Dowód przeciw tobie Rewers Tom 1

Śmierci tego pedofila domagało się wielu, ale przynajmniej trzy osoby miały ku temu konkretne, osobiste powody. Kto tak naprawdę zabił?

Podkomisarz Joanna Motz jest nowa w wydziale kryminalnym. Z impetem wkracza zarówno w męskie grono współpracowników, jak i wir pracy. "Od nowa będzie musiała udowodnić, ile jest warta i co potrafi." Na pierwszy ogień otrzymuje sprawę mocno emocjonalną i dość problematyczną - śmierć pedofila. Chciałoby się powiedzieć karma wraca! Trzeba jednak z szeregu poszlak i niemal twardych dowodów wyłuskać te właściwe. Z chłodną głową podejść do sprawy i nie dać się omamić pozorom.

Joanna doświadczona rodzinną tragedią nauczyła się racjonalniej podchodzić do życia. Z pewną dozą nieufności stawia kolejne kroki. "Przestała być wdzięczna, a jej codzienność stała się pełna cieni, trudów i niewielkich powszednich sukcesów." To wszystko w pewnym stopniu na nową ją ukształtowało i wzmocniło. Nie daje się ponieść emocjom, dzięki czemu jest właściwym człowiekiem na właściwym miejscu.

Niezmiernie intrygująca jest również postać komisarza Piotra Rudowskiego. To z zewnątrz twardy facet i glina. Wewnątrz jednak ugina się pod naporem krzywdy. Gleboko, a nawet jeszcze głębiej posiada wrażliwą duszę, której czasem udaje się dojść do głosu.

Po książki Kasi sięgam z dużą dozą spokoju. W pełni zatracam się w kreowanych przez nią historiach. Bohaterowie to postaci z krwi i kości, z bagażem doświadczeń. Dają się poznać z każdej strony. Jedynych się lubi, a innych mniej, tak jak w życiu. Nie są superbohaterami z ponadprzeciętną inteligencją. To zwykli ludzie, z pasją i oddaniem spełniający swoje zadania. Oczywiście nie brakuje potknięć i bolesnych decyzji, jednak każda porażka czemuś służy. Nie ma tu miejsca na fałsz i przypadkowość.

"Dowód przeciw tobie" to znakomite wejście w nową serię kryminalną.

Dziś na tapet biorę „Dowód przeciw tobie”. Kryminał z dość mocno rozbudowaną, ale i świetnie dopracowaną warstwą obyczajową, w której na próżno szukać fragmentów wywołujących znużenie. Powieść niebanalną, która bez złudzeń i zbędnego koloryzowania kreśli rzeczywistość, w tym niejednokrotnie tę w odcieniach szarości. Książkę przepełnioną niezwykle realnymi postaciami, takimi z krwi i kości, którym nie tylko nie brak autentyzmu, ale i pazura. Historię, w której przeszłość depcze bohaterom po piętach, niezabliźnione rany nie dają o sobie zapomnieć, a żądza zemsty zaślepia. Aż wreszcie opowieść, która nie tylko stanowi kawał wspaniałej rozrywki, ale również skłania do głębszej refleksji.

Jednak największą wartość dodaną tej pozycji, obok misternie utkanej intrygi i finału, który był dla mnie sporym zaskoczeniem, stanowią właśnie bohaterowie i dopieszczone w każdym calu ich kreacje. Wyraziści, świetnie nakreśleni i nie pozbawieni charakteru. Autorka żadnego z nich nie potraktowała po macoszemu, poświęcając im sporo uwagi, co zauważalne jest na pierwszy rzut oka. Dodatkowo umiejętnie wodzi czytelnika za nos, skrupulatnie podsuwa mylne tropy i stopniowo buduje napięcie, by na końcowym etapie książki totalnie zawładnąć myślami czytelnika. Co więcej, „Dowód przeciw tobie” to jedna z niezwykle lekko napisanych historii, które pozwalają śmiało stwierdzić, że przez tę książkę się wręcz płynie. Czysta przyjemność z czytania i świetny początek wspaniale zapowiadającej się serii kryminalnej. Na próżno szukać tutaj wad. Jeśli tylko gustujecie w powieściach kryminalnych, którym wątek obyczajowy nie jest obcy, to koniecznie sięgnijcie po ten tytuł.

Miejsce zbrodni. Zmasakrowane zwłoki pedofila, który niedawno opuścił więzienie. Komisarz, który wydaje się mieć bardzo osobisty stosunek do sprawy. I Joanna Motz - świeżo przyjęta do policji podkomisarz, która musi odkryć prawdę.

Od poczatku przypadła mi do gustu Motz. Obserwowanie całkowitych początków pracy świeżo upieczonej policjantki było oryginalnym zabiegiem, tak różnym od wchodzenia w buty zwykle doświadczonym śledczym. Aśka jest autentyczna, popełnia błędy, ma w sobie świeżość i determinację, a jej kolejnym krokom się kibicuje. Nie jest jeszcze ani zniszczona trudami pracy, ani na tyle niewinna, żeby żeby dawać sobą pomiatać. Bardzo dobrze napisana postać!

Ale nie tylko główna bohaterka się wybija osobowością. Autorka szczególnie wnikliwie zagłębia się w portrety psychologicznie kolejnych uczestników kryminalnego dramatu, nawet tych stojących z tyłu sceny. Kazdy z nich jawi się jak żywy przed oczami, ich słowa, myśli i poczynania oddziałują wyraziście na wyobraźnię.

