Czas Żniw. Tom 1

Rok 2059. W podziemiach Londynu rozwija się nielegalna siatka przestępcza jasnowidzów. W jednym z gangów pracuje dziewiętnastoletnia Paige Mahoney. Dziewczyna jest przedstawicielką jednej z najrzadszych i najcenniejszych kategorii jasnowidzów, a jej zadaniem jest pozyskiwanie informacji poprzez wkradanie się do ludzkich umysłów.

Pewnego dnia Paige zostaje schwytana i przetransportowana do tajnej kolonii karnej - Szeolu I. Władza spoczywa tam w rękach przedstawicieli potężnej rasy Refiatów, którzy w okrutny sposób wykorzystują aurę jasnowidzów. Paige trafia pod opiekę jednego z najbardziej wpływowych rządców - Naczelnika. Dziewczyna nie zamierza poddać się bezlitosnym zasadom Szeolu. Dzięki swoim nadzwyczajnym umiejętnościom ma szansę na odzyskanie wolności.

Chociaż Czas żniw miałam u siebie już od dłuższego czasu, trochę obawiałam się tej lektury. Mimo że opinie o tej książce były w głównej mierze bardzo pozytywne, często przewijał się też temat skomplikowanego świata stworzonego przez Samanthę Shannon i tego, jak trudno się w nim odnaleźć. Od samego początku miałam przeczucie, że będzie to książka wyjątkowa, jednak obawiałam się, że po przeczytaniu jej w nieodpowiednim momencie, może mi się nie spodobać, a tego bardzo nie chciałam. Teraz mogę z radością obwieścić całemu światu, że Czas żniw to najlepsza książka, jaką przeczytałam w minionym roku! Jestem nią całkowicie zachwycona i już nie wyobrażam sobie mojego czytelniczego świata bez powieści Samanthy Shannon.

Autorka stworzyła świat dopracowany w stu procentach: świat, który został bardzo mądrze zaplanowany z najdrobniejszymi szczegółami. Czy trudno było mi wczuć się w niezwykły klimat powieści? Absolutnie nie! Pomimo wszystkich opinii, jakie słyszałam, w świecie Sajonu czułam się jak ryba w wodzie. Autorka zadbała o to, żeby ułatwić nam zrozumienie wykreowanego przez siebie uniwersum. Pomaga nam w tym słowniczek ze szczególnymi dla społeczności jasnowidzów słowami, mapa kolonii karnej oraz spis kategorii jasnowidzenia.

Uniwersum, które Samantha Shannon zawarła w swojej powieści, jest absolutnie wyjątkowe. Przenosimy się do podziemi Londynu, gdzie działa kryminalna siatka przestępcza jasnowidzów. Pod kontrolą Eterycznego Stowarzyszenia działają liczne gangi, a jednym z nich jest Siedem Pieczęci - grupa Jaxona Halla znanego także jako Białe Spoiwo. Paige Mahoney ze swoim darem jest wyjątkowym członkiem tej społeczności, jednak na jej barkach spoczywa wiele niebezpiecznych obowiązków. Paige nigdy nie podejrzewała, że zatęskni za Sajonem, w którym jasnowidze muszą żyć w ukryciu, jednak po tym, jak trafia do okrutnego Szeolu, pragnie powrócić do swojego miasta.

Od Czasu żniw nie sposób się oderwać. Tą prawie 500-stronnicową powieść przeczytałam w zaledwie 3 dni, co zdarza mi się tylko wtedy, kiedy książka całkowicie mnie pochłonie. Czas żniw to piekielnie inteligentna powieść, która wymaga od czytelnika użycia odrobiny wyobraźni, bo uniwersum stworzone przez autorkę jest kompletnie nie z tego świata. Ta książka jest pełna pragnienia wolności, walki o niepodległość i ogromnej odwagi, jakiej wymaga wyzwolenie się spod okupacji. Z pewnością mogę stwierdzić, że ta książka dorównuje poziomem wielu popularnym powieściom, takim jak Igrzyska śmierci lub Dwór cierni i róż. Ta nieziemska powieść Samanthy Shannon zdecydowanie zasługuje na więcej uwagi.

Paige Mahoney, dziewiętnastoletni senny wędrowiec, stała się dla mnie wzorem odwagi i waleczności. Pomimo okrutnego traktowania, jakiego doświadczała ze strony Refaitów, zawsze potrafiła wyzywająco patrzeć im prosto w oczy i nigdy nie odwracała wzroku. To bohaterka, która nie znika w tłumie, nie jest jednowymiarowa i nijaka.

Jednak to nie Paige była postacią, która najbardziej zapadła mi w pamięci. Arcturus Mesarthim, zwany Naczelnikiem, jest jednym z najbardziej intrygujących bohaterów, jakich kiedykolwiek spotkałam. Potężny Refaita, narzeczony przywódczyni rodu, który bierze pod opiekę buntowniczą dziewczynę, przywiezioną do Szeolu podczas Czasu Żniw. Arcturus jest postacią, która nie ujawnia czytelnikowi swojej osobowości. Od czasu do czasu pozwala dojrzeć małe przebłyski swojego charakteru, ale przez całą powieść pozostaje dla nas zagadką. Od początku miałam przeczucie, że kryje się w nim coś niezwykłego i nie pomyliłam się. Naczelnik jest niesamowicie honorowy, a złożona przez niego obietnica zawsze zostaje dotrzymana. W niektórych momentach wydaje się nie być do końca poddany despotycznym rządom swojej małżonki i być może właśnie jemu Paige będzie mogła zaufać.

Czas żniw to powieść, która zapiera dech w piersiach już od pierwszych stron. Jest piekielnie wciągająca i napisana z wyjątkową inteligencją i dbałością o szczegóły. Jeśli ta książka jest debiutem Samanthy Shannon, aż się boję (i zacieram ręce) na myśl o tym, co wyjdzie spod jej pióra w przyszłości. Polecam tę fantastyczną powieść absolutnie wszystkim bez wyjątku! Nie będziecie mogli się oderwać. Takie książki jak Czas żniw pozostają w pamięci na zawsze.

[Adres usunięty]

"Ja wciąż zabijam. Nie chcę być bronią."

Rok 2059. 19 letnia Paige żyje w Londynie pełnym jasnowidzów, duchów, wróżbiarzy. Świat ten nie jest bezpieczny. Paige jest sennym wędrowcem - potrafi włamać się do ludzkich umysłów, ale tak potężna moc nie ułatwia jej codziennego życia. Codziennie naraża się na śmierć pracując w kryminalnym podziemiu Sajonu. Pewnego dnia jej życie odmienia się całkowicie. Zostaje złapana i umieszczona w Oksfordzie - tajemniczej kolonii karnej, z której nikt nie ma prawa wyjść.

"Refaici to (...) stworzenia. W (...) nazywanym (...) w obszarze (...) granic (...) w stanie (...) bezmiar czasu, ale (...) nową formę, która (...) głód, niekontrolowany i (...) otaczającą energię domniemanych (...) czerwony kwiat, (...) jedyna metoda (...) pochodzenie (...) i tylko oni mogą (...)"

