Diabeł i pani Davenport

RECENZJA

„Diabeł i pani Davenport”

Autor: Paulette Kennedy

Wydawnictwo: Akurat

"Musiała wznieść mur, zanim zupełnie straci głowę. Oto czas, by dowiedzieć się, kim tak naprawdę była. Wskoczyć do chłodnej, otrzeźwiającej realności i wyjść na drugim brzegu jako inna kobieta. Kobieta, którą zawsze chciała zostać."

„Diabeł i pani Davenport” to powieść, która z pozoru wpisuje się w ramy klasycznego gotyku psychologicznego, lecz bardzo szybko okazuje się czymś znacznie głębszym. To historia o kobiecie uwięzionej nie tylko w świecie religijnych dogmatów lat 50., ale przede wszystkim w małżeństwie, społecznych oczekiwaniach i cudzych definicjach normalności. Paulette Kennedy tworzy narrację gęstą od napięcia, podszytą lękiem i niepokojem, która jednocześnie niezwykle mocno rezonuje ze współczesnym czytelnikiem.

Akcja powieści rozgrywa się w Missouri w 1955 roku. Loretta Davenport jest wzorem idealnej żony i matki cichej, posłusznej, oddanej mężowi, który buduje swoją karierę na uczelni biblijnej. Jej uporządkowany świat zaczyna się rozpadać w momencie tajemniczej śmierci jednej ze studentek, po której Loretta zaczyna słyszeć głosy zmarłych.

To, co mogłoby być potraktowane jako paranormalna osobliwość, w świecie rządzonym przez religijną ortodoksję i patriarchalne struktury staje się zagrożeniem. Mąż Loretty, Pete, zamiast wsparcia oferuje strach, oskarżenia i dystans, interpretując jej doświadczenia jako opętanie. Kobieta, pozostawiona sama sobie, szuka pomocy u parapsychologa, który potwierdza autentyczność jej daru.

Od tego momentu powieść staje się studium rozpadu małżeństwa, wiary w autorytety i iluzji „idealnego życia”. Nadprzyrodzone elementy nie dominują fabuły, lecz służą jako katalizator wewnętrznej przemiany bohaterki.

Loretta Davenport to jedna z najmocniejszych stron tej powieści. Jej ewolucja, od kobiety stłamszonej, pełnej wątpliwości i lęku, po osobę stopniowo odzyskującą głos, została ukazana subtelnie i wiarygodnie. To bohaterka z krwi i kości, rozdarta między poczuciem obowiązku a pragnieniem prawdy.

Pete Davenport jest postacią budzącą skrajne emocje. Z jednej strony nie jest czarno-białym antagonistą, z drugiej, uosabia opresyjny system, w którym religia i władza nad kobietą idą w parze. Jego postawa doskonale pokazuje, jak łatwo troskę pomylić z kontrolą.

Postacie drugoplanowe, w tym parapsycholog, pełnią istotną funkcję fabularną, choć pozostają raczej symboliczne niż pogłębione psychologicznie.

Autorka porusza wiele ważnych tematów:

-kobiecą duchowość i jej demonizowanie,

-społeczną kontrolę nad ciałem i umysłem kobiet,

-religię jako narzędzie władzy,

-granicę między darem a chorobą,

-samotność w małżeństwie i rodzinie.

To powieść o tym, jak łatwo odebrać kobiecie prawo do własnego doświadczenia i jak wysoka jest cena wyzwolenia. Motywy nadprzyrodzone są tu metaforą, głosy zmarłych symbolizują wszystko to, co przez lata było w Loretcie tłumione i ignorowane.

Styl Paulette Kennedy jest gęsty, sugestywny i momentami hipnotyzujący. Autorka mistrzowsko buduje atmosferę niepokoju, dom, który powinien być bezpiecznym schronieniem, staje się miejscem grozy. Nastrój powieści przywodzi na myśl twórczość Shirley Jackson, szczególnie w sposobie, w jaki horror rodzi się z codzienności, relacji i ciszy.

Narracja jest spokojna, chwilami wręcz powolna, ale celowo pozwala czytelnikowi zanurzyć się w emocjach bohaterki i odczuć jej narastające osamotnienie.

„Diabeł i pani Davenport” to nie jest lekka lektura ani klasyczny horror. To powieść wymagająca, niepokojąca i emocjonalnie intensywna, która bardziej straszy tym, co ludzkie, niż tym, co nadprzyrodzone. To historia o kobiecie, która musi zdecydować, czy bardziej boi się diabła, czy życia w kłamstwie.

Polecam ją czytelnikom, którzy cenią literaturę psychologiczną, gotycki klimat i powieści z feministycznym podtekstem. To książka, która zostaje w głowie na długo po przewróceniu ostatniej strony.

