Czerwono mi

Skandal! Mąż mi zabronił czytać Alka Rogozińskiego w sypialni. Powiedział że się chichram i podskakuję, a ON nie może spać. Zupełny brak zrozumienia 

Jeśli ktoś z Was, jeszcze nie zna przezabawnych komedii kryminalnych Alka Rogozińskiego, proponuję zapoznać się choć z jedną z nich. Zobaczycie że Was wciągną.

Czerwono mi to najnowsza historia Autora, osadzona tym razem w amfiteatrze w Opolu. Rozpoczyna się właśnie, konkurs Grand Prix z gwiazdami polskiej muzyki. Niestety artystom biorącym udział w konkursie przytrafiają się nieszczęśliwe wypadki. Kto za tym stoi? Zagadkę próbuje rozwiązać nieoceniony komisarz – Krzysztof Darski. I tym razem nie zabrakło Róży Krull oraz Klaudii Hutniak. Od kilku historii zastanawiam się kto był pierwowzorem Klaudii…

„ - Jaki szaleniec wpadł na taki pomysł?

- No, przecież znam się na muzyce! – obruszyła się Krull. – Jako dziecko występowałam w kościele!

- Chyba jako kropidło.

- W chórze…

- Musiałaś być przed mutacją – orzekł stanowczo Mario. – Róża, nie zapominaj, że ja kilka razy miałem nieprzyjemność usłyszeć coś, co ty nazywasz śpiewem, i zapewniam cię, że z dwojga złego szybciej poszedłbym na recital sokowirówki niż twój. A swoją drogą… - Otworzył stojącego na biurku MacBooka i przez chwilę przesuwał palcem na touchpadzie. – Moja firma jest odpowiedzialna za promocją festiwalu i właśnie przygotowujemy komunikaty prasowe, a w informacjach od organizatorów nie mam ani słowa, że będziesz w jury. Jesteś pewna, że sobie tego nie wymyśliłaś?

To tylko jeden z zabawnych fragmentów, możecie mi wierzyć jest ich zdecydowanie więcej. Kto z tuzów polskiej estrady zginie? Czy Darski rozwiąże kolejną sprawę. Czy Róża będzie mu „skutecznie pomagać”?

Kurcgalopkiem lećcie przeczytać Czerwono mi! Nie pożałujecie. Śmiech i dobra zabawa gwarantowane. Jako osoba, która wychowała się na Joannie Chmielewskiej, zdecydowanie polecam.

Dziękuje Wydawnictwu Skarpa Warszawska za egzemplarz recenzyjny. Zapraszam na stronę Wydawnictwa Skarpa Warszawska [Adres usunięty]

Wydawnictwo: Skarpa Warszawska

Ilość stron: 304

Data premiery: 11 sierpnia 2021

Tym razem Alek Rogoziński zabiera nas na festiwal do Opola. Moim zdaniem był to świetny pomysł. Mamy możliwość przyjrzenia się temu jak wygląda świat muzyków, chęć wybicia się, a wręcz parcia po wygraną bez żadnych skrupułów czy wyrzutów sumienia.

Podczas lektury stale towarzyszył mi utwór "Zielono mi". I chyba taki też był zamysł autora, by sprawić, iż czytając jego najnowszą powieść, będziemy nucić pod nosem tę piosenkę. Ale i ten element nie jest bez znaczenia dla fabuły... 

Co prawda tym razem moje przypuszczenia co do tego, kto stoi za zabójstwem sprawdziły się, jednak w trakcie lektury autor tak namieszał, że zaczęłam mieć pewne wątpliwości. Z zaangażowaniem śledziłam rozwój wypadków. Tak więc intryg i mylnych tropów nie zabraknie. Zwłaszacza że mamy bohaterów, którzy stanowią barwny przekrój osobowości. Zdecydowanie nie można się z nimi nudzić. 

Wszystko zostało dobrze skonstruowane, poszczególne wątki doskonale się zazębiają tworząc spójną całość. Lekki styl, ironia, żart sytuacyjny i słowny oraz czarny humor sprawiły, że bawiłam się przednio. Uwielbiam nawiązania autora do bieżących wydarzeń ze świata kultury, show-biznesu czy polityki. Niejako w krzywym zwierciadle ukazał środowisko celebrytow, jednakże bez jakichkolwiek złośliwości. To zawsze dodaje jego książkom dodatkowego smaczku.

Nie mogę nie wspomnieć o zamieszczonym na początku książki spisie postaci wraz z krótkim opisem każdej z nich. Dzięki temu nie pogubimy się w mnogości bohaterów oraz mamy rozeznanie kto jest kim dla kogo.

"Czerwono mi" jak przystało na dobrą komedię kryminalną bawi, śmieszy, intryguje, zaskakuje. Pokazuje do czego zdolny jest posunąć się człowiek, by zdobyć rozgłos i fortunę. Z mojej strony polecam!