Szeol I - koronia karna, gdzie rządy sprawują Refaici pod panowaniem bezwzględnej królowej Nashiry żywiące się aurą jasnowidzów. Wyższość nad ludźmi objawia się również cechami zewnętrznymi - potężne sylwetki, działająca cuda krew, błyszczące, żółte oczy,..

"Zapamiętaj, że masz wybór. Ale radzę ci, jako mentor, pomyśleć o tym, kto ci go dał.(...)Czy chcieliby twojej bezsensownej śmierci, czy raczej woleliby widzieć cię, jak walczysz."

Przybywając do kolonii karnej Paige zostaje wybrana przez Naczelnika, od tej chwili jest jego uczennicą, współlokatorką i podopieczną. Już od pierwszych chwil rodzi się między nimi coś więcej, pewnego rodzaju zaufanie i chęć pomocy drugiej osobie- nie liczy się pochodzenie..

Czy to przyjaźń, a może będziemy świadkiem rodzącej się między nimi miłości?

"Zachowałem pewne środki ostrożności. Powtarzam: nigdy nie znalazłaś się w bezpośrednim zagrożeniu życia.

- Gówno prawda. Jeżeli myślisz, że krąg soli jest środkiem ostrożności, musiałeś upaść na łeb."

Emmici- wrogowie Refaitów. Opisywane są jako bezmyślne i bestialskie stworzenia karmiące się ludzkim ciałem, pojawienie się ich starano się utrzymać w tajemnicy. Nowi w koloni często są poddawani próbie walcząc z tymi istotami.

"Nadzieja to jedyna rzecz, która może jeszcze wszystkich nas ocalić."

Paige pragnie wolności, chce uciec z kolonii i prowadzić swoje dotychczasowe niebezpieczne życie.

Czy wszyscy Rafeici okażą się bezwzględnymi kreaturami?

Czy spotka na swojej drodze sojuszników?

Zacznę od tego, że książka jest przede wszystkim duża objętościowo - nie powiem, że jest książką na jeden wieczór.

Na początku atakuje nas ogrom przeróżnych nazw, które możemy sprawdzić w słowniku na końcu ksiażki (np. poltergeist,senny krajobraz, ossista,... ) Naprawdę cieszę się, że był tam ten słownik bo od ilości nowych słów głowa zaczyna pękać..

Powiem tak, przez około 100 stron przez nowe słowa było mi ciężko wdrożyć się w powieść, wszystko zrozumieć od razu. Jednak później ta historia naprawdę mnie pochłonęła. Nie chciałam zdradzać zbyt dużo w opisie, gdyż pragnę żebyście mogli samodzielnie zapoznać się z tym wszystkim - nie mogę Wam odebrać tej przyjemności

Nie mogłam, a wręcz nie chciałam szybko skończyć tej książki, ale apetyt rósł w miarę każdej strony.

Liczyłam na wątek miłosny, liczyłam, liczyłam, liczyłam.. i.. pojawił się, ale bardzo późno chociaż jak wspomniałam myślę, że to rozkwitało od samego początku. Niemniej jednak był ON bardzo przewidywalny.

Wspomnę jeszcze o samej autorce, która zaczęła pisać już w wieku 15 lat, a "Czas Żniw" jest jej debiutancką powieścią, a jednocześnie pierwszą częścią siedmiotomowego cyklu.

The Imiginarium Studios zakupiło prawa filmowe jeszcze przed premierą książki, więc chyba warto sięgnąć po tą pozycję i sprawdzić, czy zasługuje na miano fenomenu. Samantha Shannon bez dwóch zdań stworzyła niesamowitą fantastykę - niebanalną historię, wspaniale wykreowany świat.

Zachęcam Was do przeczytania - warto!

Patrząc na okładkę „Czasu Żniw” widzę mieniące się czarne ptaki, które z każdym ruchem książki przypominają o sobie, są wolne i bezpieczne. Pamiętam także spot filmowy, który oglądałam, kilka lat temu, kiedy książka miała swoją premierę. Był niezapomniany, pamiętam dziewczynę poruszającą się ulicami Londynu, który w przyszłości, roku 2059 jest dla niej bardzo niebezpiecznym miejscem. Nie tylko dla niej, ale także dla ludzi jej podobnych, jasnowidzów. Pamiętam, jak wielkie emocje wywołała we mnie, kiedy czytałam ja po ras pierwszy, kiedy pożyczyłam ją od koleżanki, chciałam sprawdzić, czy po tych kilku latach ponownie tak bardzo mi się spodoba, czy poczuje takie same uczucia przypominając sobie jej wydarzenia, na nowo przeżywając zniewolenie i represje. Dzięki Wydawnictwu mogę cieszyć się tą wycieczką w nieznane, przypominając, jak ważna jest wolność, którą posiadamy, a nie zawsze doceniamy.

"Byłam pewnego rodzaju hakerem. Nieczytającym umysł, raczej radarem umysłu wchodzącym w zaświaty. Potrafiłam dostrzegać szczegóły sennego krajobrazu i dusze łotrów. Rzeczy, które działy się poza mną. Rzeczy niewyczuwalne dla przeciętnego jasnowidza."

Bohaterką serii jest dziewiętnastoletnia dziewczyna Paige Mahoney pracująca w barze z tlenem, prowadzi podwójne życie, po oficjalnej pracy przyjmuje pseudonim Blada Śniąca, jest protegowaną Jaxona Halla, tak zwanego mim-lorda. Jej zadaniem jest inwigilacja innych dusz w sekcji I-4 SajLo włamując się do ich umysłów dla ważnych i przydatnych dla syndykatu informacji. Jest wędrowcem, który wpływa na senne krajobrazy, a jednocześnie faworytą i następczynią Halla. Żyje w czasach, w których magia jest zakazana. Poznajemy dziewczynę w ostatnim jej dniu pracy w barze, kiedy czeka ją odrobina odpoczynku, który chce spędzić z ojcem, który nie ma pojęcia o jej drugim życiu. Niestety jej plany zostaną zaburzone, jadąc pociągiem do domu zostaje brutalnie napadnięta, w wyniku ucieczki, którą przegrywa zostaje schwytana i przetransportowana do miejsca, o którym nikt ze ślepców, a nawet jasnowidzów nie mieli pojęcia.

„- Nie jesteś niemową - powiedział. - Odezwij się.

- Myślałam, że nie mam prawa odzywać się bez pozwolenia.

- Zezwalam ci.

- Nie mam nic do powiedzenia.”

Mieszcząca się w Oxfordzie kolonia Szeol I, jest utrzymywana w tajemnicy, władze tam sprawuje pozaziemska rasa Refaitów, nie są ludźmi, charakteryzują się ogromną bezwzględnością. To potężne istoty, które podczas rytuału noszącego nazwę „czas żniw” sprowadzają do kolonii jasnowidzów, którzy posiadają unikalne zdolności, których potrzebują, aby chronić się przed wrogiem- Emmitami. Dopiero teraz Paige uzmysławia sobie jak cenna jest jej moc i jak wiele osób pragnie ją przywłaszczyć. Postanawia stawiać opór, uratować siebie i innych jasnowidzów, jak duże ma szanse? Czy jednej dziewczynie uda się zawojować świat?

