Czernica

Dobry thriller psychologiczny musi mącić w głowie, mieszać zmysły i wprawiać czytającego zarazem w ogłupienie, jak i chorą ekscytację. Te wszystkie warunki spełnia książka „Czernica”, która zaintrygowała mnie już samym tytułem. Sylwia Bies funduje swoim czytelnikom istną jazdę bez trzymanki, odurzającą wyprawę, naszpikowaną mrocznymi kłamstwami, otumaniającymi złudzeniami, prześladującymi demonami przeszłości i obezwładniającymi emocjami, które wiszą w powietrzu jeszcze długo po zakończeniu lektury. Jednym słowem, utalentowana pisarka popełniła dreszczowe mistrzostwo, które pozostanie w pamięci na bardzo długo!

Na ogromne brawa zasługują perfekcyjne, misternie skonstruowane, przemawiające postacie. Każda z nich skrywa mroczne sekrety, dlatego początkowa prawidłowa ocena nie jest możliwa. Bohaterowie żyją w sieci kłamstw, niedomówień, pozorów i to właśnie te maski nam prezentują. Biorąc pod uwagę, że mają być oni opiekunami na wakacyjnym obozie, robi się alarmująco. Gdy wychodzi na jaw, że dzieci, które dostaną pod opiekę, są naznaczone poważnymi traumami, atmosfera jeszcze bardziej się zagęszcza. Z każdą kolejną stroną robi się mroczniej, dziwne wypadki przeplatają się z wyrzutami sumienia, oskarżycielskimi spojrzeniami ze strony innych, a gdy dołączają do tego ataki paniki i leki, już zupełnie nie wiadomo, co jest prawdą, a co jedynie niepokojącym, wręcz przygniatającym wyobrażeniem… Kto tu tak naprawdę jest ofiarą, a kto katem?

„Czernica” to nieprzewidywalna, nasycona manipulacją, wyrzutami sumienia, chęcią zemsty i tajemnicami, dopieszczona obezwładniającym klimatem powieść, która wielokrotnie przyprawi Was o ciarki. Dopracowana, powalająca fabuła, mistrzowsko nakreślone portrety psychologiczne, zarówno postaci dorosłych, jak i dziecięcych, obarczonych wyniszczającymi traumami, mroczna atmosfera, angażująca wszystkie zmysły i zakończenie, po którym nie sposób się otrząsnąć. Absolutne mistrzostwo! Polecam!

"Czernica" powoli i konsekwentnie buduje atmosferę niepokoju, oplatając czytelnika siecią niejasnych zdarzeń.

Diana jest nauczycielką, która na czas wakacji podejmuje pracę wychowawcy kolonijnego. Potrzebuje podreperować swój budżet, ale ma też za sobą trudne doświadczenia. Opieka nad grupą dzieci i młodzieży nie wydaje się wielkim wyzwaniem, jednak szybko okazuje się, że Czernica skrywa swoje potwory.

Dziwne zasady narzucone przez kierownictwo, niepokojące zachowanie kadry, tajemnicze rysunki, anonimowe groźby i wydarzenia, których nie sposób racjonalnie wyjaśnić, sprawiają, że Diana zaczyna wątpić nie tylko w otaczających ją ludzi, ale również we własną pamięć i zmysły.

Podobał mi się klimat tej historii. Jezioro, odizolowany ośrodek, poczucie zagrożenia i bohaterowie, z których każdy zdawał się coś ukrywać. Autorka dobrze wykorzystała ich słabości i sekrety do budowania napięcia.

Akcja rozwija się niespiesznie, ale dzięki temu stopniowo osacza czytelnika atmosferą niepewności. Z każdym kolejnym rozdziałem coraz trudniej odróżnić rzeczywistość od urojeń. Motyw utraty kontroli nad własnym życiem, luk w pamięci i narastającego poczucia zagubienia dawał wrażenie, błądzenia po omacku.

Nie wszystko jednak mi się podobało. Największy problem miałam ze zrozumieniem zachowania Diany. Oczywiście przyjmuję, że miała swoje powody, by podjąć tę pracę i pozostać w ośrodku ze względu na trudną sytuację życiową, jednak liczba pojawiających się od samego początku sygnałów alarmowych była tak duża, że momentami trudno było mi uwierzyć, iż odpowiedzialna i racjonalnie myśląca osoba nadal godziłaby się funkcjonować w takich warunkach. Ten element najmocniej osłabiał dla mnie wiarygodność całości. Liczyłam też na więcej momentów zaskoczeń, bo wielu faktów z fabuły się domyśliłam.

