Czego nie widać

Znana już z pierwszej części doktor Gretchen, daje się namówić detektyw Marconi i tym razem zbadać swoją sprawę. Wszyscy oskarżają ją o zabicie ciotki, miała tylko osiem lat, niczego nie pamięta. Detektyw Shaughnessy był na miejscu zbrodni, widział ją z nożem w ręku, jej rodzina to potwierdza, Gretchen jest socjopatką, ale czy na pewno zdolną do morderstwa. Pytania się mnożą, wychodzą nowe fakty, obie kobiety chcą znaleźć odpowiedź kto zabił. Czy na pewno warto rozgrzebywać sprawę z przeszłości? Co jeśli prawda okaże się nie taka jaką by chciała główna bohaterka? Tego się dowiedzie po przeczytaniu książki.

Większość osób znam z części pierwszej ale tu autorka skupiła się tylko na nich, bez żadnych innych pobocznych spraw. Ciekawy portret psychologiczny i umiejętne budowanie napięcia, sprawia, że nie ma się ochoty tej książki odkładać. Historia dzieje się w dwóch przestrzeniach czasowych, kiedyś i dziś, dzięki temu możemy poznać jak bohaterzy czuli się przed tą makabryczną zbrodnią, której rozwiązanie jest tak nie jasne. Gretchen nie ma łatwo, nikt nie chce jej pomóc, ma tylko Marconi, kobiety im więcej się dowiadują, tym bardziej każdy stara się, żeby niczego nie odkryły. Kłamstwo goni kłamstwo, ale jak się zabrnęło tak daleko, nie można się wycofać, choćby prawda była bolesna.

Polecam, warta przeczytania, mimo że historię tylko trochę się łączą, zaczęłabym od tomu pierwszego.

Doktor Gretchen White to specjalistka w dziedzinie psychologii i kryminologii. Odkąd miała osiem lat, żyje w przekonaniu, że zabiła swoją ciotkę. Większość ludzi, w tym detektyw Patrick Shaughnessy, uważa, że mała socjopatka uniknęła kary za popełnione morderstwo. Trzydzieści lat później detektyw Lauren Marconi chce udowodnić, że się mylą. Kiedy badanie wątków przeszłości ujawnia powiązania rodziny White’ów ze sprawą sprzed dziesiątek lat, pojawia się pytanie: a jeśli Gretchen naprawdę jest winna?

Brianna Labuskes powraca w wielkim stylu z drugą częścią z serii o Gretchen White.

Jako wielka fanka twórczości autorki byłam strasznie podekscytowana możliwością recenzji „Czego nie widać” i od samego początku pokładałam w tej książce duże nadzieje.... i nie zawiodłam się.

Ta część jest jeszcze większą zagadką niż pierwsza. Nic tak naprawdę nie jest do końca jasne i klarowne, a to co wydaje się nam oczywiste, tylko mydli nam oczy. Od pierwszej strony towarzyszyło mi ogromne napięcie psychiczne, nie czułam się pewnie. Pochłaniałam zdanie za zdaniem i z każdą stroną wbijałam się coraz mocniej w fotel. Na dodatek muszę przyznać, że autorka ma świetny dar manipulacji słowami.

Nagłe i niespodziewane zwroty akcji są moim zdaniem największym plusem tego tytułu- kawa mogła okazać się herbatą, a jesień zimą.

Myślę, że warto wspomnieć również o bohaterach. Bez wyjątku, wszyscy są niesamowicie wykreowani, dlatego nie będę powoływała się teraz na konkretne postacie. Każda z nich ma świetnie stworzoną osobowość, każda wnosi coś do tej historii. Bardzo charyzmatyczni i tajemniczy. Podczas czytania ani razu nie odniosłam wrażenia, że ktoś z nich jest wstawiony do fabuły tylko po to, żeby ją dopełnić i popychać do przodu. Wszyscy odgrywają w tej historii ważną rolę.

Kiedy czytałam zakończenie moja książkowa dusza zrobiła fikołka, totalnie się nie spodziewałam takiego obrotu spraw. Chcecie wiedzieć o czym mówię? Tak? Przykro mi, nie mogę zdradzić, ale zachęcam mocno do przeczytania tego majstersztyku!

BRUNETTE BOOKS

Mam coś dla fanów mrocznych klimatów!

Główną bohaterką powieści jest doktor Gretchen White, która jest psychologiem i policyjną konsultantką. Kobieta rozwiązała mnóstwo spraw, ale nie swojej własnej. Gretchen w wieku ośmiu lat zabiła swoją ciotkę. Jednak stwierdzono u niej socjopatię i uniknęła kary, a ona sama wymazała z pamięci tamte traumatyczne wydarzenie.

Trzydzieści lat później detektyw Laureen Marconi chce dowiedzieć się, co wtedy wydarzyło się?

Detektyw Patrick Shaugnessy obserwuje doktor White, by złapać ją na czymś co ją zdradzi.

Czy Gretchen White jest winna czy niewinna?

Przeczytajcie, a przekonacie się sami.

"Czego nie widać" to drugi tom niesamowicie mrocznego thrillera psychologicznego. Autorka wymyśliła genialną, wciągającą i mocno intrygującą fabułę. Od samego początku czułam napięcie i niepewność. Świetnie wykreowani bohaterowie po względem psychologicznym. Historia pełna tajemnic, kłamstw i intryg. Autorka potrafi manipulować czytelnikiem i wbić w fotel na kilka godzin. Z ogromnym zainteresowaniem czytałam tę książkę, by poznać prawdę, co wydarzyło się trzydzieści lat temu. Przewracałam kartka za kartką, by dowiedzieć się, co jeszcze wydarzy się. Natomiast zakończenie jest totalnie zaskakujące. Nie będziecie nudzić się ani przez moment.

Jeśli lubicie czytać mroczne thrillery psychologiczne, które namieszają Wam w głowie to dobrze trafiliście.

Polecam!

IG: co_my_dzis

Gotowi na thriller psychologiczny, a może wolicie lżejsze klimaty na jesienne popołudnia?

Jakoś czas temu trafiła do mnie książka:

Czego nie widać- Brianna Labuskes, wydawca @wydawnictwoluna

Niestety przez kłopoty z telefonem, bo to głównie na nim pisze recenzje i robię zdjęcia, recenzja pojawia się jakiś czas po przeczytaniu. Z biegiem czasu myślę o tej książce trochę lepiej i chyba zaczynam odbierać ją po przemyśleniach ciut inaczej. Podczas czytania nie będę ukrywać, że trochę mnie nudziła. Przez ponad 70 stron nie wydarzyło się nic co wprowadzało by chwilę napięcia, wyczekiwania, mocniejszej akcji, przy której człowiek nie umie odłożyć książki żeby wyłączyc wodę na herbatę tylko prosi o to męża, który jest na piętrze. Dodatkowo sprawe jak dla mnie komplikowało rozrzucenie w czasie. Nie zawsze od razu wiedziałam co, gdzie, jak i dlaczego. Zdecydowanym plusem książki jest finał całej historii, ponieważ zakończenie nie jest nudne i jest zaskoczeniem nawet dla głównej bohaterki. Po chwili od przeczytania myślę, że książka miała właśnie taka być. Wolna, dająca czas na przemyślenie całości, poukladanie sobie wszystkich dotychczasowych wydarzeń. To daje możliwość odczuwania napięcia w wyjaśnieniu sprawy sprzed lat.

