Dłoń Króla Słońca. Kroniki Olchy. Tom 1

Moja prawdziwa miłość do czytania książek zaczęła się od książek fantasy. Uwielbiam przenosić się do świata, który różnił się od realnego jakimś fantastycznym elementem albo w całości był inny. Dopiero po przeczytaniu wielu książek fantastycznych zaczęłam rozglądać się wśród innych gatunków. Jednak nadal bardzo lubię wracać do fantasy. Nic więc dziwnego, że zainteresowała mnie zapowiedź książki „Dłoń Króla Słońca”. Należy ona do tego gatunku i dodatkowo zapowiadała się ciekawie. Chłopak rozdarty między dwoma narodami i do tego magia. Chciałam wiedzieć co z tego wyniknie.

Gdy książka „Dłoń Króla Słońca” dotarła do mnie, to przez długi czas wyłącznie się jej przyglądałam. To była moja pierwsza książka z malowanymi brzegami i muszę przyznać, że wygląda to cudownie. Aż zaczęłam się zastanawiać czy na pewno chcę ją trzymać standardowo na półce, czyli z widocznym grzbietem, czy może obrócić książkę, aby było widać malowane kartki.

Byłam ciekawa historii opisanej w tej książce. Tym samym miałam nadzieję, że mi się spodoba. Na szczęście już po kilku stronach się wciągnęłam. Zaciekawił mnie przedstawiony świat. Dwa narody, które są tak różne od siebie i mają różne wartości. Pośrodku ich jest nasz bohater, którego ojciec wychowuje według własnych zasad, przygotowując go do służby dla cesarza. Jednak jest też babka, która pragnie, aby wnuk walczył przeciwko cesarzowi. Można się tylko domyślać jak nasz bohater może być zagubiony i rozdarty, ale dzięki temu wydał mi się jeszcze bardziej ciekawy i z wielką chęcią śledziłam każdy jego ruch, aby przewidzieć jaką drogę wybierze.

Książkę „Dłoń Króla Słońca” czytało mi się naprawdę dobrze. Świat wymyślony przez autora był interesujący. Było w nim trochę przemocy, walk, intryg, magii. Polubiłam także głównego bohatera, który trochę zaskoczył mnie swoimi wyborami. Sprawdziłam już, że autor napisał drugą część i jestem ciekawa, o czym ona opowiada.

„Dłoń króla słońca” to powieść, która nie tylko przykuwa wzrok niesamowitą szatą graficzną okładki, ale także pięknymi zdobieniami brzegów, co musicie przyznać nie zdarza się zbyt często. Kolejnym plusem, który dostrzegłam to gatunek, jakbym mogła nie zainteresować się fantastyką, zwłaszcza, że tak bardzo lubię magię, poznawanie nowych światów, a ten musicie mi uwierzyć, jest bardzo rozbudowany. „Dłoń króla słońca” jest debiutem J. T. Greathousea, dlatego też nie mogliśmy się zetknąć z nim wcześniej. Kroniki Olchy rozpoczęły swoją historię, która dotknęła głównego bohatera. Jesteście gotowi, aby zapoznać się z historią, wierzeniami i tradycjami wielkiego cesarstwa?

Głównym bohaterem książki pod tytułem „Dłoń króla słońca” autorstwa J. T. Greathouse jest Wen Olcha, chłopak, którego nazywają także Głupim Kundlem. Jego życie nie należy do łatwych, w jego żyłach płynie mieszana krew, dwóch narodów, które usiłują przejąć nad nim kontrolę, wymagając decyzyjność. Wen jest rozdarty między ojcem, dla którego najważniejszą rzeczą jest przedłużenie rodu, a babcią. Kobieta z kolei chce, aby wzmocnił grupę rebeliantów i zaangażował się w sprawy powstania. Czego chce sam główny bohater? Kim właściwie jest? Kim się czuje? Czy bardziej fascynuje go magia Nayeńczyków, czy bardziej czuje się Sienieńczykiem? Czy powinien służyć Cesarzowi, czy walczyć przeciwko okrucieństwu? Czego naprawdę pragnie, a co powinien zrobić? Wen od dawna jest zafascynowany magią, tylko czy znajdzie w sobie dość siły, aby sięgnąć po to, czego pragnie?