Mimo tych zastrzeżeń „Czernica” była dla mnie ciekawą, klimatyczną lekturą, która igra z niepewnością czytelnika i przypomina, że największe potwory czasem noszą zwyczajne twarze i przez lata pozostają niezauważone, ukrywając się obok nas.

Główna bohaterka, Diana Drozd, znajduje się w bardzo trudnym momencie swojego życia. Po utracie pracy podejmuje zatrudnienie w reaktywowanym ośrodku wychowawczym, położonym z dala od cywilizacji. To dla niej szansa, której nie może zmarnować, szczególnie że zmaga się nie tylko z problemami finansowymi, ale także z ogromnym ciężarem osobistych tragedii. Jej mąż od miesięcy pozostaje nieprzytomny po wypadku samochodowym, a wspomnienia traum z dzieciństwa wciąż nie pozwalają jej zaznać spokoju- siostra bohaterki utonęła na jej oczach..

Do ośrodka trafia grupa wychowawców i kilkanaścioro dzieci określanych jako „wyjątkowe”. Już sam sposób organizacji turnusu budzi niepokój. Brak terapeutów, brak specjalistycznego wsparcia i ludzie, którzy często nie mają doświadczenia w pracy z takimi podopiecznymi. Początkowo wydaje się, że wszystko jakoś się ułoży, jednak atmosfera szybko zaczyna gęstnieć.

Największą siłą tej książki jest klimat. Niepokój sączy się powoli, niemal niezauważalnie, aż w końcu staje się wszechobecny. Do tego dochodzą tajemnice skrywane przez bohaterów. Okazuje się bowiem, że nie tylko dzieci noszą w sobie trudne doświadczenia. Każdy z dorosłych przyjechał do Czernicy z własnym bagażem traum, poczuciem winy i sekretami, które za wszelką cenę chce zachować dla siebie.

Taką Sylwię lubię. Pogmatwana historia z drugim, a nawet trzecim dnem. Thriller, który oprócz wciągającej intrygi serwuje również warstwę emocjonalną. Tym razem niemal każdy z bohaterów wnosi do fabuły swój bagaż trudnych doświadczeń.

Diana potrzebowała pieniędzy, a praca w roli opiekuna na wakacyjnym obozie miała jej w tym pomóc. Nie wiedziała jednak, że uczestnikami będą dzieci, które w swoim życiu doświadczyły złego i mierzą się z traumą.

Pomijając fakt dość nierealnej, jak na obecne czasy, organizacji, a raczej jej braku na obozie dla dzieci, to muszę przyznać, że Autorka zmyślenie wszystko ograła. Każde, nawet niewiarygodne działanie bohaterów ostatecznie ma swój sens i tworzy spójną całość. Główna bohaterka może denerwować swoją łatwowiernością i uległością, ale zważywszy na jej przeszłość można też to usprawiedliwić. O dziwo mnie ona nawet nie irytowała, a kolejne niewiarygodne wydarzenia podsycały jedynie ciekawość. Z każdym rozdziałem atmosfera zagęszcza się jeszcze bardziej, by ostatecznie zaskoczyć kolejnym mocnym akcentem.

Sporo się tutaj dzieje, jest kilka przeplatających się wątków więc na pewno nie można się nudzić. Ze swojej strony szczerze polecam.

Po znakomitej powieści pani Sylwii Bies pt. Echo kłamstw sięgnąłem po kolejną książkę, która właśnie ma premierę. Jej tytuł to Czernica. Sam temat jest dla mnie bardzo ciekawy, szczególnie że przez kilka dobrych lat byłem wychowawcą na obozach rekreacyjno-sportowych, zarówno nad jeziorami, jak i w górach. A były to zdecydowanie Beskidy!

Autorka związana jest z Oświęcimiem od pierwszych chwil swojego życia. Studiowała polonistykę na Uniwersytecie Jagiellońskim w Krakowie i jest absolwentką tej uczelni. Widać to w jej tekstach, bo język powieści jest bardzo dopracowany i literacko przemyślany. Zawodowo związana jest z edukacją domową. Uwielbia podróże, ale przede wszystkim skupia się na pisaniu i tworzeniu mrocznych historii. Jej domeną są thrillery psychologiczne, kryminały, a także książeczki detektywistyczne dla dzieci. Debiutowała powieścią Fikcja w 2020 roku.

