Dlaczego mi nie powiedziałeś?

Majka i Aleksander to dwójka młodych ludzi, którzy doświadczyli straty najbliższych i nie do końca chcą się z nią pogodzić. O ile dziewczyna w pewnym stopniu się otrząsnęła i ruszyła do przodu, tak chłopak zaczyna topić się w przeszłości, pogrążając się w bagnie żalu i pretensji. Boi się otworzyć, by nie zostać ponownie skrzywdzonym. Czy uda im się odnaleźć drogę do szczęścia?

Oprócz historii głównych bohaterów Autorka porusza kilka innych problemów z którymi stykają się młodzi ludzie. Ukazuje jak te z pozoru łatwe do rozwiązania i przepracowania, mogą destrukcyjnie wpływać na psychikę młodego człowieka.

Niektóre zachowania bohaterów lekko mnie irytowały i miałam ochotę nimi potrząsnąć, ale właśnie to jak się zachowywali i odnosili względem siebie było sensem tej fabuły.

Autorka posiada lekki styl, a książka czyta się niemalże sama. Jednocześnie to emocjonalny rollercoaster. Historia trudnej miłości, która nie miała łatwego startu. Jak się rozwinęła musicie przekonać się sami. Dodam tylko, że zakończenie, jakie zaserwowała Pani Anna jest najlepszym z możliwych.

Majka ostatni rok liceum spędza pod opieką babci. Poprzednie miesiące nie były dla niej łatwe z uwagi na śmierć ukochanego taty, a z mamą nigdy nie potrafiła znaleźć wspólnego języka. Choć bunt i ucieczka w złe nawyki za nią, to nadal pozostaje dość zamknięta w sobie. W nowym miejscu szybko zaprzyjaźnia się z Kamilą, szaloną sąsiadką babci, ale też zwraca uwagę na chłopaka, który zwiastuje jedynie kłopoty.

Aleksander jest miejscowym bad-boyem. Nie stroni od alkoholu, narkotyków i dziewczyn, jest tajemniczy i nikomu się nie zwierza. Kiedyś taki nie był, miał plany i marzenia, lecz sytuacja domowa sprawiła, że diametralnie się zmienił. Jedynym jego przyjacielem jest Kacper, choć i z nim łączą go wzloty i upadki. Olek to chodząca katastrofa dla każdego w jego otoczeniu i zdaje się, że nikt nie ma szansy, aby go uratować przed samym sobą.

„Dlaczego mi nie powiedziałeś” to książka, która chodziła za mną od dłuższego czasu z uwagi na bardzo pozytywne opinie o niej. I faktycznie, fabuła jest wymyślona świetnie, poruszająco, a całokształt książki daje do myślenia. Autorka ukazuje jak ważnym jest, by cieszyć się tym, co mamy, by nie odkładać niczego na później, by działać tak, aby niczego finalnie nie żałować. Kreuje życiowe historie postaci, także tych pobocznych ukazujące ból po stracie, wpadanie w nałogi, błędne decyzje i problemy psychiczne. Jednak ta pozycja mnie nie zachwyciła, bo pomysł i trudne tematy to nie wszystko, aby książka była dobra. Przede wszystkim historia jest jak dla mnie zbyt mało rozbudowana, aby mogła odpowiednio oddziaływać na moje emocje. Trochę rwane wycinki z życia Olka i Majki sprawiły, że nie do końca zaangażowałam się w ich relację. Dużym atutem dla tej powieści byłaby mniej chaotyczna narracja, bardziej skupiona na wydarzeniach i odczuciach postaci, ukazująca dokładniej ich nastoletnią znajomość. Dodatkowo dialogi także zdawały się odrobinę niedopracowane, trochę zbyt proste, czasem króciutkie i niewiele wnoszące, czasem bardzo długie, co nadawało im jedynie sztuczności. Znalazłam też wątki, które aż prosiły się o rozwinięcie, domknięcie ich, chociażby historia Kamili, przyjaciółki Majki, czy rodziców i brata Olka, niestety nagle uciekły gdzieś w tło i straciły na znaczeniu. To z pewnością powieść z potencjałem, ważnym przesłaniem, jednak nie spełniła moich oczekiwań, lecz, jak zawsze zachęcam do wyrobienia sobie własnej opinii na jej temat.

