Czerwone Jezioro

„Fotografie jako świadkowie. Fotografie, które należy odpowiednio odczytać.”

Kuba Krall, uznany fotoreporter, którego szokujące zdjęcia z rejonów konfliktów zbrojnych były wielokrotnie nagradzane, zmaga się z syndromem stresu pourazowego. Brak pracy i pieniędzy zmusza go do przyjęcia zlecenie od dawnego przyjaciela – Borysa Morozowa. Rosyjski oligarcha w poradzieckim miasteczku garnizonowym – Borne Sulinowo, postanowił zorganizować swoje ekskluzywne przyjęcie weselne. Kubie, zlecił jego sfotografowanie. „Oko fotografa potrafi wyłowić z luksusowej scenerii niewygodne szczegóły. Pannę młodą, która jeszcze na weselu zdradza świeżo poślubionego męża. Tajemniczego mężczyznę w szatach jurodiwego. Zmasakrowane zwłoki, które ktoś porzuca nad ranem na terenie imprezy...”

Kto i dlaczego zabił i okaleczył zwłoki ochroniarza Morozowa? Czy współczesna zbrodnia ma związek z podobną, dokonaną przed dwudziestu pięciu laty w radzieckim garnizonie? Odpowiedzi na te pytania będzie szukała podkomisarz Inga Rojczyk oraz … Kuba Krall. Zdjęcia wykonane przez byłego fotoreportera oraz stara fotografia dostarczona przez anonimowego nadawcę zawierają istotne dla śledztwa szczegóły.

„Czerwone jezioro” Julii Łapińskiej to wielowątkowa, kryminalno-sensacyjna powieść z silnie rozbudowanym wątkiem społeczno-obyczajowym. Śledczy próbujący ustalić sprawcę oraz motyw współczesnej zbrodni, szybko zrozumieją, że odpowiedź kryje się w przeszłości. Podążając tropem starych fotografii, pamiętnika polskiej śpiewaczki mieszkającej w radzieckim garnizonie w latach 80. ubiegłego stulecia oraz wspomnieniami innych jego mieszkańców, Inga Rojczyk wraz z Kubą Krallem, z narażeniem życia, będą dążyć do odkrycia prawdy. Na światło dzienne będą wychodzić kolejne tajemnice z przeszłości. W pewnym momencie może się wydawać, że w zasadzie wszystko jest już jasne, ale uwierzcie mi – finał tej powieści bardzo Was zaskoczy.

Choć Julia Łapińska potrzebuje blisko sześciuset stron, aby opowiedzieć wymyśloną przez siebie historię i udzielić czytelnikowi odpowiedzi na nurtujące go pytania, tekst w żadnym momencie nie nuży. Autorka umiejętnie stopniuje napięcie, wprowadza kilku narratorów, dwie perspektywy czasowe oraz niezwykle sugestywnie przedstawia miejsce zdarzeń. Ukazuje nie tylko realia życia w dawnym garnizonie, ale także to, jak Borne Sulinowo wygląda współcześnie.

Debiutancka powieść Julii Łapińskiej to nie tylko fascynująca zagadka kryminalna, ale także świetnie skrojeni, nieszablonowi bohaterowie. Barwni, wyraziści, naznaczeni trudnymi doświadczeniami, z którymi mimo upływu czasu nie potrafią sobie poradzić.

Kryminalny debiut Julii Łapińskiej to opowieść o niespełnionej miłości, o niepohamowanej chęci zemsty, o przeszłości, która kładzie się cieniem na teraźniejszości. Historia wielkiej krzywdy i ran, których nie zagoił czas. Pod główną warstwą fabularnych zdarzeń kryje się w tej powieści wiele, celnych spostrzeżeń dotyczących ludzkiej kondycji. Na przykładzie Kuby Kralla (ale nie tylko jego) Łapińska pokazuje jak doświadczenie wojny zmienia człowieka, jak degraduje jego psychikę. Stosunek Ewy Krall do problemów emocjonalnych syna uświadamia nam „jak najbliżsi boją się naszych słabości. Wypierają je i nie chcą dostrzec, że z nami źle”. Z kolei Inga Rojczyk na co dzień mierzy się z dyskryminacją ze względu na płeć, z męskim szowinizmem.