„Dłoń króla słońca” jest powieścią, która ewidentnie ukazuje czytelnikowi moralne konflikty, z jakimi w życiu musi zmierzyć się człowiek. Chociaż z początku książka może się wydawać zawiła, wybory Wena niezbyt trafne, trzeba spróbować przynajmniej wczuć się w jego położenie. W końcu jest między przysłowiowym młotem, a kowadłem. Powieść została poprowadzona w narracji pierwszoosobowej, dzięki czemu możemy lepiej poznać Wena, zrozumieć, co nim targa, kibicować mu z każdą przeszkodą i wyzwaniem, jakie pojawi się na jego drodze.

„Dłoń króla słońca” sprawiła, że myślami do niej wracałam chcąc poznać jak najwięcej szczegółów, przy tym, że byłam świadoma tego, że to dopiero pierwszy tom, a zarazem wstęp do tego, co przygotował dla nas J. T. Greathouse. Autor nie zamęcza czytelników długimi opisami, ale ukazuje piękno, złożoność świata i przede wszystkim magii poprzez rozgrywające się wydarzenia. Dał nam wgląd i wstęp do azjatyckiej kultury, różnych wierzeń i szeregu postaci, które wnoszą wiele do fabuły.

"Dłoń Króla Słońca" to pierwszy tom serii, który opowiada o życiu Wena Olchy. Rodzice tego chłopaka pochodzą z dwóch różnych narodów. Ojciec należy do cesarstwa Sien, które podbiło tereny Neyenu - kraju matki. Babka mieszkająca z nimi nadaje chłopcu (w tajemnicy) nowe imię w tradycji swego narodu, a także uczy go o zakazanej magii i tradycji ludu Neyenu. Ojciec chce jednak, by syn podążał wedle wyznaczonej mu drogi uczonego i przysporzył rodzinie więcej chwały i uznania.

Wen Olcha pragnie znaleźć swoją ścieżkę, która sprawi, że będzie mógł korzystać z magii w sposób nie ograniczony przez nikogo...

Gdzie zaprowadzi go ambicja i jaką drogę wybierze? Przekonajcie się sami 😏

Wciągnęła mnie ta powieść, choć nie ma tak zbyt wiele akcji. Podobał mi się za to sposób, w jaki główny bohater opowiada swą historię. Barwnie i ciekawie ujawnia swoje kolejne losy i ciężko się oderwać od tej opowieści.

Ambitny, dosyć samolubny i wyniosły chłopak w trakcie swej nauki, podróży i dorastania poznaje inne spojrzenie na świat i rządzące nim mechanizmy. Zaznaje zarówno dumy ze swych osiągnięć, jak i cierpień z powodów złych decyzji.

Ogromniej zaciekawił mnie system magiczny, który prezentuje nam autor. Wiem już, że z niecierpliwością będę oczekiwać na kolejny tom tej serii.

"Ona im wszystko wyjaśni (...). Gdy się obudzi, wytłumaczy im, że jestem tylko Głupim Kundlem."

*

Wen Olcha jest synem cesarskiego kupca, któremu pisana jest droga do wielkości. Chłopak ma zostać wysoko postawionym urzędnikiem lub w najlepszym wypadku nawet Dłonią Cesarza, aby służyć cesarstwu wiedzą i magią. Ten sam kupiecki syn jest też Głupim Kundlem, w którym dzięki matce płynie Nayeńska krew, a za sprawą babki również zakazana moc. Tak oto chłopak musi zmierzyć się z wymaganiami, jakie stawia przed nim podwójne dziedzictwo lub znaleźć dla siebie zupełnie inną drogę...