Okładka książki przenosi nas nad jezioro, na pomost, na którym stoi kobieta zapatrzona w dal, gdzieś ku górskim szczytom przykrytych mgłą. Mimo ciszy, sugerowanej przez hasło: „Nie każda cisza oznacza spokój…”, od razu można wyczuć, że będzie to historia mroczna i niepokojąca. Czy samotna postać została wplątana w coś, z czym będzie musiała zmierzyć się sama? Coś ją dręczy? Szuka rozwiązania? Dodatkowym niepokojącym elementem są krople krwi sugerujące, że pozorna cisza i spokój zostaną brutalnie naruszone.

Od początku zastanawiałem się, co oznacza sam tytuł. Czernica — hm... Prawdopodobnie wywodzi się od staropolskiego słowa „czerń” albo od określenia czarnej jagody, czyli borówki. Może oznaczać także ciemny las lub czarną, żyzną ziemię. W Polsce istnieje kilka miejscowości o tej nazwie, między innymi na Dolnym Śląsku czy w województwie łódzkim. Ta książkowa Czernica znajduje się jednak w Beskidzie Żywieckim, nad pięknym i tajemniczym jeziorem, niedaleko Jeziora Żywieckiego.

Poznajmy zatem bohaterów i zarys fabuły. Najważniejszą postacią thrillera psychologicznego jest Diana Drozd, nauczycielka matematyki, która zmaga się z ogromnymi problemami natury psychicznej. Chwyta się każdej pracy, która może zapewnić jej zastrzyk gotówki. Pieniądze są jej bardzo potrzebne. Straciła pracę przez szkolne układy i nieustannie walczy z własną traumą. Ma nadzieję, że podczas kolonii, na których będzie wychowawczynią, uda jej się zarobić, a opieka nad dziećmi nie pogłębi jej i tak już bardzo złego stanu emocjonalnego.

Już sam dojazd do ośrodka dostarcza jej nowych, niepokojących wrażeń. Ośrodek położony jest w ciemnym lesie, a jego stan nie napawa optymizmem: peerelowski, zaniedbany, przygotowany jedynie na minimum tego, co można uznać za akceptowalne. Diana dowiaduje się również, że uczestnikami obozu będą dzieci po trudnych przejściach. Kolonia ma być dla nich szansą na chwilowe oderwanie się od codzienności, traum i problemów psychicznych. Kobieta jest tym przerażona, podobnie jak pozostali wychowawcy. A gdy okazuje się, że obóz będzie prowadzony w bardzo nietypowy sposób, bez podziału na grupy, bez ścisłego regulaminu dnia, zakazów i nakazów, jej obawy jeszcze bardziej narastają. Sytuacja robi się naprawdę niepokojąca, kiedy kierownik obozu, Witek Zagórny, oznajmia, że ani dzieci, ani wychowawcy nie dostaną kluczy do swoich domków. A las nocą skrywa wiele tajemnic...

Mocna, sugestywna historia, z idealnie skrojonymi postaciami i zakończeniem, które naprawdę zwala z nóg. Autorka bardzo umiejętnie buduje atmosferę osaczenia, niepewności i narastającego lęku. Czytelnik do samego końca zastanawia się, komu można zaufać i co tak naprawdę kryje się w mrocznym lesie otaczającym ośrodek. To thriller psychologiczny, który nie opiera się wyłącznie na akcji, ale przede wszystkim na emocjach, traumach i napięciu wiszącym nad bohaterami niemal od pierwszych stron. Dodatkowym atutem powieści jest niezwykle realistyczne przedstawienie kolonijnego życia, a więc relacji między wychowawcami, dziećmi i kadrą. Osoby, które miały kiedyś styczność z obozami czy koloniami, z pewnością odnajdą tu znajome sytuacje, emocje i klimat. Tym bardziej przeraża fakt, że miejsce, które powinno kojarzyć się z odpoczynkiem, przygodą i wakacyjną beztroską, staje się przestrzenią pełną tajemnic i niepokoju.

Czernica to książka, którą trudno odłożyć. Wciąga, intryguje i zostawia czytelnika z wieloma pytaniami jeszcze długo po zakończeniu lektury. Jeśli lubicie thrillery z dusznym klimatem, tajemnicą i dobrze poprowadzonym napięciem, zdecydowanie warto po nią sięgnąć. A Wy? Byliście kiedyś wychowawcami na obozach lub koloniach? Może właśnie dlatego ta historia zrobiłaby na Was jeszcze większe wrażenie…