Droga do serca Ronana. Dziedzictwo. Tom 2

"Droga do serca Ronana" to taki trochę przesłodzony romans. Fajna lektura na miły odpoczynek. Autorka zdecydowanie przesadziła ze szczęśliwym zakończeniem na wszystkich płaszczyznach. Wyszło to bardzo nienaturalnie.

Ale przecież nie zawsze chcemy czytać tylko o dramatach🤓

To moje kolejne spotkanie z twórczością autorki, ostatnio czytałam książkę "Moja Grace", czyli pierwszy tom serii #dziedzictwo, która mi się spodobała, dlatego postanowiłam sięgnąć po powieść "Drogę do serca Ronana", która jest drugim tomem tej samej serii. Każda z książek opowiada o innej parze bohaterów, dlatego można je czytać w dowolnej kolejności. Stylistyka i język jakim posługuje się autorka jest bardzo lekki, prosty i przyjemny w odbiorze, co sprawia, że książkę czyta się nad wyraz szybko, ja pochłonęłam ją w jeden wieczór i byłam bardzo ciekawa jak autorka poprowadzi losy Grace i Jaxsona. Fabuła została w ciekawy sposób nakreślona, dobrze poprowadzona i chociaż jest przewidywalna to nie odebrało mi to radości z czytania. Historia została przedstawiona z perspektywy obojga bohaterów, co pozwoliło mi lepiej ich poznać, dowiedzieć się co czują, myślą, z czym się borykają, a tym samym mogłam lepiej zrozumieć ich postępowanie oraz decyzję. To bardzo autentyczne postaci, z którymi śmiało moglibyśmy się utożsamić w wielu kwestiach, podzielając podobne troski i dylematy moralne. Ronan i Beth od pierwszych stron zaskarbili sobie mają sympatię, a ich relacja została przedstawiona w bardzo interesujący sposób, czuć było pomiędzy nimi wyraźne przyciąganie, a momentami można było się wręcz rozczulić obserwując niektóre gęsty między Ronanem a kobietą Pochodzący z różnych światów, tak skrajnie różni, mający już spory bagaż doświadczeń, jednak oboje tylko pragną kochać i być kochanym. Żeby w końcu to osiągnąć będą musieli pokonać wiele przeciwności losu, które wywołują w Czytelniku natłok skrajnych emocji. Autorka w dużej mierze skupia się tutaj na relacjach, więziach rodzinnych oraz rodzącym się uczuciu pomiędzy głównymi bohaterami, co ogromnie mi się podobało! Nie było niepotrzebnych wątków, co tylko wprowadziłoby niepotrzebne zamieszanie. Autorka na przykładzie swoich bohaterów pokazuje, że najważniejsze jest prawdziwe, szczere uczucie, nic poza tym nie ma znaczenia. Miło spędziłam czas z tą książką i chętnie w przyszłości sięgnę po kolejne powieści autorki. Polecam!

💚 Przez całe swoje życie, Ronan Callaghan był częścią większej grupy. Zawsze troszczył się 💚 To była lekka historia bez większych dram *takich, których nie da się nie domyślić z rozległego opisu na okładce*. Słodko, uroczo, z pastelowymi tęczami i patatającymi jednorożcami.

💚 Już w 1/3 książki przeczułam zakończenie, dlatego resztę wysłuchałam w audio. Wiedziałam, że tak szybciej poznam losy Ronana i Beth. Po prostu szkoda mi oczu na romans, który jestem w stanie przewidzieć. Lubię jak w fabule dzieje się coś niespodziewanego, ale w tym wypadku tak się nie stało. Było nudno💔

💚 Epilog zaspojlerował mi losy kilku innych par *jak ja tego nie znoszę!😤* i chyba tę serię Moreland już sobie odpuszczę🤷🏻‍♀️ Polubiłam jej pióro, ale muszę znaleźć sobie coś innego.

„Coś się między nami zadziało. Coś nas połączyło, przepłynęło żywym i tętniącym impulsem. Pulsujące ciepło wypełniło moje żyły, gdy nasze oczy się spotkały. Zieleń spotkała się z brązem”.

