Domki z kart. Seria Nadmorska. Tom 3

To już trzeci tom przygód Leny i Marcina oraz ich przyjaciół pióra Anny Ziobro. W tej części sztormy się uspokajają, a równocześnie czuć jakąś melancholię, którą trudno mi opisać.

Bohaterowie, choć wciąż zagubieni, powoli odnajdują sens oraz cel, tworzą swoją rzeczywistość, biorą los w swoje ręce.

To powieść pełna empatii, emocji i mądrości. Ale też bardzo ludzka, z błędami i porażkami. Ania umie pisać o trudnej codzienności, o dramatach dając nadzieję i wiarę na lepsze jutro. Ukazuje to, co najważniejsze. Siłę bliskości i miłości.

Jeśli jeszcze nie znacie to polecam Wam książki Anny Ziobro.

Współpraca reklamowa

Bohaterowie serii Anny Ziobro nie mieli chwili na złapanie oddechu. W trzeciej odsłonie swoich przygód ponownie przyszło im się zmierzyć z prozą życia oraz powszechnymi problemami, które nie pozwalają o sobie zapomnieć. Czy zatem tym razem pokonają wszelkie trudności, by w końcu móc być szczęśliwym?

Utrzymana w klimacie powieści obyczajowej historia ludzi, których wydaje się, że znamy już od podszewki, ponownie otwiera przed nami ramiona i zaprasza do poznania nowych emocji. Zachęcam do zachowania chronologii czytania, ponieważ to saga, która nawiązuje do wcześniejszych wydarzeń i tylko w ten sposób będziecie mogli w pełni cieszyć się prezentowaną przygodą. To jednak tak klimatyczna, nastrojowa i otwarta na czytelnika seria, że nim się obejrzycie a zamknięcie ostatnią stronę z poczuciem, by autorka pokusiła się o jeszcze jeden tom.

Lena i Marcin, mimo kilku nieprzyjemnych momentów, wciąż planują wspólne życia. Na horyzoncie widać nadchodzący ślub mimo, że choroba chłopaka nie chce się zatrzymać. Jak na złość Lena nie odzyskuje pamięci i wydaje się, że zapomniała to co najważniejsze w ich związku. Jest też młoda matka Ada, która wspiera przyjaciółkę i Leszek mający na głowie trudy utrzymania rodziny. W międzyczasie do fabuły zawitają także inni bohaterowie, by wprowadzić kontrolowany chaos i zaprezentować cały przekrój intrygujących charakterów.

Prawdziwe życie towarzyszy nam na każdym kroku a refleksje przychodzą same, gdy dostrzegamy w tym wszystkim cząstkę naszej historii. Trudne doświadczenia, wybory oraz bolesne chwile przeplatają się z subtelnym uśmiechem na ustach oraz poczuciem, że bohaterowie zmierzają jednak ku dobremu. Autorka w cudownych słowach opisuje międzyludzkie relacje, pisze o sile przyjaźni, miłości a także komforcie posiadania drugiego człowieka obok siebie. Rozumiemy to wszystko, ponieważ wydaje się, że emocje zamknięte w tej książce są odbiciem tego co gra w naszym sercu a w tym wszystkim znalazły się również odniesienia do współczesnych zagrożeń w sieci co już w ogóle uznaję za bardzo pomysłową i dopracowaną miesankę.

Po raz kolejny nie pozostaje mi nic innego jak pochwalić Annę Ziobro za zaangażowanie. Trzeci tom jej serii utrzymany jest na równie wysokim poziomie a całość pięknie się ze sobą komponuje. "Domki z kart" to odzwierciedlenie prozy życia i po prostu opowieść, wielowymiarowa, skłaniająca do myślenia, dojrzała i otwarta na czytelnika, który zapomina o wszystkim co dzieje się dookoła, gdy ponownie wkracza do życia ulubionych bohaterów.

