Daleko od domu

“To dziwne, jak drastycznie zmieniły się czasy i jak ich życia potoczyły się w zupełnie niespodziewanym kierunku”.

Rok 1944. Arielle von Auspeck przyjeżdża do ogarniętego wojenną zawieruchą Paryża, zatrzymuje się hotelu Ritz. Wkrótce ma do niej dołączyć mąż, były pułkownik niemieckiej armii. Los jednak szybko krzyżuje ich plany. Mężczyzna ginie po udziale w Operacji Walkiria, nieudanej próbie zamachu na Hitlera w Wilczym Szańcu. Zagrożona Arielle zmuszona jest opuścić Paryż i szukać schronienia w Normandii. W czasie, gdy alianci lądują na francuskich plażach, kobieta ukrywa się pod przybranym nazwiskiem w niewielkiej miejscowości, odcięta od swoich dzieci. Tam poznaje Sébastiena – mężczyznę, który również nosi w sobie ból straty. Razem angażują się w działalność ruchu oporu, walcząc z okupantem i jednocześnie próbując odnaleźć najbliższych.

Fabuła ciekawie poprowadzona ukazuje straszne realia II wojny światowej, skomplikowane relacje międzyludzkie i przeżywane dramaty. Autorka z lekkością prowadzi narrację, jej styl jest naturalny, powodował ogromną przyjemność z czytania. Atutem powieści są bohaterowie, skomplikowane, autentyczne, rewelacyjnie wykreowane osobowości. Cały czas miałam wrażenie, że razem z nimi przemierzałem ich kręte życiowe ścieżki.

Historia, która zaczyna się w świecie pełnym blasku – w eleganckich salach paryskiego hotelu Ritz, gdzie muzyka, rozmowy i luksus na chwilę pozwalają zapomnieć o tym, że za oknami trwa wojna. Ten obraz szybko jednak pęka. Życie Arielle zmienia się nagle i boleśnie – z dnia na dzień traci wszystko, co było jej dotychczasową codziennością. Bezpieczny świat znika, a jego miejsce zajmuje strach, niepewność i konieczność ukrywania się. Kobieta, która nigdy nie musiała walczyć o przetrwanie, zostaje rzucona w rzeczywistość, w której każdy dzień jest próbą siły. A mimo to nie poddaje się.

W tej opowieści wojna nie jest tylko tłem – jest obecna w każdej decyzji, w każdym lęku i każdym małym przebłysku nadziei. Autorka pokazuje nie tylko chaos tamtych lat, ale też działalność ruchu oporu, pomoc prześladowanym, a później trudne powojenne realia: poszukiwanie bliskich, próby odnalezienia się w zrujnowanej rzeczywistości i walkę o sprawiedliwość. Jest tu też miejsce na bliskość, na przyjaźń, która rodzi się w najmniej spodziewanych momentach i daje oparcie wtedy, gdy najbardziej go potrzeba. Jest też odrobina romantyzmu – subtelna, nienachalna, ale dająca czytelnikowi oddech.

To opowieść o stracie, ale i o nadziei. O tym, że życie potrafi odebrać wszystko… a mimo to gdzieś po drodze zostawia nam siłę, by zacząć od nowa. Czasach, gdzie każdy dzień mógł być ostatni, a odwaga przybierała różne oblicza. Bardzo polecam! Tatiasza i jej książki :)

Rok 1944. Arielle von Auspeck mimo wojennej zawieruch wciąż prowadzi życie przynależne jej grupie społecznej. Jej mąż Gregor, emerytowany pułkownik niemieckiej armii może pozwolić sobie nie tylko wydawanie przyjęć, ale i na wysyłanie żony do Paryża na zakupy. Małżeństwo doczekało się dwójki dzieci: córka Marianna niedawno wyszła za mąż za Jürgena Springera, młodego porucznika Luftwaffe, choć Gregor nie zgadzał się z wyborami syna syn Viktor, który w wieku czternastu lat został gorliwym członkiem Hitlerjugend, teraz służył w Polsce. Za namową męża Arielle wybiera się do Paryża na zakupy, gdzie wkrótce dostaje wiadomość, że jej mąż został rozstrzelany za udział w Operacji Walkiria, nieudanym zamachu na życie Hitlera w Wilczym Szańcu. Arielle ze sfałszowanymi dokumentami udaje się do Normandii, gdzie podejmuje pracę w sklepie. Za sprawą pracodawczyni zaprzyjaźnia się z Sébastienem, który wciąga ją w działalność w ruchu oporu. Gdy ginie mąż Marianny teściowie wyrzucają ją z domu, a zdesperowana dziewczyna podejmuje pracę w barze. Gdy kończy się wojna, Arielle próbuje odnaleźć swoją rodzinę, a jej przyjaciel Sébastien swoją. Czy uda się odnaleźć bliskich? Czy wszyscy wrócą do domu?