„Dlaczego mi nie powiedziałeś” to naszkicowana na kartach powieści historia dwojga poranionych przez życie, młodych ludzi tworząca obraz trudnej relacji. Relacji w której przeszłość stanowi zbyt duże obciążenie by zaufać drugiemu człowiekowi, by poszukać wsparcia w jego ramionach, w końcu by podjąć decyzję o wspólnym kroczeniu przez życie.

To historia, która choć otoczona mgłą nostalgii niesie czytelnikowi bez względu na etap życia w którym się aktualnie znajduje przesłanie. Konkluzję, która niewątpliwie pozwoli na utożsamienie się z bohaterami, na poszukiwanie w ich historii swoich doświadczeń z lat młodości i co więcej gwarantująca powrót do wspomnień. I, choć dedykowana znacznie młodszemu czytelnikowi nie zawaham się tego napisać – jej lektura niosła ze sobą mnóstwo emocji, a finalnie sprawiła, że po policzku potoczyły się łzy…

„Dlaczego mi nie powiedziałeś” to książka uderzająca w te najczulsze struny serca. Tworząca swoisty obraz nastoletniej miłości, która choć trudna, choć bezlitosna dla młodego serca - miała miejsce. Była. Trwała.

"Chciała być po prostu wolna i szczęśliwa, a potem pojawił się on. Skradł całe światło, którym oświetlała swoje burze, i wprowadził w jej życie mrok."

Maja, mimo młodego wieku, przeżyła w swoim życiu zbyt wiele. Śmierć ukochanego ojca odmieniła ją i jej rodzinę bezpowrotnie, a następstwa tego wydarzenia ukształtowały osobę, którą była pod koniec liceum i którą jest teraz.

Wtedy postanowiła zamieszkać z babcią, zmienić otoczenie i cieszyć się spokojem i anonimowością w nowej szkole. To jednak okazało się trudne, kiedy spotkała Olka, Kacpra i Kamilę, a jej życie znowu obrało inny kierunek.

Aleksander również kogoś stracił i od wtedy nie był sobą. Z radosnego chłopaka zmienił się w złośliwego, mrocznego i smutnego osiemnastolatka, który jedyną nadzieję na lepsze życie widzi w powrocie tego, kto odszedł.

Majka wyjątkowo działa mu na nerwy, być może dlatego, że wydaje się być do niego podobna.

Czy to możliwe, że od pierwszego spotkania ich dusze się rozpoznały?

Czy będą mieli w sobie na tyle odwagi, aby zaufać i przekuć negatywne emocje w coś dobrego?🥺

Już na początku poznajemy częściową odpowiedź na to pytanie, gdyż jest to dzień powrotu Majki po latach do domu babci. Szybko możemy wywnioskować, że nie jest to łatwy powrót, a historia, która zostanie nam zaraz przedstawiona, nie będzie historią łatwą.

I rzeczywiście tak jest.

W części pierwszej poznajemy wszystkie jej szczegóły, przeżywając z bohaterką ten trudny czas, choć zabarwiony kilkoma ładnymi uczuciami.

Nie da się zaprzeczyć, że jej relacja z Olkiem do łatwych nie należała. Właściwie, długo wydawała mi się jednostronna i uważałam, że Majka jest dla niego zbyt dobra. W tym chyba zresztą cały sęk. Czy Majka w końcu to zauważy?

"Wiedziała, że nie jest gotowa pozwolić mu odejść, ale zdawała sobie sprawę, że był jak papieros – dusił ją i wypalał od środka."

Książka ma dalej jeszcze dwie części: w jednej poznajemy listy od Aleksa i czasy studenckie, a w ostatniej wracamy do teraźniejszości i powrotu Majki do domu babci.

Podoba mi się ta konstrukcja, ten smaczek rzucony nam na początku, a potem powrót do przeszłości sprawiający, że chcemy koniecznie wiedzieć, jak doszło do tego, o czym przeczytaliśmy w prologu. Bardzo wciągnęłam się w tę historię, a jednoczenie chciałam już wiedzieć, co jeszcze wydarzy się w teraźniejszości. Fajny zabieg i dobrze napisany, duży plus za to. 😊

