Dryfter

Nie sięgam po fantastykę zbyt często, ale tym razem coś mnie tknęło. Może to ta surowa, klimatyczna okładka, może intrygujący tytuł, który brzmi trochę jak z pogranicza mitu i wojennego raportu. A może po prostu miałam ochotę zanurzyć się w świecie, który wymyka się znanej rzeczywistości i zmusza do zadania sobie pytania: „co by było, gdyby wszystko, co znamy, przestało istnieć?”. Tak się właśnie zaczęła moja przygoda z „Dryfterem” książką, która uderza jak grad w otwartą dłoń i nie pozwala o sobie zapomnieć.

Świat przedstawiony przez Kafira i Kaczora to postapokaliptyczna mieszanka grozy, upadku i bezlitosnego realizmu. Tu nic nie jest pewne, a nadzieja nie istnieje za darmo. Dzikie Ziemie, to miejsce, gdzie mutanty, anomalie i brutalność są chlebem powszednim. Ludzkość przetrwała, ale zapłaciła za to ogromną cenę, ponieważ cofnęła się cywilizacyjnie do średniowiecza, w którym Unia Miast Ocalonych i Zakon Czarnego Krzyża trzymają władzę żelazną ręką. Prawa są bezwzględne, a kara przychodzi szybko i bez wyjaśnień.

Największe wrażenie zrobiła na mnie wizja świata za Murem Ocalenia. To świat pustkowia, w których dryfterzy walczą o przetrwanie. Kim są? To ci, których system odrzucił, ludzie balansujący na granicy życia i śmierci, poszukiwacze dawnych artefaktów, które mogą znaczyć różnicę między życiem a śmiercią. Ich los to ciągła walka: z potworami, z czasem, z innymi ludźmi. Ale największe zagrożenie czai się w cieniu coś, co nie ma twarzy, co budzi pierwotny strach, którego nie da się oswoić. I to właśnie ten mrok, który nie ma imienia, sprawia, że od tej książki nie można się oderwać.

Fabuła sunie jak konwój przez burzę piaskową, czasem brutalnie, czasem zaskakująco spokojnie, ale zawsze z napięciem. Pojawiają się momenty, które na długo zostają w głowie. Jak scena spotkania dryftera z tajemniczym mutantem w ruinach starego miasta, pełna napięcia, niejednoznaczna i zaskakująca. Albo starcie z Dragonami, które pokazuje, że w tym świecie nie ma miejsca na słabość. Najbardziej jednak poruszyła mnie samotność, która wylewa się z kart tej powieści. Ludzie tu nie żyją razem, lecz obok siebie. Czy w takim świecie można jeszcze komuś zaufać?

Zastanawiałam się wielokrotnie podczas lektury: czy w świecie, w którym wszystko zostało zniszczone, da się jeszcze być człowiekiem? Czy istnieje granica przetrwania, której nie warto przekraczać? I kto właściwie zasługuje na miano potwora? Mutant, system, a może my sami?

To, co najbardziej mnie ujęło w „Dryfterze”, to nie tylko klimat, ale język surowy, dosadny, idealnie oddający realia brutalnego świata. Nie ma tu miejsca na ckliwość, a jednak między słowami czuć, że autorzy zostawili cząstkę siebie w tej historii. Stworzyli uniwersum, które żyje, oddycha i gryzie.

Polecam tę książkę każdemu, kto nie boi się wejść w mrok i spotkać z własnymi lękami. To opowieść dla tych, którzy lubią, gdy świat staje na głowie, a granice dobra i zła się zacierają. Jeśli szukasz historii, która nie owija w bawełnę, a zamiast bohaterów oferuje ci ludzi z krwi, potu i łez. „Dryfter” jest właśnie dla Ciebie.

"Dryfter" to bardzo ciekawa książka post apokaliptyczna, której akcja rozgrywa się na pograniczu polsko-ukraińskim.

Bardzo dobrze czytało mi się ten tytuł, jest to wciągająca i zdecydowanie zaskakująca historia. Wydarzenia mają miejsce kilkadziesiąt lat po, można tak powiedzieć, unicestwieniu cywilizacji. Wszędzie są ślady dawnych bitew, wojen. Ślady po broni, po atomówkach oraz dawne pola minowe. Pokolenie, które pamiętało dawne czasy już wymarło, a ich dzieci są już starcami. Mamy więc zupełnie nową rzeczywistość. Podobało mi się, że akcja rozgrywała się na terenach dawnej Polski i Ukrainy - przeplatały się tutaj dawna wiedza i wierzenia.