„Daleko od domu” to powieść obyczajowa bestsellerowej autorki Danielle Steel, Autorki ponad stu powieści, z których wiele trafiło na pierwsze miejsce list bestsellerów, a łączny ich nakład przekroczył 300 milionów egzemplarzy.

Ta powieść oprócz typowego dla powieści obyczajowych wątku społecznego, posiada typowy dla Steel wątek romantyczny i (piszę to z dużą niechęcią, niestety) wątek historyczny.

Pozwólcie, że zacznę od tego, co w tej powieści nie zagrało, a mianowicie wątek historyczny.

Akcja powieści została osadzona w trakcie Drugiej Wojny Światowej. Autorka przywołała kilka znanych wydarzeń: Operację Walkiria – w powieści za podłożenie teczki z bombami odpowiedzialny jest Ludwig Beck, podczas, gdy jak wiemy z historii, teczkę podłożył Claus von Stauffenberg, rzeczony Beck, przywódca opozycji był jednym ze spiskowców i w czasie zamachu nie było go w Wilczym Szańcu. Drugim zgrzytem był wątek dotyczący obozu koncentracyjnego Auschwitz. Wg. Autorki żona Sébastiena została stracona w Auschwitz dziewiątego listopada tysiąc dziewięćset czterdziestego pierwszego roku, niedługo po przybyciu do obozu. I tu mam problem. Naomi Anna Katz Renaud była francuską Żydówką, a według słów męża została deportowana wraz z córką w czterdziestym pierwszym, kiedy francuskie władze kolaborowały z Niemcami, w celu usunięcia wszystkich Żydów z Paryża. Tylko, że masowa obława Vel d’Hiv miała miejsce w lipcu 1942 roku i dopiero wtedy Żydzi byli deportowani [Adres usunięty]. do Auschwitz. Oczywiście, już w 1941 roku zdarzały się łapanki Żydów, ale według źródeł historycznych, transporty z Francji przybyły do Auschwitz dopiero w marcu 1942 roku. Idąc tym tropem, nie wydaje mi się, aby Naomi mogła zginąć w Auschwitz w 1941r.

Chyba jedyne fakty historyczne, które się zgadzają, to lądowanie Aliantów w Normandii w czerwcu 1944 roku i samobójcza śmierć Hitlera, oraz rozszerzone samobójstwo rodziny Goebbelsów w kwietniu 1945 roku.

Niestety, muszę przyznać, że jak bardzo lubię twórczość Steel, tak niestety jej research historyczny nie został zrobiony poprawnie.

Jeśli chodzi o kwestie obyczajowe i romantyczne, to tu już było w stylu Steel.

To, co podobało mi się najbardziej to pokazanie życia zwykłych ludzi, zarówno w okupowanej Francji i w Berlinie, a także krótko po wojnie. Steel pokazuje kontrast pomiędzy dostatnim życiem elit, które mogą pozwolić sobie na luksusy, nawet gdy jedzenie jest reglamentowane, a walczącymi o przeżycie „zwykłymi” zjadaczami chleba.

W części powojennej, Autorka zwróciła uwagę na los kobiet, zwłaszcza gdy wpadały w oko (i łapy) radzieckich sołdatów, duży plus, za zwrócenie uwagi, że Amerykanie też święci nie byli, a o tym często się zapomina.

Oczywiście w części romantycznej było wspaniale: wielka miłość Arielle i Gregora, żałoba po jego śmierci, delikatnie rodzące się uczucie między Arielle i Sébastienem, czy też pomiędzy owdowiałą Marianną i amerykańskim żołnierzem Timem McGrathem. Każde z tych było inne, ale w pewnej płaszczyźnie podobne. W cieniu wojny i kruchego pokoju, każdy dzień mógł być tym ostatnim. Miłość rodziła się w niespodziewanych momentach. I nie, nie wybuchała ferią motyli w brzuchu, raczej przeradza się z przyjaźni. A przecież to związki zbudowane na przyjaźni, są najbardziej trwałe.

Całościowo powieść czyta się dobrze, dzięki świetnemu stylowi Steel, którym potrafi zaczarować, oddać emocje, a nawet wzruszyć (tak, popłakałam się na kilku scenach dotyczących córki Sébastiena).

Opowieść o miłości, opowieść o nadziei w czasie, gdy świat wydaje się kończyć, o sile, którą trzeba odnaleźć, aby przeżyć.

Mimo tych historycznych zgrzytów, powieść polecam. W końcu powieści nie są od uczenia historii, ale od budzenia emocji, a tych tu nie brakuje.

