Czterdzieści dusz

„Czterdzieści dusz” Piotra Borlika to mocny kryminał, osadzony w naprawdę mrocznym, zdeprawowanym, po prostu złym świecie, gdzie postaci z kręgosłupem moralnym można zliczyć na palcach jednej ręki. Intryga kryminalna naprawdę wciąga, wisząca w powietrzu tajemnica i groza sytuacji dobrze buduje napięcie, a sam klasztor jest ciekawym miejscem na osadzenie akcji. Temat zdeprawowanych księży jest ujęty inteligentnie i logicznie, nie jest to krytyka całego społeczeństwa wierzących, a po prostu tych złych, którzy się pod tym płaszczykiem ukrywają i którym zapewniana jest ochrona w imię większego dobra – dobra społeczności. Nie jest to jedyna instytucja w taki sposób działająca, co nawet w pełnym momencie zostaje w tekście zaznaczone. To dobry kryminał i ciekawe spojrzenie na funkcjonujące w naszym świecie zło, które chcąc nie chcąc, cały czas istnieje. Książka na pewno zmusza do refleksji, a zgrabnie poprowadzone postacie i fabuła zapewniają kilka dobrych godzin oderwania od rzeczywistości. Polecam!

Za takim Borlikiem tęskniłam

Autor zrobił to na co długo czekałam - powrócił w Boskim stylu.

Było tajemniczo, mrocznie i morderczo. Dla wrażliwych osób może być zbyt kontrowersyjnie - akcja dzieje się głównie na terenie klasztoru gdzie trafiają ci najgorsi z najgorszych. Dusze przesiąknięte złem i wypaczeniem.

Mamy tu rytualne morderstwo, inteligentną zagwozdkę, rewelacyjnych bohaterów - mrocznych, pomylonych, skrzywionych i ją - policjantkę Sarę - iskierkę, która ma szansę na rozwikłanie tej piekielnie morderczej sprawy.

Co tu dużo mówić - to jest taka lektura po której najchętniej porwałabym i uwięziła autora pod kluczem i wypuściłabym dopiero po napisaniu przez niego kolejnych części ale "oni to wiedzą kocie".

Bierzcie i czytajcie! Hipnotyczne opętanie fabułą gwarantowane.

Piotr Borlik jest pisarzem, który zyskał uznanie wielu miłośników mocnych kryminalnych historii. Od samego początku śledzę twórczość autora. Mieliśmy okazję poznać się na samym początku pisarskiej kariery Piotra. Przyznaję, że jest ona bogata, w kilka świetnych powieści, które plasują autora w czołówce polskich pisarzy.

„Czterdzieści dusz” jest kolejną, która utrzymuje autora w topce najlepszych twórców polskiego kryminału. To bez wątpienia najmocniejsza i najbardziej kontrowersyjna powieść. To książka, zadająca trudne i czasem niewygodne pytania. Pytania, które są również aktualne. Piotr Borlik zasługuje na słowa uznania, za odwagę oraz zarysowanie intrygującej historii, która nie pozwala nam oderwać się od lektury.

„Czterdzieści dusz” to bez wątpienia książka, którą umieszczam w czołówce najlepszych mijającego roku. I życzę nam oraz autorowi, aby jego kreatywność nie przemijała, lecz dostarczała nam wyjątkowych emocji podczas czytania. A tych podczas czytania jego najnowszej książki nie brakuje.

Autor zaprasza nas do pewnego klasztoru na odludziu. Klasztoru, który okryty jest niezbyt dobrym PRem. To właśnie w nim przebywa czterdziestu duchownych, którzy mają skazę w swym duszpasterskim życiorysie. Lecz nie tylko ten fakt sprawia, że owy klasztor owiany jest złą sławą. Na domiar złego dochodzi w nim do morderstwa. Woźny odnajduje zwłoki ojca dyrektora. Kto zabił opiekuna klasztoru? Dlaczego zginął? Czy miał coś na sumieniu?

Odpowiedzi na te pytania poszukiwać będziemy wraz z młodą i niedoświadczoną policjantką Sarą Bednarek. Oczywiście władze kościelne zrobią wszystko, aby sprawę zamieść pod dywan. Z kolei przełożeni Sary, chcą znaleźć kozła ofiarnego, aby jak najszybciej zakończyć sprawę. Niestety kolejne morderstwa sprawiają, że wypływają nowe niewygodne fakty.

Piotr Borlik napisał mocny kryminał. Stworzył historię, która elektryzuje. Historię, która zadaje pytania, zachęca nas do dyskusji. Co ważne autor w tak „delikatnej sprawie” nie narzuca swoich racji. Nie karmi nas swoimi przemyśleniami. Zachowuje daleko idącą wstrzemięźliwość w wygłaszaniu sądów. Wręcz dystansuje się swoimi opiniami. To bardzo ważne, że nie narzuca nam swojego toku myślenia, lecz sprawia, że sami myślimy na temat podjętego przez autora tematu.