„Nadzieja to jedyna rzecz, która może jeszcze wszystkich nas ocalić.”

W Szeolu Paige trafia pod opiekę samego Naczelnika, traci imię zastępuje je numer XX-59-40, zostaje sprowadzona do roli niewolnika, Refaici poddają ich torturom i karmią się ich aurami.

Świat wykreowany w powieści jest złożony i skomplikowany, bardzo barwny, dopracowany, dla niektórych może z początku okazać się trudny, jednak, kiedy przebrniemy przez objaśnienia, zaczynając rozumieć rządzące w nim prawa przepadniemy bez reszty. Nie miałam z tym problemu, tak jak za pierwszym razem, jednak wiem, że niektórym czytelnikom może być trudno przebrnąć przez to wprowadzenie.

„- Niech cię piekło pochłonie.

- Ja już istnieję na poziomie piekła.

- Istniej na tym, który jest jak najdalej od mojego.”

Autorka umieściła w książce drzewa genealogiczne osób obdarzonych magicznymi zdolnościami, słowiczki, opisy, co ułatwia czytelnikowi zrozumienie przedstawionego świata, który jest bardzo dopieszczony, a jego historia rozpoczyna się już w 1859r. kiedy Refaici przybyli na ziemię zawierając pakt z brytyjskim rządem, w ramach którego powstaje Szeol I. w 1901r. monarchia przestaje istnieć, powstaje republika, także wtedy jasnowidzenie zostaje uznane, jako przestępstwo. W kolejnych latach powstaje Sajon, zamknięte miasta i strach przed jasnowidzami, który zdaje się narastać. Fabuła zachwyca konstrukcją i dopracowaniem, jest przemyślana, a odkrywanie jej krok po kroku sprawia ogromną przyjemność.

„Sprowadziłem cię z powrotem, ponieważ bez ciebie nie potrafiłbym znaleźć siły do walki.”

Język nie jest prymitywny, wręcz wyborny, a nazwy własne nie zostały dobrane przypadkowo, co tylko zachęca, aby poświęcić książce należny jej czas i uwagę. W tej opowieści nie ma jasno zakreślonego wątku miłosnego, tempo akcji jest wartkie, walka o wolność, przeobrażenia bohaterów są kolejnym atutem powieści.

Bardzo polubiłam główną bohaterkę, jest odważna i butna, przeciwstawia się systemowi i takiemu traktowaniu jasnowidzów. Jest młoda, niestabilna emocjonalnie, co daje duża wiarygodność tej postaci. Bohaterowie „Czasu Żniw” to nie marionetki, są dobrze scharakteryzowani, chociaż jest ich dość sporo. Każdy posiada dobre i złe cechy. Paige dopiero w Szeolu tak naprawdę zaczeła podejmować swoje własne decyzje biorąc życie w swoje dłonie. Jaxon jest manipulatorem posiadającym władzę nad Bladą Śniącą, gdy dziewczyna potrzebuje pomocy, staje na wysokości zadania.

„Nie musisz mi dziękować za swoją wolność. Masz do niej prawo.”

Relacja Naczelnika i Paige bardzo mi się podobała, nie mogłam się doczekać chwil, kiedy ponownie pojawią się na łamach powieści. Chociaz widać tutaj pewien schemat, samotna dziewczyna, która ma uratować się wat został ON przedstawiony w nietypowy sposób, nowatorsko. Pisarka sztampowym motywom nadała świeżości i nowego kolorytu.

„Czas żniw” to jeden z najlepszych debiutów literackich z jakimi przyszło mi się mierzyć, nawet nie przypuszczałam czytając tą powieść wcześniej, że jest pierwszą, jaką napisała Samantha Shannon, historię Szeolu, Sajonu, Bladej Śniącej, Naczelnika i Halla polecam z całego serca nie mogąc się doczekać, kiedy przyjdzie mi poznać kolejne tomy i dalsze losy bohaterów.

„Czas żniw” to książka wyobraźni i dla wyobraźni. To czysta petarda mistycznego świata. Trudno uwierzyć, że „Czas żniw” jest debiutancką powieścią S. Shannon. Świat, w który wprowadza nas autorka jest skrupulatnie skonstruowany, każdy detal obmyślony, a wszystkie elementy tworzą spójną układankę, która wprowadza czytelnika w świat jasnowidzów, zaświatów i wojny międzyrasowej.

Styl pisarski autorki jest zachwycający, czyta się ją lekko mimo licznych opisów, charakterystyk, wstawek historycznych. Rzadko na współczesnym rynku pojawiają się książki, które oddziałują nie tylko na wyobraźnie, ale również na zmysły człowieka – tak jest w tym przypadku, jako czytelnik możemy całą duszą wejść w świat bohaterów, poczuć otaczającą bezduszność, bezradność, szykanowanie, ale także ducha walki, ducha odwagi, a przede wszystkim tajemniczość i mistycyzm zaświatów. Dzięki Shannon czytelnik może wkroczyć w zaświaty i postrzegać świat pozazmysłowo. Należy również zaznaczyć, że nazewnictwo wymyślone przez autorkę jest bardzo skrupulatnie przemyślane, w książce nie znajdziemy żadnej słownikowej dziury, wręcz dla ułatwienia mamy nawet słowniczek na końcu powieści. Nazwy poszczególnych darów jasnowidzenia są chwytliwe, pomysłowe, zapadające w pamięć, ale jednocześnie bardzo nowatorskie.

O czym jest książka? Shannon zapoznaje nas ze światem, w którym jasnowidzenie nie jest ratowane jako dar, ale jako choroba. Ci, którzy potrafią w różnorodny sposób komunikować się z zaświatami są przekleństwem i zarazą ludzkości, są tępieni, więzieni torturowani i zabijani – zapomina się o tym, że to też są ludzie, tylko z niebywałymi umiejętnościami. Główna bohaterka Paige Mahoney jest 18 letnią pracowniczą podziemnego kręgu jasnowidzów, ma wyjątkowy dar – potrafi nie tylko kontaktować się z zaświatami, ale także wpływać na senny krajobraz wychodząc duszą poza swoje ciało. Pracuje dla wielkiego mim-lorda, która dba i ochrania swoje zabawki, a niestety Paige jest dla niego ulubioną zabawką. Życie Paige mimo, że ryzykowne, jest stabilne. Aż do czasu… Do CZASU ŻNIW, które dl ludzi oznaczają tylko jedno „symbol nieszczęścia (…), głód. Śmierć…” („Czas żniw” S. Shannon, s. 190). Paige trafia jako więzień do tajemniczego miasta, którym rządzą tajemnicze istoty, potężne istoty. Czy uda jej się przeżyć? Czy jej opiekun stanie się jej przekleństwem? Czy wróci do domu? Czy wznieci rebelię? A na końcu czy zaufa wrogowi? A może pokocha własnego oprawcę? Koniecznie przekonajcie się o tym sami!

