Drabina

Nieznana mi do tej pory twórczość Pani Eugenii Kuzniecowej spowodowała, że zechciałam poznać ją ze względu na nadany książce tytuł pt. ''Drabina'' i czym się ona kierowała, pisząc ją.

Z ciekawie zawartego opisu treści można wiele na samym początku wywnioskować, ale czy tak jest, należy się, o tym przekonać czytając, ją.

Wzbudziło moje zainteresowanie szczególnie to, czy bohaterowie będą umieli się właściwie zachować w sytuacji, kiedy muszą zmienić natychmiast swoje dotychczasowe życie i zamieszkać w nowym miejscu, w którym nie zna się osoby, z którą będą przebywać.

Czy będą umieli zaakceptować nową codzienność, czy polubią się wzajemnie, który z domowników nie radzi sobie z nią, ma kłopoty z dialogiem będącym najważniejszym kluczem w porozumiewaniu się? Który bohater nie będzie dla głównego bohatera stanowił problemu we wspólnym tymczasowym zamieszkaniu. Co myśli o nietypowej i niewygodnej sytuacji dla niego, co wzbudza w nim pozytywne i negatywne emocje, co czuje, widząc rodzinę i osoby mniej znane, co go cieszy, a co martwi?

Uważam, że gdybyśmy doświadczyli tego samego, co główny bohater czy umielibyśmy poradzić sobie tak na pierwszy rzut oka z tym niecodziennym dla nas niespodziewanym problemem, gdzie musimy pomóc bliskim wspiąć się po wysokiej drabinie spróbować dać im szansę na cierpliwe w niej wspólne przetrwanie pomimo naszych wątpliwości i mętliku w głowie dotyczącym naszej uległości i sprawdzeniu się, czy przypadkiem nie zostaliśmy wplątani w jakąś pułapkę połączoną z naszą uległością i naiwnością, pod którą zostajemy często poddani nieświadomi tego lub najczęściej udając, że tego nie widzimy pod przykrywką bycia dobrym.

Można z łatwością dokonać oceny podczas czytania tekstów dialogowych, który z mieszkańców zachowywał się z należytą godnością.

Właściwie to nie podobało mi się pod każdym możliwym względem zachowanie mamy Tolika.

Wcale nie dziwię się Tolikowi, że w niektórych sytuacjach wyczuwalny był u niego stres, bo był on uważnie obserwowany i każdy z mieszkańców chciał, podkreślić jego mniejszą lub większą rolę spędzając, ten trudny czas trwania wojny na Ukrainie będąc małą częścią.

Powieści tej nie czytało mi się szybko.

Powieść ta na samym początku nie wzbudza, zachwytu. Powoduje to, że z czasem można, polubić występujących w niej drugoplanowych bohaterów poznając ich niełatwe charaktery, które z czasem odsłonią lub na zawsze zachowają go w tajemnicy.

Polecam przeczytać tę powieść.

„Drabina” powiodła mnie wprost na pierwsze spotkanie z literaturą ukraińską. Jak to zwykle bywa, gdy los postanowił obdarzyć cię lękiem wysokości, spotkanie z pierwszym szczeblem było lekko stresujące – jak będzie na górze? A co z zejściem? Na szczęście, zupełnie niespodziewanie okazało się, że im dalej wzwyż, tym ciekawsze widoki.

Czy historię, w której wojna (niebędąca wytworem bujnej wyobraźni pisarza) kładzie się cieniem na losach bohaterów, nie oszczędzając nikogo ani niczego, można opisać bez zbytniego patosu, intrygująco, a gdy tylko nadarzy się taka okazja – z przysłowiowym jajem? Zadanie to z pewnością nie należy do najłatwiejszych, jednak p. Kuzniecowa literacki egzamin zdała na mocną czwórkę.