Piotr Borlik przyznaje, że pisząc „Czterdzieści dusz” był świadomy tego, że wsadza kij w mrowisko. Jednak jego celem nie było oczernianie Kościoła. I przyznam szczerze, że to udało się autorowi w stu procentach. Piotr Borlik ukazał współczesne problemy Kościoła, lecz zachował szacunek wobec poglądów innych, co w dzisiejszych czasach należy do rzadkości. Jednak niech nie będzie rzadkością pojawianie się kolejnych książek Piotra Borlika. Czyt-NIK czeka na kolejne. I nie jest w tym odosobniony.

Książka „Czterdzieści dusz” ukazała się nakładem Wydawnictwa Prószyński i S-ka

Jeden klasztor a w nim czterdzieści udręczonych dusz. I opiekun, który nad nimi czuwa oraz robi wszystko aby

resocjalizacja dała efekty. Czy aby na pewno robi wszystko? Gdy dochodzi do zabójstwa opiekuna wszystko idzie w złym

kierunku. Księża robią co chcą i nie panują nad sobą. Nigdy nie panowali ale teraz może dojść do kolejnej tragedii.

Kuria próbuje jak najszybciej zakończyć tę sprawę by nikt się o tym nie dowiedział. Do tajnego śledztwa oddelegowana

zostaje młoda policjantka Sara. Czy było to przemyślane by młoda kobieta zamieszkała wraz z mężczyznami, którzy

mają wiele za uszami mimo tego, że są blisko Boga? Na domiar tego mieszkający tam woźny może też być nieobliczalny gdyż

jest w klasztorze popychadłem ze względu na jego umysłowość. Jednak Sara za wszelką cenę będzie chciała odnaleźć

sprawcę, który krąży blisko niej i księży. Musi wytropić sprawcę, który nie podda się tylko na jednym morderstwie.

Widać,że ma jakieś powody by pozbyć się tych złych ludzi. Nikomu nie podoba się obecność policjantki w klasztorze. Czy jest w

niebezpieczeństwie?

Tak, na takiego Borlika czekałam. Było krwawo, mocno i intrygująco.Cała otoczka spraw w klasztorze była dobrze

przemyślana. Zaskoczyło mnie zakończenie bo nie tego się spodziewałam ale to na duży plus. Kościół jest tematem dość

kontrowersyjnym nie ma co ukrywać ale fajnie,że ktoś potrafi to przepisać na papier i stworzyć dobrą historię.

Nie ukrywam,że martwi mnie to co dzieje się na świecie i kościół mnie po prostu od siebie odpycha. Boje się w ogóle

myśleć,że pewne rzeczy dzieją się tuż obok i jest też ktoś tam kto potrafi te sprawy tuszować. Tak nie powinno być i to

powinno się cały czas zmieniać.

Autorze- czekam na więcej!

O autorze książki słyszałam wiele różnych rzeczy, więc postanowiłam zapoznać się z jego twórczością. Pierwszą książką, po którą sięgnęłam, było "Czterdzieści dusz". Nie wiedziałam czego się spodziewać, na szczęście książka bardzo przypadła mi do gustu. Spodobał mi się styl pisania autora. Potrafi ON opisać nawet najprostsze rzeczy czy sytuacje w ciekawy sposób. Spodobała mi się również fabuła i miejsce akcji. Mam wrażenie, że jest mało książek, które dzieją się w klasztorze. Dzięki temu powieść jest oryginalna, interesująca i ciężko znaleźć podobną książkę. Polubiłam także główną bohaterkę, Sarę.

Aktualnie trwa mój ulubiony czas w roku. Jesień to ten moment, kiedy mogę sobie pozwolić na częstsze czytanie. Można powiedzieć, że mam już swój rytuał. Biorę koc, ciepłą herbatkę i dobrą książkę i tak spędzam czas. Najczęściej decyduję się na czytanie powieści kryminalnych, gdyż to one najbardziej mi odpowiadają. Kilka dni temu sięgnęłam po książkę pt. "Czterdzieści dusz" i powiem wprost, że ta pozycja to prawdziwy majstersztyk. Dawno nie miałam w swoich rekach tak wciągającej, tak dobrze napisanej lektury, od której nie byłabym w stanie się oderwać. Szczerze polecam tę pozycję, gdyż jest świetna.