Główni bohaterowie książki są naprawdę dobrze wykreowani. Paige mimo, że młoda ma w sobie ducha walki, ryzykuje życie dla swoich ludzi, jest lojalna, ale jednocześnie uważna. Dba o to co kocha, walcząc również o siebie. Arcturus Mesarthima zimny, bezduszny naczelnik, dążący po trupach do celu, wyrachowana i przebiegła istota zła – a może to tylko umiejętne zakładanie maski? Czy tych dwoje będą dla siebie tylko Panem i Więźniem? Mistrzem i Uczniem? A może oprawcą i ofiarą? Kto kogo posiądzie? Kto z kim wygra?

Nie ukrywam, że Paige polubiłam od pierwszych stron, a do Naczelnika, mimo jego zła wcielonego, miałam słabość odkąd go poznałam. Nie można przejść obojętnie obok postaci wykreowanych przez Shannon, każda z nich jest inna, specyficzna, każda ma swój charakter, czar, swoją maskę. Nie potrafię wręcz wskazać żadnej zbędnej postaci, każda ma wpływ na historię, na przebieg wydarzeń.

Podsumowując, książka ode mnie dostaję 10/10. Jestem zachwycona światem Paige, stylem pisarskim Shannon, detalami, którymi raczy nas autorka, mistycyzmem i duchem walki. Zakochałam się w postaciach, duchach i mieście. Polecam wszystkim lubiącym fantastykę, powieści w stylu trylogii Dotyk Julii, Mroczne umysły, Księga wszystkich Dusz, Piąta Fala (chociaż nie sposób jej porównywać do innych powieści bo jest zupełnie nowatorska, twórcza i całkowicie inna).

Mamy rok 2059. Wielu ludzi posiada nadprzyrodzone zdolności, a należy do nich Paige Mahoney. Jest ona silną, a zarazem delikatną kobietą. Dziewczęcą i wojowniczą. Poprzez kartki tej książki obserwujemy jej przemianę z nieśmiałej i podporządkowanej dziewczyny do buntowniczki, gotowej zrobić wszystko dla wolności swojej i przyjaciół.

Pewnego dnia, podczas powrotu do domu Paige zostaje rozpoznana przez strażników jako jasnowidz. Chcąc uniknąć aresztowania wnika w ich senny krajobraz. Jej moc jest tak silna, że jeden z nich ginie, drugi zaś traci zmysły. Paige wie, że jej życie właśnie nieuchronnie się zmieniło, a może nawet i skończyło. Pościg za morderczynią, wkrótce się rozpocznie i raczej brak realnych szans na ucieczkę. Dziewczyna podejmuje jednak desperacką próbę uratowania siebie przed nieuniknionym. Sajon jest jednak wszechobecny. Paige zostaje aresztowana. Wbrew swoim obawom nie zostaje zabita. Trafia jednak do mitycznego Oksfordu, które już dawno zniknęło z oficjalnych map. W rzeczywistości zostało zaś przekształcone w kolonię karną, kierowaną przez istoty spomiędzy światów - Rafaitów. To oni są tu panami, a ludzie poddanymi, mającymi im służyć i walczyć z krwiożerczymi Emmitami.

„Czas żniw” z pewnością jest intrygującą lekturą, która posiada wiele interesujących wątków i motywów. Jest książką dystopijną, lekko przypominającą "Więźnia labiryntu" czy też "Igrzyska śmierci", ale mi to akurat bardzo odpowiada bo lubię książki w tym stylu. Książka ma w sobie coś niezwykłego, coś czego do tej pory nigdzie indziej nie spotkałam.

Klimat jak i fabuła składa się z tak wielu elementów, że tworzy indywidualny, genialny świat. Pisarka opowiedziała historię bardzo ciekawą i niepowtarzalną, ciężką a zarazem lekką. Akcja jest wartka i pędzi tak do przodu, że nie ma czasu na wzięcie oddechu. Książka tak bardzo pochłonęła mnie bez końca, że czytałam ją przez całą noc. Nie ma tu znużenia bo czytelnik wraz z główną bohaterką jest wciągany w świat pełen przygód, czuje razem z Paige gniew, wole walki oraz radość i dumę. Mamy tu nawet kilku wyraźnych bohaterów pozytywnych i przesiąkniętych złem i budzących grozę czarne charaktery. Odwieczna walka dobra ze złem nabiera nowych, wyraźnych barw.

Także podsumowując, największym plusem i powodem, dla którego warto przeczytać "Czasem Żniw" jest silna główna bohaterka oraz złożone społeczeństwo jasnowidzów, którzy posiadają niezwykłe zdolności i swoją "małą" kulturę. Jestem pewna, że książka ta będzie miała jeszcze więcej fanów niż do tej pory. Bierzcie się w takim razie do czytania bo na prawdę warto, a kolejne tomu już czekają...

Czas Żniw absolutnie mnie roztrzaskał na kawałeczki. Tak fantastycznie napisana książka, z chwytliwą fabułą, niesamowitymi postaciami i oryginalnymi pomysłami. Przeszłam przez to, mimo skalistego początku - jest tu sporo informacji, które mogą utrudnić czytelnikowi pełne zrozumienie, ale kiedy już to przejdziecie, nie będziecie chcieli odłożyć tej książki. Jest pomysłowa, prezentuje nowy świat i przykuwa uwagę.

Zaczyna się rozpaczliwa próba Paige, by zdobyć wolność i wrócić do domu. Uwielbiałam tę ideę, która leży u podstaw tej książki, ideę ludzi, którzy potrafią widzieć duchy i wpływać na nich i innych, którzy posiadają podobne zdolności. Ci ludzie faktycznie walczą ze sobą używając swoich mocy i fascynujące było czytanie o tym, ponieważ nie jest to coś, co widzisz w każdej książce. Pokochałam świat, który stworzyła Samantha, prawa rządzące nim, slang, kulturę, dosłownie wszystko - stał się jednym z moich ulubionych światów książkowych. Istnieje również ogromna różnorodność bohaterów i chociaż czasami może być trudno podążać za tak wieloma postaciami, odświeżenie polega na dostrzeżeniu takiej różnorodności właśnie.

Uwielbiam Paige - jest inteligentna, zdeterminowana, sympatyczna i zajęła miejsce na mojej liście ulubionych bohaterek. Jax ma urok, który Cię zmusza do lubienia go, pomimo tego, że jest dupkiem. Naczelnik jest tajemniczy i uwielbiałam patrzeć, jak rozwija się jego związek z Paige. Interesowałam się nimi wszystkimi i jest to świadectwo zdolności pisania Samanthy - abyś dbał o bohaterów i ich związki. Trudno mi było wskazać konkretny gatunek tej książki, ale to wcale nie jest złe. Wręcz przeciwnie, oznacza to, że ludzie, którzy preferują różne gatunki, mogą znaleźć tutaj coś dla siebie. Jest to mieszanka dystopii / paranormal / fantasy, która działa bardzo dobrze. Spróbuj, nie pożałujesz. Stała się jedną z moich ulubionych książek roku i nie mogę się doczekać, aby poznać kolejne części.