„Czerwone jezioro” to jeden z lepszych kryminałów jakie miałam przyjemność przeczytać. Debiut, jak nie debiut. Mocno polecam.

Debiut literacki, bardzo dobry debiut, i dobra, mocna, dająca do myślenia powieść, kryminał, thriller....bo Czerwone jezioro ma elementy każdego z tych gatunków. Przy tym, co ma spore znaczenie, powieść bardzo aktualna ponieważ traktująca o ludziach i o rosyjskiej duszy, tej szeroko, bardzo szeroko rozumianej duszy.

Nic dziwnego, że Czerwone jezioro wygrało konkurs Wydawnictwa Agora na najlepszą powieść sensacyjną.

Początek jest mocny, a dalej, z każdą kolejną stroną jest coraz lepiej.

Mamy wszystko czego potrzeba, żeby zachwycić się lekturą. Są spore tajemnice i niedopowiedzenia. Jest ekskluzywne przyjęcie z okrutnymi zbrodniami, które zostały popełniane wiele lat temu w radzieckim garnizonie. Jest mnóstwo niedomówień i fałszywych tropów.

Jest też on, Kuba Krall, najlepszy polski fotoreporter, autor szokujących zdjęć ze wszystkich wojen ostatnich lat. Dostaje proste z pozoru zlecenie zrobienia zdjęć na ekskluzywnej imprezie dla bogatych i jeszcze bogatszych. Jak szybko się okaże, nic w tym miejscu nie jest takim jakim się wydaje być.

Dodatkowo jego zdjęcia, z pozoru zwyczajne, szybko okażą się niezwykłymi, kryjącymi niejedną, dotąd ukryta w mroku tajemnicę.

Mamy wspaniale przedstawione otoczenie, doskonały sekret wyłaniający się krok po kroku.

Sekrety przeszłości, dotąd skrzętnie skrywane, mieszają się z wydarzeniami teraźniejszymi.

Tajemnice radzieckiego garnizonu splecione z życiem obecnej ludności, biednej, skrytej, zupełnie inaczej patrzącej na świat. Do tego grono bogaczy, ich świat i przekonanie, że mogą wszystko, nawet zmieniać, dopasowywać do siebie przeszłość.

Do tego kwestia najważniejszych chyba uczuć, miłości i przyjażni, które zostają wystawione na naprawdę ciężką próbę.

Jednak tym, co naprawdę mnie zachwyciło była konstrukcja głównego bohatera, Kuby Kralla. Trudno do czegoś, kogoś go przyrównać. Takich steranych życiem, mocno doświadczonych postaci jest w literaturze sporo. Jednak Kuba, doświadczony, przeczołgany, znajdujący się na dnie, zdaje się tkwić w jakiejś niewoli, kajdanach. To tylko przenośnia, ale od początku lektury miałam wrażenie, że tego człowieka coś trzyma, gnębi, osacza. Świetnie nakreślona postać, która na długo zapadnie w pamięć.

Tak naprawdę, obok sylwetki Kuby każda z postaci jest świetnie przedstawiona, drobiazgowo, z dbałością o szczegóły i wymowę. Przykładem może być pewien stary, żyjący wspomnieniami Rosjanin. Z jednej strony sprawia, iż jesteśmy trochę zniecierpliwieni, a z drugiej rozczula, ale i wskazuje ważne, istotne kwestie.

Taką sylwetkową wisienką na torcie jest para, która rozpoczyna książkę. Chodzi o rosyjskiego bogacza i piękną, młodą dziewczynę. Z pozoru to układ oczywisty- ON starszy bogaty, ona młoda, której zależy tylko na jego pieniądzach. Ale czy tak jest naprawdę? Autorka dosyć szybko udowadnia, iż w jej książce nic nie jest tak oczywistym, jakim zdaje się być i wszystko ma ukryte drugie dno. Nieoczywista jest także sama książka. Lekturę rozpoczyna się z pewnością, iż to kryminał, no może thriller. W trakcie czytania to przekonanie kilkakrotnie ewoluuje. A pod koniec, już niczego nie jesteśmy pewni.