Trzeci tom serii nadmorskiej już za mną. 📚🩵 Po raz kolejny miałam przyjemność przenieść się w okolice pięknych plaż i posłuchać kojącego szumu fal. 🌊🥰 Za pomocą swoich powieści @anna_ziobro_autorka porusza wiele trudnych życiowych tematów. Pokazuje nam, że droga do szczęścia najczęściej jest krętą i wyboistą ścieżką. Łatwe wybory bywają podstępne. Niekiedy bolesne doświadczenia i pokonywanie własnych barier prowadzi nas do spełnienie najskrytszych marzeń.

•

Marcin mimo poważnej choroby i utraty babci stara się myśleć pozytywnie. Ma u swojego boku ukochaną i bardzo oddaną osobę. Swoim zachowaniem nieraz próbował ją od siebie odtrącić, dla jej dobra poświęcić własne szczęście, ale Lena wytrwale czuwała przy nim nawet w najgorszych momentach. Domek babci Malwiny stał się teraz ich domem, azylem, do którego pragną wracać. Lena wciąż próbuje odzyskać wspomnienia, ale zaburzenia pamięci nie ustępują. Na szczęście gra na skrzypcach przynosi jej ukojenie. Przyjaźń z młodziutką Adą również jest dla niej bardzo ważna. Obie dziewczyny nie mają lekkiego życia. Samotnie wychowująca matka potrzebuje wsparcia równie mocno. Otrzymuje je nie tylko od Leny. Ciocia Aniela pomaga jej odnaleźć się w tej zagmatwanej sytuacji. Daje pracę w cukierni i odciąża Adę w obowiązkach przy Krzysiu. Leszek też udowadnia, że warto mu zaufać.

•

Lekka, ale poruszająca historia o miłości, przyjaźni i szukaniu szczęścia. 😍 Mnie się podobało! 🩷 Jestem ciekawa, czy to już ostatni tom serii. 🤔😊 Polecam czytać po kolei. 📚🤩

•

Za egzemplarz serdecznie dziękuję @wydawnictwo_dragon . ❤️

"Domki z kart" Anny Ziobro, to trzeci tom pięknej, pełnej emocji serii nadmorskiej.

Jest to mądra i wartościowa lektura. Pełna różnorakich emocji i uczuć. Nie brak w niej miłości i i troski, smutku, strachu, żalu i poczucia beznadziei. Ale jest też wsparcie i siła, hart ducha oraz zaufanie.

To opowieść o czwórce młodych ludzi i ich rodzinach, Lenie i Marcinie oraz Adzie i Leszku.

Marcin zmaga się z niepełnosprawnością, która mocno go ogranicza. Ale dzięki wsparciu Leny, stara się walczyć z tymi ograniczeniami. Natomiast Ada i Leszek to młode osoby, które musiały szybko wydorośleć. Dziewczyna jako matka, Leszek jako opiekun rodziny.

Tematy poruszane w tej historii są bardzo istotne. Autorka pokazuje nam tu życie z niepełnosprawnością, oraz rodzinę, w której mamy chorobę. Możemy zrozumieć, że gdy choruje jeden z jej członków, odczuwają to wszyscy.

To pełna empatii i zrozumienia opowieść, o tym co jest w życiu ważne. O bliskich osobach, których potrzebujemy by normalnie funkcjonować, o marzeniach i nadziejach, których realizacja czasem bywa trudna. Poza tym autorka porusza w niej również ważną sprawę, jaką jest bezpieczeństwo w sieci. A tego nikt z nas nie powinien bagatelizować. Czytając tę historię, wraz z bohaterami przeżywałam ich radości i smutki i kibicowałam im w ich walce o lepsze jutro.

I wiecie co, czasem nawet domki z kart, nawet jeśli są postawione na piasku, stoją mocno, kiedy spaja je miłość.

Przeczytajcie, gorąco Wam polecam.

Anna Ziobro należy do niezbyt licznego grona twórczyń powieści obyczajowych, którą sobie cenię. Nie tylko za piękny styl, którym się posługuje, ale też za życiowe, realistyczne problemy, które porusza i postacie, które kreuje. Nie mam po jej książkach poczucia niesmaku i lepiących się od cukru zębów.