W swojej książce "Czterdzieści dusz" autor kryminałów, Piotr Borlik, porusza delikatne i kontrowersyjne tematy związane z przestępczością w świecie Kościoła. Akcja rozgrywa się w miejscu, gdzie zgromadzono zakonników z różnymi przewinieniami. To właśnie tam dochodzi do morderstw, a oddelegowana do śledztwa policjantka napotyka najróżniejsze trudności w ujęciu sprawcy. Czytelnicy mają okazję wziąć udział w porywającej sprawie i skonfrontować się z trudnymi zagadnieniami dotyczącymi kondycji ludzkości, a zwłaszcza tej jej części, która powinna kojarzyć się z dobrem i niewinnością. Z kolei samo śledztwo obfituje w liczne niespodzianki i nieustannie zbija z tropu.

"Czterdzieści dusz" to kryminał, w którym już od pierwszych stron czytelnik może wsiąknąć w akcję i specyficzny klimat powieści.

Dużym wyróżnikiem jest śledztwo prowadzone w murach klasztoru, gdzie przebywa czterdziestu duchownych. Każdy z nich znalazł się tu z powodu swoich przewin – od uzależnień po morderstwa czy pedofilię. Sara Bednarek ma ograniczone możliwości – nie może działać zgodnie ze znanymi procedurami. Jedynym, choć wątpliwym, wsparciem jest woźny z problemami psychicznymi.

Piotr Borlik bardzo dobrze skonstruował te dwie postaci – przez całą powieść czytelnik może obserwować zmiany, jakie w nich zachodzą. Nie inaczej jest z duchownymi. Kilku z nich Autor pozwala poznać bliżej – w nocy zaglądamy do ich pokoi. Trudno mi było skonstatować, czy tych bohaterów należy karać, współczuć im czy leczyć.

Autor stworzył w powieści niesamowity klimat. Mury starego klasztoru, wszechobecne zimno i doskonale zarysowane postaci – jest duszno, tajemniczo, ciężko.

Autor dotknął wstydliwych tematów Kościoła. Tuszowanie przewin, omijanie odpowiedzialności karnej czy próżność księży i władz kościelnych towarzyszą Sarze Bednarek podczas śledztwa. Jest to dla bohaterki o tyle trudne (a dla czytelnika ciekawe), że ona sama jest osobą głęboko wierzącą.

Patologie wśród duchownych to tematy kontrowersyjne, ale Piotr Borlik nie ocenia reprezentantów Kościoła i ich zachowań. Czytelnik nie znajdzie tu braku szacunku do Kościoła jako instytucji czy pogardzania ludźmi wierzącymi.

Podczas lektury kryminału "Czterdzieści dusz" nie można się nudzić. Piotr Borlik gwarantuje przemyślaną i logiczną fabułę. Tempo nie zawsze jest równe, ale czytelnik wielokrotnie będzie zaskoczony zwrotami akcji. Można także znaleźć sporo odniesień do wierzeń i kultury, a wyłożone są w ciekawy i przystępny sposób. Odbiorca tej książki może być pewien wielu emocji, dylematów i niebanalnej rozrywki.

Rzadko kiedy sięgam po książki autorów, których nie znam, ale tym razem zrobiłem wyjątek. Jest to moje pierwsze spotkanie z Piotrem Borlikiem. Przyznam szczerze, że szczególnie spodobał mi się tutaj pomysł na fabułę, która była dość oryginalna. Nigdy wcześniej nie spotkałem się z takim tematem w powieściach kryminalnych. Akcja w książce toczy się dość powoli, ale właśnie takie tempo jest tutaj idealne. Duże wrażenie zrobiła na mnie także ilość wątków, intryg, które nie pozwalały odkryć, kim jest morderca. Jeśli więc lubicie takie nietypowe kryminały, to koniecznie dajcie szansę temu autorowi. Naprawdę warto.

"Czterdzieści dusz" Piotra Borlika to kryminalna i fikcyjna odpowiedź na wstrząsające incydenty w świecie duchownych, o których ostatnimi czasy bardzo głośno jest w mediach. Miejsce, do którego trafiają zakonnicy z nieczystym sumieniem, stało się mroczną scenografią przerażających wydarzeń. Autor łączy kontrowersyjny w dyskusji publicznej temat z ciekawą intrygą i tajemniczymi morderstwami, silnie wpływając na emocje czytelnika. Z jednej strony ma się ochotę kibicować policjantce prowadzącej śledztwo, z drugiej strony trudno zagłuszyć wrażenie, że sprawiedliwość może być wymierzana z pominięciem litery prawa.