[Adres usunięty]

Londyn, rok 2059. To tutaj dziewiętnastoletnia Paige Mahoney pracuje dla Jaxona Halla – szefa podziemnego gangu o nazwie Siedem Pieczęci. Jej zadaniem jest pozyskiwanie istotnych informacji, ponieważ dziewczyna ma rzadki dar. Potrafi włamywać się do ludzkich umysłów. W Sajonie bycie jasnowidzem oznacza ciągłą ucieczkę przed osobami, które chcą się ciebie za wszelką cenę pozbyć. Po przykrym i brutalnym wydarzeniu, zostaje wbrew swojej woli przeniesiona do Oxfordu, gdzie władzę nad jej życiem oraz innych ludzi podobnych do niej, przejmują bezwzględni Reflici. Jej panem zostaje Naczelnik, który sprawuje jedną z najwyższych rang w tym miejscu. Od samego początku pokazuje jej, że ludzka rasa jest nic nie warta. Lecz Paige nie odpuści tak łatwo. Wie, że musi, jak najszybciej stąd uciec, by ostrzec swoich przyjaciół, którzy nie zdają sobie sprawy z tragedii, która spoczywa na wszystkich jasnowidzach. Czy dziewczyna znajdzie sprzymierzeńców w tym okrutnym miejscu? Czy poznanie zagadkowej osobowości mentora, pomoże jej wreszcie pokochać swoją naturę?

Przyznam szczerze, że na początku myślałam, że książka będzie nudna, a przede wszystkim trudna w zrozumieniu. Autorka stworzyła nowe pojęcia, które mogą mieszać nam w głowie. Na szczęście Samantha Shannon dołączyła przydatny słowniczek, gdzie wszystkie nazwy są dokładnie wytłumaczone wraz z angielskim odpowiednikiem. Interesującym pomysłem było także stworzenie mapki, dzięki której możemy śledzić trasy naszej bohaterki oraz dokładnie poznać jej nowe „więzienie”. Uważam, że świat wykreowany w „Czasie Żniw” jest bardzo oryginalny. Widać, że stworzenie tego uniwersum zajęło mnóstwo czasu. Każdy element fabuły fenomenalnie ze sobą współgra tworząc trzymające w napięciu zwroty akcji.

Ponadto muszę wspomnieć o idealnie wykreowanym wątku miłosnym. Rozwija się ON bardzo powoli, dając nam czas na poznanie przedstawionego świata. Dopiero pod koniec otrzymujemy, sporą dawkę romansu. Jeśli lubicie historie o zakazanej miłości, to na pewno pod tym względem wam się ta książka spodoba. Kibicowałam tej parze od samego początku, chociaż na pozór nie pasowali do siebie. I to szokujące zakończenie, które sprawia, że jak najszybciej chcę poznać wszystkie szczegóły dalszych części! Autorka bardzo się postarała, by opierało się ono na uczuciach bohaterów, które niejednokrotnie mnie zaskakiwały. Dodatek magii wszystko urozmaica. Nie spotkałam się jeszcze z książką, gdzie bohaterowie są jasnowidzami. Niektórzy z nich potrafią tylko wróżyć z kart, lecz są też tacy co wpływają na zaświaty. Jest tu wiele odmian aur, dzięki czemu każdy z nich jest na swój sposób wyjątkowy i przydatny. I tutaj autorka nam pomogła i opracowała listę różnych kategorii jasnowidzenia, które przedstawiła nam pod postacią dzieła Jaxona Halla „O wartościach odmiennosci”.

Ogólnie rzecz biorąc, bardzo wciągnęłam się w świat wykreowany przez Samanthe Shannon. Jest to pozycja, która wniosi coś nowego w świat książkowy. Bardzo żałuję, że dopiero teraz zdecydowałam się sięgnąć po to dzieło. Jestem pewna, że każdy miłośnik fantasy pokocha tych bohaterów tak jak ja! Duchy, magia i niewola to aspekty, które towarzyszą czytelnikowi przez całą książkę. Połączenie ich tworzy tajemny, lekko mistyczny klimat, który dodaje nieschematyczności i oryginalności.

Będąc w bibliotece na jednej z półek natknęłam się na"Czas Żniw" Samanthy Shannon i wiedziałam, że gdzieś już o niej słyszała, ale za nic nie mogłam przypomnieć sobie gdzie. Po przeczytaniu opisu zdałam sobie sprawę, że to lektura idealna dla mnie, więc postanowiłam ją wypożyczyć i zdecydowanie był to jeden z najlepszych wyborów jakich w ostatnim czasie dokonałam. Mimo, iż na początku powieść niezwykle mnie nudziła, a to co się tam działo było zbyt skomplikowane, aby wszystko zapamiętać to nie zrezygnowałam z niej rzucając w kąt pokoju. Dzieje się tam tak dużo, że jesteśmy w stanie pochłonąć ją w ciągu kilku godzin. Kiedy tylko skończycie ją czytać nawet nie zdajecie sobie sprawy, że to minęło aż tak szybko i będziecie chcieli więcej, więcej i więcej. Dodatkowo styl pisania autorki jest naprawdę dobry, dlatego książkę czyta się z niezwykłą łatwością i przyjemnością. Samantha stworzyła niezwykły, niepowtarzalny świat. Akcja toczy się w przyszłości i nie przypomina typowego sciene fiction, więc spodoba się także osobą, które nie przepadają za tym gatunkiem literackim. Mam nadzieję, że nie zawiodę się na dwóch kolejnych tomach. Już nie mogę doczekać się kolejnych przygód głównych bohaterów. Gorąco polecam tą powieść! Zdecydowanie nie pożałujecie zakupu!

" Nie ma bezpieczniejszego miejsca niż Sajon"

Anglia chce wyeliminować jasnowidzów chodzących wolno po ulicach. Paige Mahoney- z urodzenia Irlandka po rozruchach w swoim rodowitym kraju przeprowadziła się z ojcem do Londynu. Uczyła się w dobrej szkole, dzięki pozycji rodziciela. Zawsze czuła, że jest z nią coś nie tak. Gdy denerwowała się na kogoś, krew buchała mu z nosa, doprowadzała ludzi, oraz siebie do bólów głowy. Nie kontrolowała tego, pogodziła się ze swoim losem. Gdy zakończyła naukę, powiedziała ojcu, że zamierza pracować w legalnej placówce, gdy tak naprawdę spotkała się z dawno poznanym chłopakiem, który zaproponował jej dołączenie do gangu. Razem ze swoim szefem wytłumaczyli jej na czym polegają anomalie, mówiąc, że jest jasnowidzem. I tak właśnie rozpoczęła się kariera jednej z najlepszych gangsterek syndykatu, faworyty szanowanego mim-lorda I4, Jaxona Halla znanego również jako Białe Spoiwo. Blada Śniąca.

Pewnego dnia jadąc metrem natyka się na Stróży. Przy próbie przeżycia zabija jednego i udaje jej się zbiec. Przyjeżdża do mieszkania ojca, gdzie ma spędzić następną noc. Niestety nie jest jej to dane, bo po daremnej próbie ucieczki zostaje złapana i przewieziona do opuszczonego uniwersytetu Oxford, gdzie mieści się kolonia karna dla jasnowidzów. Jej priorytetem jest przeżycie i dowiedzenie się jak najwięcej o tym więzieniu dla widzących.