A czym jest tytułowe jezioro? Tego nie zdradzę. Napiszę tylko, iż to nic oczywistego, taka metafora, w której każdy może zobaczyć coś innego. Polecam. Bardzo mocno polecam.

Lektur polskich debiutów kryminalnych mam na swoim koncie już sporo i choć większość z nich wywarła na mnie pozytywne wrażenie, sięganie po debiut zawsze niesie za sobą pewne ryzyko. Ale jak to mówią „kto nie ryzykuje, ten nie pije szampana”, także jeśli tylko opis powieści mnie zaintryguje i mam pozytywne przeczucia sięgam po lekturę. Tym razem oprócz tych dwóch czynników zadecydował również trzeci. A mianowicie fakt, że „Czerwone jezioro” Julii Łapińskiej wygrało konkurs Wydawnictwa Agora na najlepszą powieść sensacyjną. Jak podaje sam wydawca „wyłoniona z blisko 500 zgłoszeń”. Sami powiedzcie, czyż to nie jest zachęcające?;)

Kuba Krall był na szczycie, najlepszy polski współczesny fotoreporter, autor szokujących zdjęć z wszystkich wojen ostatnich lat. Wojennie przeżycia jednak nie dają mu spokoju, musi mierzyć się ze swoimi demonami, a i finansowo nie wiedzie mu się najlepiej. Przyjmuje więc zlecenie przyjaciela z dzieciństwa, obecnego biznesmena i wraca do Bornego Sulejowa, gdzie spędził dzieciństwo na terenie wojskowego garnizonu. Jest fotografem na ślubie Borysa Morozowa, który kończy się odkryciem zwłok ochroniarza biznesmena. Od tej pory policja poszukuje sprawcy, a Kuba może mieć swój udział w sprawie. Czy to możliwe, że obecna zbrodnia łączy się ze zbrodniami popełnionymi lata temu w rosyjskim garnizonie?

Pierwsze wrażenie jakie nasuwało mi się podczas czytania książki, to, że jest ona bardzo dojrzała, dobrze zaplanowana i konsekwentna. Gdybym o tym nie wiedziała, nie podejrzewałabym, że to debiut. Powieść jest wielowątkowa, ale każdy z tych wątków jest dobrze przeprowadzony, pozamykany. Czytelnik nie gubi się wśród nich, a kompozycja jest dobrze przemyślana i logiczna. Całość składa się z 104 stosunkowo krótkich rozdziałów, w narracji trzecioosobowej, ukazanej z różnych punktów widzenia. Najczęściej śledzimy przebieg akcji oczyma Kuby i policjantki Ingi Rojczyk. We współczesne wydarzenia zostały wplecione fragmenty pamiętnika z dawnych lat i chociaż początkowo nie bardzo wiadomo jak one się mają do współczesnej akcji, z biegiem czasu zaczynają rzucać światło na aktualne wydarzenia i okazują się mocno z nimi powiązane. Styl autorki jest mocny, konkretny dosadny, co pokazuje chociażby fragment rozpoczynający powieść: „Panna młoda przypominała ekskurwę, ratującą się w ostatniej chwili intratnym małżeństwem. Przesadnie opalona. Z tlenionymi włosami do ramion i ustami napompowanymi silikonem”. Wykreowani bohaterowie to postaci z krwi i kości, bardzo ludzkie, złożone, z całą gamą wad i zalet. Moją ulubioną postacią jest podkomisarz Inga Rojczyk, charakterna, silna postać kobieca, z charakterystyczną burzą miedzianych włosów. Przyzwyczajona do miejskiego życia, z powodu męża zdecydowała się na przeprowadzkę do Bornego Sulimowa i stara się sobie jakoś radzić w tym mocno konserwatywnymi i zdominowanym przez mężczyzn środowisku. Bardzo ciekawą postacią jest Kuba Krall, znany wojenny fotoreporter, który mimo że nie brał bezpośredniego udziału w wojnach musi mierzyć się z tym co widział i przeżył. Wydaje się, że jest ON trochę zagubiony, bezradny, mierzący się z swoimi demonami. Również szereg postaci drugoplanowych jest ukazanych w sposób bardzo interesujący, wiarygodnie pod kątem psychologicznym.