Ogólnie jestem raczej sceptycznie nastawiona do nastoletnich bohaterów, którzy piją, ćpają i rzucają wielkie słowa, jakie to oni mają ciężkie życie, jak nie potrafią kochać i inne tego typu rzeczy, bo po prostu zazwyczaj takie wątki są słabo napisane i nie mają pokrycia w rzeczywistości. Tu jednak było inaczej. Bohaterowie, których stworzyła autorka byli bardzo bogaci życiowo, zarówno w doświadczenia, jak i emocje. Byli złożeni, zagubieni, a chaos, którym się otaczali, bardzo do tej sytuacji pasował. Owszem, czasem miałam ochotę iść do nich i ich popchnąć w odpowiednią stronę, czasem chciałabym ich przytulić, a czasem na nich nakrzyczeć. Nie zawsze rozumiałam ich zachowania i nie zawsze się z nimi zgadzałam, ale potem przypomniałam sobie, że przecież to nadal tylko nastolatkowie, na których życie nałożyło nieproporcjonalnie wielki ciężar. Strata bliskich osób i inne problemy sprawiły, że szukali gdzieś ukojenia, jednocześnie, być może podświadomie, samodzielnie się krzywdząc.

Bardzo ciężki temat, nadal siedzi we mnie smutek i raczej tak tę książkę zapamiętam.

Była też wzruszająca, te emocje podczas lektury ciągle się kłębiły, aby na końcu wybuchnąć z ogromną siłą.

Na tym zresztą zakończę mój komentarz dotyczący finału książki, bo nie chcę nikomu spojlerować, ale myślę, że bomba to odpowiednie słowo go określające. 😉

Mimo całego tego wrażenia smutku, który zostaje po lekturze, książka uczy kilku ważnych rzeczy. Przede wszystkim tego, aby nie czekać z życiem w nieskończoność. Aby czerpać z niego garściami i mieć odwagę okazywać swoje uczucia, nawet jeśli boimy się konsekwencji. Ania pięknie podkreśliła, nie wiem czy zamierzenie, to, jak bardzo mamy wpływ na swój los, jak bardzo nasze decyzje i wybory rzutują na resztę życia i jak bardzo możemy żałować bezczynności i upartości. Jednocześnie jednak pokazuje, że ostatecznie jesteśmy tylko małymi mrówkami w tym całym wszechświecie. Warto jednak zadbać o nasze życie i postarać się, aby nie marnować tego czasu, który był nam dany.

Żałuję, że nie zostały wyjaśnione do końca wszystkie wątki, mam jeszcze milion pytań i jestem trochę wkurzona, mam też cichą nadzieję na to, że Ania kiedyś na nie odpowie. Może w kolejnej książce? 😊

Było mi bardzo ciężko ocenić tę, bo musiałam sobie parę spraw przemyśleć i rozdzielić moje prywatne preferencje od rzetelnego spojrzenia na tekst, ale myślę, że mi się to udało. 😉

Zostawiam tu 8/10 i liczę na więcej!

Dziękuję Ani za książkę, za emocje i za skłonienie do kilku ciekawych przemyśleń, pisz dalej! 💗

Maja i Aleksander. Osiemnastolatkowie, których życia już na tak wczesnym etapie zdążyły naznaczyć się tragedią. Gdy stają na swojej drodze, przeszłość przesłania teraźniejszość i stają się dla siebie jednocześnie wybawieniem i przekleństwem.

Dawno nie czytałam książki z gatunku young adult, a jak ta wpadła w moje ręce i okazała się jeszcze taka dobra to rozpaliła we mnie chęci na kolejne książki z tego gatunku.

Samo wejście w tę książkę jest z wysokiego progu, bo prolog wyprzedza czasowo akcję książki i jest mocnym emocjonalnym bodźcem, który zostawia nas z niepewnością do samego końca. Potem wracamy w rozdziałach do prawidłowej chronologii zdarzeń poznania się Mai i Olka. Ta książka kipi wręcz od mocnych emocji, które z perspektywy dorosłego mogą się wydawać, aż przesadzone, ale takie dokładnie są, gdy ma się osiemnaście lat, odczucia są mocne i wpadają w skrajności. Maja i Olek są dla siebie wsparciem, ale i też w większości sprawiają sobie ból, bo boją się pójść dalej ze swoimi uczuciami, raniąc się naprzemiennie.