*

"Dłoń Króla Słońca" to książka, z którą nawiązałam relację podobną do motywu hate/love. Z jednej strony miałam ochotę przekląć autora, a z drugiej go wyściskać za napisanie tej historii. O co w tym chodzi?

*

Cóż... Chodzi o to, że:

- Nie polubiłam się z głównym bohaterem. Wen Olcha/ Głupi Kundel irytował mnie nieustannie: czy to swoim niezdecydowaniem, czy bezmyślnością. Jednak z drugiej strony polubiłam praktycznie wszystkie postacie poboczne. Co ciekawe nawet negatywni bohaterowie nie raz wywołali u mnie więcej pozytywnych uczuć niż Wen Olcha.

- Za kreację świata i system magii biję przed autorem pokłony! Są genialnie stworzone i autentycznie mnie zaintrygowały. Jednak tempo akcji to zło... Książka przez większość czasu wlekła mi się — zwłaszcza za sprawą rozważań Olchy. Całę szczęście, że fabułę ratują nieliczne, lecz naprawdę zaskakujące zwroty akcji oraz ostatnie 100 stron, w których zaczęło się Dziać (pisane specjalnie przez wielki "D" ).

*

Pisząc o tej książce, po prostu muszę wspomnieć o cudownym wydaniu. Fabryka Słow poszła o krok dalej i oprócz barwionych stron dodała do nich rysunki. Chwała im za to!

*

Wracając do recenzji... W ogólnym rozrachunku książkę oceniam na 7½/10. Jest to pierwszy tom serii i liczę, że kolejne przyniosą nam więcej akcji, a Głupi Kundel ostatecznie nabierze rozumu i w końcu weźmie się w garść.

Nie miałam co do tej powieści jakichś konkretnych oczekiwań, miałam jedynie nadzieję, że będę dobrze się przy niej bawić i muszę przyznać, że naprawdę pozytywnie mnie ona zaskoczyła.

Historia dość wolno się rozwija i czasem brakowało mi w niej dynamicznej akcji, ale mimo wszystko nie mogę powiedzieć, że się nudziłam, bo zdecydowanie tak nie było.

Bardzo spodobał mi się system magiczny występujący w książce oraz to, jaki wywiera on wpływ na całą fabułę. Podoba mi się to, że magia działa na różnych zasadach w zależności od tego, z jakiego źródła pochodzi.

Myślę, że główny bohater - Wen Olcha/Głupi Kundel został naprawdę dobrze wykreowany i podoba mi się to jak zostało ukazane jego wahanie i szukanie własnej drogi.

Bardzo polubiłam jeszcze jednego bohatera, który niestety nie skończył najlepiej i było mi go ogromnie żal, ale nie podam tu jego imienia, żeby nikomu nie zaspoilerować, a ci, co czytali tę powieść z pewnością będą wiedzieli o kogo chodzi.

Jeśli chodzi o samą fabułę, to jest ona bardzo intrygująca, a azjatycki klimat daje jej wiele dobrego, choć z chęcią poznałabym ten świat jeszcze bliżej, co podejrzewam nastąpi podczas czytania drugiego tomu, którego już nie mogę się doczekać 😄.

Podsumowując, jeśli szukacie na wakacje intrygującej pozycji pełnej magii, polityki i intryg, to myślę, że "Dłoń Króla Słońca" powinna Wam się spodobać i zapewnić świetną rozrywkę podczas upalnych dni 🥰.

PopKulturowy Kociołek:

Głównym bohaterem powieści jest Oto Wen Olcha – chłopiec urodzony w krainie Oto Nayen, niegdyś podbitej przez potężne Cesarstwo Sienu. Nasz bohater od najmłodszych lat nie będzie miał łatwo. Z jednej strony jego babcia, która nada mu imię Głupi Pies, pragnie go wychować w starych obyczajach (zakazanych przez nowe imperium) i nauczyć magii. Z drugiej strony ojciec, aby jego ród odzyskał dawną chwałę, od najmłodszych lat przygotowuje syna do egzaminów, które mogą zapewnić mu posadę urzędnika państwowego ( Dłoni Cesarza). Chłopak jest więc rozdarty między własnym pragnieniem nauki magii i kultywowania pradawnych zwyczajów swojego ludu, a oczekiwaniami ojca.