Dwudziesta książka Alka. Czy Wy to rozumiecie? Ja nie wiem, kiedy to zleciało... A pamiętam, jak czytałam jego dwie pierwsze książki! Chociaż moim faworytem zostały Teściowe, zarówno tom pierwszy jak i drugi, to i tak, każda z nich to przyjemna podróż w świat tak nam bliski, a jednak z przymrużeniem oka. Alek posługuje się lekkim, przyjemnym stylem, który się dosłownie połyka. Strona za stroną ucieka zbyt szybko. Nie sposób się od niej oderwać - jest to na tyle wciągająca historia, że aż Czytelnika mierzi z ciekawości, kto stoi za tym wszystkim. Oczywiście każdy ma swoje tropy, ale jak wiecie, autorzy lubią wprowadzać nas w balona, więc trzeba się z tym liczyć. No i tutaj nie stało się nic innego, jak... jedno wielkie zaskoczenie. Jak czytałam ostatnie strony, to dosłownie szczęka mi opadła na ziemię i musiałam ją zbierać. Tego naprawdę się nie spodziewałam!

To jest piękne, że pomimo tylu napisanych książek, autor potrafi zaskoczyć.

Mamy tutaj jakże inaczej naszą słynną Różę Krull, która zawsze zjawia się w miejscach, gdzie powinna być z daleka. Chociaż było jej nieco mniej, odnoszę wrażenie, gdyż głównymi postaciami były nasze gwiazdy sceny muzycznej - oraz podchody dlaczego ten z tym, dlaczego tamta bierze udział, a to na pewno ma problemy i tak dalej. Kupa śmiechu, tak na marginesie. Postacie jak zwykle z dużym dystansem, każdy z nich jest inny, ale mają jeden cel - wygrać konkurs. I poznajemy ich bardzo dokładnie... Pojawia się też kilka postaci z innych powieści autora, co uważam, że również jest na plus, bo robi się milej na samo wspomnienie.

Uważam, że autor ma niebywały talent do pisania, posługiwania się ironią i sarkazmem, dzięki czemu postacie w jego książkach są niebywale barwne.

Fajne jest też to, że książki autora ZAWSZE poprawiają mi humor. Choćbym miała nie wiem jak paskudne dni, książki Rogozińskiego zawsze mnie podniosą na duchu, sprawią, że uśmiech szeroki pojawi się na mojej twarzy. Sarkazm, ironia - nie jest to obce dla pisarza. Nawet jeśli obserwujecie autora na social media (a jeśli tego nie robicie, to zachęcam, przynajmniej jeśli chodzi o Facebook), zawsze jego posty są na swój sposób oryginalne. Drugich takich nie znajdziecie nigdzie, uwierzcie mi. Książę Komedii Kryminalnych daje czadu po raz kolejny. Chociaż ja czekam na trzeci tom Teściowych, które okazały się naprawdę fenomenalne!

Wiem, że nie każdy przepada za komediami kryminalnymi. Wiem, że nie każdy czuje ten żart, nie każdy lubi powieści autora i ja to rozumiem. Sama często mam tak, że to, co tak wszyscy chwalą, mi się kompletnie nie podoba. Więc jeśli kiedyś czytaliście jego książki i nie przemówiły one do Was - nie zmuszam. Jeżeli jednak nic autora nie czytaliście, zachęcam gorąco, bo warto. Ja zawsze się przy tych książkach relaksuje. Jest zabawa, jest odpowiednie tempo i pełno zwrotów akcji, których nikt się nie spodziewał. Przystępne pióro to kolejny plus, dla którego warto sięgnąć. Osoby, które regularnie czytają Rogozińskiego, wiedzą, o czym piszę.

Zdecydowanie polecam - to najlepszy poprawiacz humoru!

Przewrotność zdarzeń, niebanalna intryga i duża dawka humoru. Powiem Wam szczerze, że nie sięgam zwykle po komedie kryminalne, a tutaj miłe zaskoczenie, ponieważ książka Alka Rogozińskiego „Czerwono mi” naprawdę mi się spodobała.

Muszę się przyznać, że bardzo ciężko jest się wstrzelić w moje poczucie humoru, chociaż jestem osobą na codzień wesołą. Nie mogę powiedzieć, że ta historia była idealna, ponieważ było kilka rzeczy, które mnie denerwowały. Jedną z nich była ogromna ilość bohaterów i mówiąc szczerze, złościło mnie to, ponieważ w niektórych momentach nie wiedziałam kto jest kim. Niemniej nie przeszkadzało mi to jakoś szczególnie w ogólnym odbiorze historii i naprawdę świetnie się przy niej bawiłam.

Przede wszystkim widać tutaj bardzo dobrze wypracowany warsztat pisarski. Nie ma w niej zbędnych opisów i wszystko jest dopięte na ostatni guzik. Jest to dwudziesta książka w dorobku autora i jestem w szoku, że dopiero teraz poznaje jego twórczość. Z przyjemnością będę sięgać po inne książki autora.