[O KSIĄŻCE] Rafał Woś kolejny raz stawia niepopularną i na pierwszy rzut oka niedorzeczną tezę: że dług jest dobry. Że jest użytecznym i pożytecznym narzędziem. Że zadłużać się to nie grzech. Że dług w ekonomicznej i politycznej historii świata był motorem rozwoju i postępu. A wszystko to następnie osadza w praktyce „realnego kapitalizmu”. W świecie, gdzie prawdziwi ludzie mają prawdziwe problemy. Kredytobiorcy, chwilówkowicze, franczyzobiorcy, ale również mniejsi i więksi przedsiębiorcy – to panorama realnych bohaterów naszych późnokapitalistycznych czasów. Ale nie znajdziecie tu moralizatorskich lamentów nad zastaną rzeczywistością. Raczej propozycję systemowej alternatywy, w której dług stanowić będzie węzłowy mechanizm zmiany tej właśnie rzeczywistości. Woś staje poza prostą opozycją neoliberalnej ortodoksji i socjaldemokratycznej… ortodoksji, ale dzięki temu może formułować niezależne wnioski. Nawet jeśli wielu się one nie spodobają. Rafał Woś - publicysta i komentator. Pracował w niemal wszystkich najważniejszych polskich redakcjach. Od „Dziennika Gazety Prawnej", „Tygodnika Powszechnego” i „Polityki" po „Salon24" czy „Interię". Autor pięciu książek i współscenarzysta czterech filmów fabularnych. Laureat najważniejszych nagród dziennikarskich w Polsce. [FRAGMENTY] Zamiast więc z długiem kompulsywnie walczyć oraz za wszelką cenę go unikać, należy zacząć czerpać z niego korzyści. Nie tylko indywidualne, ale także społeczne. Dla siły państwa oraz dla dobrobytu jego obywateli. Wszystkich lub przynajmniej licznych. A nie tylko najbogatszych. [...] dług jest czymś bardziej pierwotnym niż pieniądz i przeróżne papiery wartościowe. Albo inaczej - dług jest ich ojcem lub dziadkiem. Pieniądz i dług łączy to, że oba te narzędzia oparte są na zaufaniu. Ale to dług jest starszy. Bo dług poprzedzał nawet sam handel i związane z nim nieuchronne utowarowienie relacji między człowiekiem a człowiekiem. Żyjemy w epoce, która swój rozmach i olbrzymie sukcesy na wielu polach zawdzięcza temu, że używa długu. Nasze wynalazki technologiczne, postępy zdrowia publicznego, względnie trwały pokój albo spójność społeczna - wszystkie te zdobycze naszych czasów były, są i będą finansowane długiem. Tak publicznym, jak i prywatnym. Chodzi o to, by pokazać, że bez długu nasz świat nie może istnieć. Bo dług jest zwyczajną konsekwencją funkcjonowania w ramach złożonych społeczeństw i gospodarek. A każdy, kto przekonuje was, że jest inaczej – kto was długiem straszy i twierdzi, że w imię tegoż kompulsywnego unikania macie zrezygnować z życia „tu i teraz” – ten albo się myli, albo chce was wprowadzić w błąd. [BLURBY] W każdej, nawet najnędzniejszej wiosce złożonej z lepianek czy bambusowych chat jest jeden kamienny dom. To dom miejscowego lichwiarza. Z mojej perspektywy długi to windykacja, egzekucja i licytacja. Autor dowodzi, że to jedyna szansa na odmianę losu, inwestycje, rozwój. I zauważa słusznie, że bycie "winnym" komuś pieniądze, nie oznacza "winy". "Dług jest dobry"? Nie sądzę. Ale ta irytująca i przewrotna książka to lektura obowiązkowa dla tych, którzy chcą lepiej zrozumieć świat. Piotr Ikonowicz, polityk, działacz społeczny *** Nareszcie sensowna książka o fundamentalnym ekonomicznym zagadnieniu. Rafał Woś wylewa kubeł zimnej wody na głowę tych ekonomistów, polityków i samozwańczych ekspertów, którzy nie ustają w straszeniu ludzi „katastrofalnym długiem" oraz „życiem na koszt przyszłych pokoleń". Tymczasem te wszystkie koncepcje gospodarki bez kredytu i bez zadłużenia to przecież czysta fantazja. I dobrze, że Rafał się z nimi rozprawia". Prof. Jan Toporowski, brytyjski ekonomista, specjalizujący się w problematyce kryzysów finansowych oraz myśli Michała Kaleckiego. Przez lata związany z prestiżową uczelnią SOAS Uniwersytetu Londyńskiego. *** Podczas gdy jedne gospodarki i państwa uginają się pod ciężarem długów, inne rozkwitają, mądrze z nich korzystając. Warto zrozumieć rządzące tym prawidłowości, a ułatwia nam to książka redaktora Rafała Wosia. Rozległa znajomość tematu i ciekawa narracja autora bynajmniej nie skłaniają do nadmiernego zadłużania, lecz pokazują, że podobnie jak cholesterol długi bywają nie tylko złe, ale – częściej – dobre. Prof. Grzegorz W. Kołodko, Akademia Leona Koźmińskiego. Były wicepremier i minister finansów RP. Jeden z najczęściej cytowanych na świecie polskich