Uwielbiam czytać kryminały i zawsze chętnie po nie sięgam. Szczególnie lubię wybierać powieści autorów, których nie znam. Kilka dni temu skończyłam czytać tę pozycję i muszę przyznać, że dawno już nie czytałam tak dobrego kryminału. Wszystko było tutaj naprawdę tajemnicze, pełne sekretów i niedomówień. Czytelnik do samego końca nie jest w stanie domyśleć się, o co tak naprawdę chodzi i jakie jest rozwiązanie tej zagadki. Bohaterowie zostali wykreowani niezwykle dokładnie, z dbałością niemal o każdy szczegół. Jeśli więc macie ochotę na ciekawy kryminał, to koniecznie sięgnijcie po tę pozycję. Warto.

Kryminał zawsze chyba był, jest i będzie tym gatunkiem literackim, które daje mi najwięcej rozrywki. Tylko czasami robię sobie od niego przerwę, by złapać dystans i zatęsknić. Twórczość Piotra Borlika znam zaś nie od dziś. Większość z jego książek figuruje na moim koncie już jako przeczytane. Na żadnej się dotąd też nie zawiodłam, dlatego pozwoliłam sobie i na tę przygodę. Przygodę z jego najnowsza powieścią pt. "Czterdzieści dusz". Powieścią, która dla wielu może okazać się kontrowersyjną. Brutalną, nierzeczywistą, zakłamaną albo wręcz na odwrót - realnym obrazem czystego zła, które rodzi się, dojrzewa a potem zbiera swe plony. Bielmem na oku, chorobą umysłu, albo zrzuconą kurtyną w teatrze życia.

Za sprawą tej powieści czytelnik wkracza w mroczny świat Kościoła. Do starego klasztoru, położonego z dala od jakichkolwiek zabudowań. Miejsca szarego i ponurego. Pełnego grozy, gdzie większość okien zabita jest deskami. Do miejsca, które jest azylem dla duchownych. Tych którzy mocno nadszarpnęli swoją reputację. Teoretycznie mają tam na powrót odnaleźć Boga i poddać się resocjalizacji. Różnie jednak z tym bywa. Niektórzy wracają tam systematycznie. Jeszcze inni nigdy nie opuścili tego miejsca. Jedni są zsyłani tam za mniejsze przewinienia inni za ciężkie zbrodnie. Miejsc to staje się więc siedlisko wszelkiego zła, które z braku możliwości panoszenia się po świecie, załatwia swoje sprawy na miejscu. Nie jest zatem dobrym miejscem dla nikogo, a już na pewno dla młodej policjantki Sary Bednarek, która trafia tam tuż po śmierci opiekuna placówki. Nikt nie ma wątpliwości, że został ON brutalnie zamordowany, a sprawcą musi być ktoś z mieszkańców klasztoru. Władze kościelną robią jednak wszystko by zatuszować sprawę. Uniknąć skandalu. Niedoświadczona policjantka dopuszczona do sprawy i wpuszczona bez żadnego wsparcia do tego piekła, ma z założenia pozwolić na szybkie zamknięcie sprawy. Jej przełożeni również wydają się być tego samego poglądu co Kościół. Wytypować winnego i po sprawie. Nie ma co się paprać w bagnie.Tyle tylko, że Sara jest bardziej dociekliwa, niż im się wydaje. Wkrótce dochodzi też do kolejnego morderstwa, i kolejnego... Wciąż jednak nie ma konkretnego podejrzanego, bo są nimi tak naprawdę wszyscy. W oczach policjantki i zdobytych faktów każdy z duchownych zdolny byłby do takiej zbrodni.

Bednarek również jest w niebezpieczeństwie. Ktoś bowiem zaczął o niej marzyć. O niej i o drylownicy, która mogłaby posłużyć do pocięcia jej skóry. Ten ktoś nie pogardziłby nawet skrobakiem, byle tylko dobrać się do niej. Emocje nabierają więc zenitu. Zło czai się dosłownie wszędzie. Każdy z bohaterów to potencjalny morderca. Trudno więc na kogokolwiek liczyć, a nowy przełożony klasztoru zbywa ją od pierwszej chwili. Na szczęście młoda i ambitna policjantka ma asa w rękawie. Posiadła bowiem wiedzę z zakresu religioznawstwa, bez której nie byłaby w stanie zrobić najmniejszego kroku naprzód. Docieka, analizuje i w rezultacie trafia na trop, który wywraca całą sprawę do góry nogami, a pościg za mordercą staje się walką o życie pozostałych księży. Tu rodzi się też pytanie o sens ich życia. O sprawiedliwość, zadośćuczynienie. Pokutę za grzechy. Sumienie. Pojawiają się dylematy. Finał powieści zaś, bez wątpienia wzbudza wiele kontrowersji. Daje wiele do myślenia. Wywołuje skrajne emocje. Zmusi do zastanowienia się na wieloma aspektami życia, a może nawet do zweryfikowania własnych poglądów. Jest też historią o której chciałoby się myśleć jak o totalnie zmyślonej fabule wprost z koszmarnego snu. Ale czy to na pewno tylko fikcja? Czy też może skondensowana mieszanka ludzkich słabości...? Choroby ciała i duszy? Niezaspokojony zew natury?