Warto również zaznaczyć, że widać ogrom pracy włożony w powstawanie postaci. Są one wielobarwne, nieprzewidywalne i niewyidealizowane. A to zdecydowanie pozywtynie wpływa na odbiór właśnie tego gatunku literackiego.

Ciekawi was co wydarzyło się wiele lat temu, a teraz spędza sen z powiek konsultantce bostońskiej policji? Zapraszam do czytania🥰

„Gdy prawda przekracza granice wyobraźni...”

Doktor Gretchen White jest docenianą konsultantką bostońskiej policji z dziedziny kryminologii i psychologii. Kobieta jest bardzo dobra w tym co robi, ma za sobą wiele rozwiązanych spraw. Niestety jej własna przeszłość jest dla niej obciążeniem i tajemnicą, żyje przekonaniu, że jest morderczynią. Gdy miała osiem lat, znaleziono ją zakrwawioną, z nożem w ręku, nad ciałem ciotki. Wielu uważa, że udało jej się uniknąć kary. Wyjątkiem jest detektyw Lauren Marconi, który po upływie blisko trzydziestu lat, chce udowodnić jej niewinność

Czy mała Gretchen rzeczywiście zabiła? Już niebawem prawda zaskoczy wszystkich, a najmocniej samą Gretchen.

Drugi tom cyklu: “Dr. Gretchen White” podobnie jak tom pierwszy bardzo pozytywnie mnie zaskoczył. Jego akcja toczy się niespiesznie, niesie dreszczyk napięcia i spore emocje. Autorka miała niesamowity pomysł i ciekawie go zrealizowała. Teraźniejszość idealnie współgra z przeszłością. Narracja toczy się z kilku perspektyw, co daje nam szersze spojrzenie na rozwój wydarzeń. Głęboka psychologiczna analiza postaci robi wrażenie. Bohaterowie wyraziści, przejmujący, pełen tajemnic obraz rodziny Gretchen. Kłamstwa, intrygi. Kolejne morderstwa, dobro walczy ze złem. Autorka umiejętnie wodzi nas za nos, tutaj nic nie jest takie jak nam się początkowo wydaje. Gra pozorów i niedopowiedzenia trwa a najlepsze.

Wciągający, niepokojący, chwilami szokujący i mroczny thriller psychologiczny z zakazującym, mało przewidywalnym zakończeniem. Czytajcie, warto! Tatiasza i jej książki :)

Doktor Gretchen White, specjalistka w dziedzinie psychologii i kryminologii, najlepsza konsultantka bostońskiej policji, rozwiązała mnóstwo spraw – oprócz własnej. Odkąd miała osiem lat, żyje w przekonaniu, że zabiła swoją ciotkę. Przecież znaleziono ją nad ciałem z zakrwawionym nożem w ręce. Większość ludzi, w tym detektyw Patrick Shaughnessy, uważa, że mała socjopatka uniknęła kary za popełnione morderstwo. Trzydzieści lat później detektyw Lauren Marconi chce udowodnić, że się mylą.

Kiedy badanie wątków przeszłości ujawnia powiązania rodziny White’ów ze sprawą sprzed dziesiątek lat, pojawia się pytanie: a jeśli Gretchen naprawdę jest winna? Tymczasem Shaughnessy nie spuszcza jej z oka, czekając, aż doktor White ponownie straci nad kontrolę nad swymi mrocznymi impulsami.

Odpowiedź na pytanie o wydarzenia tamtej nocy wydaje się oczywista. Jednak prawda przekracza granice wyobraźni – nawet samej Gretchen.

Książka "Czego nie widać" jest drugim tomem cyklu #drgretchenwhite, poprzednia książka autorki i zarazem pierwszy tom - "Podejrzana" podobał mi się, dlatego też postanowiłam przeczytać kontynuację losów głównej bohaterki. Autorka ma bardzo lekkie i przystępne w odbiorze pióro, co sprawiło, że książkę czyta się naprawdę szybko i z zaciekawieniem. Moim zdaniem poraz kolejny autorka ciekawie poprowadziła fabułę książki, od początku ogromnie mnie zaintrygowała i byłam bardzo ciekawa co się tutaj wydarzy i jaka okaże się prawda. Mamy tutaj dwie przestrzenie czasowe: przeszłość i teraźniejszość, dzięki czemu mamy zdecydowanie lepszy wgląd w życie bohaterów i stopniowo poznajemy ich losy. Historia została przedstawiona z perspektywy Gretchen, Shaughnessy'ego oraz Tabby, co pozwoliło mi lepiej poznać tych ludzi, dowiedzieć się co czują, myślą oraz lepiej zrozumieć ich postępowanie oraz decyzję. Jasli czytaliście "Podejrzaną" to wiecie, że Gretchen jest socjopatką, a jej portret psychologiczny został tutaj świetnie nakreślony, to niesamowite nietypowa bohaterka, taka po której nie wiadomo czego się spodziewać. Autorka w swoje powieści tym razem skupia się w głównej mierze na przeszłości Gretchen, ukazując rodzinne sekrety, których co prawda w jakimś stopniu się domyśliłam, jednak nie odebrało mi to radości z czytania. Było również kilka niespodziewanych zwrotów akcji, które potęgowały chęć dalszego czytania powieści, a wszelkie emocje towarzyszące bohaterom udzielają się również czytelnikowi. Naprawdę dobrze skonstruowana książką i świetnie przedstawiona intryga, która trzyma w napięciu do ostatnich stron! Polecam! Moja ocena 8/10.

Aby lepiej wczuć się w tę historię postanowiłam, że najpierw przeczytam tom pierwszy serii, czyli książkę “Podejrzana”. I z perspektywy czytelnika, chyba dobrze zrobiłam, gdyż w drugim tomie, może nie ma zbyt dużo nawiązań do wydarzeń z wcześniejszej książki, natomiast główną bohaterkę mogłabym odebrać jako mdłą i nijaką.

Cała historia związana z Gretchen White, to konsultantka policyjna, która dodatkowo jest socjopatką. Tym razem śledztwo, w którym uczestniczy, jest z nią bezpośrednio powiązane.

Chciałabym powiedzieć, że jest to porywająca książka, z akcją, od której się nie oderwiecie, ale niestety byłoby to kłamstwo. Historia jest poprawna, momentami nieprzewidywalna, jednak samo zakończenie, odrobinę mnie rozczarowało.

Podobnie było z pierwszym tomem, który pewnie bym odłożyła na półkę, gdybym nie miała postanowienia, że chcę lepiej poznać Gretchen.

Już po przeczytaniu "Podejrzana" Brianny - wiedziałam, że będę chciała zobaczyć więcej od Autorki.

Dr. Grethen White tym razem jest główną bohaterką, to bez wątpliwości świetna specjalistka w dziedzinie psychologii i kryminologii w bostońskiej policji. Ma na koncie mnóstwo rozwiązanych spraw, w których może i też pomagał jej fakt, że jest socjopatką - dlatego też tak mocno mogła "wejść w umysł" sprawców.

Jest jedna sprawa, której od trzydziestu lat nie rozwiązała. Mianowicie zabójstwo ciotki, a dokładnie Grethen jako ośmiolatka, która zamordowała Rowan White. Od tej pory z pomocą detektyw Lauren Marconi odkrywa najmroczniejsze tajemnice rodziny White'ów.

Nie chcę Wam oczywiście za dużo zdradzać, ale jeśli uwielbiacie kryminały, thrillery to ta książka dostarczy Wam mnóstwo emocji! Polecam 🖤

Lubię bohaterów zapadających w pamięć. Często po dłuższym czasie fabuły mi się zacierają, a mimo to jestem w stanie szczegółowo wspominać postaci z danej książki. Przy seriach dochodzi do tego efekt zżycia się z tymi, którzy grają w opowieści pierwsze skrzypce, a do tego każdy kolejny tom pozwala kreować coraz dokładniejszy obraz ich osobowości.