Fabuła posiada mocny klimat zbrodni, a jednocześnie jest napisana na tyle lekkim piórem, że przez historię się wręcz płynie. Dostajemy solidne dylematy moralne (morderca pedofila - czy warto go skazywać?) i różne obozy postaw bohaterów wobec nich. Autorka podrzuca świadomie sporo fałszywych tropów w intrydze, usilnie stara się zmylić czytelnika i zgrabnie buduje dynamikę kolejnych zdarzeń. Mi się udało co prawda dość szybko trafnie wytypować zbrodniczą postać, ale absolutnie nie zmniejszyło mi to efektu finału - wprost przeciwnie, byłam usatysfakcjonowana takim rozwiązaniem 😁

Bardzo obiecujące otwarcie nowego cyklu! Polecam gorąco🔥❤️

Gorycz w nienawiść zmieniona. Bezradność w alkoholu zatopiona.

Relacja ojca z synem bezpowrotnie zniszczona.

Serce tęsknotą za zmarłym mężem wypełnione.

Duszy strapienie.

Serca cierpienie.

I żal.

Piętnaście lat komisarza Piotra Rudowskiego.

Piętnaście lat żalu, wyrzutów sumienia, tęsknoty i nienawiści w oczach własnego syna.

Nagle oko w oko stanąć mu przyjdzie z przeszłością. Człowiek, którego aresztował za pedofilię zostaje zamordowany. Śledztwo rusza, a odkrywanie jego kart spędzi czytelnikowi sen z powiek.

Lawina zdarzeń i tropów dopadnie bohaterów. Zespół śledczych, w tym nowa podkomisarz, Asia Motz stają przed nie lada wyzwaniem. Zwątpić czy zaufać? Dać się ponieść instynktowi czy ulec temu, co na pozór oczywiste?

- „ Tak należało zrobić. Iść za dowodami ”.

Wypełniona zaufaniem do autorki zasiadłam do tej lektury. Nie sposób nie ufać osobie, która już kilka razy dostarczyła mi ogromnych wrażeń i emocji czytelniczych. I nie było we mnie wątpliwości żadnych. Najmniejszych nawet. Była tylko ekscytacja, w jaką ty razem zabierze mnie podróż Katarzyna Żwirełło.

W tej historii nietuzinkową zagadką kryminalną mnie uraczyła.

W wir refleksji i przemyśleń rzuciła.

Bohaterów prawdziwych mi podarowała.

Za ich życiem podążałam.

Ze współczuciem. Z nostalgią. Z melancholią.

„ Dowód przeciw tobie ” to kryminał, którego ścieżki prowadzą po emocjonujących detalach śledztwa. To historia kreślona przeszłością, która staje się nieodłącznym elementem kreacji bohaterów. Tworzy ich, kształtuje, by na koniec nie wybrzmieć bez echa.

Autorka wkracza tym pierwszym tomem swojej nowej serii kryminalnej „ Rewers ” w odmęty gatunku efektownie i z klasą.

Nic, tylko czekać na kolejny tom.

Katarzyna Żwirełło powraca z zupełnie nowym cyklem kryminalnym „Rewers”, który niewątpliwie ma moc zaginania czasu. Przy czytaniu absolutnie nie odczuwałam jego upływu, a po przewróceniu ostatniej strony ze zdziwieniem stwierdziłam, że minęło kilka emocjonujących godzin. Ma też moc trzymania w napięciu do samego końca, zaskakiwania i skłaniania do refleksji. Ale przede wszystkim ma nową bohaterkę z krwi i kości, której nie da się nie lubić, podkomisarz Joannę Motz.

Jeszcze na dobre nie rozpoczęła pracy w Wydziale Kryminalnym, gdzie przeszła z biura detektywistycznego, gdy zostaje wezwana do morderstwa pedofila, który niedawno opuścił więzienie. Przed piętnastu laty to jej obecny szef, komisarz Rudowski doprowadził do jego ujęcia.

Nikogo nie dziwi śmierć zwyrodnialca, bo wiele osób mogłoby chcieć wymierzyć właściwą w swoim mniemaniu karę za zbrodnię, której się dopuścił. Choćby jego żona lub ojciec ofiary pedofila. Policjanci, mimo dylematów, które mają przecież, jak wszyscy ludzie, muszą podążać za dowodami, by ująć sprawcę.

Autorce udało się stworzyć nie tylko charakterną, ale nieprzejaskrawioną bohaterkę, znakomicie odnajdującą się w męskim zespole, ale również sięgającą przeszłości historię jątrzącą niczym niegojąca się rana, która rezonując po latach zbiera krwawe żniwo. W pewnym momencie można nabrać podejrzeń co do osoby sprawcy, ale nie liczą się przeczucia, tylko fakty, prawda?

Autorka już przyzwyczaiła mnie, że pisze sugestywnie i realistycznie, nie oddając w ręce bohaterów supermocy, ale trafnie i wnikliwie nazywając ich emocje i motywy. Dając im za to przyzwolenie na popełnianie błędów i zmęczenie, wyrzuty sumienia i zawierzanie intuicji. A czasem warto na nią postawić, bo jak nazwa cyklu wskazuje, mimo jednoznacznych dowodów warto poszukać odwrotnej strony, by dostrzec prawdę.

Czytajcie i szukajcie jej i Wy!