"Czterdzieści dusz" nie jest pierwszą i nie ostatnią zapewne powieścią dotykającą wstydliwych tematów Kościoła. Wykorzystywania i tuszowania niewygodnych dla nich spraw. Jest jednak jedną z tych, które czyta się bez opamiętania. Zachłannie i z wypiekami na twarzy. Powieścią zdolną wyrwać ze snu. Ja jestem w pełni usatysfakcjonowana jej treścią, choć ta nie wnosi niczego nowego. Jest za to z wyczuciem i nienachalnie prowadzoną historią, która próbuje oddać to o czym wielu z nas już słyszało, co podejrzewa, albo jest już udowodnione. Kondensuje kłamstwa i zbrodnie Kościoła w jednym miejscu. Tworzy obraz kata i ofiary. Systemu niezdolnego dostrzec zagrożenia. Nie ma więc i mowy o jego eliminowaniu. Uwypukla postawy i zachowania ludzi uwikłanych w układy i żądzę pieniądza. Szaleństwo. Ludzką krzywdę i pragnienie zemsty przemyca za to niemal niezauważalnie, by w konsekwencji nadać jej rangi - NAJWAŻNIEJSZEJ.

"Nie można wiecznie nadstawiać drugiego policzka. Może kiedyś taka postawa odnosiła jakiś skutek, ale teraz źli ludzie nie mają żadnych hamulców. Kiedy widzą, że nie reagujesz, pozwalają sobie na więcej. Bezkarność ich napędza, przekraczają kolejne granice, poczynają sobie coraz śmielej".

Jeśli nie boicie się mocnych i dobrych książek - PRZECZYTAJCIE JĄ!

Co za jazda! Tak mogę określić tę książkę. Piotr Borlik zaserwował taki thriller, że ciężko się po nim pozbierać. Jest to mocna powieść, która stawia też wiele pytań. Kontrowersyjna książka poruszająca tematy, które nie dla wszystkich są wygodne. Dlatego jak dla mnie warto ją przeczytać.

Poza tym, jak to w tego typu literaturze bywa, nie zabrakło tajemnic, zwrotów akcji oraz intrygujących wątków. Wszystko to połączone w całość dało niesamowity efekt. Jeśli szukacie czegoś konkretnego do czytania z tego gatunku, to ta powieść może śmiało znaleźć się na szczycie listy lektur obowiązkowych. Daje do myślenia, wzbudza emocje i nie pozostawia uczucia obojętności. Przekonajcie się o tym.

Bardzo lubię czytać kryminały, gdyż zawsze bardzo dobrze się w nich odnajduję. Tym razem otrzymałam książkę, która zaintrygowała mnie już samym tytułem, a potem było już tylko ciekawiej. Fabuła zaskakiwała, szokowała, a momentami wywoływała wiele skrajnych emocji. Autor w świetny sposób pokazał wszelkie okoliczności, które sprawiły, że doszło do wydarzeń kryminalnych w tej powieści. W książce zostały poruszone niełatwe, kontrowersyjne tematy, ale autor ze swojej strony nie oceniał, nie szufladkował. Jeśli więc chcecie przeczytać dobry kryminał, to teraz jest ku temu idealna okazja. Zachęcam, a na pewno nie będziecie żałować.

Piotr Borlik to nazwisko, które na mojej półce pojawia się już w ciemno. Za każdym razem książki są godne uwagi przede wszystkim polecenia dalej, pożyczania innym więc sięgam już po nie w ciemno. Ale czy tym razem również było warto?

Jak już ostatnio autor nas zdążył przyzwyczaić do poruszani trudnych tematów i często po prostu kontrowersyjnych, to i tym razem czytając opis od razu wiadomo, że ta książka do lekkich należeć nie będzie.

Ale od początku. Tym razem autor zabiera nas, czytelników, do klasztoru, w którym przebywa czterdziestu duchownych. Żaden z nich nie cieszy się dobrą reputacją. Ale czy to nie jest tak, że każdemu należy się druga szansa? Zanim takie rozmyślania się Wam włączą, to uprzedzę, że w fabule pojawia się trup. I to nie byle jaki, bo opiekun tego miejsca zostaje zamordowany i powieszony ja krzyżu. Tylko kto to mógł zrobić? A duchowni? Duchowni próbują utrzymać to w tajemnicy…

Jak na kryminał przystało, poznajemy również osobę, której przyszło spróbować rozwiązać zagadkę śmierci w klasztorze. Niestety, okazuje się, że przez przełożonych zostaje zostawiona sama sobie ze sprawą i nikomu oprócz niej nie zależy na odkryciu prawdy tylko na szybkim znalezieniu kozła ofiarnego i zamknięciu sprawy. Cóż, nie tak łatwo. Dochodzi do kolejnej zbrodni i śledztwo już nie może się skupiać na znalezieniu winnego jakiegokolwiek byle był.