Gdy kilka miesięcy temu zaczęłam czytać "Podejrzaną", wiedziałam, że Gretchen White zostanie ze mną na długo, choć nie liczyłam na to, że tak szybko będę miała okazję spotkać się z nią ponownie. Główna bohaterka będąca socjopatką to pomysł tak oryginalny, że musiał mnie zachwycić, ale pierwszy tom nie usatysfakcjonował mnie w pełni. Drugi wciągnął mnie od już pierwszych stron i do samego końca trzymał w napięciu.

"Czego nie widać" to powieść skoncentrowana mocno na Gretchen, a konkretnie na jej przeszłości, która wielokrotnie była wspominana już w pierwszej części. Przyznaję, że sądziłam raczej, że autorka będzie stopniowo dozować informacje o wydarzeniach, które rozegrały się, gdy doktor White miała osiem lat, ale to, że poświęciła im całą książkę, było bardzo przyjemnym zaskoczeniem. Po pierwsze mam słabość do starych, nierozwiązanych spraw, a po drugie fascynowało mnie to, jak Gretchen radziła sobie z odkrywaniem prawdy o swojej rodzinie.

Jestem pełna podziwu dla konsekwencji przy budowaniu postaci głównej bohaterki, bo jednak jej zachowanie odbiega od ogólnie przyjętych standardów i bardzo łatwo byłoby odruchowo przypisać jej "normalne" reakcje, autorce na szczęście udaje się unikać takich pułapek. Zastanawia mnie za to, czy więź między Gretchen a Marconi jest naprawdę ze strony tej pierwszej tak czysto logiczna i interesowna. Brianna Labuskes podkreślała w tej powieści kilkukrotnie, że choć socjopata nie rozumie emocji, to nie znaczy, że ich w ogóle nie odczuwa, stąd też moje wrażenie, że może jednak White na swój sposób polubiła swoją partnerkę.

Podobnie jak przy pierwszym tomie, tak i tutaj wielu kwestii domyślałam się sama. Autorka podrzuca chyba trochę zbyt łatwe do poukładania klocki, choć jakiś element zaskoczenia udało jej zafundować. Z całą pewnością tę książkę czytało mi się dużo lepiej, płynniej niż poprzednią, jej styl nie był już taki kanciasty.

"Czego nie widać" to trzymający w napięciu thriller psychologiczny obnażający wiele brudnych, rodzinnych sekretów. Dzięki niebanalnej bohaterce cała fabuła zyskuje na oryginalności, a zakończenie szokuje na wielu płaszczyznach.

Moje 9/10.

"Czego nie widać" intryguje, przyciąga, daje do myślenia. Krótkie rozdziały sprawiają, że czyta się szybko, a odmienne punkty widzenia tylko rozbudzają apetyt na poznanie całości sprawy. To powieść wyróżniająca się wśród tłumu innych thrillerów. Tutaj detektyw jest jednocześnie główną podejrzaną i do końca nie wiadomo, kto jest ofiarą, a kto mordercą.

Autorka podrzuca nam dużo mylnych tropów, przez co cała książka była dla mnie zupełnie nieprzewidywalna. Czułam odrobinę klimatu klasycznych kryminałów przez motyw z bardzo bogatą i tajemniczą rodziną, której szalenie zależy na zachowaniu dobrej reputacji. Kiedy już wydaje nam się, że złapaliśmy mordercę za nogi, to wszystko obraca się do góry nogami, a im dalej, tym gęściej od półprawd i kłamstw. W zasadzie wszyscy bohaterowie mają tak skomplikowaną osobowość, że ciężko ich od razu rozgryźć. Co łączy Shaughnessiego (co za trudne imię!) z Gretchen? Obsesja, miłość, podejrzenia i szósty zmysł - jak zdefiniować tę relację? A jej rodzice? Prawdziwa rodzinka z piekła rodem, chociaż swoją drogą mała Gretchen też z łatwością mogłaby zagrać w horrorze...

Podobało mi się zakończenie, które nie nastąpiło nagle, zaraz po rozwiązaniu głównej zagadki. Autorka dała nam czas na przetrawienie wszystkich rewelacji i opisała jeszcze wydarzenia niedługo po ujawnieniu całej prawdy. Możemy więc jeszcze przez chwilę obserwować bohaterów i to, jak sobie radzą.

Polecam miłośnikom thrillerów, szczególnie takich z naciskiem na aspekty psychologiczne. Więcej tutaj rozmów, prób odtworzenia wydarzeń z przeszłości niż jakiejś zawrotnej akcji - niektórym czytelnikom właśnie taki sposób narracji odpowiada bardziej. Trzeba się trochę nagłówkować, ale moim zdaniem warto, bo intryga jest naprawdę wciągająca do samego końca.

W drugim tomie autorka skupia się na przeszłości Gretchen i odkrycia prawdy sprzed lat, czy kobieta rzeczywiście jest winna śmierci swojej ciotki.

Rozdziały podzielone są na kilka przedziałów czasowych, które na samym początku lekko mnie dezorientowały, ale kiedy już połapałam się co i jak, to zabieg ten wzbudził jeszcze większą ciekawość poznania całej przeszłości socjopatki.

Miałam moment znużenia mniej więcej koło 100-150, który wynikał głównie z braku koncentracji i chwilowego powolnego tempa fabularnego. Jak tylko akcja rozkręciła się na dobre to nie było mocnych, czytałam aż przewróciłam ostatnią stronę.

Autorce udało się mnie zaskoczyć, choć kilku wątków się domyśliłam to jednak takego zakończenia się nie spodziewałam i za to duże brawa.

W drugim tomie również nie zabrakło bardzo dobrze skrojonych profili psychologicznych bohaterów, szczególnie Shaugnessy'ego. Z jednej strony bardzo mu współczułam, a z drugiej czułam wściekłość na motywy jego działań, które podejmował od samego początku.

Poznałam również członków rodziny Gretchen, w równym stopniu zaburzonych jak ona sama. Patrzenie na jej konfrontację z każdym z nich sprawiło mi mnóstwo frajdy i wywowało mnóstwo emocji. Nie mogłam odpędzić się od myśli, że jak główna bohaterka miała być "normalna" skoro wychowywała się wśród tak dysfunkcyjnych ludziach.

W dalszym ciągu jestem pod ogromnym wrażeniem samej Gretchen, która pomimo swojej socjopatycznej natury, to bystra, bezpośrednia i bezkompromisowa kobieta, która budzi nie tylko strach, ale również podziw i szacunek. Sposób w jaki jej umysł pracował w czasie układania elementów z przeszłości w jedną całość był imponujący.

Gretchen i Marconi to wybuchowa para, która rozumie się chwilami bez słów. Słowne potyczki i chemia między nimi dopełniają całości.

Oczywiście, że sięgnę po kolejne tomy jeśli takowe powstaną. Wam polecam czytać od pierwszego tomu, chociaż w tym wypadku myślę, że drugi na początek też nie byłby zły skoro traktuje o przeszłości głównej bohaterki.

