Droga dusz

Bogowie już dawno opuścili Nawię, a i demonów coś ostatnio mniej. Gdyby nie zbuntowany Kruk, głowni bohaterowie zaczęliby się nudzić!

To na szczęście tylko złudzenie, praca strażnika wszak nigdy się nie kończy i zawsze znajdzie się kolejne niebezpieczeństwo, przed którym należy chronić ludzi. Mira i Aleks trafiają na pozornie banalną sprawę - młodego Kruka, kradnącego ludziom wspomnienia, gdyby tylko wiedzieli gdzie zawiedzie ich ta ścieżka…

Droga dusz to literacki debiut Katarzyny Kaczmarczyk, opowieść o ukrytym przed ludzkim wzrokiem świecie pełnym demonów i pradawnej magii, o jego dzielnych choć nieco zgnuśniałych strażnikach i niebezpieczeństwach, które nocą czają się za każdym zakrętem.

Akcja książki toczy się w dwóch miejscach, częściowo w Zaciszu – powiedzmy, we współczesnym nam świecie oraz po drugiej stronie zasłony – w Nawi, która wcale nie jest krainą umarłych. W zasadzie autorka traktuje tę przestrzeń jako świat, w którym w zamierzchłych czasach obok siebie żyli ludzie i bogowie, do czasu aż ci drudzy nie postanowili odejść, pozostawiając za sobą spory bałagan.

Nie jestem pewna czy takie ujęcie sprawy mi odpowiada ale to akurat bardzo subiektywne podejście do zagadnienia Nawi, niemające wpływu na moją ocenę książki jako całości.

Ale wracając do tematu, Drogę dusz czytało się zaskakująco dobrze, choć przyznaję, że akcja się dłużyła, zwłaszcza początek bardzo wolno się rozwijał i nieco rozczarowywał brakiem mocnego wejścia. Na szczęście potem wszystko nieco przyspiesza, choć wciąż nie jest to prędkość wyrywająca czytelnika z kapci.

Pochłaniając te książkę miałam jednak wrażenie, że trzymam w rękach prequel, jakbym czytała wstęp do prawdziwej historii, którą dopiero mam odkryć. Niby wszystko w porządku ale czegoś brakowało Drodze dusz, jakiejś głębi i mroku, których się po tego rodzaju literaturze spodziewałam.

No i niestety nie da się uciec od porównania tej pozycji z Drogą dusz Pauliny Hendel, gdzie przecież również mamy demony z Nawi, którymi trzeba się zająć i odradzających się strażników. Na szczęście na tym podobieństwa się kończą.

Całość oceniam pozytywnie, książka świetnie wpisuje się w słowiański nurt, że tak to ujmę dla początkujących. Bogowie są, demony się snują, Nawia wciąż stoi, choć jak dla mnie mogłoby być tych motywów nieco więcej, bo ja lubię jak w książce dużo się dzieje.

Tym do czego chciałbym się przyczepić w Drodze dusz jest korekta (więc nie marudzę w zasadzie na pracę autorki a wydawnictwa) książka ocieka powtórzeniami, co początkowo irytuje i utrudnia czytanie, w trakcie przyzwyczaiłam się na tyle, żeby przestać zwracać na nie uwagę, ale że pojawiają się w zasadzie od pierwszej strony, to obawiam się że niektórzy czytelnicy (wszyscy znamy jakiegoś grammar nazi xD) odrzucą ją bez zagłębiania się w treść.

Podsumowując Droga dusz to super pozycja na jesienny wieczór, nadaje się i dla nieco młodszych czytelników, którzy zapragną wybrać się na przygodę wraz ze strażnikami pradawnej krainy, jak i dla nieco starszych, którzy szukać będą trudnych wyborów, rozdartych serc i tajemnic skrywanych przez lata. Jedni i drudzy powinni odnaleźć to, co tygryski lubią najbardziej i świetnie się bawić przy zgłębianiu sekretów tej powieści.

Za egzemplarz recenzencki dziękuję Wydawnictwu Novae Res

Strażnicy to wybrani, których dusze po śmierci trafiły do Wyraju. Mają oni za zadanie pilnować Nawii i strzec powracających dusz.

"Nawia istniała od wieków i choć dla wielu była dziś tylko elementem słowiańskich wierzeń to trwała dalej bezpiecznie w ukryciu, a oni byli Strażnikami jej granic. Ich świat nie mógł zostać odkryty. "

Mira i Aleks to Strażnicy, którzy muszą rozwiązać tajemnice trzech Niemagicznych i odnaleźć młodego Kruka, który sprawia problemy.

W Noc Kupały w Zaciszu pojawia się blondwłosa dziewczyna, która nic nie pamięta.

"Czy to możliwe, żebyś była dla nas zagrożeniem?"

Czy dziewczyna ma coś wspólnego z pożarem, który miał miejsce siedemnaście lat temu? Jaką tajemnicę skrywa Rada Nawii? Kim tak naprawdę jest Kruk imieniem Gniewko? Czy krainie Nawii zagraża niebezpieczeństwo?

Sądząc po zakończeniu, a zwłaszcza po spotkaniu Marzanny z ... nauczycielem z Zacisza, mam wrażenie, że autorka nie powiedziała jeszcze ostatniego słowa.