Domki z kart to już III tom Serii Nadmorskiej, ale można spokojnie go czytać bez znajomości poprzednich części. Autorka tak skonstruowała fabułę, że każdy się w tej powieści bez problemu odnajdzie. Możemy obserwować losy Leny i niepełnosprawnego Marcina, Ady i jej ponad rocznego synka, Leszka, któremu życie stawia pod nogami kłodę za kłodą. Każda z tych historii była zajmująca i interesująca, ale chyba najbardziej kibicowałam Adzie i Leszkowi. Los kazał im wydorośleć w tempie ekspresowym bez taryfy ulgowej. Każdy z bohaterów walczy o prawo do szczęścia i spełnienie marzeń. Każdy za czymś tęskni, każdy chce podążać za głosem serca – zupełnie jak my – czytelnicy. A wszystkie radości i smutki owiane są morską bryzą, którą osobiście uwielbiam…

Lektura trochę zmieniła moją perspektywę. Czytanie o chorobie Marcina i jego z nią zmaganiach sprawiło, że moje problemy zdrowotne zaczęły mi się wydawać błahostką i tylko lekkim dyskomfortem. Cenne spostrzeżenia i słowa otuchy wplecione w dialogi wypowiadane przez bohaterów mimo trudów i smutków życia napawały optymizmem. Autorka z dużą delikatnością i wrażliwością opisywała codzienność, dając przy okazji czytelnikom nadzieję na lepsze jutro, jak również motywację do tego, żeby wciąż marzyć. Jest to rzecz ludzka i bardzo potrzebna. Na przykładzie Marcina przekonuje, aby nigdy się nie poddawać, szukać zawsze pozytywnych stron życia. Mamy je jedno. Trzeba dobrze i w pełni je wykorzystać.

Anna Ziobro ukazała, jak ważna jest w naszym życiu bliskość osoby, która będzie rozumieć, wspierać, akceptować przede wszystkim nasze słabości i motywować do działań aż powoli dotrzemy do upragnionego celu. Każdemu potrzebny jest ktoś, kto poda ramię, byśmy nie upadli, nie zniechęcili się i nie poddali.

Lektura Domków z kart to wartościowa powieść z mądrym przesłaniem jednak bez zbędnej przesady, egzaltacji czy nadmiernego sentymentalizmu. Polecam ją szczególnie osobom wrażliwym na realizm wydarzeń, życiowe dialogi i lubiącym zżyć się z bohaterami.

Wspieraj – Kochaj – Żyj

Za możliwość zapoznania się z treścią książki dziękuję Wydawnictwu Dragon.

„Wracając do miłości, nie wiem, czy jest coś, co należy podziwiać. Ona po prostu jest albo jej nie ma. Nie powinno się jej wartościować. Nie możemy uznać, że moja miłość jest lepsza od twojej, bo każda jest tak naprawdę inna...To trochę jak z domkiem z kart. Niby zawsze chodzi o to samo, a wszyscy budujemy go nieco inaczej.”

Mimo, iż los nie oszczędza Leny i Marcina Ci nie poddają się i planują ślub. Choroba Marcina nie odpuszcza, a Lena nie do końca odzyskała pamięć. Dalej wspiera ją Ada wokół której nieustannie kręci się Leszek, a ten z kolei ma na głowie utrzymanie trzech młodszych sióstr, matki i schorowanego ojca. Niespodziewanie z zagranicy wraca brat Ady Sebastian...