Wyobrażacie sobie nie odczuwać emocji i bólu? Taka jest właśnie Gretchen, kobieta znakomita w swoim zawodzie, w dziedzinie psychologii i kryminologii. Dzięki jej pomocy bostońska policja rozwiązała wiele spraw, ale … przeszłość cały czas ma w pamięci. Będąc małą dziewczynką, w wieku ośmiu lat zamordowała z zimną krwią swoją ciotkę. Wiele osób uważa, że uniknęła odpowiedzialności za swój czyn, ale czy faktycznie jest morderczynią? Detektyw Marconi wraca po latach do tej sprawy i chce poznać wszystkie jej szczegóły. Jakie tajemnice ujrzą światło dzienne? Może sprawa ma drugie dno?

Zagłębiając się w historię niby wszystko jest oczywiste, ale to co ujawni śledztwo sprawi, że czytelnik będzie czytał kolejne rozdziały z coraz większym zainteresowaniem. Historię poznajemy z kilku perspektyw. Z biegiem czasu okazuje się, że owe morderstwo powiązane było również z inną sprawą sprzed lat. Jedno jest pewne nie wygląda to dobrze, wszyscy którzy mieli styczność z tamtym śledztwem cały czas utrzymują, że to właśnie Gretchen jest winna, ale czy mała dziewczynka, co prawda socjopatka była zdolna do takiego czynu?

Początkowo fabuła rozwiała się dość powolnie, aby w pewnym momencie ruszyć z kopyta. Aż sama nie mogłam uwierzyć ile przy jednej sprawie może być wątków pobocznych, które miały ogromny wpływ w zasadzie na wszystko. Finalnie, kompletnie nie spodziewałam się takich zawiłości. Autorka zdecydowanie wie jak trzymać czytelnika w napięciu.

Sama główna bohaterka to osoba, którą można lubić lub wręcz przeciwnie. Ja już od pierwszej chwili poczułam do niej nić sympatii, bez wątpienia umysł socjopatyczny mnie intryguje, a mimo przeszłości i kotłujące się nad nią gradowej chmury obwieszczającej samo zło, bo przecież może być morderczynią, niektórzy mogą być z niej bardzo dumni 😏

To znakomita pozycja na zbliżające się długie, jesienne wieczory.

Lubię sięgać po różnego rodzaju kryminały i thrillery. Thrillery psychologiczne to jest taki gatunek, który pochłania moje myśli. Według mnie jest jednym z ciekawszych. Kiedy zobaczyłam zapowiedź książki „Czego nie widać” autorstwa Brianny Labuskes to wiedziałam, że chcę się z nią zapoznać. Przerażająco dobry thriller psychologiczny to zdecydowanie coś co mnie przyciąga. Gdy książka już u mnie była, to dowiedziałam się, że jest to druga część serii o dr Gretchen White. Jednak się nie zraziłam i postanowiłam przeczytać mimo nieznania pierwszej części.

Wystarczyła mi niedługo chwila z książką „Czego nie widać”, aby przekonać, że tę historię dobrze się czyta. Na początku wydawała mi się trochę dziwna, ale ciekawa. Później, przyzwyczaiłam się do klimatu i stylu tej książki. Wciągnęłam się w rozwiązywanie zagadki, która ciągnęła się od kilkudziesięciu lat. Próbowałam znaleźć jakieś małe podpowiedzi i rozwiązać sprawę przez bohaterami, ale udało mi się tylko częściowo. Trochę mi jednak brakowało szerszego portretu Gretchen. Powiedziane, że jest psychopatką i dlatego prawie każdy twierdził, że ona jest zła i skłonna do zrobienia zła, a nie pokazali wcale jak robi coś złego. Jej zachowanie prawie wcale nie odbiegało od zachowania przeciętnej osoby.

Książkę „Czego nie widać” czytało mi się bardzo dobrze. Historia mnie wciągnęła i mocno zaangażowałam się w rozwiązywanie zagadki. Jednak jak na thriller psychologiczny, w którym główna bohaterka jest psychopatką, zabrakło mi dokładniejszego opisu tej postaci. Mam wrażenie, że lepiej poznałam innych bohaterów niż tę, która ciekawiła mnie najbardziej.

Drugi tom serii o Gretchen White, specjalistce w dziedzinie psychologii i kryminologii to całkiem opowieść. Tym razem główna bohaterka nie rozwiązuje sprawy obcych osób, a swoją własną. Czy ośmioletnia dziewczynka mogła z zimną krwią zamordować własną ciotkę? Ta sprawa po 30latach wydaje się jeszcze bardziej skomplikowana niż wtedy.

Autorka tym razem również namieszała, z każda stroną dodając nowe fakty, które wprawiały w konsternację. Jednak to stopniowe odkrywanie faktów sprawiało, że ciężko było się oderwać i ciągle gdzieś z tyłu głowy powracało pytanie - kto jest winien. Samo zakończenie zaskakuje, chociaż gdy czytamy uważnie, możemy się go spodziewać. Podobało mi się to, że wydarzenia poznajemy w dwóch liniach czasowych, dzięki temu możemy poznać rodzinę Gretchen i warunki w jakich dorastała.

Książkę możemy czytać bez znajomości pierwszej części, bo autorka tylko zaznacza pewne aspekty poprzedniej sprawy, ale nie rozwija ich. Jednak warto poznać obie powieści, bo to świetne thrillery psychologiczne.

Gretchen White to psycholożka i kryminolożka, która pracując jako konsultantka policji, pomogła rozwiązać wiele spraw. Gretchen jest też socjopatką. Mając osiem lat, została oskarżona o zabicie swojej ciotki, jednak nie pamięta samego aktu morderstwa. Pamięta tylko siebie całą we krwi, trzymającą nóż. Po trzydziestu latach od tego wydarzenia detektyw Marconi postanawia pomóc Gretchen dojść do prawdy. Czy detektyw Shaughnessy, który pamięta sprawę tę sprawę, ułatwi kobietom dojście do prawdy? A może ma coś wspólnego z wydarzeniami sprzed lat?

To było moje drugie spotkanie z twórczością autorki. I równie udane. Początkowo miałam problem z wciągnięciem się w akcję, ale jak już w końcu coś zatrybiło, to czytało się świetnie. Czego nie widać, to trzymający w napięciu thriller psychologiczny, w którym niczego nie można być pewnym. Mimo że domyśliłam się dwóch rzeczy, to zakończenie było dla mnie, jak postawienie kropki nad i. Sama nie wiem, czy spodziewałam się takiego finiszu. Trochę tak, ale z drugiej strony nie do końca. Ale to chyba o to chodzi, żeby wzbudzać w czytelniku wątpliwości. Postaci, dialogi, wydarzenia - tu wszystko do siebie pasuje i buduje gęstą atmosferę niepewności.

Gretchen jest specjalistką w dziedzinie psychologii i kryminologii. Może się pochwalić rozwiązaniem mnóstwo spraw, jednak dalej ta związana z nią nie została rozwikłana. Gdy Grethen miała 8 lat podobno zabiła swoją ciocię- czemu podobno? Bo to ją znaleziono nad jej ciałem z zakrwawionym nożem. Trzydzieści lat później detektyw Lauren chce ukazać, że wszyscy się mylą… kto ma racje? Kto stoi za tym brutalnym zabójstwem?

Zarówno opis jak i okładka mnie zachęciły. Okładka swoją drogą ale opis był tak mocny, że czekałam na dobry, mocny thriller. Książka liczy ponad 400 stron ale dawno się tak nie męczyłam… Poprzedni tom był ciut lepszy. Zakończenie może i zaskakujące ale bez szału.