Nie ukrywam, że już po prologu w trakcie rozdziałów byłam zaciekawiona, ale trochę gdzieś tak z boku podglądając tę historię, a nie ją przeżywając. Wszystko zmieniło się w momencie zakończenia. Na pewno macie takie książki, które dopiero po poznaniu zakończenia dostają jeszcze więcej znaczenia jako całość i ja tak mam z tym tytułem. To zakończenie mimowolnie zmusza do mocnych przemyśleń i sprawia, że jako całość mogę wam bardzo ją polecić. Z resztą oprócz tych przemyśleń jak przystało na skrajne emocje zostaje się we mnie jeszcze taka pustka.

Wielbiciele skrajnych emocji, pierwszej miłości, walki samym ze sobą i smutnych historii będą ukontentowani.

Ostatnio szukałam książki, która wywoła u mnie łzy. Szukałam i szukałam. No i znalazłam „Dlaczego mi nie powiedziałeś”. Jest to pełna bólu i cierpienia książka o dwójce młodych ludzi, którzy już swoje przeszli w życiu. Jest to opowieść smutna, wzruszająca i wyciskająca łzy. Jest to historia dwójki zranionych dusz, które szukają szczęścia i miłości. Jest to historia o zawiedzonym zaufaniu, które ciężko później odbudować.

Książka wciągnęła mnie od pierwszej strony, gdy przeczytałam, że główna bohaterka straciła tatę i postanawia przeprowadzić się na wieś, by zapomnieć o przeszłości. Pewnego dnia poznaje Aleksandra. Chłopaka, który jest arogancki i zamknięty w sobie. Raczej nie przyciąga do siebie swoją postawą. Majka pomimo wszystko chce go poznać bliżej. Ale czy Olek tego chce? Czy między nimi zaiskrzy? Czy Majce uda się przebić mur, który w około siebie zbudował Aleks? Przeczytajcie książkę, a dowiecie się sami.

Książę czyta się bardzo szybko i to nie ze względu na jej gabaryty, ale ze względu na niezwykle lekkie pióro autorki ora ze względu na emocje jakich dostarcza opisana w niej historia. Nie mogłam odłożyć jej nawet na chwilę. Cały czas myślałam o głównych bohaterach i ich losie. I nie przestałam również o nich myśleć jak już skończyłam czytać.

Jest to historia, o której na pewno szybko nie zapomina się. Możliwe, że czytając ją uronicie jak ja niejedna łzę, możliwie, że złamie Wam serce. I jeśli tego nie boicie się, to bardzo polecam „Dlaczego mi nie powiedziałeś?”

Maja szykuje się do ślubu. Jej wybrankiem jest Marcin, chłopak poznany na studiach. Wcześniej po śmierci ojca dziewczyna mieszkała z dala od Krakowa, u babci. To był jej czas na poradzenie sobie z ciężkimi przeżyciami.

To tam zaprzyjaźniła się z Kamilą. Poznała też Kacpra i Aleksandra. Ten drugi sporo namieszał w jej życiu.

Olek też przyspieszył jej decyzję o powrocie do miasta. Ich relacja była bardzo burzliwa. Z jednej strony pasowali do siebie jak dwa puzzle, a z drugiej równocześnie się krzywdzili.

Żadne z nich wprost nie potrafiło przyznać, że to drugie jest dla niego najważniejsze. Że uczucie, które między nimi się zrodziło już dawno nie opiera się na przyjaźni.

Nie dane im było jednak na własnej skórze poznać siły tego uczucia. Dopiero trzy lata po ich ostatnim spotkaniu zrządzeniem losu mieli przyznać się przed sobą co tak naprawdę ich łączy. Nadal. Mimo upływu lat i zmian, które nastąpiły w ich życiach.

Ta historia roztrzaskała mnie na kawałki. Mimo, że to lektura może bardziej przeznaczona dla młodszych czytelników. Jednak mnie samej miło było się przenieść do czasów pierwszych szkolnych miłości. Do tych problemów i rozterek. Autorka tak prowadziła fabułę, że nie chciało się odkładać książki na później. Ciągła ciekawość czy bohaterowie w końcu odpuszczą i przyznają się do tego co oczywiste zupełnie na to nie pozwalała. Rzadko mi się to też zdarza, ale czytając zakończenie uroniłam kilka łez.

Mam nadzieję, że to wystarczająca rekomendacja by nie pominąć tego tytułu i po niego sięgnąć. Naprawdę warto!