Na co zwróciłem uwagę na samym początku to, że książka napisana jest z perspektywy pierwszej osoby (jest to zabieg, którego raczej nie lubię). Mimo to postanowiłem dać książce szansę, z czego jestem nad wyraz zadowolony, ale po kolei. Jak już mówiłem, narratorem jest sam Wen Olcha zwany inaczej Głupim Psem. W Dłoni Króla Słońca prześledzimy jego dzieje od wieku dziecięcego do momentu, kiedy stanie się młodym dorosłym. Wraz z bohaterem zwiedzimy tajemniczą krainę, pełną magii, intryg, wojen i polityki. Podróż ta będzie obfitowała w nowe przyjaźnie, wrogów, niebezpieczeństwa i wiele niespodziewanych zwrotów akcji. Sam bohater może stać się nam dość bliski, bo w jego życiu będzie tyle samo sukcesów, jak i porażek. Wen Olcha nie jest sztampowym tajemniczym czarodziejem, którego pcha tylko pragnienie bycia najlepszym. Oczywiście takie odczucia też nim targają, jednak jak każdy młody człowiek dozna pierwszej miłości, rozczarowań, a nawet śmierci.

Co niektórym opis Dłoni Króla Słońca, może się skojarzyć z Cesarstwem Piasku, które recenzowałem ostatnio na łamach bloga. I to skojarzenie nie jest bezpodstawne. Mamy przecież wielkie cesarstwo, zakazujące pradawnych rytuałów i młodego bohatera, który pragnie się ich uczyć. Jest jednak wiele rzeczy, które odróżnia te powieści, jak i samych bohaterów. Mehr była młodą osobą, która pragnęła uczyć się magii – jednak jej sposób postępowania był po prostu naiwny. Jeżeli wiesz, że za kultywowanie magii przodków może czekać cię śmierć, to raczej nie robisz prastarego rytuału publicznie przy wszystkich mieszkańcach miasta. Wen Olcha także jest lekkomyślny, ale nie głupi. Od samego początku uczy się magii w tajemnicy. Prosty przykład – kiedy jego babcia na dłoni wyryje mu rytualne blizny (pozwalające czarować) chłopak, aby ukryć je przed dworem ojca specjalnie skaleczy sobie rękę bardziej, aby wytłumaczyć, że był to wypadek przy niesieniu talerza. Działa więc w sposób o wiele bardziej przemyślany i logiczny.

Książki różni także tempo akcji i styl prowadzenia powieści. Dłoń Króla słońca jest niesamowicie klimatyczną, refleksyjną, pełną akcji i elementów zaskoczenia powieścią fantasy z absolutnie najwyższej półki. Powieść jest prowadzona w bardzo przemyślany sposób, co powoduje u nas syndrom kolejnej kartki i nie można się od niej oderwać. Zdecydowanie nie ma w niej miejsca na nudę.

Na uwagę zasługuje także sposób przedstawienia magii przez autora. Mogę z czystym sumieniem napisać, że jest to książka, w której natrafimy na jeden z ciekawszych sposobów jej prezentowania. Mamy jasno przetłumaczone zasady jej działania, a także ograniczenia. Nie jest to po prostu rzucanie kul ognia na życzenie. Wszystko ma jakieś uzasadnione działanie. Co ciekawe nie poznajemy jej tajników na samym początku, ale krok za krokiem wkraczamy w jej arkana z młodym bohaterem.