Fabuła jak i bohaterowie byli nudni, nie towarzyszyły mi żadne emocje przy czytaniu. Tak jak już wspomniałam zakończenie jako tako uratowało sytuacje, ale w dalszym ciągu jestem lekko rozczarowana. „Podejrzanej” dałam 5/10, tutaj ten tytuł plasuje się na 4. Jeśli ktoś zastanawia się czy może czytać bez znajomości wcześniejszej, to moim zdaniem tak.

Kilka dni temu pisałam tu o "Podejrzanej", o książce, która zrobiła na mnie piorunujące wrażenie. "Czego nie widać", czyli drugą część serii o Gretchen White, totalnie rozłożyła mnie na łopatki.

Tak jak wspomniałam poprzednio, w tej części dr Gretchen White, psycholożka, kryminolożka, konsultantka policji i socjopatka próbuje rozwiązać własną sprawę sprzed lat, kiedy to jako ośmiolatka została znaleziona z nożem w ręku obok wykrwawiającej się ciotki. Co się tak naprawdę wydarzyło tamtego feralnego dnia, który zmienił życie kobiety na zawsze?

Brianna Labuskes stworzyła zawiłą sieć powiązań i wydarzeń, co chwila rzucając cień podejrzenia na kogoś innego. Pozwoliła też czytelnikowi spojrzeć na wydarzenia oczami socjopaty i zrozumieć jak względne bywa kategoryzowanie ludzi, jak złudne są ramy "normalności". Mój mózg wariował od intensywności doznań. I zupełnie nie spodziewałam się takiego zakończenia, jakie zafundowała nam autorka. Powiedzieć, że było genialne to jak nie powiedzieć nic.

I znowu wspomnę o WYBORZE, który jest motywem łączącym obydwie książki i poniekąd motywem przewodnim tej serii. To nasze wybory kształtują nasze życie, to od naszych wyborów zależy kim jesteśmy...

Jest to jedna z tych książek, które zostają w pamięci na zawsze. Polecam z całego serca.

"Czego nie widać" to druga część serii o doktor Gretchen White, która jest specjalistką w dziedzinie psychologii i kryminologii. Gretchen od lat żyje w przekonaniu, że w wieku ośmiu lat zabiła swoją ciotkę Rowan. Lauren Macroni, detektyw bostońskiej policji, nie wierzy w winę Gretchen i po trzydziestu latach od tej zbrodni postanawia rozwiązać zagadkę. Wspólnie z Gretchen rozpoczynają śledztwo sięgając daleko w przeszłość. Czy uda im się dojść do prawdy? A co jeśli Gretchen jest niewinna?

Po przeczytaniu genialnej "Podejrzanej" nie mogłam odmówić sobie kolejnej książki Brianny Labuskes. Już po pierwszych kilku stronach czułam, że to będzie świetna lektura i nie pomyliłam się. Śledztwo prowadzone przez Gretchen i Macroni wciągnęło mnie niesamowicie, nie mogłam oderwać się od czytania.

Fabuła poprowadzona jej w trzech ramach czasowych, z perspektywy kilku osób, co daje nam lepsze rozeznanie się w prowadzonym śledztwie, krok po kroku poznajemy przeszłość Gretchen. Powoli budowane napięcie budzi w czytelniku różne emocje a powoli odkrywane puzzle łączą się w całość odkrywając przed nami szokującą historię sprzed lat. Z każdą kolejną stroną Autorka zaskakuje ujawniając nam coraz to mroczniejsze tajemnice z przeszłości.

"Czego nie widać" to dobry przykład thrillera idealnego. Z czystym sumieniem mogę stwierdzić, że ta część jest dużo lepsza od poprzedniej, nie zmienia to jednak faktu, że polecam przeczytać obie! Zasiadając do lektury przygotujcie się, że nie odłożycie książki przed poznaniem zakończenia, które z pewnością Was zaskoczy.

"Ludzie przylepili jej etykietkę potwora, ale jeśli życie składało się z działań, a nie myśli, Gretchen wypadała lepiej od wielu tych, którzy wywyższali się nad nią, ponieważ była zła."

Ta seria to jedno z moich tegorocznych odkryć. Błyskotliwa, trzymająca w napięciu i zaskakująca, z główną bohaterką, która jest niezwykłą mieszanką Dr. Housa i Hannibala Lectera.

Uwierzcie mi na słowo, że pokochacie ją od pierwszej strony.

Tym razem cała akcja skupia się wokół traumatycznej przeszłości dr. Gretchen White i próby wyjaśnienia co tak naprawdę stało się w noc śmierci jej ciotki.

"Czego nie widać" to jedna z tych historii, w której z każdym rozdziałem czytelnik zbliża się do rozwiązania zagadki i gdy już mu się wydaje, że przewidział finał, okazuję się, że tak w sumie to jest zupełnie na odwrót.

Wciągająca fabuła, niespodziewane zwroty akcji i sarkastyczna, genialna socjopatka, która jest sercem tej opowieści.

Przeczytajcie koniecznie.

Co skłoniło mnie do sięgnięcia po tę książkę? Zdecydowanie zaintrygował mnie motyw badania własnej “zbrodni” sprzed lat. Gretchen White to bardzo ciekawa postać — socjopatka nieużywająca przemocy. Jej porywczość nie przeszkadza Lauren Marconi, z którą tworzą idealnie dobrany duet śledczy. Nie sądziłam, że historia, w którą wplątane są rodzinne tajemnice sprzed lat, zrobi na mnie tak dobre wrażenie i natychmiast wciągnie w swoją czeluść. Akcja nie jest dynamiczna, lecz fabułę poprowadzono w sposób, który obudził we mnie niepokój i zaciekawienie tym, co wydarzy się dalej, co odkryją bohaterki. Pewne fakty udało mi się przewidzieć, choć nie wszystkie. Zakończenie nie zrobiło na mnie powalającego wrażenia, bo choć reszta książki była raczej spokojna, tak końcówka leciała na łeb na szyję. Działo się dużo i szybko, nie nadążałam wyobraźnią ogarniać tego, co czytałam, przez co niektóre akapity musiałam czytać po dwa razy, by mieć pewność, że nic mi nie umknęło. Rozwiązanie zagadki okazało się satysfakcjonujące. Cieszę się, że ta książka trafiła w moje ręce. Było zaskakująco, momentami groźnie, ale przede wszystkim intrygująco, a na tym zależało mi najbardziej. Dopiero po zakończeniu lektury dowiedziałam się, że to drugi tom cyklu. Nie czułam, że czegoś mi brakuje, zatem na spokojnie można czytać “Czego nie widać” bez znajomości jej poprzedniczki. Nie pozostaje mi nic więcej, jak polecić Wam tę książkę, sięgajcie po nią!

Specjalizująca się psychologii i kryminologii doktor Gretchen White odnosi niebywałe sukcesy współpracując z bostońską policją. Jest jednak sprawa, która od prawie trzydziestu lat nie daje jej spokoju. Gdy była małą dziewczynką odnaleziono ją nad ciałem brutalnie zamordowanej ciotki z zakrwawionym nożem w ręku.

"-Gretchen. Co ... Coś ty zrobiła?

Niestety wydarzenia tamtego wieczoru owija gęsta mgła, która pozostawiła kilka nie istotnych obrazów. Czy warto rozgrzebywać przeszłość?

Otwierając akta starej sprawy na jaw wychodzą skrupulatnie ukryte sekrety. Współpracując z detektyw Lauren Marconi starają się odkryć prawdę. Nawet tą najbardziej przerażającą.