Powieść stoi relacjami, bez względu na to, czy mają one swe źródło w więzach krwi, czy też opierają się na zwykłym, ludzkim (a nawet ludzko-zwierzęcym!) przywiązaniu. Nie brak im charakterystycznego skomplikowania, które rzutuje na sprzeczne odczucia, jakie rozgrywają się (jestem tego pewna) we wnętrzu każdego czytelnika. Czy należy potępiać egoistyczne zapędy głównego bohatera, którego szczytem introwertycznych marzeń było tylko (aż?) wyrwanie się z objęć rodzinnej duchoty? Czy nieraz absurdalne metody radzenia sobie z wszelkiego rodzaju kryzysami z dala od domu zasługują na poklask, a może wprost przeciwnie? Trudno rozstrzygnąć te oraz podobne im dylematy. Całe szczęście wcale nie tak trudno sympatyzować z zaserwowaną nam garstką postaci, a to już milowy krok do wyrobienia sobie konkretnych opinii na ich temat.

Chciałoby się – i to bardzo – aby portrety psychologiczne bohaterów zostały pogłębione. Aby więcej czasu antenowego poświęcone zostało na cienie i blaski dnia codziennego. Słowem, aby drabina zyskała jeszcze więcej szczebli. Myślę, że podwojenie objętości książki wyszłoby jej wyłącznie na dobre. Bo jest to głos, który zdecydowanie zasługuje na wysłuchanie.

„Drabina” to książka, której akcja dzieje się w dzisiejszych czasach, podczas inwazji Rosji na Ukrainę. Jest to historia o Toliku, który poszukuje swoje miejsca na ziemi i trafia do Hiszpani. Jest to ciekawa, wielowarstwowa powieść o rodzinach więźniach i życiowych niespodziankach.

Tolik to samotnik, który lubi przebywać sam ze sobą. Ceni spokój i ciszę. Niestety, ale nie jest mu to dane, ponieważ na Ukrainie wybucha wojna i jego rodzina szuka u niego schronienia. I pomimo, że unika swoich bliskich, to i tak jego obecne życie przypomina to, gdy mieszkał na Ukrainie.

Książka nie jest gruba. Napisana jest lekkim stylem. Bywają momenty z humorem, dzięki czemu pomimo trudnego temu jakim jest wojna, powieść czyta się szybko i przyjemnie. Nie wiedziałam nawet kiedy znalazłam się na ostatniej stronie. Eugenia Kuzniecowa oczarowała mnie pomysłem na tę książkę. Czytając nie czułam się przygnębiona z powodu wojny i tego, że z dnia na dzień ludzie zmuszeni byli do spakowania swojego życia w walizki i uciekać. Książka ukazuje bowiem trochę inny obraz wojny. Autorka w niezwykły sposób oddała zarówno szacunek dla walczących jak i więzi rodzinne. Główny bohater będzie musiał wykazać się niezwykłą cierpliwością i będzie musiał dokonać wyborów. A czym jest tytułowa drabina? Przekonacie się sami.

Tolik zawsze marzył o własnym domu w Hiszpanii. Gdy tylko jego marzenie się spełniło w Ukrainie wybuchła wojna, a wraz z nią pojawiła się jego matka, z jego siostrą i jej przyjaciółką, wujem, cioteczną babką, dwoma kotami i psem. Jego oaza spokoju zaczęła przypominać rodzinny dom od którego chciał uciec. Matka z ciotką zaczynają urządzać naszemu bohaterowi życie, gotować ukraińskie potrawy, a do tego wprowadzać własne porządki.

"Drabina" to poruszająca powieść, która ukazuje nam skomplikowane relacje rodzinne, przemieszane z dramatycznymi wydarzeniami związanych z wojną na Ukrainie. Autorka mistrzowsko ukazuje nam różnorodne charaktery bohaterów, ich wzajemne relacje czy konflikty, ale także ciepło i miłość, które ich łączą. każdy z bohaterów jest inny, a ta mieszana wybuchowa wprowadza chaos, wywołuje wiele zabawnych i wzruszających sytuacji, które niejednokrotnie skłaniają do refleksji nad własnymi relacjami rodzinnymi.