Książka ma pewne wady - niektóre rzeczy mogły zostać lepiej opisane już na początku albo wgl w trakcie. Przydało by się więcej informacji o mutantach, pogrobowcach, zmorakach czy innych potworach. Czasami było trochę chaotycznie.

Ogólnie mamy tutaj dryfterów, zwykłych ludzi, żyjących na pograniczu prawa i bezprawia - bardziej bądź mniej umiejętnie lawirujących między Zakonem. Tak, to religijna wręcz sekta, inkwizytorzy, którzy rządzą jak im wygodnie, a na swoich usługach mają gwardzistów. Oczywiście mamy tutaj palenie zielarek na stosach i innych ludzi, którzy dopuszczali się okropnych zbrodni jak posiadanie książek (których w tych czasach prawie nikt nie umie już przeczytać), leczenia... Wiedza jest zakazana.

Trzeba przyznać, że jest to dosyć przygnębiająca wizja - brutalna oraz mroczna, w której po prostu liczy się przetrwanie.

Książka ta wg mnie bardzo nawiązuje do dzieła braci Strugackich "Pikniku na skraju drogi", to właśnie tam pierwszy raz pojawili się stalkerzy, zony, artefakty, dopiero później popkultura to zaadaptowała i zmodyfikowała. Dryfterzy bardzo przypominają mi stalkerów właśnie, zbierają artefakty dawnego świata, licząc na zarobek. Odwiedzają opuszczone ruiny licząc, że coś znajdą, poruszają się po niebezpiecznych terenach.

Mamy tutaj kilku bohaterów. I rozdziały niby poświęcone są jednej postaci, czy grupie, ale losy tych bohaterów w jakiś sposób się przeplatają i pojawiają w różnych momentach.

Bardzo dobrze spędziłam czas z tą lekturą. Podobała mi się. Była ciekawa oraz nieoczywista. Polecam!

„Dryfter” to zdecydowanie nie był tytuł, o którego czytanie moglibyście mnie posądzić. Ale ta książka mieszająca w sobie fantastykę z postapokaliptycznymi motywami, napisana przez duet panów Kafir i „Kaczor”, bardzo przypadła mi do gustu.

Akcja rozgrywa się na terenach Polski i Ukrainy, ale w bliżej nieokreślonym czasie, kiedy po klęskach żywiołowych, wielkim wybuchu wulkanu oraz dysfunkcji dronów, ludzkość cofnęła się do mrocznych czasów przypominających średniowiecze. Władzę sprawuje bezwzględny Zakon Czarnego Krzyża, który sprawuje bezwzględną kontrolę za Murem Ocalenia w Unii Miast Ocalonych. Po drugiej stronie muru, na Dzikich Ziemiach, poza kilkoma „bezpiecznymi” miasteczkami, królują mutanci, anomalie czasowe i walka o przetrwanie pośród niesprzyjającego środowiska. To właśnie w tych miejscach najcenniejsi są dryfterzy, którzy poszukują artefaktów sprzed katastrofy i niestraszne im mutanty.

I tak śledzimy losy jednego z dryfterów hybryd - Kenta, który wbrew własnej woli, zostaje wplątany przez dryftera Saszę, dawnego naukowca, w wyprawę, która ukazuje, że Dzikie Ziemie zmieniają się na ich oczach, a to co nadchodzi jest co najmniej przerażające. Dołącza do nich Klara, tajemnicza dziewczyna, hybryda, o której wiadomo tylko, że Zakon Czarnego Krzyża poszukuje jej namiętnie i chce dostać ją żywą.

Ciekawe to było przeżycie. Nie wiem czy mój opis dobrze oddaje klimat historii. Rzeczywiście miała w sobie coś z gry, choć ja nie mogę powiedzieć tego z całkowitą pewnością, bo gamerem nie jestem. Fabuła wciągnęła mnie od początku. Stopniowe odkrywanie zasad świata, które sprawia, że wszystko jest dla Czytelnika zrozumiałe, fascynująca historia ludzkości, kolejni mutanci z dopracowanymi charakterystykami, a to wszystko okraszone naprawdę ładnymi grafikami. Bohaterowie dają się lubić, choć zaskoczyła mnie ilość problemów jelitowych głównego bohatera :D Oczywiście pojawiają się wulgaryzmy, ale nie jest to do przesady, więc nawet mi pasowało do przebiegu historii. Lektura wciąga, nie nudzi, wydarzenia nie są przeciągane, a zasady świata, choć niektóre nadal zakryte tajemnicą, są czytelne.