Już pierwsze zdanie sprawiło, że poczułam dreszczyk emocji. Stopniowo zagłębiając się treść książki wkroczyłam w zwinnie skonstruowana intrygę i utonęłam w morzu domysłów. Historię poznajemy z punktu widzenia głównych bohaterów i częstych retrospekcji. Wystarczy odrobina skupienia na początku, by nie pogubić się kto, co i dlaczego. Bardzo odpowiadał mi styl autorki i wyraziste postacie. Nie potrafiłam się oderwać do późnych godzin nocnych.

Nie czytałam pierwszej części, ale nie przeszkadzało mi to w zrozumieniu fabuły. Chociaż obowiązkowo nadrobię "Podejrzaną".

Czy odważysz się dostrzec to "Czego nie widać"?

„Czego nie widać” to kontynuacja serii z dr Gretchen White, konsultantką bostońskiej policji. Tym razem zagadka będzie trudniejsza, bo sięgnie bezpośrednio do przeszłości socjopatycznej specjalistki. Jako ośmioletnia dziewczynka została znaleziona z zakrwawionym nożem w ręku, nad ciałem zabitej ze szczególnym okrucieństwem ciotki. Sprawa została umorzona, a prawda głęboko ukryta. Co tak naprawdę wydarzyło się niemal 30 lat temu? Jeśli podejrzenia się potwierdzą, kobieta trafi do więzienia. Cena rozwiązania zagadki może okazać się koszmarnie wysoka… Jeśli nie ona zabiła, to kto?

Kto czytał pierwszy tom ten wie, że Gretchen mogłaby to zrobić. I przez wielu traktowana jest tak, jakby to zrobiła. Ona jednak, rozważając nad bilansem korzyści i strat, panuje nad swoimi zaburzeniami i prowadzi życie, które lubi. Nie dziwią więc obawy przed wyjaśnieniem prawdy, przecież może stracić wszystko. Czy warto tak ryzykować dla czegoś, co nie jest jej bezwzględnie potrzebne, czyli dla oczyszczenia swojego imienia?

„Czego nie widać’ to opowieść o obsesji, która opętała i nie chce wypuścić ze szponów swoich ofiar, a najważniejsze pytania, jakie zostawia, to: kiedy odpuścić? Granice dobra i zła zacierają się, porządni ludzie dopuszczają się podłości, choć po części w imię wyższego celu. Za maniakalny wręcz upór musi być kara… A bezwzględni, cyniczni i bogaci krewni Gretchen mogą sobie pozwolić na kreowanie własnej wersji wydarzeń. Co za piekielna rodzina!

Im głębiej w przeszłość, tym większe bagno. Brudna i wciągająca, polecam!

Czy ośmioletnia dziewczynka jest w stanie zabić drugą osobę i o tym nawet nie pamiętać? Po 30 latach Gretchen postanawia dowieść prawdy i rozwikłać zagadkę tajemniczej śmierci swojej ciotki.

.

Tutaj intryga goni intrygę, idealny scenariusz do serialu "Mody na sukces", ale w tym wypadku, bez porównania jeszcze lepszy. Przygotujcie się na pełną manipulację ze strony autorki, tu nic nie jasne, ani oczywiste, na jakie mogłoby wyglądać. Tutaj przeszłość miesza się z teraźniejszością, a wszystko to za sprawą wydarzeń, które rozegrały się w pewną tajemniczą noc. Dlatego też przy czytaniu, trzeba się dobrze skupić, aby nie przeoczyć nawet najdrobniejszego szczegółu.

.

Miałam pewien problem z bohaterką, od samego początku nie mogłam jej rozgryźć, a tym bardziej nie byłam w stanie jej polubić. Jej zachowanie i to jak traktowała ludzi, jaki miała do nich stosunek, wręcz mnie jeszcze bardziej odpychał od Gretchen i tym samym nie mogłam bardziej się wciągnąć się i wczuć w tę powieść. Uważam, że mogło to mieć jakiś związek z tym, że trochę się męczyłam przy jej czytaniu. Jednakże książka trzyma swoje tempo, nie zwalnia i ma ciekawie skonstruowaną fabułę, która nie jest oczywista do samego końca.

.

Gretchen to osoba po przejściach, ma skłonności autodestrukcyjne, nie przestrzega norm etycznych i ukazuje socjopatyczne zachowania. Jest jak bomba z opóźnionym zapłonem, nie znasz dnia, ani godziny, kiedy wybuchnie. Nie czytałam pierwszej części z tej serii i może żebym to zrobiła, to wcześniej bym zrozumiała zachowanie i sposób bycia bohaterki. Mimo wszystko jest to idealnie wykreowana postać, jeśli chodzi o thriller psychologiczny. Nie sposób jej rozgryźć do końca, tym bardziej przewidzieć jej sposobu myślenia i czym się kieruje przy podejmowaniu decyzji. Niestety mnie ona do końca nie kupiła. Chyba należę do grupy czytelników tych, którym raczej nie przypadają do gustu te książki, które są wychwalane i polecane, bo one mi zazwyczaj nie podchodzą i nudzą🤷

Kto czytał pierwszą książkę autorki na pewno oczekiwał kontynuacji. Podejrzana była zaskakująca, szokująca i ukazywała świeżość wśród wielu innych książek z tego gatunku. Więc jak myślicie, kolejny tytuł okazał się wart przeczytania?

Oczywiście, że tak! Nie było może tak szokująco, bo wiedzieliśmy czego spodziewać się po Gretchen, inteligentnej, ponadprzeciętnej i niesamowicie intrygującej. Socjopatka pomagająca bostońskiej policji musi zmierzyć się z własnymi demonami przeszłości. Po jej przeczytaniu nie będziecie mieć żadnych złudzeń, że w przypadku bohaterki powiedzenie, iż z rodziną wygląda się najlepiej na zdjęciu, będzie idealnym odzwierciedleniem stosunków rodzinnych a to i słowa wypowiedziane na wyrost. Książka szokuje. Nie pozwala się odłożyć. Jednak przede wszystkim ukazuje, jak wydarzenia sprzed lat mogą wpłynąć na życie człowieka. Jego charakter. Wybory. To kim się stanie w przyszłości.

Ja jestem oczarowana tą historią, jeśli w ogóle można tutaj użyć tego słowa.

Książka stanowiąca istną ucztę literacką, sycąca zmysły świadomym piórem zapewniającym doznania na najwyższym poziomie, które wywołuje niejednoznaczna, klimatyczna kreacja. Bogata w osobliwe portrety psychologiczne, których rys w porównywalnym natężeniu zatrważa i fascynuje. Zdzierająca iluzoryczne warstwy ze starannie wykreowanego kłamstwa, które jest prostsze do przyswojenia niż zaskakująco szalona i naznaczona nierzeczywistym charakterem prawda. „Czego nie widać” to nieokiełznana w odbiorze kompilacja osobliwych wizerunków ujętych w nadzwyczaj nieszablonowy sposób – wprost definiując zaburzenia – oraz frapujących z odczuwalną ekscytacją wydarzeń, sięgających trzydzieści lat wstecz, implikujących tym samym kryminalne śledztwo stanowiące istotę skrojonej przez autorkę historii. To intencjonalnie zobrazowany mariaż planów czasowych, które wraz z rozwojem fabuły intensywniej się przenikają, obnażając oblicze zdumiewające do głębi, przekraczające granice dopuszczalnego dziwactwa i niemożliwe do przewidzenia. Wielobarwność osobowościowej mozaiki tworzy niewątpliwie wyraźny atut tej książki, wyróżniając ją wśród innych pozycji tego gatunku dogłębną wiwisekcją socjopatycznego umysłu, niebędącego w stanie w pełni respektować w społeczeństwie emocjonalnych i interpersonalnych schematów – tym samym konfrontuje czytelnika z postacią intrygującą w swojej przypadłości. „Czego nie widać” to przyjemnie angażujący w treść thriller psychologiczny, zabarwiony pokaźną nutą kryminalnego sznytu, doświadczający skrupulatnie nakreśloną fabułą, w której mgła tajemnic z przeszłości rozrzedza się fragmentarycznie, wprawnie trzymając odbiorcę w pułapce uniemożliwiającej odłożenie tekstu przed zakosztowaniem końcowego zdania. Pazura tej odsłonie, którą można z całą pewnością zgłębiać bez znajomości pierwszego tomu, nadaje znany już charakterny duet kobiecy, perfekcyjnie oddający oblicze ludzkich wadliwości, których analizowanie ewidentnie wyrywa z objęć Morfeusza. To pozycja wzbudzająca wręcz kontrowersyjny wydźwięk, rozbrzmiewający głośno w głowie samej Gretchen – kobiety nieobliczalnej, która jawnie podkreśla defekt swoich emocji. Niepokój efektywnie towarzyszy wszystkim płaszczyznom treści, a silnie wyczuwalne napięcie sprzyja mimowolnemu snuciu własnej wersji przebiegu zdarzeń – to kompozycja kompletna od pierwszego do ostatniego słowa, bezsprzecznie kształtna w przybliżonej intrydze. Moje odkrycie roku!