Książa jest bardzo dobra, mało można jej zarzucić. Rozbudowani bohaterowie do których bardzo łatwo się przywiązać, główna postać nie nudzi, nie denerwuje,a wręcz zaskakuje, chociaż czasem jej ruchy są przewidywalne.. Całkowicie nowy, wciągający świat. Wątek romantyczny nieprzesadzony, nie jest na pierwszym planie. Początek książki sprawiał małe kłopoty, ale jak już zanurzy się w to wszystko zanurzy, ciężko jest wypłynąć. Wyjątkowo długo szła mi lektura, pomimo że książka naprawdę mi się podobała. Nie wiem czy to dobrze, czy źle, ale przynajmniej więcej czasu spędziłam w towarzystwie ulubionych bohaterów. Polecam sięgnąć, bo wydaje mi się, że dla samego świata i fabuły warto ją przeczytać. Dla Fanom Fantasy i YA na pewno przypadnie do gustu.

500 stron czytania.

Prawdziwa cegiełka.

Znakomicie wykreowany, skomplikowany świat.

Brzmi dobrze?

Rok 2059. Paige Mahoney ma 19 lat i obraca się w kryminalnych kręgach Sajonu. Jako śniący wędrowiec jest najcenniejszym nabytkiem, bez problemu uzyskuje informacje z ludzkich umysłów. Splot niekorzystnych wydarzeń powoduje że trafia do kolonii karnej, w której to trafia do Naczelnika - Refaity. Nadludzka rasa trzyma od 200 lat swoje istnienie w tajemnicy. Co zrobi Paige by się uwolnić?

Czas Żniw Samanthy Shannon to świetnie stworzony świat z wieloma szczegółami, które mogą na początku przerażać, osobiście do 100 strony strasznie się męczyłam. Myliły mi się nazwy, możliwości jasnowidzów i miejsca. Chwilę potrwało zanim dobrze się wgryzłam w fabułę, ale gdy już mi się udało... Wartka akcja, przemyślane zdarzenia, dająca się lubić bohaterka, która nie jest arogandzka mimo że zna swoją wartość. Nie ma nic z niezniszczalnych, fantastycznie przerysowanych istot. Intryga, chciwość i chęć władzy, jasnowidztwo i bunt. Niespełniona miłość. Mieszanka skazana na sukces.

To nie jest łatwa książka, ale warta uwagi i przeczytania. Ode mnie 810.

Wyobraź sobie, że wśród nas żyją Oni. Niezwykli, ponadprzeciętni, różnorodni i… bezlitośnie tępieni jasnowidze. Siedem zdolności dzieli ich na tych mniej ważnych i na tych, którzy mają wpływ na senne krajobrazy i jednocześnie Zaświaty, utrzymujące każde istnienie. Jest rok 2059. Sajon opanował znaczną część świata wprowadzając surowe zasady – jasnowidze muszą zostać usunięci ze społeczeństwa. Ludzie, niewidzący i nieświadomi otaczającej ich duchowej rzeczywistości, prowadzą zwykłe, monotonne życie. Tak też powinni ukrywać się jasnowidze. Część z nich jednak nielegalnie wykorzystuje swoje umiejętności w tajemnych syndykatach. Dziewiętnastoletnia Paige Mahoney pracuje w kryminalnym podziemiu Sajonu Londyn. Pozyskuje informacje włamując się do ludzkich umysłów, do ich sennych krajobrazów. Dziewczyna jest rzadko spotykanym, niezwykle silnym rodzajem jasnowidza – śniącym wędrowcem. Jej zakazana działalność kończy się wraz z przybyciem do Szeolu I, z którego już nikt nie wraca.

Kolonia karna dla jasnowidzów, Szeol I, istnieje od dwustu lat. Co dekadę odbywają się Żniwa, czas żywych zbiorów, czas okrutny dla jasnowidzów, czas satysfakcji dla kontrolujących Szeol Refaitów. Owa tajemnicza rasa obojętna jest na cierpienie innych, a nieposłusznym nie okazuje litości. Paige nie poddaje się surowym, okrutnym zasadom Refaitów. Zrobi wszystko, żeby wrócić do Londynu i zniszczyć Szeol I, który na przestrzeni dwóch wieków zatracił życie wielu jasnowidzów oraz ludzi pozyskanych ze Żniw. Dar, który posiada, może okazać się jednak niewystarczająco silną bronią…

„Czas Żniw” Samanthy Shannon już na samym wstępie zasypuje czytelnika wieloma zdarzeniami, dziwacznymi nazwami oraz ciężko zrozumiałym opisem funkcjonowania Sajonu. Wraz z otwarciem książki, można mieć wrażenie, że nagle wpada się w zupełnie inny, fascynujący świat o bardzo złożonej budowie. Następnie akcja płynąca w ekspresowym tempie pochłania bez reszty tak, że odbiorca stopniowo układa skomplikowaną konstrukcję funkcjonowania miasta oraz jego społeczeństwa w logiczną całość. Dla lepszej orientacji w świecie stworzonym z pewnością pomocny okaże się słowniczek zamieszczony na samym końcu książki. Tutaj kłaniam się wydawnictwu za trud przetłumaczenia wszystkich nazw w oryginalnym kontekście. Sam tytuł (ang. „The Bone Season”) został zamieniony w taki sposób, aby oddawał jego pierwotną dwuznaczność. Prawidłowa interpretacja dotyczy bowiem czasu pozytywów, obfitości, a jednocześnie czasu zbioru żywego żniwa. Z tego względu nikomu nie polecam lektury w języku oryginalnym, z wyjątkiem osób wykazujących umiejętność zauważenia i prawidłowego zrozumienia angielskiej gry słów.

Książka, będąca zarazem pierwszą częścią siedmiotomowego cyklu, ma w sobie wiele zalet. Rozpocznę od krótkiej analizy fabuły powieści, która niektórym czytelnikom może wydawać się męcząca lub schematyczna. Surowe prawo władz – obecne. Odmienność głównej bohaterki – tak jest. Walka i trudy w starciu z okrutną kontrolą jej życia – jak najbardziej. Nie należy jednak poprzestawać na powtarzających się motywach, w końcu jest to lektura o świecie przyszłości. Istnieje bowiem wiele powodów, dla których „Czas Żniw” należy wynieść na piedestał innych dystopijnych i fantastycznych powieści. Autorka w swoim dziele daje ujście niesamowitej, bezgranicznej wyobraźni. Mamy tutaj do czynienia z wielowątkowością, tajemniczością świata przedstawionego, niesamowitymi nadnaturalnymi umiejętnościami bohaterów oraz zawiłościami fabuły. Pisarka utworzyła rzeczywistość od podstaw wykazując się zarazem ogromną kreatywnością.

