Człowiek z celuloidu

Jest to drugi tom serii "Fenomen z Warszawy", który opowiada o śledztwie w sprawie tajemniczych morderstw młodych aktorek w przedwojennej Warszawie. Książka łączy elementy kryminału historycznego, sensacji i okultyzmu, tworząc niezwykle realistyczny i barwny obraz tamtej epoki. Autor z dużą dbałością o szczegóły odtwarza klimat i realia tamtego czasu, wplatając w fabułę fakty historyczne i biograficzne. Bohaterowie są interesujący i zróżnicowani charakterami, a ich dialogi są pełne dowcipu i ironii. Akcja jest dynamiczna i zaskakująca, a zakończenie trzyma w napięciu do samego końca.

Głównym bohaterem jest komisarz Antoni Wróbel, który prowadzi dochodzenie w sprawie brutalnych zbrodni, które mają związek z tajemniczym fenomenem – znanym jasnowidzem Stefanem Ossowieckim. Na tropie zabójcy jest także Antoni Słonimski, który pomaga Wróblowi w śledztwie. Wśród podejrzanych jest Eugeniusz Bodo, sławny aktor i piosenkarz, który ma swoje sekrety i problemy. W tle rozgrywają się wydarzenia historyczne, takie jak zamach na prezydenta Mościckiego, kryzys gospodarczy czy zagrożenie ze strony Niemiec i ZSRR.

Książka jest bogata w ciekawostki i anegdoty z życia przedwojennej stolicy, a także w nawiązania do ówczesnej kultury i sztuki. Autor pokazuje zarówno życie arystokracji i inteligencji, jak i półświatka i prostytucji. Książka ukazuje także sytuację kobiet w tamtych czasach, które były podporządkowane mężczyznom i społecznym konwenansom. Młode aktorki marzyły o sławie i karierze, ale często musiały płacić za to wysoką cenę.

"Człowiek z celuloidu" to książka, która z pewnością spodoba się fanom kryminałów retro i historii Polski. To nie tylko świetnie napisana powieść sensacyjna, ale także fascynująca podróż w czasie do Warszawy sprzed wojny, która już nigdy nie powróciła.

Jeśli kochacie kryminały, Warszawę i atmosferę lat 30, to książka dla was! Fabuła jak z Hollywood: morderstwa aktorek, tajemniczy "reżyser" podrzucający swoje dzieła do kin, magia i okultyzm... Do tego napisane świetnym językiem, czyta się fantastycznie i nie sposób się oderwać. CO prawda nie wszystkie plot twisty są porywające, ale ta książka to po prostu świetna rozrywka, którą można polecić całym sercem. To przyzwoity kryminał, który trzyma w napięciu i przykuwa do stron książki. Nie czytałem pierwszego tomu, ale na pewno po niego sięgnę!

“Człowiek z celuloidu” to druga część cyklu kryminałów retro autorstwa Tomasza Duszyńskiego. Pozostajemy w klimacie przedwojennej, tętniącej życiem, sztuką i kulturą Warszawy. Kino staje się coraz popularniejsze, a aktorzy w swojej grze odnajdują ukojenie i pewnego rodzaju powołanie.

W aktorskim atelier znalezione zostają ciała kilku osób. Sprawę prowadzi komisarz Wróbel, który jedną nogą był na policyjnej emeryturze. Do prawdy pomaga mu dojść literat i dziennikarz, Antoni Słonimski. Tymczasem w różnych warszawskich kinach podczas wyświetlania filmów, projekcje zostają przerwane, a na ekranach zaczynają pokazywać się niepokojące obrazy-etiudy nakręcone przez tajemniczego Człowieka z Celuloidu. Wszystkie ślady prowadzą do środowiska okultystów i…Eugeniusza Bodo.

Zacznę od tego, że jestem mocno zdziwiona faktem, że o tych książkach tak mało się mówi. Książki Tomasza Duszyńskiego to prawdziwe wehikuł czasu.

Kolejna część cyklu “Fenomen z Warszawy” była równie dobra, co pierwsza, a nawet lepsza! Świetnie czytało mi się taką klasyczną, dobrze skonstruowaną historię z ciekawą fabułą, udziałem przedwojennych celebrytów jako wisienkami na tym kryminalnym torcie, a to wszystko okraszone błyskotliwym humorem i ciętym językiem postaci. Książka trzyma w napięciu od pierwszych stron, a na jej kartach znajdziesz wątki miłosne, filmowe i gangsterskie. “Człowiek z celuloidu” to również kompendium wiedzy o przedwojennym kinie.