Jak się spodziewałam i być może bardzo źle, że zakładam, że dostanę dobrą książkę, bo mogę się nieźle rozczarować, mimo wszystko muszę przyznać, że to kolejna świetna książka spod pióra Borlika. Porusza trudne tematy, ale bardzo aktualne i myślę, że równie bardzo niewygodne dla pewnych osób. Mimo, że to przecież fikcja literacka, to jednak jest w niej tak dużo prawdy, że aż człowiekowi się w głowie miesza. Właśnie dlatego uważam, że w tym przypadku niekoniecznie chodziło o to żeby zagadka kryminalna była nie do rozwiązania do samego końca i nie ma się co irytować, że się domyśli o wiele wcześniej wszystkiego, bo w przypadku tej książki chodzi o to żeby szokować, żeby zmusić do przemyśleń, żeby zmusić do otworzenia oczu i pokazać jak nadal wszystko zostaje zamiecione pod dywan. A nie powinno, bo dlaczego tacy ludzie mają nie ponosić konsekwencji?

Sam Borlik stwierdził, że "Czterdzieści dusz" to kij w mrowisko. Oj, tak. Będzie o niej głośno mimo, że tym razem akcja nie powoduje, że wstrzymuje się momentami powietrze i nie pędzi ekstremalnie szybko, to powoduje ogromne napięcie. Myślę, że to świetna książka i faktycznie poruszająca trudny, ale ważny temat. Gratuluję autorowi odwagi, a jednocześnie pomysłu i realizacji powieści. Nie da się od niej oderwać.

A podsumowując już, musicie wiedzieć, że autor za każdym razem podaje nam w swoich książkach coś zupełnie innego. Za każdym razem zaskakuje tematyką i różnorodnością. Czyżby to był przepis na sukces?

Recenzja powstała we współpracy z Wydawnictwem Prószyński i S-ka.

Z twórczością Piotra Borlika mam pewien problem. Jedne jego książki uwielbiam, a inne strasznie mnie nudzą. Kilka dni temu sięgnęłam po jego najnowszą pozycję, która również wzbudziła we mnie dość mieszane odczucia. Z jednej strony wciągnęła mnie, fabuła była ciekawa, a bohaterowie dobrze wymyśleni. Z drugiej jednak strony mam wrażenie, że nie do końca został wykorzystany potencjał, jaki drzemał w tej historii. Uważam jednak, że mimo pewnych niedociągnięć warto po tę pozycję sięgnąć. Mało jest tak niebanalnych kryminałów, dlatego warto korzystać z tego, co dostajemy. Zachęcam do czytania, na pewno warto.

Powieść "Czterdzieści dusz" Piotra Borlika wywarła na mnie mocne wrażenie. To książka, która na długo zostaje w głowie. Mroczna, trudna, kontrowersyjna, a zarazem mocno intrygująca. Znakomicie trzyma w napięciu i sprawia, że czeka się na rozwiązanie tajemnicy. Zwroty akcji i zaskoczenia gwarantowane.

Ciekawe postaci, dobrze ukazujące różne spojrzenia na zaistniałą sytuację. Uwielbiam tego typu powieści, dlatego propozycja Piotra Borlika również przypadła mi do gustu. Coś dla fanów tajemnic kryminalnych, intryg i niewygodnych tematów. Klimat starego klasztoru i mnichów - ludzi z przeszłością, świetnie podkręca wyobraźnię.

Piotr Borlik napisał dopiero kilka książek, jednak jego ,,Tajemnica Wzgórza Trzech Dębów" wywarła na mnie spore wrażenie. Postanowiłam skusić się na nowość spod jego pióra - ,,Czterdzieści dusz".

Fabuła toczy się w Kolnie, gdzie zamordowany został ojciec dyrektor. Księża, którzy tam przebywali zostali zesłani za różne przewinienia i mogli tam być w ramach odpokutowania win. Sprawy zawsze tuszował prawnik, dzięki któremu ze spraw księża wychodzili bez szwanku. Teraz w sprawę zaangażowana została Sara Bednarek, która miała rozwiązać tę sprawę. Ona jednak z czasem coraz bardziej się komplikowała.

