Czymże jest mężczyzna bez wąsów

Niby z humorem, przymrużeniem oka, ale pod lekką fabułą kryje się całkiem prawdziwa i trafna analiza ludzkiego zachowania i relacji międzyludzkich. Małomiasteczkowy klimat i chorwackie słońce przeniosą was zupełnie gdzieś indziej, ale zapewniam, że poczujecie się tam swobodnie i z przyjemnością spędzicie czas.

Autor udowadnia, że satyra to coś, co wychodzi mu idealnie. Nienachalnie, nic na siłę, za to lekko, z przymrużeniem oka, ale celnie. Wypunktowuje, podkreśla, daje do myślenia.

Bardzo polecam.

Czasami człowiek potrzebuje po prostu literackiego resetu- czegoś, co pachnie słońcem, cebulką i lekkim absurdem. Dokładnie to poczułam, gdy w moje ręce wpadła książka o dość ekscentrycznym tytule "Czymże jest mężczyzna bez wąsów". Dostałam ekspresowy bilet lotniczy prosto w środek upalnego, chorwackiego lata i przepadłam bez reszty. Bawiłam się bardzo dobrze- aż sama się dziwiłam, bo jednak nie każda komedia potrafi mnie skutecznie rozbawić.

Ante Tomić zaprasza nas do Smiljeva – urokliwej dalmatyńskiej wioski, w której plotka jest walutą, a codzienność karmi się czystym absurdem. Autor z rozbrajającą dokładnością portretuje tamtejszą śmietankę towarzyską. Na pierwszym planie błyszczy młody proboszcz, rozdarty między obowiązkami a ziemskimi słabościami, oraz zamożna wdowa, która bez pruderii czerpie z życia pełnymi garściami. Gdzieś w tle pęta się jeszcze uroczo naiwny poeta, który urzeka wrażliwością, lecz nazywany jest przez mieszkańców "głupkiem". Jest również pewien „światowiec”, który wrócił z Niemieckiej emigracji. Status społeczny w Smiljevie mierzy się bowiem bezlitośnie: podczas gdy tubylcy czyszczą uszy zwykłymi zapałkami, elita finansowa robi to... kluczykami od Mercedesa.

Tomić stworzył genialny miks komedii społecznej i sytuacyjnej, doprawiając całość klimatem latynoamerykańskiej telenoweli, którą zresztą bezlitośnie wyśmiewa. Pisarz ma niesamowite wyczucie- jego dialogi są żywe, naturalne i potrafią rozbawić do łez najprostszą ripostą. Trudno mi oczywiście powiedzieć, na ile ta książka jest stuprocentowo prawdziwa i jak wiernie uchwyciła codzienne życie w typowej wiosce w głębi Dalmacji. Mogę jednak z czystym sumieniem przyznać, że autor genialnie gra na wszystkich stereotypach, jakie nosimy w swoich głowach, i przedstawia je w zupełnie świeżym, radosnym i niesamowicie zabawnym świetle. W tym całym chaosie moim faworytem stał się ksiądz Stipan, którego zmagania z ciałem i duchem śledziłam z uśmiechem na twarzy. Ogromną frajdę sprawił mi też tutejszy wątek miłosny- zaczyna się tak nieporadnie i komicznie, że trudno powstrzymać śmiech, a ostatecznie przeradza się w naprawdę wielkie uczucie.

Dla kogo jest ta książka? Dla każdego, kto w literaturze szuka słońca, ucieczki od codzienności i humoru, który nie obraża niczyjej inteligencji. Powieść Tomicia zostawia czytelnika z niesamowicie ciepłym uczuciem na sercu i tęsknotą za bałkańskim słońcem. To radosna, inteligentna i cudownie lekka komedia, która bardzo pozytywnie mnie zaskoczyła.

Autor dzięki tej książce zafascynował mnie swoją twórczością i chętnie poznam inne jego dzieła :)

Hej Kochani

Szukacie czegoś lekkiego? To dziś coś dla Was. Książka idealna na taki czas.

Pozycja „Czymże jest mężczyzna bez wąsów” Ante Tomicia zostawiła mnie z bardzo fajnymi wrażeniami. Ma trochę ponad 200 stron, więc schodzi błyskawicznie. U mnie to były dwa spokojne wieczory. Szukałam czegoś lżejszego na reset i pod tym względem powieść sprawdziła się idealnie. Nie wymaga wielkiego skupienia, ale też nie ma się poczucia, że czyta się jakąś głupotę.

To, co najbardziej urzekło mnie w tej historii, to klimat. Autor przeniósł akcję na chorwacką prowincję, do małej wioski, gdzie wszyscy żyją głównie plotkami i tym, co dzieje się u sąsiada. Genialnie ogląda się tę całą obyczajową otoczkę. Tomić z niesamowitym dystansem punktuje mentalność tamtejszych facetów, ich napompowane ego i ten specyficzny, bałkański patriarchat. Wszystkie te mity o męskim honorze i wielkich panach życia są tu podane z taką ironiczną szpilką, że czyta się to z czystą satysfakcją.

Sama fabuła kręci się wokół młodej wdowy i miejscowego księdza, ale dla mnie to był tylko pretekst do pokazania całej galerii lokalnych charakterów. Najlepsze są te wszystkie sytuacje z tła, codzienne, z pozoru nudne, a wyciągnięte do rangi życiowych absurdów. Mamy tu chociażby wątki emigrantów, którzy wracają z Niemiec i za wszelką cenę próbują szpanować kasą przed sąsiadami, żeby tylko nikt nie pomyślał, że im się nie powiodło, albo te śmiertelnie poważne, całonocne debaty facetów w knajpie przy alkoholu, gdzie potrafią kłócić się o kompletne bzdury, jakby od tego zależały losy świata.

Podobało mi się również to, że autor, mimo że mocno wyśmiewa to całe zacofanie i małomiasteczkową hipokryzję, robi to bez chamskiej złośliwości. Nie miesza swoich bohaterów z błotem. Patrzy na nich z przymrużeniem oka, przez co ci wszyscy ludzie, mimo swoich oczywistych wad, budzą w człowieku jakąś taką dziwną sympatię.

Książkę czyta się bardzo szybko, bo dialogi są proste, żywe i naturalne. Nie ma tu żadnych długich monologów, zbędnych opisów, czy głębokich, wymuszonych przemyśleń o sensie istnienia. Wszystko opiera się na dynamice i sytuacyjnym komizmie, przez co całość mocno przypomina mi klimat bałkańskich filmów. Jeżeli lubicie taką lekką ironię i macie dystans do rzeczywistości, a przy okazji szukacie czegoś niezobowiązującego, ale napisanego z sensem i dobrym stylem, to warto sprawdzić ten tytuł.