Powieść czyta się bardzo dobrze, wciąga, intryguje. Autorka świetnie oddała klimat terenów byłego rosyjskiego garnizonu, wplatając w niego miejscowe legendy i małomiasteczkową atmosferę. Jest duszno, niepokojąco, momentami mrocznie, momentami pozornie prawie sielankowo, ale nawet wtedy wyczuwamy czające się pod powierzchnią demony, cienie przeszłości. Jak na debiut ta powieść jest fenomenalna i nie dziwię się, że zwyciężyła w konkursie Wydawnictwa Agora. Musicie ją przeczytać. Polecam!

"Jak bardzo nie znamy innych ludzi.(...) Nawet tych, z którymi żyjemy na co dzień."

Niemal pięćset zgłoszeń konkursowych, a pierwsze miejsce zajmuje debiutancka powieść. To nie może być przypadek. To musi zwiastować dobrą lekturę.

Nie jest to sprint, a maraton z zasłużonym podium. Historię widzimy oczami wielu bohaterów. Każdy chce ukazać swój punkt widzenia. Mimo że akcja nie pędzi to jej dynamika jest na idealnym poziomie. Intryguje, wciąga, a kolejne elementy są sukcesywnie odkrywane, co tylko zaostrza apetyt na dalszy ciąg.

Bohaterowie reprezentują bardzo różnorodne osobowości. Inga to młoda, ambitna policjantka, która musi walczyć o uznanie wśród współpracowników. Kuba jest byłym fotografem wojennym. Obcując z ludzką tragedią i śmiercią doznał traumy, która nadal daje o sobie znać. Borys Morozow jest rosyjskim oligarchą. Nie toleruje zdrady pod żadną postacią. To po jego weselu dochodzi do odkrycia zwłok. Ofiarą jest ochroniarz Morozowa, a zbrodnia jest łudząco podobna do tej sprzed lat. Czy mordercą jest ktoś z gości weselnych?

Autorka w swojej powieści posłużyła się prawdziwymi miejscami akcji. Niekwestionowanymi bohaterami drugiego planu są Borne Sulinowo i Kłomino (później Gródek). Miasta w północno-zachodniej Polsce, które jeszcze w latach osiemdziesiątych XX w. były siedzibą radzieckich wojsk i przez prawie ćwierć wieku nie istniały na oficjalnych mapach. To w tych dwóch miejscach rozgrywają się główne sceny powieści. To one były świadkami wielu okrucieństw.

Już początkowe rozdziały wprowadzają ciężką, duszną atmosferę, a kolejne wydarzenia i fakty tylko ją pogłębiają. Relacje między bohaterami nie należą do łatwych. Nawet tam gdzie występują więzi rodzinne czy przyjacielskie ciężko mówić o poprawnych stosunkach. Kluczowa jest tutaj przeszłość. To w niej zakorzenione zostały wszelkie krzywdy.

Ciekawie skonstruowana została przestrzeń czasowa. Teraźniejszość wcale nie jest taka teraźniejsza bo to 2014 rok, a retrospekcje pod postacią kart z pamiętnika jednej z bohaterek nawiązują do końcówki lat osiemdziesiątych XX w.

Kolejnym ciekawym zabiegiem, który nadał historii dodatkowego sznytu jest wplecenie w fabułę lokalnej legendy o tzw. Czerwonym jeziorze, a także uwikłanie kilku bohaterów w Tajne stowarzyszenie weteranów afgańskiej wojny, w ramach którego każdy z członków miał wytatuowanego czerwonego tygrysa. Ten zwierzak tutaj trochę namiesza, dosłownie i w przenośni.

