie zawsze możliwe do przewidzenia zakamarki.

Książka składa się na opowiadania różnych autorów. Są nazwiska znane nam ze współczesnego środowiska, są też tytuły pisana wiele lat do tyłu. Każdy natomiast zasługuje na uwagę i poświęcony mu czas, ponieważ treści wyróżniają się charyzmą oraz indywidualnością. Ciężko byłoby mi wybrać ulubioną historię, ponieważ wszystkie miały w sobie coś niezapomnianego, dzięki czemu zauroczył mnie cały zbiór a nie jedynie wybrane tytuły.

Zbiór miał mieć na celu wprowadzenie czytelnika w świąteczny klimat. Osobiście uważam, że śmiało można czytać opowiadania niezależnie od pory roku, ponieważ są zachwycające, klimatyczne, miejscami nostalgiczne oraz dające do myślenia i sprawdzą się jako pobudzacze wyobraźni do poczytania przed snem czy późnym popołudniem odrywając nasze myśli po ciężkim dniu. Klimat wydarzeń zamknięty w prozie jedenastu opowiadań gwarantuje przeżycia warte grzechu, które otulają nas swoimi ramionami i nie wypuszczają do ostatniej strony.

Jestem pewna, że jeszcze wiele razy wrócę do wybranych opowiadań a cała antologia "Duch na rozstaju dróg" pozostanie jednym z moich ulubionych zbiorów. Dopracowana, przemyślana, warta każdej poświęconej jej chwili twórczość wybranych autorów przełożyła się na moc atrakcji, wielkich przygód oraz bohaterów, których sylwetki z przyjemnością rozkładałam na czynnik pierwsze. A sam klimat? Stał się jednym z czołowych postaci, wodząc za nos, wystawiając na pokuszenie, intrygując. Zdecydowanie polecam!

"Duch na rozstaju dróg" to antologia opowiadań grozy idealna na zimowe wieczory. W książce zawartych jest aż jedenaście opowiadań wielu znamienitych autorów - czytelnik zetknie się [Adres usunięty]. z piórem Adalberta Stiftera, W.F. Harveya, J.H. Riddella czy Ellen Glasgow oraz Karla Adolfa von Wachsmanna.

Fabularnie jest niezwykle różnorodnie, ponieważ każda z przytoczonych opowieści kręci się wokół czegoś zupełnie innego. Mamy do czynienia z prekursorem wampira (podobno to właśnie na tej postaci wzorował się sam Bram Stroker, tworząc Draculę), z nawiedzonym domem, tajemniczym ptakiem czy chłopcem widzącym więcej niż jego rodzina. Poza nadnaturalnymi zjawiskami w antologii pojawi się także motyw samobójstwa, choroby psychicznej albo zdrady i miłości. I mimo że każda z tych historii wydaje się być zupełnie ze sobą niezwiązana, to jednak łączy je wyjątkowy, gęsty, tajemniczy i przesycony grozą klimat. Zaznaczę od razu, że nie jest strasznie, ale momentami czuć obezwładniające poczucie niepewności, co zdecydowanie przyspiesza bicie serca.

"Duch na rozstaju dróg" to podobno antologia opowiadań bożonarodzeniowych, lecz poza paroma opowiadaniami mającymi miejsce w święta lub w czasie okołoświątecznym, w rzeczywistości samej atmosfery Bożego Narodzenia tutaj nie czuć. Uważam to jednak za plus, ponieważ nie jest mdławo i słodko i aż nazbyt uroczo, co często można spotkać w opowiadaniach świątecznych.

Opowiadania powstały w XIX wieku, a autorzy żyli w różnych klasach społecznych, co zdecydowanie rzutowało na ich styl. Opisy były wielobarwne, język kwiecisty, a jednak w zupełności zrozumiały i wcale nie tak ciężki, jak mogłoby się wydawać. Czuć było ich starodawność - moim zdaniem świetnie wpływało to na towarzyszące czytaniu emocje, ponieważ historie wydawały się takie... inne. Surowe. Dzięki temu czytelnik zupełnie nie spodziewał się, do czego konkretna sytuacja może doprowadzić, co wpływało na pozytywny suspens w zakończeniach.

Nie powiem, że wszystkie opowiadania były sobie równe pod względem wzbudzania zainteresowania. Jedne spodobały mi się bardziej od drugich; jedne zapamiętam na dłużej, a o drugich zapomniałam już po ich zakończeniu. Najbardziej urzekły mnie historie pt. "Tajemniczy obcy", "Nawiedzona rzeka", "Szepczące liście" oraz "Pięciopalczaste monstrum", którego atmosfera i styl bardzo przypominały mi opowiadania Stephena Kinga.