„Domki z kart” to cudowna i mądra lektura pełna emocji. To historia o miłość, samotności, wsparciu i zaufaniu. Pokazuje, że w życiu są takie rzeczy o które zdecydowanie warto walczyć pomimo przeciwności losu. Autorka porusza tu również niezwykle istotny problem jakim jest bezpieczeństwo w sieci, czy właściwie jego brak. Widzimy do czego młodych ludzi może doprowadzić brak akceptacji w grupie i jakiejkolwiek przynależności do niej. Całość zmusza do refleksji i zastanowienia. Pokazuje że nie należy rezygnować z marzeń czy tego co sprawia nam radość, a niepełnosprawność nie jest tu żadną przeszkodą. Musimy tylko poukładać sobie wszystko w głowie. Warto korzystać z życia bo nikt za nas go nie przeżyje. Nie brakuje tu skomplikowanych relacji międzyludzkich czy problemów jakie niesie życie. Ważne jest wtedy by mieć wsparcie w najbliższych i by nie być samym. Widzimy jak na rodzinę wpływa poważna choroba, która dotyka jednego z jej członków.

„(...) kiedy tak poważnie choruje jeden człowiek, razem z nim choruje cała rodzina.”

Nie trudno się nie zgodzić z tym stwierdzeniem. Mimo tego autorka daje nadzieję na lepsze jutro i tylko od nas zależy jak to jutro będzie wyglądać. Zdecydowanie polecam tą fantastyczną serię.

"Domki z kart" to trzeci tom Serii Nadmorskiej. Jednakże tę część można czytać oddzielnie, gdyż autorka tak prowadzi fabułę, że bez problemu każdy się w niej odnajdzie. 

W tej części autorka oprócz Leny i Marcina skupiła się również w dużej mierze nad postacią młodej matki Adzie, co bardzo mnie cieszy. Ale oprócz tego niezmiernie jestem zadowolona z wątku Leszka i jego rodziny. Z niecierpliwością przewracałam kolejne strony, by bliżej poznać jego losy. 

Anna Ziobro z niezwykłą wrażliwością przekazuje nam emocje bohaterów. Wyraźnie czujemy ich smutek, wzruszenie, a problemy, z jakimi się mierzą, stają się niejako naszymi. Niejednokrotnie z przejęcia ściskało się moje serce. Tu warto zaznaczyć, jak istotne jest mieć obok siebie kogoś, kto w tych problemach nas wesprze, zrozumie i zaakceptuje. Poza tym ogromnie przywiązujemy się do postaci. 

Bohaterowie każdego dnia borykają się ze swoimi niedoskonałościami i słabościami. Tęsknią za tym, co utracili, a marzenia, które musieli zepchnąć gdzieś w głąb siebie, powolutku chcą ujrzeć światło dzienne. Postaci wykażą się determinacją i uporem, by je dosięgnąć. Ale czy to im się uda? Na pewno nie złożą broni przed trudnymi wyzwaniami, jakie postawi na ich drodze życie. Oni uczą nas, że życie mamy tylko jedno i trzeba wyciągać z niego tyle, ile się da.

"Domki z kart" to pełna emocji, ciepła i nadziei powieść o życiu, walce z przeciwnościami losu, relacjach międzyludzkich, sile miłości, przyjaźni, chorobie, poświęceniu. To książka, która skłania do refleksji, napawa wiarą w sens marzeń. Zdecydowanie warto wyruszyć w tę nadmorską podróż.

Lubicie książki, które dają nadzieję? Pokazują, że po każdej burzy wychodzi słońce? Nawet jeśli to słońce świeci inaczej niż wcześniej. To właśnie jedna z takich książek. Chociaż dało się odczuć, że przed nią były wcześniejsze tomy, to nie przeszkadzała mi jakoś specjalnie nieznajomość tych wcześniejszych losów. A to nie zawsze takie oczywiste. Sama fabuła była przyjemna i dość lekka. Każdy z bohaterów borykał się z jakimiś problemami i jak to w życiu bywa, droga do szczęścia była wyboista i niebezpieczna. Lubię takie książki, podnoszące na duchu, jakoś tak lżej się człowiekowi robi na duszy. Najbardziej kibicowałam nastoletniej mamie, bo myślę, że nie ma nic bardziej trudnego, niż odpowiedzialność za drugiego, bezbronnego człowieka. Być może cofnę się do poprzednich tomów, by zobaczyć, toczyły się losy bohaterów, zanim poznałam ich w tej części.