Oczywiście jest to pierwszy tom serii, będzie ich więcej. Czuć, że jest wstępem, wiele nasion zostało zasianych, wiele tropów rzuconych - pozostaje tylko czekać na kolejne części, aby przekonać się jakie tajemnice skrywa ten fascynujący świat i na jakie przygody zostaną skazani bohaterowie.

współpraca reklamowa wydawnictwobellona

Dryfter to pierwszy tom w serii postapo. A także pierwszy raz gdy sięgam po ten gatunek. Spodobał mi się zarówno opis jak i krótki fragment. A skoro moje motto brzmi, aby spróbować wszystkiego postanowiłam dać szansę temu gatunkowi.

Co znajdziecie w środku;

▩ narrację trzecioosobową od strony bohaterów pojawiających się w książce, mapkę na wyklejce oraz rysunki postaci;

𖣯 szczegółowo opisany świat jak i broń oraz taktyki strategiczne na których opierają się bohaterowie;

▩ różnorodność potworów, roślinności wraz z zarysem historycznym;

𖣯 dynamiczna fabuła oraz bohaterowie;

▩ plot twist połączony z tajemnicą i dużo ukrytych asów w rękawie;

𖣯 zaskakujący finał.

"Życie tylko w bajkach ma happy end, a my nie żyjemy w bajce".

Na początku zwrócę uwagę na to w jaki sposób jest napisana książka, język w niej jest surowy często zwracający uwagę na potrzeby fizjologiczne i nie szczędzi nam opisów krwawych jatek. Tu nic nie jest pomijane od kwiecistego języka po najdrobniejszych szczegółów ważnych dla fabuły. Jeśli nie lubicie rzucać mięsem to ta książka może okazać się dla Was nie do przejścia. Oprócz tego, w połowie ma się wrażenie że jest to gra strategiczna, a każdy możliwy wybór skończy się czymś nieprawdopodobnym ale za każdym razem ociera się się o śmierć, tylko z innej strony.

Najbardziej spodobał mi się świat po eksplozji, to jak natura przystosowała się do "nowego porządku" i to, że zamiast stać się azylem dla podróżnych skręciła w zupełne mroczną stronę - siejąc pułapki i pewną śmierć. Anomalie czasowe są kolejna pozytywną niespodzianką, a zarazem nie do końca zbadaną co tylko podkreśla dreszczyk emocji. W tej powieści występują szarży bohaterowie nie do końca dobrzy, ale też nie całkiem źli. Każdy z nich radzi sobie w różny sposób, kombinując, okradając czy kłamiąc. Właśnie przez to, że te szemrane cechy wychodzą na pierwszy plan czytanie staje się wręcz nieprzewidywalne, bo nie wiemy jak potoczy się fabuła.

Chociaż głównym bohaterem jest Kent, to dostajemy też perspektywy tych których spotyka. Jest to dość neutralny opis do czasu spotkania z kimś innym. Później robi się momentami niebezpiecznie. Ale dzięki ich charyzmie, fabuła cały czas jest dynamiczna.

Dryfter to zupełnie nowe spojrzenie na świat, który mógłby nas dosięgnąć. Chociaż jestem laikiem jeśli chodzi o ten gatunek, to książka bardzo mi się spodoba. Nie mogłam się oderwać od książki chociaż niektóre opisy wręcz powodowały odwrotność. Historia zapada w pamięć, nie tylko przez opisy ale to jak wydaje się autentyczna.

„Dryfter” pozytywnie mnie zaskoczył – to nie tylko postapo, ale pełnoprawna, rozbudowana opowieść z własnym światem, historią i stylem. Kafir i Kaczor stworzyli coś, co łączy mocne fundamenty science fiction z realizmem militarnym i twardą, bezkompromisową narracją.. Język jest mocny, bez upiększeń – dokładnie taki, jaki powinien być. Dodatkowy atut to ilustracje postaci – świetnie wykonane, klimatyczne, budujące wizualne tło dla fabuły. Zdecydowanie polecam – to książka, która zostaje z tobą na długo po ostatniej stronie. Ja pochłonąłem ją błyskawicznie i ma swój unikalny styl i klimat!