Gdy jest się częścią dużej, hałaśliwej i zgranej rodziny, która wskoczy za tobą w ogień, to można powiedzieć, że ma się ogromne szczęście. Tylko niekiedy może to również okazać się przytłaczające i sprawiające, że nie jest się sobą i zawsze ustępuje się innym. Zwłaszcza gdy jest się jednym z trojaczków. Tym starszym, tym który opiekuje się resztą rodzeństwa i tym który ustępuje. Taki właśnie był Ronan. I gdy jego bracia układali sobie życie, on nie chciał, bo został bardzo skrzywdzony przez ważne dla niego osoby. Jedna jego decyzja, by wejść do nowej restauracji, sprawiła, że wszystko miało się zmienić nie tylko w jego życiu. To tam właśnie zobaczył Beth, kobietę, przy której mógł być sobą, a nie jednym z trzech. Przy której poznawał nowe smaki życia i nie chciał się dzielić z nikim nią. Co doprowadziło do tego, że nie mówił jej prawdy o sobie i tym, kim jest. Dobrze wiemy, że kłamstwo prędzej czy później wyjdzie na jaw, a gdy to się stanie, trzeba będzie ponieść jego konsekwencje.



„Droga do serca Ronana” to moje drugie spotkanie z twórczością autorki i kolejne, które zapewniło mi przeżycia i emocje. Piękna, romantyczna, pełna uczuć, wzruszająca historia pokazująca jak wiele może wnieść i zmienić w naszym życiu ta odpowiednia osoba, jak należy umieć wyznaczać granice i umieć mówić nie, zwłaszcza swojej rodzinie. O przyjaźni i sile rodziny, której można było pozazdrościć. Pokazująca, że nie ma znaczenia czy ma się pieniądze, czy nie, można zostać zranionym i wykorzystanym. Oboje są z dwóch różnych światów, mają swój bagaż doświadczeń i targają nimi obawy. Problemy bohaterów okazują się prawdziwe, bo pewnie ktoś zmaga się z takimi samymi jak oni. Nie mogłam się oderwać od czytania, a kartki same się obracały. Kilka razy łezka w oku mi się zakręciła, każdą chwilę przeżywałam wraz z bohaterami. Bardzo mi się podobała ta część i czytanie jej było, czystą przyjemnością.

Wiecie doskonale, bo podkreślałam już to nie raz, że Moreland zdobyła moje serce przy okazji „przeklętego kontraktu”. Uwielbiam tą książkę, uwielbiam do niej wracać i jest to mój top topek. Sięgam po jej książki i każdą kolejną jaka pojawi się na naszych polskich półkach.

Ronan, który teraz ma swoje pięć minut jest synem Cami i Aidena. Najrozsądniejszy, zawsze inni na pierwszym miejscu. Ale czy w tak dużej rodzinie tak naprawdę można być samotnym, zamkniętym w skorupie, bo inni są ważniejsi ?

Ronan nie liczy na miłość, ale po cichu o niej marzy. Chce tego, co jego rodzice. Jednak praca jest dla niego najważniejsza, aż do momentu, gdy w jego życiu pojawia się Beth. Miłość rozpala ich oboje, on jest w stanie zrobić dla niej wszystko. Jednak ona ma obowiązki, ma zobowiązania, których nie może zostawić. Czy Ronan zaryzykuje dla Beth ? Czy będzie w stanie zaakceptować ją mimo wszystko ?

Jak dla mnie chyba najgorsza książka Moreland. Taka nudna, że naprawdę chyba ciekawsze jest rozwiązywanie krzyżówek. Ronan postać totalnie nijaka, totalnie bezpłciowa. Naprawdę rzadko spotyka się taką postać w książkach. Wiem, że są różne charaktery, ale ona tutaj kompletnie nie pasowała, no może jakby podkręcić akcję i wątki poboczne. A tu nie było nic, co by mogło tą książkę rozhulać. Taki przegotowany makaron, który ani zjesz w zupie, ani polejesz sosem, bo wyjdzie z tego wielka breja. I chyba tak tutaj było. Breja, która totalnie mi nie podeszła.