Niewątpliwie największym plusem książki jest wartka akcja. Bohaterka szybko wpada w wir wydarzeń, których konsekwencją jest przeniesienie do Szeolu I. Razem z nią, czytelnik zostaje przeniesiony w tajemnicze, kipiące okrucieństwem i bólem miejsce. Z czasem dowiadujemy się, jaką rolę w tym wszystkim odgrywa Paige oraz dlaczego Szeolowi I zależy na zdobywaniu nowych jasnowidzów. Liczne zagadki podsycają ciekawość czytelnika, przez co grubą książkę można „połknąć” w zaskakująco szybkim czasie. Na przeczytanie ostatnich 250 stron poświęciłam pół nocy. Kiedy moje oczy odmawiały posłuszeństwa, pojawiały się myśli „muszę to dokończyć, muszę wiedzieć co się wydarzy”. Dlatego ostrzegam – „Czas Żniw” niesamowicie wsysa czytelnika, nie sposób się oderwać od lektury.

W książce spotykamy bogactwo charakterów, z których najlepiej poznajemy Paige oraz jej Naczelnika, Refaitę. Ma ON za zadanie trenować dziewczynę oraz wybadać możliwości jej daru. Z początku wydaje się być ponury, a jednak odróżniający się od reszty Refaitów. Wydaje się mieć inne intencje niż inni przedstawiciele rasy… Nie będę zdradzać całej fabuły powieści. Bądźcie tylko pewni, że żadna z postaci nie ma jasno przedstawionych intencji.

Paige Mahoney jest postacią dobrze skonstruowaną, wykazuje swoisty charakter i sposób myślenia. Dzięki pierwszoosobowej narracji zgłębiamy jej przeszłość, obawy, słabe oraz mocne strony. W tym wszystkim jednak łączy w sobie różnorodność cech takich jak odwaga, nieustępliwość, a także w niektórych momentach strach i niepewność siebie. Nie jest to postać prosta, którą można opisać danymi pozytywnymi i negatywnymi cechami. Paige łączy w sobie skrajności, tak jak każdy prawdziwy człowiek. Mimo wszechobecnej fantastyki i surrealizmu, postacie wydają się być wiarygodne, tętniące życiem.

Przed rozpoczęciem lektury, a także w jej trakcie, ciekawiła mnie kwestia wątku miłosnego. Pojawił się ON pod koniec książki. Nagły, zaskakujący, a jednocześnie stanowiący margines całej fabuły. Szczerze mówiąc, nie wiem co mam o nim myśleć. Z początku wydał mi się zbyt banalny, prosty i zbędny, jednakże po krótkim przemyśleniu popadłam w wątpliwości. Nie jestem z niego zadowolona, ale wydaje się być punktem wyjścia dla fabuły następnego tomu, gdzie z pewnością rozwinie się jeszcze bardziej. Wówczas, po lekturze, zapewne będę w stanie ocenić wątek miłosny. Póki co traktuję go jako mało znaczący element „Czasu Żniw”.

Książka Samanthy Shannon niewątpliwie może dorównać największym fantastycznym bestsellerom, w tym takim autorom jak Cassandra Clare. „Czas Żniw” łączy w sobie grozę, napięcie, wyobraźnię oraz inteligentną konstrukcję świata. Ciężko obecnie znaleźć książkę napisaną na tak wysokim poziomie. Zaskakuje, wciąga, wręcz pochłania czytelnika. Śmiało mogę stwierdzić, że jest to najlepsza dotąd przeczytana przeze mnie powieść fantastyczna. A ja pozostałam śniącym wędrowcem – wędrującym po stronach niesamowitej powieści w samym środku nocy. Polecam, warto!

Z początku czułam się trochę niepewnie. Autorka od razu rzuca nas na głęboką wodę i zapoznaje z wieloma informacjami o świecie, który stworzyła. Bałam się, że zagubię się w nim już na początku, jednak wcale tak nie było. Z pewną fascynacją zgłębiałam każdą nową informację i właściwie z łatwością byłam w stanie wszystko zrozumieć.

Retrospekcje z życia Paige, którymi nas raczyła sprawiały, że mogliśmy nie tylko poznawać teraźniejszość, ale też przeszłość, nie babrząc się przy tym w natłoku informacji.

Książka wciąga praktycznie od samego początku. A towarzyszące uczucie ekscytacji sprawia, że ciężko się oderwać. Człowiek może przestać czytać, ale nadal będzie rozmyślał o Sajonie w swojej głowie! Ba! Ta historia nawet odwiedziła mnie w moich snach!

Jest to historia przenikająca serce, czasem wyciskająca łzy czy wstrzymująca oddech. Działająca jak katharsis - ekscytacja, przyspieszony oddech, podniecenie, oczyszczenie! Miałam dreszcze aż po cebulki włosów!

Jest to jedna z powieści naszego pokolenia. Historia, która ożyła w naszej wyobraźni, w naszych sercach, i o której zawsze będziemy pamiętać. Historia, która coś w nas zmieniła i czegoś nauczyła.

Zachwyca mnie, ale też przeraża fakt, że pojawi się jeszcze 6 tomów, które opowiedzą tą historię do końca! Miłość, zaufanie i wojna wypełnią je po brzegi, a nasze emocje popłyną rzeką, która już na zawsze pozostawi ślad w naszych sercach, umysłach, a może i w zaświatach!?

Jest to wspaniała, dogłębnie przemyślana historia, którą poleciłabym każdemu.

Rok 2059. Młoda Paige Mahoney każdego dnia musi walczyć o przetrwanie, ponieważ władze Sajonu Londyn uznały takich jak ona za skazę w historii ludzkości. Jednak dziewczyna nauczyła się żyć w takim świecie. Wstąpiła do gangu złożonego z jasnowidzów i zaczęła zarabiać pieniądze poprzez włamywanie się do ludzkich umysłów. Wszystko jednak ulega zmianie, kiedy przez niefortunny zbieg okoliczności zostaje aresztowana i przewieziona do kolonii karnej Szeol I, gdzie na nowo musi się nauczyć sztuki przetrwania.

Myślę, że w ostatnim czasie każdy fan książek fantasy słyszał o "Casie żniw", szczególnie, że autorka niedawno odwiedziła Polskę. Zresztą nawet mimo tego wydarzenia, myślę, że książka ta zasługuje na jak największy rozgłos .

Nie ukrywam, że "Czas żniw" przeczytałam w ekspresowym tempie. Już od samego początku akcja książki rozwija się bardzo szybko, zostajemy wrzuceni w wir akcji, nie ma ani chwili wytchnienia, ponieważ cały czas się coś dzieje. Tym sposobem nawet nie zauważyłam, kiedy dotarłam do końca powieści. No, ale w końcu czemu się dziwić, kiedy książka jest tak dobrze napisana.

Świat, który wykreowała Samantha Shannon jest postawiony na naprawdę wysokim poziomie. Jego złożoność zachwycała mnie na każdej stroni. Jestem pełna podziwu dla autorki, za to, jak przedstawiła całe uniwersum, bo wymyślenie zaświatów, rodzajów jasnowidzów, Refaitów i Sajonu było nie lada wyzwaniem, któremu Shannon z całą pewnością podołała.

