Człowiek z ołowiem w brzuchu. Ze śledztw Nicolasa le Flocha komisarza w Châtelet

Wszystko tu ma klimat. Język, opisy, postaci. Również i samo dochodzenie przebiega w aurze XVIII wiecznej Francji. Te karoce, liściki z pieczęciami, tajemne przejścia między komnatami... Markizy, hrabiowie, jezuici, gwardziści... Kadry wyjęte z albumów dawnego Paryża i Wersalu. Czujecie? Poza obrazami, dostajemy też garść wiedzy o zwyczajach, codziennym życiu, hierarchii w życiu społecznym. Smaczku dodaje fakt, że bohaterowie lubią dobrze zjeść a o przygotowaniu jedzonych dań lubią opowiadać.

Intryga iście szlachecka, rodzinne tajemnice, król w niebezpieczeństwie. Choć trup ściele się gęsto, nie obiecuję jakieś wybitnie bogatej w akcję powieści. Jednak poprowadzenie dochodzenia przez Nicolasa, bardzo inteligentnego śledczego, wystarczająco potrafi czytelnika zająć.

Urzekły mnie obie części (TAJEMNICA BIAŁYCH PŁASZCZY) choć drugą znacznie przyjemniej mi się czytało, bo już wiedziałam czego się spodziewać. Jak ktoś lubi klimat filmów kostiumowy, będzie zadowolony.

"Gdy raz wprawi się w ruch wyobraźnię, biada umysłowi, którym rządzi." Pierre de Marivaux

Pierwszy tom serii o młodym i ambitnym detektywie Nicholasie Le Floch, zatytułowany "Tajemnica Białych Płaszczy", wywarł na mnie bardzo dobre wrażenie, szybko się w nim odnalazłam, sympatycznie wciągnął w rozwiązywanie kryminalnej zagadki. Druga odsłona też mi się spodobała. Choć delikatnie mniej w niej napięcia, to potrafi trzymać dynamiczny rytm, kłaść nacisk na efektowne zdarzenia, frapująco rozwijać intrygę. Komisarz z Châtelet musi stawić czoło nie tylko mrocznej naturze mordercy, ale również oprzeć się naciskom dworskich manipulacji i spisków. Samobójcza śmierć porucznika gwardii francuskiej, syna hrabiego de Ruissec, uruchamia osobliwe i zaskakujące incydenty.

Po spektakularnym awansie Floch musi udowodnić swoją użyteczność nie tylko bezpośredniemu przełożonemu, ale również ministrowi policji, córce króla, kochance władcy, a nawet samemu Ludwikowi XV. Czasy we Francji niespokojne, na dworze królewskim wiele się dzieje, dlatego pewne działania muszą być podejmowane w pełnej konspiracji, niekiedy wbrew przełożonym. Śledztwo nie należy do łatwych, rozszerza się jego zakres, motywy zbrodni długo pozostają niejasne, tajemnice czekają na wyjaśnienie, niewiadome atrakcyjnie podkręcają snucie domysłów. Lista zagadek wydłuża się, przeszkody mnożą, okoliczności gmatwają, poszlaki wchodzą w sprzeczności, a niebezpieczeństwo staje się coraz groźniejsze. I jeszcze postaci wymykają się jednoznacznym interpretacjom, co pożądanie intensyfikuje detektywistyczny klimat.

Nie chodzi o jedną intrygę, a kilka spisków zawiązanych z różnych powodów. Jak zatem do tego wszystkiego podejść, aby wykazać się konieczną efektywnością? Atrakcyjnie obserwuje się siłę ludzkiego umysłu, wsłuchiwanie się w podszepty intuicji, zdolność do przeprowadzania złożonych dedukcji. Trzeba wkraczać do akcji niekoniecznie ściśle trzymając się prawa, być gotowym na ryzyko, nie poddawać się mimo kolejnych krwawych dowodów i okrutnych zabójstw. Dość długo nie chwyta się na właściwego tropu powiązań między śmiercią młodego oficera a zabójstwem jego matki. Kolejne zdarzenia podsycają ciekawość, zmieniają kierunek dochodzenia, tym bardziej, że świadkowie wysyłają sprzeczne sygnały. Spotkanie z książką zaliczam do udanych, odpowiadał mi pomysł na fabułę, rozmach intrygi, rozwój zawodowy kluczowego bohatera, oraz oczywiście klimat przedrewolucyjnego Paryża i Wersalu, liczne nawiązania do ówczesnej kultury, sytuacji politycznej, historycznych zdarzeń, postaci i miejsc. Przyjemnie podrażniłam szare komórki.