Only_best_books

Przede wszystkim, co mnie bardzo ujęło w tej historii to jej irracjonalizm.

Główna bohaterka to socjopatka, która jest psychologiem, kryminologiem, zarazem najlepszym konsultantem bostońskiej policji.

Dodatkowo jej przeszłość jest niezwykle ciekawa. Kartki życiowej powieści naszej bohaterki, są zapisane krwią jej rzekomej ofiary.

Czyż to nie jest fascynujące?

Gretchen White, niezwykle ciekawa postać. Tajemnicza, mroczna i nieprzewidywalna. Złożona osobowość powoduje ciarki na ciele czytelnika.

Tu można się spodziewać niespodziewanego.

Pani psycholog, socjopatka, która współpracuje z policją.

Teraz przychodzi czas, w którym nasza bohaterka musi zmierzyć się ze swoją mroczną przeszłością. Żyje w przekonaniu, że jest morderczynią własnej ciotki.

Jestem tak zafascynowana jej osobą, że długo nie będę w stanie wyrzucić tej postaci ze swoich myśli.

Pomijając rewelacyjną kreację Gretchen, autorka pozostałych bohaterów ulupila w taki sposób, że ich skomplikowana osobowość, jest dodatkowym atutem tej historii. Ich kreacja również zasługuje na wyróżnienie.

Cała historia owiana tajemnicą, spowita mrokiem co uwielbiam i ciągłe napięcie towarzyszące podczas czytania powoduje, że książka staje się nieodkładalna.

Nic w niej nie jest oczywiste.

Odnosisz wrażenie, że błądzisz i krążysz w kółko.

Autorka sprawia, że widzisz duchy tam gdzie ich nie ma.

Wydawać by się mogło, że rozwiązanie zagadki jest na wyciągnięcie ręki, a jeden rzucony szczegół powoduje, że twoja teoria zaczyna się sypać.

Historia opisana w tej powieści dzieje się na przestrzeni kilkudziesięciu lat.

Akcja rozgrywa się na kilku płaszczyznach czasowych. Dlatego też przy lekturze trzeba się bardzo skupić, by nie uleciał nam nawet drobny szczegół.

Każda postać w tej powieści ma znaczenie. Niejednokrotnie cofałam się, by potwierdzić bądź wykluczyć postawioną przez siebie tezę.

Książkę można czytać bez znajomości pierwszej części. Ja tak zrobiłam i myślę, że nie miało to większego wpływu na jej odbiór. Teraz nie pozostaje mi nic innego, jak wziąć do ręki ,,Podejrzaną" pierwszą część opowiadającą losy Gretchen.

Polecam Wam kochani lekturę.

To naprawdę bardzo dobry thriller psychologiczny, ze świetnie skonstruowanym wątkiem kryminalnym.

"Bez względu na to, czy wierzyła, że rzeczywiście była winna zabicia Rowan - coś, czego nie była pewna przez ostatnie trzydzieści lat - morderstwo, posądzenia, plotki, spojrzenia i konsekwencje bycia główną podejrzaną w śledztwie dotyczącym morderstwa ukształtowały całe jej życie. Tkwiły w niej głęboko, były podstawą, na której zbudowała wszystko inne."

"Czego nie widać" to drugi tom o doktor Gretchen White, którą może znacie już z książki pt. "Podejrzana". Niestety nie czytałam pierwszego tomu i rzadko kiedy sięgam po książki bez znajomości wcześniejszych historii. Przy tej serii chyba zaspałam i sięgnęłam po "Czego nie widać", ale dobrze się tu odnalazłam, więc tak, można czytać bez znajomości poprzedniego tomu.

Historia ta dotyczy morderstwa własnej ciotki dokonanego przez Gretchen. Od czasów dzieciństwa jest przekonana, że to ona popełniła zbrodnię. Wszyscy wokoło nie wyprowadzają jej z błędu - jest winna. Jednak pewna policjantka wznawia śledztwo i historia Gretchen White jest bardziej skomplikowana, niż się wydaje.

Pierwsze co rzuca się w oczy, to dość skomplikowana, ale jakże potrzebna relacja Gretchen z Marconi, która to wzięła sprawę konsultantki policyjnej w swoje ręce. Relacja z socjopatą nie należy do najłatwiejszych, o czym przekonała się na własnej skórze Marconi. W trakcie czytania książki byłam pełna podziwu cierpliwości i woli dojścia do prawdy, bez rzucania nożem w główną bohaterkę.

Gretchen to postać nieoczywista. Nie wiadomo, kiedy wybuchnie i jakie kroki podejmie jej dyssocjalna osobowość. Już od dziecka uważano ją za tą złą, więc można tylko współczuć bohaterce, że nie otrzymała odpowiedniej pomocy. Oskarżenie o morderstwo na pewno nie pomogło jej w dorastaniu i życiu jako dorosły człowiek.

Kreacja bohaterów wypadła naprawdę świetnie. Można sądzić, że każdy ma coś na sumieniu, więc mało kogo można tu polubić. Tak faktycznie jest i długo nie będziecie w stanie dojść do prawdy.

Autorka manipuluje czytelnikiem podrzucając różne tropy, dzięki czemu finał wydaje się tym bardziej szokujący. Od początku czuć napięcie i dość ciężką atmosferę, ale owe wrażenia tylko podsycają ciekawość. Rozdziały są krótkie, treść przejrzysta, więc czyta się sprawnie. Historia Gretchen lawiruje między teraźniejszością, a przeszłością, kiedy to była dzieckiem, jak i przed jej narodzinami. Lubię, gdy w książkach wraca się do przeszłości, ponieważ to ona dodaje emocji i wyrazu danej powieści.

Oczywistość sprawy Gretchen przeradza się w nieoczywistą grę między nią a przeszłością, która towarzyszy jej przez całe życie. Bardzo dobrze skonstruowany thriller psychologiczny, który nakarmi dobrą historią fanów tego gatunku.

„Chciałam ja zabić, jeszcze zanim się dowiedziałam, czym jest zabijanie.”