"Dłoń Króla Słońca" autorstwa J. T. Greathouse'a to pierwszy tom cyklu Kroniki Olchy. Książka dzieli się na pięć części, w których opisywane są kolejne losy chłopaka, tytułowego Olchy (albo Głupiego Kundla, jak kto woli). Historia zaczyna się od najmłodszych lat, kiedy Olcha mieszkał z rodzicami i babką, uczył się do egzaminów na Dłoń cesarza, a w ukryciu i najczęściej nocami chodził na schadzki z babcią, która pokazywała mu zabronioną magię oraz opowiadała o ich dziedzictwie. Olcha bowiem był półkrwi Nayeńczykiem, ludem tępionym, pogańskim... ale też pragnącym uciec spod jarzma cesarstwa i aktualnie toczącym regularną partyzantkę.

Zagubiony Olcha przez swoje podwójne więzy krwi nie potrafił zdecydować, kim był. Pragnął jedynie uczyć się magii. Wskutek wielu wypadków Olcha postanowił podążać drogą niczym rasowy Sienieńczyk, czyli aspirował na stanowisko Dłoni cesarza. Chłopak nie spodziewał się jednak, że obrany kierunek może okazać się tak... zaskakujący, a zdobyta wiedza oraz doświadczenie tak tajemnicze.

Czy podążanie ramię w ramię z cesarstwem było w rzeczywistości rozsądną decyzją? A może Olcha powinien wybrać dołączenie się do nayeńskiego ruchu oporu?

"Dłoń Króla Słońca" J. T. Greathouse'a to oryginalna opowieść przedstawiająca, mogłoby się wydawać, ciekawą historię życia Olchy. Sęk w tym, że książka okropnie mnie wynudziła, szczególnie na początku, a w fabułę wciągnęłam się dopiero gdzieś po trzysta pięćdziesiątej stronie, czyli około sto stron przez końcem.

Kompletnie nie mogłam zrozumieć postępowania głównego bohatera, którego rozchwianie emocjonalne, brak zdecydowania, a nawet błądzenie po omacku okropnie mnie irytowały. Czasami miałam ochotę postawić go do pionu, by wreszcie podjął decyzję, ponieważ jego zagubione myśli, narzekania czy lamenty nad dokonaniem prawidłowego wyboru (być Sienieńczykiem czy Nayeńczykiem) sprawiały, że miałam ochotę rzucić książką i sobie darować dalsze czytanie.

Najbardziej ubolewam nad faktem, że pomysł na fabułę był naprawdę dobry. Chłopak z pomieszanej rodziny szuka własnej ścieżki, zastanawia się, kim zostać, kiedy dorośnie i czy podążać za tradycjami rodzinnymi. Wykonanie jednak całkiem zgasiło ogień, ponieważ zamiast interesującej, dynamicznej fabuły dostałam coś a la Cierpienia młodego Wertera (oczywiście, trochę przesadzam, ale pragnę nakreślić wam mój punkt widzenia).

W "Dłoni Króla Słońca" znalazło się jednak kilka plusów. Przede wszystkim przepiękne wydanie, które zachwyca oczy. Zintegrowana okładka, ilustracje Pawła Zięby i cudowne, pomalowane kartki z przodu to raj dla okładkowych srok. W książce pojawiło się również kilka interesujących zwrotów akcji, a niektóre postacie poboczne zyskały moją sympatię (zwłaszcza Wilga). Gdyby nie tajemnicze, wręcz elektryzujące zakończenie, na pewno nie sięgnęłabym po kontynuację. A tak, pragnę jednak się dowiedzieć, czy Głupi Kundel w rzeczywistości będzie głupim kundlem, czy w drugim tomie przybędzie mu trochę rozumu. :)

To, czy sięgnięcie po "Dłoń Króla Słońca", czy nie, zależy całkowicie od was. Ja oficjalnie polecać nie zamierzam, szczególnie że przez 3/4 książki bardzo się wynudziłam, a zachowanie głównego bohatera wywoływało u mnie notoryczny ból głowy. Najlepiej sami zdecydujcie, pamiętając, że jednak planuję przynajmniej zerknąć na drugi tom, ponieważ zakończenie totalnie mnie kupiło.

Jedna z najpiękniej wydanych książek jakie mam na swoim regale. Fabryka Słów stanęła na wysokości zadania i znowu jej się udało - brawo