Czyżby miała powstać kolejna część?😏

Z każdą kolejną stroną, opowieść zaskakuje nas czymś nowym i nieoczywistym. Jest pełna tajemnic, magii i bohaterów, którzy są skorzy do poświęceń dla dobra Nawii. Jest to także historia o odkrywaniu samych siebie i akceptacji tego kim jesteśmy.

Mojego zaufania jednak nie zdobył Radomir. Skoro jest po tej samej stronie co pozostali, to dlaczego nie podzieli się w pełni wiedzą, którą posiada? W jego zachowaniu jest pełno sprzeczności. Może coś ukrywa? 🤔

Mira za to jest typem bohaterki, która nie pozwoli sobie dmuchać w kaszę. No dobra okay, popełniła błąd i dała się zmanipulować, ale któż z nas jest w pełni idealny? W ostateczności i tak wybrała dobrze, więc można jej wybaczyć ten mały epizod.

Przy tej historii na pewno nie można się nudzić bo akcja pędzi bardzo szybko. A ja uwielbiam takie książki, gdzie dzieje się dużo w krótkim czasie ♥️♥️

Wiecie kim jest kruk na okładce? To zbuntowany Gniewko, który nie jest zwyczajnym ptakiem. Zabiera on ludziom wspomnienia. Pewnego dnia pojawia się w świecie ludzi. Czego lub kogo szuka w Zaciuszu – małej górskiej miejscowości?

Aleks to młody mężczyzna, który prowadzi podwójne życie. W świecie ludzi jest dyrektorem dużej firmy i na co dzień chodzi elegancko ubrany. Jego druga strona to rola strażnika. Wraz ze swoją przyjaciółką, Mirą strzegą granic mitycznej granicy Nawii. Aleks jest szczególnym strażnikiem. Posiada on bowiem dodatkową umiejętność. Potrafi wykonać skok astralny. Brzmi intrygująco. Prawda?

Wspólnie ratują z płomieni Kalinę. Dziewczyna jak się później okazuje ma więcej wspólnego ze światem strażników niż ludzkim. Dlaczego?

„Droga dusz” to wspaniały debiut. Barwne postacie, świat fikcyjny przenikający się ze światem ludzi, tajemniczość, magia i zaskakujące zwroty akcji. To wszystko sprawia, że książkę czyta się jednym tchem i z wypiekami na twarzy. Uwielbiam fantastykę, w której występują czarownice. I tutaj również ich nie zabrakło. Do tego są to czarownice, które chcą się zemścić za wygnanie z mitycznej krainy. Czy tym razem uda się Strażnikom uratować Nawii? Przekonajcie się sami.

Dodatkowo na wyróżnienie zasługuje język, którym posługuje się autorka. Od pierwszych stron poczułam lekkość pióra i przemyślany, wspaniały dobór słów. Opis mitycznej krainy i panujących w niej zwyczajów sprawił, że zapragnęłam na chwilkę się do niego przenieść. Bohaterowie z kolei zostali bardzo dobrze wykreowani. Jest ich paru, a każdy z nich jest totalnie inny pod względem charakteru.

Myślę, że fani tego gatunku nie zawiodą się i powinni dać szansę autorce i jej debiutanckiej książce. Uważam, że spod pióra pani Kasi wyjdzie jeszcze nie jedna ciekawa i coraz lepsza książka.

Gratuluję autorce udanego debiuty i już nie mogę doczekać się kolejnych książek.

Co zrobisz, by ocalić swoją nieśmiertelność? Od kiedy bogowie odeszli, granic mitycznej krainy Nawii strzegą Strażnicy – garstka wybrańców obdarzona niezwykłymi mocami, w tym jedną szczególną. Ich dusze trafiają do Wyraju, by wraz z opadającymi liśćmi przyniosły je powracające stamtąd kruki.

„Droga dusz” autorstwa Katarzyny Kaczmarczyk.

Nie jestem do końca zadowolona z tej pozycji. Nie mogłam się w nią wciągnąć, mimo że fabuła posiada elementy, które kocham w fantastyce.

Mamy magią, stworzenia rodem z legend oraz słowiański klimat, który, co prawda nie jest za często spotykany, ale stanowił miły dodatek.

Jednak mamy także chaos. I to ten chaos sprawił, że książkę czytało mi się naprawdę ciężko i tak naprawdę ledwo ją dokończyłam.

Bardzo nie lubię pozycji, w których nie mogę się odnaleźć, gdyż ciężko się w takiej sytuacji zżyć z bohaterami. Zaczynam się wtedy bardziej irytować, zamiast cieszyć się z lektury.

Ale żeby nie było, iż uważam tę książkę za totalne dno. Tak nie jest. Zdecydowanie czytałam znacznie gorsze pozycje. Myślę nawet, że tutaj po prostu autorka nieco za dużo chciała przekazać czytelnikom i w ten sposób trochę przedobrzyła.

Stworzyła zaś świat, który intryguje oraz bohaterów, którzy, mimo że nie podbili, mojego serca to okazali się dobrze wykreowani. Mieli zróżnicowane osobowości i to było jak najbardziej na plus.

Biorąc jednak pod uwagę całokształt to nie jest pozycja, do której chciałabym wrócić.

Dla mnie takie 6/10.