Dlaczego powieści Pauletty Kennedy nie pojawiły się w Polsce wcześniej?! To autorka, która klimatyczne, a zarazem mądre opowieści doprawione szczyptą wątków nadprzyrodzonych osadza w czasach przeszłych, ale w taki sposób, że ich przesłanie pasuje doskonale również do współczesności. Tak właśnie jest z “Diabłem i panią Davenport”, pierwszym jej tytułem, który ukazał się w polskim tłumaczeniu. Ta opowieść rozgrywa się w 1955 roku w niewielkim miasteczku w Ozarks i opisuje życie zwyczajnej pani domu, pani Davenport. To mężatka, matka dwójki dzieci, która po przebytej chorobie odkrywa w sobie paranormalne zdolności - jest medium, zmarli mogą się z nią komunikować. I choć brzmi to jak z powieści oderwanej mocno od rzeczywistości, to tak naprawdę wcale tak nie jest - ta zdolność paranormalna to tylko pretekst, który zresztą też potraktować bardzo metaforycznie. Bo przede wszystkim jest to opowieść o losie kobiety uwikłanej w związek, który z czasem staje się coraz bardziej toksyczny. Opowieść o rozpadzie powodowanym zgubieniem samej siebie, odsunięciem się w cień, by zrobić miejsce na potrzeby innych. Autorka dba o każdy aspekt i każdą warstwę powieści - detale życia codziennego w tamtych czasach, prawa jakie miały wtedy kobiety, głębia psychologiczna postaci, a nawet fragmenty subtelnie kryminalne - to wszystkie stworzone jest z dużą uważnością i przyjmuje właściwe, odpowiednie miejsce w powieści tak, by powstało coś wręcz boleśnie prawdziwego, coś poruszającego ogrom emocji. To proza mocna, proza prawdziwa, po której przewróceniu ostatniej strony jeszcze długo serce bije szybciej. To kiedy kolejna powieść tej autorki w polskim tłumaczeniu?!

„Diabeł i pani Davenport” to powieść, która kłania się w stronę Shirley Jackson – autorki, potrafiącej jak nikt inny spleść grozę z psychologiczną głębią i społecznym komentarzem. Paulette Kennedy snuje historię, w której zło nie ma rogów ani ogona – kryje się raczej w spojrzeniach, w milczeniu, w codziennych gestach podporządkowania.

Akcja toczy się w Missouri, w roku 1955. Loretta Davenport to przykładna żona i matka, żyjąca w cieniu męża – ambitnego asystenta na uczelni biblijnej. Jej świat jest uporządkowany, przewidywalny, może nawet zbyt cichy. Wszystko jednak pęka, gdy po tajemniczej śmierci jednej ze studentek Loretta zaczyna słyszeć głosy… głosy, które nie należą już do żyjących.

W świecie zdominowanym przez religię i patriarchalne przekonania kobieta słysząca zmarłych nie może być uznana za obdarzoną – musi być opętana. Mąż Loretty, przekonany, że jego żona padła ofiarą diabła, odsuwa się od niej coraz bardziej. Zdesperowana kobieta szuka pomocy u parapsychologa, który potwierdza to, czego sama zaczyna się obawiać – jej dar jest prawdziwy. Ale wraz z jego rozwojem pękają wszystkie filary, na których opierało się jej dotychczasowe życie: małżeństwo, religia, społeczne konwenanse.

Loretta staje przed wyborem – być posłuszną żoną albo zaufać własnemu głosowi, nawet jeśli ten prowadzi ją w mrok. To historia o kobiecie, która musi przejść przez piekło, by odkryć, że prawdziwym diabłem nie są duchy przeszłości, lecz lęk i uległość zakorzenione w sercach żywych.

Kennedy tworzy gotycki dramat psychologiczny, w którym groza nie tkwi w zjawiskach nadprzyrodzonych, lecz w codzienności. „Diabeł i pani Davenport” nie straszy duchami, ale tym, jak łatwo można odebrać kobiecie głos, wolność i prawo do bycia sobą. To historia o uwięzieniu w małżeństwie pozbawionym miłości, w domu, który z sanktuarium staje się klatką.

Autorka w subtelny sposób łączy thriller psychologiczny, kryminał, horror i nutę romansu, tworząc mieszankę, od której trudno się oderwać. Choć akcja rozgrywa się siedemdziesiąt lat temu, przesłanie książki pozostaje zaskakująco współczesne. Skala ubezwłasnowolnienia kobiet w latach 50. – konieczność uzyskania zgody męża na założenie konta, użycie antykoncepcji czy wynajęcie skrytki pocztowej – budzi przerażenie. Ale przeraża jeszcze bardziej to, że echo tamtych ograniczeń wciąż brzmi w dzisiejszym świecie.