"Duch na rozstaju dróg" to niezwykle ciekawa antologia opowiadań z XIX wieku, które z pewnością wprowadzają dużo świeżości na aktualnym rynku wydawniczym - na przekór latom ich powstania. Nadaje się idealnie w okresie zimowym, kiedy za oknem jest ciemno i ponuro, a czytelnik jedyne, o czym marzy, to kocyk, herbatka i towarzyszące czytaniu poczucie niepewności, momentami grozy. Polecam. Nie pożałujecie. :)

“Najlepszą porą na słuchanie opowieści o duchach jest wieczór, a szczególnie wieczór wigilijny. Dorzućcie więc polan do ognia, zaciągnijcie kotary, siądźcie bliżej kominka i słuchajcie!” – tak zaczyna się bożonarodzeniowa antologia opowieści niesamowitych. Tym bardziej niesamowitych, że lektura wywołuje gęsią skórkę.

Pozostając jeszcze w klimacie Bożego Narodzenia, pokusiłam się o lekturę iście NIEświąteczną, choć podtytuł tej antologii sugeruje, że to lektura bożonarodzeniowa. Książka składa się z jedenastu opowiadań, napisanych przez sześciu autorów. Pochodzą oni z różnych miejsc na świecie, jednak żyli, tworzyli w podobnym czasie: w XIX wieku.

Każda z opowieści to zupełnie inna przygoda z mrożącą krew w żyłach historią. Osobiście bardzo lubię się bać i ciężko mnie zaskoczyć. Dlatego niektóre opowiadań były mi już dobrze znane z innych źródeł. Jednak, jakie było moje zaskoczenie, kiedy okazało się, że przeczytane opowiadanie powstało wcześniej niż inna podobna, znana mi historia. To nadało wyjątkowości całej książce i zawładnęło całym moim czasem. Znalazłam w tej antologii historię o błąkających się duchach, tych, które mimo swojego zakończonego żywota ciągle pomagają, o otaczającej bohaterów śmierci i czarnych charakterach w każdym znaczeniu tego słowa.

Od pierwszego opowiadania towarzyszyła mi ciekawość i chęć poznania kolejnych historii. Autorzy w swoich opowiadaniach zadbali o budowanie napięcia, aby czytelnik poznał wszystkie szczegóły, dzięki którym da się porwać w mroczny świat lasów, zamków, opuszczonych farm, pól i gór. I choć niektórym mogłoby się wydawać, że we współczesnym świecie takie opowiadania nie robią wrażenia, to jednak mam jedną radę: postawcie się na miejscu tych ludzi, którzy w XIX wieku i początkiem XX wieku słyszą opowieść o wędrującym dżentelmenie, który nawołuje przechodniów lub przechodzi przez ciała, powodując lekki powiew wiatru… jakie teraz robi to na Was wrażenie? No właśnie… Więcej Wam nie zdradzę, bo opowiadania są warte poznania, a każde kolejne zdanie może zdradzić zbyt dużo szczegółów. To po prostu trzeba przeczytać.

Jak wspomniałam, wiele widziałam i trudno mnie wystraszyć, a jednak ten zbiór opowiadań “Duch na rozstaju dróg” zrobiła na mnie duże wrażenie. Tak duże, że książkę liczącą ponad sześćset stron przeczytałam dosłownie w dwa dni. A wszystko dzięki autorom, którzy w swoim czasie słynęli ze swoich mrocznych dzieł. Polecam lekturę! Nie dajcie się zniechęcić ilością stron, wyobraźnia będzie Wam wdzięczna za taką ucztę.

Uwielbiam antologie za kilka krótkich treści, które można poczytać w przerwie w pracy lub do popołudniowej kawy. A już szczególnie upodobałam sobie powieści z dreszczykiem, które i przerażają i powodują niepokój, ale i mają pewne zacięcie spirytystyczne.

Czymże te wiktoriańskie historyjki mogłyby zachwycić współczesnego czytelnika? Ano tym, w jaki sposób są napisane. To jak oplatają czytającego niczym bluszcz, wlewając w jego serce dziwne, niebezpiecznie tragiczne i straszne historie. Każda z nich jest inna, każda wyjątkowa, ale też każda nad wyraz oryginalna i na próżno szukać podobnych w dzisiejszych publikacjach. Te opowieści stanowią o swojej ponadczasowości i zachwycają treścią.

Potencjalny czytelnik, miłośnik literatury grozy, znajdzie tu wszystko to, czego oczekuje od literatury tego rodzaju. Zachwyci się swego rodzaju baśniowością, powoli budowanym napięciem, którego eskalacja powoduje szybsze bicie serca. Zatopi się w niewyjaśnionych zagadkach, pogubi w intrygach i otoczy tajemnicami, które tylko w części zostaną wyjaśnione. Czasem, opowiadania te mają w sobie jakąś trudną do wytłumaczenia aurę dziwności, podbijanej dziwnym poczuciem humoru autorów. Tworzy więc to nieco psychodeliczną rzeczywistość, w której czytelnikowi jest i niewygodnie i arcyciekawie jednocześnie.

Wspaniała, wielowymiarowa i pyszna to książka, która pyszni się wyjątkowym słownictwem, zachwyca ponadczasowością i mądrością. Genialna na wskroś!