Zanim zajęłam się czytaniem, byłam święcie przekonana, że jest to lekka obyczajówka z elementami romansu. Jakież było moje zaskoczenie, gdy już na pierwszej stronie zostajemy wrzuceni do Berlina w roku 1944.

Naszą bohaterką jest Arielle von Auspeck - pochodząca z dobrego domu pół Francuzka, pół niemka. Opływająca w luksusy, szczęśliwa u boku męża Gregora nie spodziewa się, że coś, co uważała za codzienność, tak łatwo można stracić.

Gdy wyrusza do Paryża, w tym samym czasie jej mąż bierze udział w nieudanej operacji Walkiria, a niedługo później zostaje rozstrzelany za zdradę wraz z innymi osobami biorącymi udział w spisku.

Z daleka od swoich dzieci, bez męża i dotychczasowego życia, kobieta musi nauczyć się przetrwać w nowej rzeczywistości i nie zostać rozpoznaną przez ludzi uważających ją za żonę zdrajcy.

💚 Danielle Steel prowadzi nas przez kolejne dni rozłąki, w których członkowie rodziny zmuszeni są radzić sobie osobno. Choć na pierwszy rzut oka nie dzieje się wiele, akcja toczy się zaskakująco dynamicznie. Wynika to z oszczędnych, konkretnych opisów — autorka nie skupia się na detalach, lecz nakreśla tyle, ile potrzeba, by pobudzić wyobraźnię czytelnika. Osobiście preferuję bardziej rozbudowane opisy, jednak lekkość narracji skutecznie rekompensuje ich niedosyt.

💚W powieści pojawia się wielu bohaterów, ale żaden z nich nie zostaje z nami na tyle długo, by w pełni poznać jego los. Największą uwagę skupiamy na czterech postaciach, które uświadamiają sobie kruchość życia — fakt, że w każdej chwili może się ono skończyć. To skłania ich do zmiany perspektywy i przypomina, że nie warto odkładać ważnych spraw na później, bo „później” może nigdy nie nadejść

💚Trudno jest nie dopingować Arielle. Jest w niej pokora, tęsknota i nadzieja. W tym wszystkim stara się działać najlepiej jak potrafi - znajduje pracę, pomaga w ruchu oporu i żyje nadzieją, że wojna dobiegnie końca, a ona odnajdzie swoje dzieci.

💚Wątek romantyczny jest wyraźnie zarysowany, ale jednocześnie bardzo subtelny. Nawet gdyby nie został w pełni rozwinięty, relacje między bohaterami są na tyle przekonujące, że historia nie traci na wartości.

💚Autorka ukazuje dwa pokolenia, których życie w ciągu kilkunastu miesięcy uległo całkowitej przemianie. Mimo dramatycznych doświadczeń pozostawia czytelnika z nadzieją — pokazuje, że nawet po osobistych „końcach świata” można odbudować siebie i swoją rzeczywistość.

Gdy stoisz po drugiej stronie barykady...

Podobnie jak miało się to w przypadku oglądania filmu Na zachodzie bez zmian zostaje nam przedstawiona perspektywa ludzi żyjących po drugiej stronie konfliktu. Dla czytelników niezwiązanych emocjonalnie z tą historią taki sposób narracji może pozostać niemal niezauważony.

Osobiście z zainteresowaniem śledziłam tę opowieść, a przynajmniej do momentu, gdy zaczęła towarzyszyć mi myśl, że w tym samym czasie tysiące ludzi ginęło w obozach koncentracyjnych. W tym kontekście obawy Arielle nabierają innego znaczenia - jej lęk przed zagrożeniem okazuje się w rzeczywistości strachem przed aliantami.

Mimo jej wewnętrznego sprzeciwu wobec działań niemiec, fakt pozostawania po tej (pozornie) bezpieczniejszej stronie konfliktu sprawia, że trudno nie myśleć o tych, którzy w tym samym czasie doświadczali brutalności agresora.

To refleksja, która szczególnie do mnie trafiła. Uświadomiła mi, jak trudno jest oddzielić własne emocje od historii i jak bardzo perspektywa wpływa na odbiór opowieści.

Polecajka ❤

Mimo trudnych tematów, autorka zgrabnie prowadzi nas przez kolejne rozdziały i całość czyta się bardzo przyjemnie.

Nie jest to książka dla osób, które szukają rozbudowanych opisów, czy wejścia w psychikę bohaterów. Jeśli cenicie lekkość narracyjną i emocjonalne zawirowania, myślę, że przypadnie Wam do gustu!