Za sprawą Tomasza Duszyńskiego, czytelnik po raz drugi przenosi się do międzywojennej Warszawy, która jest miejscem absolutnie wyjątkowym. To czas, kiedy na salonach często gości okultyzm, Marszałkowską  nazywa się polskim Broadwayem,  kiedy w cukierniach przy kawie można spotkać gwiazdy filmowe, przy stolikach siedzą Skamandryci, a film z niemego zamienia się w dźwiękowy. Jest rok 1934. i stolica tętni życiem, które od czasu do czasu jest bezceremonialnie, brutalnie przerywane. Komisarz Antoni Wróbel ponownie wkracza do akcji, choć od dłuższego już czasu nosi się z zamiarem przejścia na emeryturę, by pozostałą część życia spędzić w towarzystwie uroczej Helenki, z którą od dwóch lat stanowią oficjalną parę.

Tajemnicza zbrodnia pochłania grupę młodych aktorów i aktorek, a miejsce ich śmierci wygląda jak wyreżyserowane. Układ ciał, scenografia i okultystyczne znamiona zapowiadają jedną z tych spraw, których rozwiązanie nie będzie łatwe. Po drodze pojawiają się znane z pierwszej części persony, między innymi Antoni Słonimski w roli eksperta od spraw X Muzy, który wespół z Wróblem, podążą śladami mściciela, nazwanego przez prasę Człowiekiem z Celuloidu. Jednym z podejrzanych jest sam Eugeniusz Bodo, bożyszcze kobiet, filmowy amant, którego uśmiech urzekł niejedną młodą aktorkę. Jak jest naprawdę? Do jakich wniosków dojdzie komisarz i kto stoi za serią filmowych zbrodni? Kto wyręcza policję w robocie, której ta nie wykonuje, bo zajmuje się spełnianiem rządowych fanaberii i zaciekłą ochroną państwowej degrengolady? Niby mamy tu kryminał retro a tematyka jakby wciąż aktualna (proszę sobie choćby przypomnieć ten niewiarygodny wręcz obraz okolic domu Prezesa podczas strajku kobiet). Znakomita treść, która zajmie Wam wieczór. Pomarudzę jak zawsze na papier, którego jakość, w porównaniu z pierwszym tomem, spadła. I to widać gołym okiem a takich zmian nie lubię. Reszta świetna!

Wplecenie do fabuły filmu morderstwa dodaje dramaturgii. A co wtedy, gdy morderstwo schodzi z ekranu i naprawdę giną młodzi aktorzy?

Z taką sprawą mierzy się komisarz Wróbel, który jako doświadczony śledczy powoli, acz skutecznie stara się badać wszystkie tropy. To, że ofiary pochodzą ze środowiska filmowego to jedno, ale ich morderca wkleja do innych wyświetlanych filmów w kinach, fragmenty pokątnie nagranych dzieł z ich udziałem, które stanowią krwawą zapowiedź dalszych zbrodni.

Komisarz Wróbel przenika do środowiska filmowców i z pomocą swoich współpracowników, ale też i autentycznych postaci tamtych czasów, w tym Antoniego Słonimskiego i Eugeniusza Bodo (który w pewnym momencie staje się nawet podejrzanym), powoli odkrywa kto stoi za tym krwawym spektaklem.

Dwa razy napisałam już w swojej opinii słowo powoli i to chyba właśnie dla mnie charakteryzuję tę książkę. Nie oznacza to wcale, że historia była nudna czy bez zwrotów akcji, ale każda poszlaka była skrupulatnie sprawdzana i sam styl książki jest dla mnie taki bardziej stateczny. Z resztą nie mogę też napisać, że mi nie pasował, bo jako retro kryminał, którego akcja rozgrywa się w 1934 roku był w punkt.

Chcę pochwalić wartość dodaną do tej historii jaką są autentyczne fakty związane z kinematografią tamtych czasów i to zarówno w jej warstwie technicznej i tej już bardziej kulturowej przez wypełnienie akcji wzmiankami o niejednym filmie, którego fabuła nieraz zadziwiła mnie swoją innowacyjnością względem czasów ich kręcenia.

Wracając do fabuły książki i rozwiązania tej krwawej zagadki, której ślady prowadzą nawet w stronę okultyzmu, to podobało mi się jej rozwiązanie, chociaż nie, aż tak żeby wbić mnie w fotel. Może wpływ ma na to całościowy klimat książki, który dla mnie nie był, aż tak porywający, ale ciekawy w swojej formie. Daję jeszcze znać, że to drugi tom cyklu, ale osobiście nie odczuwałam problemu w związku z nieznajomością tomu pierwszego.