Autorka pokazuje tu również jaki wpływ na ludzi ma wojna zarówno tych na froncie, jak i na tych przebywających z dala od walk. Nie skupia się jednak na grozie wojny, ta toczy się gdzieś obok oglądana jedynie za pośrednictwem wiadomości i relacji pozostających w kraju krewnych. Pokazuje nam, również że mimo trudnych czasów, warto szukać spokoju i miłości w najbliższej rodzinie i własnym sercu.

"Drabina" to wielowarstwowa powieść pełna emocji, humory i niespodzianek. Widzimy tu realia wojny choć w zupełnie innym wydaniu jaki zazwyczaj spotykamy. To książka zabawna ale jednocześnie smutna, daje również nadzieję. Pozwala wejść w skórę bohaterów i zrozumieć ich sytuację.

Eugenia Kuzniecowa zadebiutowała powieścią „Nim dojrzeją maliny”. W ubiegłym roku miałem przyjemność przeczytać tę książkę i ją dla Was zrecenzować. W tym roku ponownie z czytelniczym zachwytem mogę pochylić się nad kolejną książką pisarski pochodzącej z Khomutyntsi, miejscowości leżącej w obwodzie winnickim w centralnej Ukrainie. I właśnie druga książka autorki pt. „Drabina” w 2023 roku, zyskała miano najlepszej w jej kraju. A Czyt-NIK po przeczytaniu tej powieści może dodać, że również w mojej opinii warto umieścić tę książkę na półce NIK – Najlepszych Interesujących Książek.

„Drabina” to wielowarstwowa opowieść o rodzinnych więzach w wojennej rzeczywistości. Myślę, że ta historia jest pewnego rodzaju wylaniem przez Eugenię Kuzniecową własnych emocji, przeżyć, doświadczeń względem wojny za naszą wschodnią granicą. Obecnie pisarka mieszka w Hiszpanii. To również w tym kraju rozgrywa się akcja jej najnowszej powieści. Tolik, bohater „Drabiny” od zawsze marzył o mieszkaniu w Hiszpanii. A co najważniejsze teraz mieszkał cztery tysiące kilometrów od jego rodzinnego domu. Zatem Tolik mógł w pełni cieszyć się swoim prywatnym królestwem. Niestety radość i szczęście nie trwały wiecznie, wręcz były tylko mgiełką chwili. Mężczyzna, pragnąc w wieku czterdziestu lat wyrwać się spod opieki matki, bardzo szybko, to on „musiał” zaopiekować się swą familią.

Gdy jego marzenie się spełniło, w jego ojczystym kraju doszło do wybuchu wojny. Spokój w jego „domowym zaciszu” zmąciło przybycie rodzinki, która uciekając przed wojenną rzeczywistością, chciała znaleźć schronienie u Tolika. Niestety gospodarz niechętnie przyjął rodzinkę pod swe strzechy. Mieszanka tylu charakterów w domu Tolika była dla niego nie do zniesienia. Matka, siostra z przyjaciółką, wujek z cioteczną babką, dwoma kotami i psem – z takiego połączenia nie może wyjść coś dobrego. Wręcz przeciwnie, nowa sytuacja w domu i życiu Tolika wywoła nie tylko ogromne zamieszanie, ale również wiele humorystycznych wydarzeń. Co ważne z tej historii wyłania się socjologiczny obraz rodzinnych relacji, jakie zawiązują się w obliczu tragedii. Tragedii, jaką bez wątpienia jest wojna. Eugenia Kuzniecowa z humorem i swobodą kreśli historię Tolika i jego „nietypowej” rodzinki.

Bez wątpienia Eugenia Kuzniecowa jest świeżym odkryciem literackim. „Drabina” to druga powieść autorki, która zasługuje na uznanie. Historia zapisana na kartach tej książki, choć traktuje o trudnych czasach, opowiedziana została w niebywale lekki sposób. To również historia ukazująca wiele absurdów życia codziennego, a już na pewno życia w rodzinie Tolika. Koniecznie ją poznajcie. Będziecie zadowoleni. Czyt-NIK Wam to gwarantuje.

Książka „Drabina” ukazała się nakładem Wydawnictwa Znak