Anna Ficek to autorka młodego pokolenia, która prowadzi bardzo żywiołowe i aktywne konto na Instagramie. Liczni czytelnicy, którzy zapoznali się z jej debiutem ,,Zapomnij, że istniałam,", nie mogli doczekać się kolejnej odsłony jej twórczości. ,,Obiecaj, że mnie kiedyś odnajdziesz" to powieść dla nastolatków, którą pochłonęłam w kilka godzin. Ficek ma lekkie pióro, a i dodatkowe podzielenie książki na przedziały czasowe sprawiło, że nie potrafiłam odłożyć jej na bok.

Maja po śmierci ukochanego ojca nie potrafiła odnaleźć się w rodzinnym domu, gdzie wszystko jej o nim przypominało. Wyjeżdża do babci, gdzie poznaje tajemniczego i mrocznego Aleksandra. Nastolatek kiedyś był pełen werwy, uśmiechu. Niestety, przez zdarzenia w gronie najbliższych zmienił się nie do poznania. Dwoje ludzi skrzywdzonych przez los. Czy dadzą sobie szansę na wspólne jutro? Czy pierwsza miłość bywa tą jedyną? O tym wszystkim dowiemy się, sunąc przez kolejne sceny stworzone przez Annę Ficek.

,,Dlaczego mi nie powiedziałeś?" to doskonała powieść, która zabiera czytelnika w nastoletnie rozterki. Pokazuje, że przeszłość i przyszłość mają ze sobą o wiele więcej wspólnego, niż mogłoby nam się wydawać. Zakończenie sprawia, że chcemy powiedzieć ,,Nie, to nie tak powinno być! Protestuję!", jednak my swoje, a życie swoje. Polecam, czekając na kolejną historię tej nabierającej zdumiewającego warsztatu pracy pisarki. Nie możesz pominąć tego tytułu w domowej biblioteczce!

Skusiłam się na lekturę Anny Ficek przez wzgląd na przyciągającą oko okładkę. Zostałam jednak na dłużej przez treść, która po prostu mnie zachwyciła. Zupełnie nie spodziewałam się, że w tak niepozornej książce znajdzie się tyle wyjątkowych słów.

Autorka snuje bardzo nostalgiczną, poruszającą opowieść, która ma swoje konkretne przesłanie. Myślę, że każdy znajdzie w niej cząstkę siebie, utożsami się z bohaterami a także doszuka się ukrytych znaczeń. Nastrojowy styl, piękny język i trafne opisy prowadzą nas przez młodzieżowe rozterki z naciskiem na późniejsze sercowe sprawy, bo po tragedii w życiu głównej bohaterki nagle pojawi się nadzieja na lepsze jutro.

Majka nie potrafi się pozbierać po śmierci taty. Ucieka więc na wieś do swojej babci, by tam rozpocząć wszystko na nowo. Poznaje Aleksandra, zamkniętego w sobie i niezwykle intrygującego chłopaka, który powoli wdraża dziewczynę w swoją trudną przeszłość. Razem czują się dobrze, ponieważ wiele ich łączy. Jednak pewnego dnia wszystko ulega zniszczeniu i wszystko co wypracowali przestaje mieć znaczenie. Majka znowu ucieka, tym razem od nieodwzajemnionych uczuć i ignoruje szczere wyzwania Aleksandra, który zdecydowanie zbyt późno otworzył się na miłość.

Losy tych dwojga są bardzo przejmujące. Młode osoby, które jeszcze nie weszły dobrze w dorosłe życie zostały zmuszone radzić sobie z prawdziwym bólem. Ciężko się o tym czytało, ale na szczęście trudne momentu autorka rekompensowała nam chwilami nadziei na lepsze jutro. Wszystko w tej historii było wyważone, odpowiednio przedstawione, dopracowane a towarzyszące emocje idealnie wypełniały pozostałe luki, by stworzyć spójną całość. Czytamy więc o potrzebie zrozumienia, bliskości aż w końcu miłości, która nie jest wcale taka oczywista.

"Dlaczego mi nie powiedziałeś?" to kawał solidnie przedstawionej opowieści przy której czas się zatrzymuje. Anna Ficek zaskakuje nie tyle samym pomysłem co cudownym wykonaniem, które budzi wiele przeróżnych emocji. Cudownie bawiłam się śledząc losy bohaterów a jedyne czego żałuję to tego, że zbyt szybko - mimo próby przedłużania - rozstałam się z bohaterami.