„Czego nie widać” to drugi tom serii z Dr. Gretchen White. A kim jest ta postać? Jest to specjalistka w dziedzinie psychologii i kryminologii, która współpracuje z bostońską policją. Na swoim koncie ma już wiele rozwiązanych spraw. Niestety wciąż nie potrafi poradzić sobie z własną. Gdy miała 8 lat doszło do tragedii. Została zamordowana jej ciotka, Rowan, a Dr. White, żyje w przekonaniu, że to ona ją zabiła. Wszystko wskazywało na to, że mała socjopatka dopuściła się do tego czynu. W końcu znaleziono ją z zakrwawionym nożem, nad martwym już ciałem ciotki. Ale czy na pewno tak było? Po trzydziestu latach od tej tragedii sprawą zajmuje się detektyw Lauren Marconi. Chce udowodnić, że może wszyscy się mylą co do Gretchen. Jak jest prawda? Przekonacie się sami.

„Czego nie widać” jest świetnie napisanym thrillerem psychologicznym. Posiada wszystkie cechy charakterystyczne dla tego gatunku. Wciąga od początku i wywołuje napięcie, które nie opuszcza do ostatniej strony. Są morderstwa, krew, zwroty akcji i zaskakujące zakończenie. Autorka zabiera nas w świat, w którym nic nie jest oczywiste. Dr Gretchen White, jest dość skomplikowaną postacią. Sama nie wie czemu tamtej nocy stała z nożem nad ciotką. Jest na pewno mroczną i tajemniczą postacią, która chociaż pracuje z policją i potrafi rozwiązać wiele spraw, to posiada również skłonności socjopatyczne. Jej portret psychologiczny jest bardzo bogaty. Zakończenie natomiast nie tylko wciska w fotel czytelnika, ale również samą Gretchen. Jeśli chcecie dowiedzieć się, jak zareagowała naprawdę, koniecznie sięgnijcie po tę książkę.

W książce nie tylko główna bohaterka jest doskonale wykreowana, ale również inne postacie, które zostały przedstawione w różnych ramach czasowych i z różnych perspektyw. „Czego nie widać” to książka o tym, że nie wszystko jest takie jak widzimy, jak nam się wydaje. Życie bywa grą pozorów. Fani tego gatunku na pewno nie będą zawiedzeni sięgając po ten thriller. Ja jestem w pełni usatysfakcjonowana tą książką i bardzo ja polecam!

Gretchen White jest specjalistką w dziedzinie kryminologii i psychologii. Rozwiązała mnóstwo spraw współpracując z policją. Jest najlepsza w tym co robi, ale nie do końca. Nie może rozwiązać swojej sprawy. Kiedy miała osiem lat, znaleziono ją z zakrwawionym nożem w ręce nad ciałem ciotki. Ludzie i detektyw Shaughnessy uważają, że mała socjopatka uniknęła kary. Musiało minąć trzydzieści lat by detektyw Marconi wznowiła śledztwo i udowodniła, że ludzie się mylą.

Autorka stworzyła mroczny thriller psychologiczny. "Czego nie widać" to bardzo trafny tytuł odzwierciedlający treść książki. Mamy kobietę, która odnajduje się w tym co robi, można powiedzieć, że jest bardzo dobra w swoim fachu. Z drugiej strony ma mroczne oblicze, które w niej drzemie od dziecka, socjopatka ze skłonnościami zadawania bólu.

Autorka bardzo ciekawie konfrontuje Gretchen z przeszłością, dając przeskoki czasowe, nawet nie masz stuprocentowej pewności dokąd zmierza ta historia.

Książka zaciekawia, trzyma w niepewności. Autorka potrafi tak zakręcić czytelnikiem i przyciągnąć jego uwagę, że nie potrafisz oderwać się od lektury do końca. Chcesz wiedzieć, czy Gretchen była morderczynią i czy jej pokręcona rodzina ma z tym coś wspólnego. Człowiek potrafi wiele i ma wiele do ukrycia, a jak już czegoś nie widać to tym lepiej, a gdy prawda przekracza granice wyobraźni, to aż włos się jeży na głowie.

Nie każde śledztwo kryminalne znajduje formalne rozwiązanie. Czasami zbrodnia okupiona jest tak poważnymi, wręcz rzęsistymi w treści wątpliwościami, że w figuralnym znaczeniu można przypisać jej łatkę niemal idealnej. Innym razem dowody zdają się być wymowne i dobitnie wskazują podejrzanego, a jednak sceneria jest na tyle dyskusyjna i wieloznaczna, że sprawa nadal jawi się jako mocno kontrowersyjna. I właśnie tak zagadkowy przypadek prezentuje Brianna Labuskes w przerażająco mocnym thrillerze Czego nie widać.

To już drugi tom intrygującej serii z doktor White, więc naturalnie pojawiają się obawy dotyczące łatwości wgryzienia się w akcję fabularną – pragnę w tym miejscu zneutralizować tę ostrożność, w moim odczuciu można spokojnie chłonąć osobliwy smak tej historii bez znajomości pierwszej części. A jest czym się zachwycać! Autorka przedstawia bowiem jedną z najbardziej nieoczywistych bohaterek literackich. Gretchen to niezastąpiona konsultantka bostońskiej policji, specjalizująca się w dziedzinie antyspołecznych zaburzeń osobowości i przestępstw z użyciem przemocy, ale nie to czyni z niej kreację tak wyjątkową – to oficjalnie zdiagnozowana u niej socjopatia, regularnie eksponowana nawet przez samą kobietę. Czytelnik z łatwością dostrzega w niej destrukcyjne skłonności, wyczuwa też dość instrumentalne podejście do innych osób i jednocześnie z fascynacją obserwuje bezuczuciowy stosunek to przypisanej jej od lat zbrodni. I to właśnie powrót do dawnego śledztwa tworzy tu główny ciąg fabularny.

Sprawa kryminalna zdaje się być mocno sugestywna, a jednak przewrotnie wywołuje wrażenie niejednoznacznej, dyskusyjnej, z pewnością jawnie budzącej medialne kontrowersje. Odbiorca z niekrytą zaciekłością wkrada się w myśli bohaterów, mimowolnie spekuluje i szuka prawdopodobnych wariantów scenicznych, ewidentnie chce połączyć elementy układanki w jeden klarowny obraz. Szczęśliwie Brianna Labuskes dba o należyty materiał, prezentuje zdarzenia naprzemiennie za pomocą retrospekcji oraz bieżących wydarzeń, jednocześnie sukcesywnie przywołuje perspektywy kilku wybranych postaci. Poza Gretchen na uwagę zasługuje policjantka Macroni – zauważalnie sprytna, zawzięta i charakterna. Na ten wyraźnie zadziorny kobiecy duet patrzy się z przyjemnością. Tym bardziej, że autorka pozwala na dogłębną analizę psychologiczną, świadomie kreuje też mroczną, wręcz nieco złowieszczą aurę, dzięki której nieustannie wyczuwa się tu rosnące napięcie.

Jedno jest tutaj pewne – to człowiek stanowi największą tajemnicę. Książka Brianny Labuskes to przede wszystkim zagadkowa i nieobliczalna główna bohaterka – z jednej strony niezastąpiona konsultantka w dziedzinie psychologii i kryminologii, z drugiej natomiast zdiagnozowana socjopatka. Czego nie widać to w mojej opinii ekscytujący thriller psychologiczny z wyraźnie zaakcentowaną ścieżką kryminalną – świetnie rozpisany na różne ramy czasowe, odczuwalnie niepokojący i przenikliwy, momentami wręcz dziwnie złowieszczy. W tej historii świadomie zaszyte są ludzkie słabości, czai się w niej także fenomenalna intryga.