[Adres usunięty]

Z przyjemnością zasiadłem na tylnej kanapie samochodu. Z wiekiem przysługują przywileje niegodne młodości. W oczekiwaniu na długą podróż do XVIII-wiecznej Francji przygotowałem się wcześniej. Na kolanach położyłem powieść „Człowiek z ołowiem w brzuchu”, pióra Jeana-François Parota. Jakże inne konie wyruszyły sterowane przez kierowcę… Szum opon trących nawierzchnię zdecydowanie nie przypomina szumu adrenaliny krążącej w żyłach. Bark emocji nie powoduje wzburzenia umysłu.

Chyba zacząłem śnić…

Kołysany powolną jazdą dorożki jakże dziwny widzę Paryż za oknem. W świetle latarń stroje przechodniów wydają się prezentować przepych, który złudzeniem jest zaledwie. Wosk z peruk połączony z pudrem jest jak powab i atrakcyjność markizy de Pompadour – spływa i odsłania prawdę. "Oczywistość nas oślepiła" Spomiędzy stronic książki wystaje niczym zakładka, bilet do Comédie-Italienne. Wszak życie jest teatrem, w którym każdy ma do zagrania swoją rolę.

"Wiele było niewiadomych w tym wątku, w którym przeplatały się dwa świat, teatru i dworu"

Los rodziny de Ruissec zakłócony został śmiercią bliskich sobie osób. Trwoga porażała żyjących, bo przecież samobójcy umierali dwa razy. Jak w tej sytuacji ośmielił się burzyć spokój i żałobę człowiek prawdopodobnie nisko urodzony.

"Jest pan urzędniczyną, któremu jeszcze gnój nie obsechł na butach, a pańskie nazwisko zalatuje sklepikiem spożywczym!"

Co ja robię? Czas się obudzić z tego męczącego snu. Autor tejże książki ukazał nam odarty z pozłoty światek arystokracji, gdzie pozory elegancji nie przysłoniły braku dobrych manier. Tylko alegoryczny teatr oszałamiał bogactwem symboli. Jak pochodnie zapalane lontem, tak powoli naświetlane są nowe fakty, które giną w szczegółach. Fabuła toczy się w tempie powozu jadącego piaszczystą drogą. Kolejne tragiczne wydarzenia są dowodem na to, że czytamy kryminał historyczny. „Człowiek z ołowiem w brzuchu” to książka napisana dla znawców historii i prozy francuskiej. Mnie ta opowieść nie zachwyciła.

Druga połowa XVIIw. Francja.

Młody komisarz dowiaduje się o samobójczej śmierci porucznika gwardii francuskiej. Wraz z innymi podejmuje się śledztwa, w wyniku którego dochodzą do bardzo ciekawych wniosków, a dowody mówią same za siebie.

Drugi tom serii ze śledztw Nicolasa Le Flocha, który podobał mi się równie mocno jak pierwszy. Autor ponownie zabrał mnie do osiemnastowiecznej Francji, w któej życie toczyło się swoim rytmem. Zdawałoby się, że to miejsce spokojne, pełne atrakcji, jednak jest to miejsce brudne, pełne niewyjaśnionych morderstw.

Sprawa samobójczej śmierci porucznika gwardii jest chyba jedną z najciekawszych spraw, jakie dotychczas czytałam w książkach tego gatunku.

Jeśli szukacie kryminałów osadzonych w dawnych czasach, to jak najbardziej polecam serię z Nicolas'em Le Floch'em. Jestem przekonana, że urzeknie cię sam Paryż jak i niewyjaśnione morderstwa, którymi zajmie się mój ulubiony komisarz ;)