ekonomistów. *** Podobno żyjemy w świecie odczarowanym i laickim, ale tylko pozornie przestaliśmy być religijni - dogmaty wiary ustanawia dziś ekonomia neoklasyczna, a Rafał Woś, jak przystało na spadkobiercę Michała Kaleckiego, nie zostawia suchej nitki na kapłanach wolnorynkowego kościoła. Ta niezwykle przystępna książka pomaga zrozumieć, że dopiero gdy uwierzymy w grzech długu publicznego, otworzy się przed nami piekło - piekło długu prywatnego. Dawid Kujawa, krytyk literacki, marksista *** W ferworze internetowych dyskusji zapominamy często, że Rafał Woś jest ekonomistą - i to piekielnie dobrym. W swojej najnowszej książce mierzy się ze społecznymi przedzałożeniami i wątpliwościami na temat koncepcji długu. Czy na pewno “tani pieniądz” jest zły? Czy winni są ci, którzy biorą kredyt, czy może ci, którzy go dają? Czy zadłużenie to zawsze negatywne zjawisko? Nie znajdziecie prostszego, bardziej przystępnego opisu mechanizmu długu i jaśniejszej konkluzji. To wszystko kapitalizm. Magdalena Okraska, redaktorka “Nowego Obywatela”, reporterka
Szukasz więcej propozycji? Zobacz nasze tytuły z kategorii literatura faktu
Czy książka "Dług jest dobry" to poradnik finansowy o wychodzeniu z pętli zadłużenia?
Książka "Dług jest dobry" nie stanowi klasycznego poradnika finansowego, lecz jest prowokacyjną analizą ekonomiczną i społeczną. Rafał Woś skupia się na pokazaniu długu jako niezbędnego narzędzia rozwoju cywilizacyjnego, a nie problemu moralnego czy błędu jednostki. Autor tłumaczy mechanizmy rynkowe w sposób przystępny, osadzając je w realiach współczesnego kapitalizmu i codziennych problemów obywateli. Lektura pozwala spojrzeć na kredyt z perspektywy systemowej, co pomaga zrozumieć jego rolę w budowaniu dobrobytu państwa i społeczeństwa.
Czy treść jest zrozumiała dla osoby, która nie zajmuje się zawodowo ekonomią?
Publikacja została napisana językiem przystępnym dla szerokiego grona odbiorców, unikając hermetycznego żargonu akademickiego. Rafał Woś, jako doświadczony publicysta, potrafi przełożyć skomplikowane zagadnienia makroekonomiczne na konkretne przykłady z życia codziennego. Treść jest w pełni zrozumiała dla każdego, kto interesuje się mechanizmami rządzącymi światem, bez konieczności posiadania specjalistycznego wykształcenia. Argumentacja jest prowadzona w sposób logiczny i narracyjny, co znacznie ułatwia przyswojenie prezentowanych teorii ekonomicznych.
Dla kogo ta publikacja nie będzie odpowiednim wyborem podczas szukania nowej lektury?
Pozycja ta nie będzie satysfakcjonująca dla czytelników szukających technicznych instrukcji oszczędzania lub prostych metod na spłatę bieżących zobowiązań. Autor koncentruje się na teorii ekonomii i krytyce dogmatów wolnorynkowych, a nie na praktycznych wskazówkach dotyczących zarządzania domowym budżetem. Osoby przywiązane do bardzo tradycyjnej, konserwatywnej wizji finansów publicznych mogą uznać tezy autora za zbyt kontrowersyjne. Jest to lektura przeznaczona dla osób otwartych na intelektualną debatę, a nie dla poszukiwaczy gotowych recept na szybki zysk.
Czy autor analizuje w tekście sytuację osób posiadających kredyty hipoteczne?
Autor szczegółowo analizuje sytuację różnych grup dłużników, w tym kredytobiorców hipotecznych oraz franczyzobiorców, w kontekście realiów późnego kapitalizmu. Tekst pokazuje, że dług prywatny jest często bezpośrednią konsekwencją braku odpowiedniego długu publicznego oraz niedostatków w usługach społecznych. Woś demitologizuje pojęcie "winy" dłużnika, wskazując na strukturalne i systemowe przyczyny zjawiska powszechnego zadłużenia. Dzięki temu czytelnik zyskuje szerszy kontekst dla swojej osobistej sytuacji finansowej na tle globalnych procesów gospodarczych.
Jaki styl argumentacji przyjmuje Rafał Woś w swojej najnowszej publikacji o długu?
Rafał Woś przyjmuje postawę niezależnego obserwatora, który odrzuca ortodoksyjne podejście neoliberalne na rzecz świeżego spojrzenia na gospodarkę. Jego argumentacja nawiązuje do myśli uznanych ekonomistów i skupia się na społecznym wymiarze finansów oraz znaczeniu zaufania w relacjach międzyludzkich. Autor stosuje dynamiczną i miejscami przewrotną narrację, która prowokuje do podważania powszechnie przyjętych przekonań o szkodliwości deficytu. Całość ma charakter interdyscyplinarny, łącząc wnikliwą analizę danych z elementami reportażu społecznego i politycznego.