Prawie sześćset stron tekstu, który nie będzie się dłużył i w pełni pochłonie czytelnika to nie lada wyczyn. W Kłominie pozostały już tylko ruiny, ale Autorka wyszła na przeciw i z podrzucanych cegiełek zbudowała solidną budowlę. Takich debiutów potrzeba. Brawo 👏

Bardzo polubiłam Ingę i Kubę. Ta para ma potencjał. Chętnie bym jeszcze o nich przeczytała.

Każdy rok ma to do siebie, że przynosi spektakularne debiuty. Jest szansą dla nowych pisarek i pisarzy na zaistnienie w literackim świecie. Taką możliwość dało Wydawnictwo Agora organizując konkurs na najlepszą powieść sensacyjno-kryminalną. I oto jest – Julia Łapińska – laureatka konkursu, która pokonała prawie pięciuset konkurentów.

Czyt-NIK po przeczytaniu książki „Czerwone jezioro” doskonale rozumie, dlaczego ta książka została okrzykniętą NIK – Najlepszą Interesującą Książką. Autorka zarysowała wciągającą historię, która swą zagadkowością oraz nieustającym napięciem zaciska pętlę na naszych emocjach. Siła ta nabiera mocy, z każdym nowym elementem fabuły, który Julia Łapińska zarysowała na kartach swej debiutanckiej powieści. I ten właśnie debiut, może wiele namieszać w polskiej literaturze. A już na pewno otwiera autorce drzwi do czołówki polskich pisarzy, po których twórczość tak chętnie sięgamy.

Pani Julia zasługuje na uznanie za pomysłowość, kreacje bohaterów oraz zagadkę dotyczącą zwłok porzuconych po weselnym przyjęciu. Ale po kolei. Zacznijmy od początku. To, że Julia Łapińska zdeklasowała wszystkich uczestników konkursu zorganizowanego przez Wydawnictwo Agora już wiemy. Teraz przekonajmy się, dlaczego „Czerwone jezioro” rozpala do czerwoności.

Autorka zaprasza nas do poznania Kuby Kralla, najlepszego polskiego fotoreportera. Niestety spadł z piedestału, a lata jego świetności dawno pokrył kurz niepamięci. Wcześniej dzięki zdjęciom, które wykonywał, jego nazwisko nie schodziło z ust środowiska fotoreporterów. Niestety alkohol oraz syndrom stresu pourazowego zatopiły, to wszystko, co przez ostanie lata mężczyzna zdobył. Teraz ma jednak okazję odbić się od dna i wypłynąć na szerokie wody. Pomocną dłoń wyciąga jego dawny przyjaciel. Biznesem proponuje mu sfotografowanie przyjęcia weselnego rosyjskiego oligarchy Borysa Morozowa. Wszystko byłoby pięknie, gdyby nie czujne fotoreporterskie oko Kuby Kralla. To, że spostrzegł zdradę Panny młodej to nic w porównaniu z tym co wydarzyło się nad ranem. Odnalezienie zwłok, to gwóźdź do trumny fotografa.

Bez wątpienia „Czerwone jezioro” jest kluczem do sukcesu Julii Łapińskiej. Historia opowiedziana jest z dwóch perspektyw czasowych. Lato 2014 roku oraz końcówka lat osiemdziesiątych, którą poznajemy z zapisków z pamiętnika Katarzyny Krukowsksiej. Różnica dwóch dekad to nie tak dużo, by zatrzeć ślady zbrodni dokonanej przed laty w radzieckim garnizonie. Zbrodni, a może legendy dotyczącej żołnierzy topiących kobiety w Czerwonym Jeziorze?

To, co warte podkreślenia, to fakt, że Julia Łapińska napisała doskonałą powieść sensacyjno-kryminalną. Intrygująca zagadka oraz umiejętne połączenie wszystkich elementów fabuły, sprawiły, że zatopiłem się w lekturze tej książki. A styl w jakim Julia Łapińska tego dokonała jest na miarę mistrzów pisarskiego rzemiosła. Dlatego też uważam, że kolejna książka autorki to tylko kwestia czasu. Warto czekać!

Książka „Czerwone jezioro” ukazała się nakładem Wydawnictwa Agora