Jak podkreśla autor, każda jego kolejna książka jest zupełnie inna i tak też było w tym przypadku. Ta pozycja znacznie różni się od swojej poprzedniczki. Teraz mamy do czynienia z uderzeniami w kościół, wokół którego toczy się cała sprawa. Są to jednak powszechnie znane fakty, a pomysł na całą sprawę jest naprawdę przemyślany.

,,Czterdzieści dusz" Piotra Borlika to bardzo wciągająca prawie 500-stronicowa pozycja od której nie sposób oderwać się przed przeczytaniem ostatniego zdania. Choć księża mącą i nie mówią prawdy, nie można domyśleć się zakończenia tej sprawy.

Po przeczytaniu książki mogę stwierdzić, że jej czytelnicy podzielą na dwie grupy. Jedna to będą jej fani, do których ona trafi, zrobi na nich wrażenie i będą polecać dalej. Natomiast druga wręcz przeciwnie, nie ocenią jej zbyt wysoko i nie zachęcą do czytania. Ja jestem w stanie zrozumieć obie te grupy, książka jest bardzo kontrowersyjna, porusza mocne tematy, a autor nie szczędzi sobie w słowach. Jednakże mi bardzo się to podobało i dołączam do grupy fanów tej książki!

Mamy tutaj do czynienia ze śledztwem w zamkniętym kręgu,a dokładniej w klasztorze, który jest schronieniem dla czterdziestu duchownych o nadwerężonej reputacji. Wyznaczona do rozwiązania zagadki brutalnego morderstwa na opiekunie placówki młoda i bardzo wierząca policjantka Sara szybko odkrywa, że to nie jest zwykły klasztor, a każdy z duchownych mógł dokonać tej zbrodni. Wie, że mieszkający tam księża to nie aniołki, lecz pozostawiona bez pomocy i bez dostępu do dokumentów z przewinień duchownych stara się nawiązać z nimi jakiś kontakt. Nie pomaga fakt, że władze kościelne i współpracujący z kurią mecenas starają się zatuszować sprawę, by nie wyszła poza kręgi Kościoła. Sprawa zaczyna się komplikować, gdy dochodzi do kolejnego morderstwa.

Pan Piotr Borlik bardzo prowokuje tą książką i doskonale zdaje sobie z tego sprawę. Stworzył ciekawą fabułę, która ma w sobie wątki mocno na czasie. Bardzo podoba mi się kreacja każdej z postaci, nawet tego nieszczęsnego Żarskiego... A ogromne wrażenie zrobiło na mnie przedstawienie Sary i ukazania tego, jak się zmienia na przestrzeni całej książki.

Czytelnik wpada w sam środek potężnej intrygi. Klimat jest ciężki i duszący. Już sam prolog był odważnym wejściem, wprowadzającym w mocny, chaotyczny i dynamiczny rozwój akcji. Dużą robotę robią tu dialogi, których jest całkiem sporo oraz przemyślenia bohaterów i ich dedukcja wydarzeń. To nie jest lekki kryminał, który dostarczy Wam tylko rozrywki, bardziej przypomina lepką smołę, pełną brudu, grzechu i wad. Zmusza do przemyśleń, zrozumienia i odkrycia, że największymi potworami są ....

... ludzie.

"Znalazłem tam sporo odniesień do dzieł nie tylko książkowych. Mamy śledztwo w klasztorze i chrześcijańską symbolikę- na pierwszy rzut oka możemy pędzić myślami do co by nie mówić mocno osadzonej już literatury jak „Imię róży” i „Kod Leonarda Da Vinci” . Natomiast śledztwo w zamkniętej przestrzeni to dobrze rozwinięte odniesienie do filmowych dzieł „Coś” i „Obcy”."

Link:

[Adres usunięty]

Moi mili w tej powieści autor zapakował kij w mrowisko i zrobił tym kijem tak zwane śmigło…

Nie jest tajemnicą, że pisarz dba o to, żeby każda jego powieść była inna od poprzedniej i w tym wypadku nie jest inaczej.

Zacznę od plusów, żeby było miło i tak dalej. Autora cenię za logikę, wiadomo, że nie ma powieści idealnych, jednak na płaszczyźnie logiki i rozwikłania spraw ciężko autorowi cokolwiek zarzucić, bo wszystko jest przemyślane i trudno doszukiwać się nieścisłości i naciągania fabuły, a to zdecydowanie ułatwia odbiór jak widelec ułatwia, spożycie pierogów, a ręka ułatwia wylanie zupy do toalety, bo kto zdrowy je zupy.