Twórczość Danielle Steel zawsze budziła we mnie nutę sentymentu - ciekawa jestem, czy Wy również ją znacie? 🤔 Tym razem sięgnęłam po powieść osadzoną w realiach II wojny światowej, pełną emocji, trudnych wyborów i nadziei, która potrafi przetrwać nawet największy mrok. Autorka skupia się nie tyle na samej historii konfliktu, co na emocjach i przemianie człowieka postawionego w ekstremalnych warunkach. To książka o stracie, przetrwaniu i sile, jaką można odnaleźć w sobie nawet wtedy, gdy wszystko wokół się rozpada. ❤️‍🩹

•

Arielle von Auspeck prowadzi spokojne i dostatnie życie u boku męża. Niestety jej świat rozpada się w jednej chwili, gdy ukochany ginie po udziale w nieudanym zamachu na Hitlera. Śmierć Gregora zmusza ją do ucieczki i rozpoczęcia wszystkiego od nowa w zupełnie obcym miejscu. Ukrywając się w Normandii pod przybranym nazwiskiem, próbuje odnaleźć się w brutalnej rzeczywistości wojny, jednocześnie tęskniąc za swoimi dziećmi.

Na jej drodze pojawia się Sébastien - człowiek równie mocno doświadczony przez los. Wspólne przeżycia i zaangażowanie w ruch oporu sprawiają, że między nimi rodzi się coś wyjątkowego. To relacja subtelna, pełna niepewności, ale też dająca siłę i nadzieję. Czy uda im się przetrwać i odnaleźć bliskich?

•

#dalekooddomu to historia, która pokazuje, jak kruche potrafi być życie i jak wiele może się zmienić w jednej chwili. Największą siłą tej powieści są emocje - autentyczne, wyważone i bliskie czytelnikowi. To książka, którą czyta się szybko, ale która zostaje w pamięci, skłaniając do refleksji nad odwagą, stratą i znaczeniem bliskości drugiego człowieka. 🫂

Idealna propozycja dla osób, które szukają historii poruszającej, ale napisanej lekkim i przystępnym stylem, takiej, która wzrusza, ale jednocześnie daje nadzieję. 🥹

•

Za egzemplarz dziękuję @wydawnictwoluna . ❤️

Z twórczością Steel po raz pierwszy zetknęłam się ponad dwadzieścia lat temu. Wówczas całkowicie pochłonęły mnie jej historie, które pełne były emocji, starannie skonstruowane, a przy tym opowiedziane z niezwykłą lekkością, która pozwalała przyswajać nawet najtrudniejsze tematy. Po przeczytaniu kilkudziesięciu powieści odłożyłam jej książki na półkę, dając sobie czas i przestrzeń na powrót. I choć wróciłam po latach, sięgnęłam już po zupełnie nową historię, która pojawiła się dokładnie wtedy, gdy najbardziej jej potrzebowałam.

Jest to opowieść osadzona w realiach II wojny światowej, ale przede wszystkim to historia ludzi i ich wyborów, strat i nadziei. Autorka opowiada losy Arielle von Auspeck, kobiety zmuszonej do ucieczki, życia w ukryciu i walki nie tylko o przetrwanie, ale też o zachowanie człowieczeństwa.

To wielowymiarowa, choć objętościowo niewielka, bardzo wartościowa książka. Steel porusza ważne tematy, takie jak klasowość, rasizm czy zamknięte, często bezwzględne reguły rządzące elitami społecznymi. Jednocześnie wskazuje, jak w obliczu wojny wszystkie te podziały tracą znaczenie. Gdy śmierć czai się na każdym kroku, liczy się już tylko człowiek i jego odwaga, lojalność, czy zdolność do poświęceń.

Jednym z największych atutów powieści są bohaterowie. Autorka, jak mało kto, potrafi budować postaci wiarygodne, pełne sprzeczności, a przez to niezwykle prawdziwe. Nie idealizuje ich, a pokazuje zarówno ich siłę, jak i słabości, zmusza do trudnych wyborów i wystawia na próby. Dzięki temu czytelnik szybko się z nimi zżywa, kibicuje im i przeżywa ich losy niemal osobiście.

Historia Arielle i Sébastiena to także subtelna opowieść o uczuciu rodzącym się w cieniu tragedii. To miłość nieoczywista, krucha, pełna niepewności, ale też dająca nadzieję, której tak bardzo potrzeba w świecie ogarniętym wojną.

Choć od zawsze Steel potrafiła wzruszać, ta powieść ma w sobie szczególną siłę emocjonalną. To książka, przy której nie sposób pozostać obojętnym, ponieważ momentami porusza do łez, zmusza do refleksji nad losem bohaterów i okrucieństwem historii.

Autorka jest w znakomitej formie. „Daleko od domu” czyta się szybko, ale to lektura, która szalenie wartościowa.