Ta książka długo we mnie zostanie. Wciągnęła mnie swoim nastrojem, ale przede wszystkim poruszyła prawdą o tym, jak wiele kobiet wciąż musi walczyć o prawo do własnego głosu. Loretta nie jest tylko bohaterką z odległej dekady – jest echem współczesnych kobiet, które próbują pogodzić lojalność z potrzebą wolności, wiarę z rozumem, miłość z pragnieniem niezależności.

Czytając, czułam narastający bunt, ale też ciche wzruszenie – bo w tej opowieści, mimo całego mroku, tli się iskra nadziei. Iskra, która przypomina, że każda z nas ma w sobie siłę, by wypowiedzieć własną prawdę.

„Diabeł i pani Davenport” to powieść o odrodzeniu. O kobiecie, która – choć spalona ogniem podejrzeń i lęków – odradza się z popiołów jak feniks. To książka dla kobiet i o kobietach, które pragną wyrwać się z cienia i odnaleźć w sobie światło.

Nie potrafiłam się od niej oderwać.

Recenzja

(ig czytelniczka_z_promienistej)

Współpraca reklamowa z @wydawnictwoakurat

Akcja w/w książki ma miejsce w 1955 roku małym miasteczku w stanie Missouri. Główna bohaterka to Loretta Davenport, pełna poświęcenia żona oraz matka dwójki dzieci. Jej z pozoru ustabilizowane życie zostaje zachwiane, kiedy po śmierci młodej dziewczyny odkrywa, że zaczyna słyszeć głosy i mieć wizje, co bardzo nie podoba się jej mężowi, wykładowcy religinjemu.

Kim jest tytułowy diabeł?

Książka bynajmniej nie ma nic wspólnego z zejściem do czeluści piekieł.

Książka nie ocieka grozą, nie ma tu monstrualnych potworów rodem z horroru, przerażających do szpiku kości scen, a jednak historia Loretty potrafi przyprawić o ciarki i emocjonalnie wstrząsnąć, a wiecie dlaczego 🤔 Bo czasami tzn potwory żyją tuż obok nas, a my w pierwszej chwili tego nie dostrzegamy.

"Diabeł i Pani Davenport" to połączenie gatunku takiego jak domestic thriller, gotycka opowieść psychologiczna z elementami paranormal, ale przede wszystkim autorka ukazuje zarówno prostotę, jak i grozę życia gospodyni domowej z połowy XX wieku, jaką rolę odgrywała, jak była postrzegana, jakie miała prawa (a te były znikome), presja jaka była nałożona na kobietę w tych latach, wpływ religii, ale przede wszystkim pokazuje przemianie jaką przechodzi główna bohaterka. Bo to nie powieść o duchach, chociaż odgrywają tu swoją rolę, a o przemianie kobiety, o odkrywaniu swojej wewnętrznej siły, o wyjściu spod wszelkich ograniczeń i oczekiwań innych, walki o siebie.

Myślę, że wiele kobiet może się utożsamić z Lorettą, bo najbardziej przerażające w całej tej historii jest to, że sytuacja kobiet w czasach obecnych niewiele różni się od tego co przeżywała sama Loretta, bo nadal wiele kobiet przeżywa swój własny dramat za zamkniętymi drzwiami, na każdym kroku oceniane, dyskredytowane, poniżane.

Jestem pod wrażeniem tego jak bardzo ta książka przypadła mi do gustu, zwłaszcza że napisana jest w narracji 3 os. Może akcja była tu czasami monotonna, nie było jak w typowym thrillerze, raczej coś jak w romansie typu slow burn, ale autorka umiejętnie, bardzo powoli dozowała napięcie, napięcie, które było wyczuwalne od początku do końca. Stworzyła niezwykle surowy, duszny, specyficzny do tamtych lat klimat, a ja czytałam to wszystko jak zahipnotyzowana.

Sama książka nie jest jakoś mocno obszerna, ale wierzcie mi, że ma w sobie o wiele więcej treści niż niejedno opasłe tomiszcze. Nie jest też to łatwa lektura, bo te najbardziej niepokojące wydarzenia rozgrywały się właśnie za zamkniętymi drzwiami nie tylko domowego zacisza , ale to właśnie one stanowiły idealne tło do zagłębienia się w mroczne oblicze tej powieści.

Niesamowita historia, która wciąga, intryguje i wstrząsa zakorzeniając się głęboko w umyśle czytającego.

Polecam 🖤