Sama inscenizacja morderstw była bardzo, bardzo…

Już pomijając fakt, że w poczynaniach mordercymorderczyni (celowo tak piszę, żeby nie było spoilerów) od samego początku da się wyczuć jakiś plan, nie jest to typowe zaszlachtowanie człowieka, jakiego może dokonać każdy z nas, czy nawet Pan Mirek rezydent Żabki, jest w tym coś więcej.

Bohaterka wywołała we mnie mieszane uczucia, z jednej strony, jest to ciekawa kreacja z rozległą wiedzą z zakresu symboliki czy teologii, a z drugiej jej historia życia była trochę zbyt uwypuklona i momentami zdominowała powieść (a jej historia na to nie zasługiwała, bo nie miała aż tak ciekawego życia moi mili).

Trochę zabrakło mi dynamiki, bo o ile początek jest intensywny to środek dość mozolny, końcówka autor podkręcił tempo, jednak odbioru całości to nie zmieniło. Pisarz nie słynie z mocno dynamicznych historii w stylu Cartera, jednak mi jego styl odpowiada, ale tutaj mogło być, nieco intensywniej.

Generalnie już jakiś czas temu Piotr Borlik trafił na listę moich ulubionych autorów i kolejną powieścią mnie do siebie przekonuje. Duży szacunek za osadzenie historii w klasztorze i dotknięcie niewygodnych tematów, bo jak wiadomo żyjemy w kraju gdzie są nietykalne kasty ludzi, gdzie jeden przed drugim manifestuje swoją niezłomność.

Polecam Wam moi mili, najmilsi moi, czytajcie i tak dalej…

„Nie sztuką jest wziąć winę na siebie, mając świadomość bezkarności”.

Klasztor na końcu świat, a dokładnie w Kolnie – wyblakłe cegły, zardzewiałe kraty, szare i ponure korytarze, okna zabite deskami. Tu znalazło schronienie 40 osobliwych lokatorów – księży z zadymionymi sumieniami.

Pewnego dnia opiekun tej zacnej placówki zostaje w brutalny sposób zamordowany.

Władze kościelne, próbując zachować ten incydent w tajemnicy, do rozwiązania makabrycznej zagadki, powołują młodą i niedoświadczoną policjantkę Sarę Bednarek. Główne kryterium wyboru stanowiła tu głęboka wiara i posiadana wiedza merytoryczna.

Kobieta podejmuje rękawice upatrując w tej sprawie swoją szansę na awans i sposób na poszerzenie horyzontów. Nie wie jednak, jak ciężka czeka ją przeprawa: 40 chłopa o szemranej opinii i jeden nawiedzony cieć. Będzie ona musiała założyć, że wszyscy mieli motyw i sposobność do zamordowania przełożonego. Na starcie pozbawiono ją jednak wszelkich narzędzi do prowadzenia śledztwa. Niczym Sherlock Holmes będzie zdana przede wszystkim na dedukcję.

Galeria osobowości zamieszkujących w klasztorze była bogata. A makabryczna inscenizacja ze śmiercią księdza w roli głównej podziałała jak zapalnik..

Czy liczba faktów do zweryfikowania przerośnie sprytną policjantkę?

Czy Sara postawi na swoim i rozegra tę grę na własnych zasadach – głośno i bezkompromisowo?

Autor po raz kolejny zaskakuje. Dotyka ważnego społecznie problemu. Nienachalnie i na chłodno pokazuje mechanizmy skamieniałej i dbającej o swój wizerunek instytucji. Nie ocenia. Nie szufladkuje. Traktuje o martwych i umierających duszach, zdeprawowanym prawie, konspiracji zakrawającej o absurd, o przemocy tej eleganckiej i nieeleganckiej, o układach i układzikach. O dążeniu do celu bez przebierania w środkach. O zemście i bezeceństwach najwyższego kalibru. O braku pokory i grzechu pychy. Brudnej prawdzie i niesprawiedliwości.

Czy Autor wsadził kij w mrowisko?

Przekonajcie się sami.

Polecam🔥.

Borlik to jeden z moich ulubionych autorów. I tym razem nie zawiodłam się sięgając po książkę, która wyszła spod jego pióra, choć muszę przyznać, że jest to mocna i naprawdę kontrowersyjna pozycja. Podczas czytania towarzyszył mi dreszcz niepokoju, a cała historia hipnotyzowała mnie mroczną, gęstą atmosferą otulającą niczym mgła. Klasztor na odludziu, misterna intryga i zbrodnie - tak brzmi przepis na trzymający w napięciu thriller. Gdy dodamy do tego liczne zwroty akcji trudno wymagać czegoś więcej. Polubiłam główną bohaterkę i przez cały czas miałam nadzieję, że uda jej się wygrać tę nierówną walkę ze złem. Zakończenie na duży plus!