W ''Czasie żniw'' kreacja bohaterów również stoi na wysokim poziomie, jednak nieco niższym niż świat przedstawiony. Paige jest dziewczyną inteligentną, rozważną, nie zakochującą się od pierwszego wejrzenia (!), a jej zachowanie i wybory są racjonalne oraz w pełni przeze mnie zrozumiałe. Naczelnik także sprostał moim wymaganiom. On z kolei jest bardzo tajemniczą, intrygującą oraz złożoną postacią, której nie sposób nie polubić. Jednak reszta bohaterów, których spotykamy na kartach tej powieści, została pominięta i poświęcono im zbyt mało uwagi. W pewnym momencie wręcz zaczęli mi się oni mylić i zlewać w jedno, lecz ten mały mankament nie przeszkodził mi w dobrym odbiorze książki.

Tak więc, czas, który poświęciłam na zapoznanie się z historią Paige na pewno nie był czasem zmarnowanym. Cieszę się, że dane mi było ją przeczytać i zachęcam do tego każdego miłośnika książek fantasy (i nie tylko ich!), bo myślę, że naprawdę warto.

Witajcie w Sajonie Londyn, gdzie ludzie dzielą się na dwie kategorie – jasnowidzów, widzących lub wczuwających obecność duchów, posiadających niezwykłe umiejętności oraz tych pozbawionych tego daru. Do pierwszej z tych grup należy Paige Mahoney, młoda Irlandka, posiadająca zdolność unikalną – jest sennym wędrowcem. Dziewczyna nie ma lekkiego życia, samo bycie jasnowidzem jest w Londynie zbrodnią przeciw ludzkości, a sytuacji nie poprawia fakt, że jest prawą ręką szafa jednego z najważniejszych gangów – Jaxona Halla. Seria niefortunnych zdarzeń sprawia, że Paige trafia do Oksfordu, do utrzymywanej w tajemnicy kolonii karnej, którą dowodzą pochodzący z innego świata Refaici. Jednym z tych „stworów” jest Naczelnik, który przejął opiekę nad Paige. Czy dziewczyna odzyska wolność? Jakie tajemnice pozna w obozie i do czego ją doprowadzą?

Paige wydaje się niezwykle młoda, jak na członka gangu, co więcej na jej stanowisko faworyty. Mimo swojego wieku jest dojrzała emocjonalnie oraz potrafi się szybko przystosować do panujących dookoła warunków. Dziewczyna ma silny charakter, co można zauważyć przy jej dość złośliwych docinkach, chociażby do Naczelnika, którego powinna traktować z szacunkiem. Główna bohaterka jest także odważna, sprytna i niezwykle inteligentna. Muszę przyznać, że dość szybko ją polubiłam. Nie tylko Paige wzbudziła u mnie sympatię, kolejnym takim bohaterem jest Nick, który jest przyjacielem idealnym, w sumie jest idealny prawie pod każdym względem.

Nie można zapomnieć o postaci Jaxona Halla – człowieku zagadce, który podczas serii zaskoczy nie raz nie dwa. Prawdziwą naturę jego charakteru tak naprawdę odkryjemy dopiero w trzecim i ostatnim tomie trylogii. W Czasie Żniw dowiadujemy się, że jest to bardzo silna osobowość, człowiek urodzony do bycia przywódcą, niesamowicie inteligentny i niesamowicie sprytny. Prawdziwym orzechem do zgryzienia w całej książce jest Naczelnik – Refaita, skrywający więcej tajemnic niż można sobie wyobrazić.

To jak autorka wpadła na pomysł świata Czasu Żniw pozostanie zagadką. Każdy aspekt jest dopracowany i szczegółowo przemślany. Wszystko łączy się w spójną, zgrabną całość, po którą miło sięgnąć. Co więcej pierwszy tom w odróżnieniu od innych serii, nie skupia się głównie na sprowadzeniu do świata, lecz zajmuje się tym przy okazji. W pierwszym tomie znajdziemy sporo akcji, poznamy całą górę postaci i równie wiele „supermocy”. Do kompletu praktycznie każdy rozdział kryje w sobie niespodziankę, której rozwiązanie niekoniecznie poznamy w pierwszym tomie.

Podsumowując, jeżeli szukacie dobrej serii, którą przyjemnie się czyta i która wciąga bez reszty możecie śmiało sięgnąć po Czas Żniw i przekonać się sami, czy Wam się podoba. Moim zdaniem naprawdę warto spróbować. Sama długo wahałam się przed sięgnięciem po tą trylogię, a czynnikiem, który mnie przekonał była okazyjna cena ebooka. Tym sposobem od ebooka do ebooka, a teraz na półce cała seria, w której się zakochałam 🙂 Pierwszy tom dostał ode mnie 8/10 gwiazdek i serdecznie zachęcam do przeczytania wszystkich, którzy jeszcze tego nie zrobili albo wciąż się wahają.

Sięgając pierwszy raz po „Czas żniw” nie spodziewałam się tego co otrzymałam. Moją pierwszą myślą po zobaczeniu książki w księgarni było: „Wygląda na przyjemną i lekką” lecz gdy przeczytałam sam opis, bardzo mnie zainteresowała. Zazwyczaj jestem dość sceptyczna gdy staję naprzeciwko debiutów pisarskich, zwłaszcza szczególnie młodych autorów, jednak tym razem książka mnie zaskoczyła, bardzo pozytywnie.

Samantha Shannon w bardzo przyjemny, płynni i niemalże lekki, a na pewno zrozumiały i łatwy w odbiorze dla wszystkich czytelników sposób tłumaczy nam od pierwszej strony w jakim świecie się znaleźliśmy i co się w nim działo, dzieje i co się będzie dziać. Taki sposób, niepozostawiania czytelnika w niewiedzy, tak długo jak będzie to tylko możliwe, by w odpowiednim momencie móc go zaskoczyć, a właśnie wykładanie wszystkich informacji by móc się z nimi oswoić podczas czytania jest według mnie o wiele lepszy. Według mnie, autorka wykazała się bardzo dużymi umiejętnościami pisarskimi, wplatając informacje tak by same znajdowały miejsce do odpowiednich przegródek w moim mózgu. Pomogły w tym oczywiście przypisy, mapa i dokładna klasyfikacja jasnowidzów. Dzięki temu im więcej czytałam, tym swobodniej mogłam poruszać się po przedstawianym mi świecie.

W czasie żniw najbardziej podobał mi się pomysł autorki. Sam pomysł na przedstawiony świat, na jasnowidzów, duchy, walkę o przetrwanie i cały podziemny świat – genialne! Czytałam wiele książek przedstawiających różne wizje dystopii, jednak żadna z nich nie miała, aż tak rozbudowanej fabuły, historii, ani aż tak bardzo nie zapadały mi w pamięć.

Minusem w całej opowieści jest jak dla mnie pisanie w narracji pierwszoosobowej, nigdy nie byłam w stanie przyzwyczaić się do nich i odpowiednio się w nie wczuć, choć narracja pozwala nam się po części stawać głównym bohaterem, to do mnie jednak to nie przemawia. Nie jest to jednak, na tyle duży minus by przyćmić wszystkie, zdecydowanie duże, plusy.

Nieco zabolał mnie brak opisów, ani historii innych postaci, głównie drugoplanowych. Zawsze lubię się im przyjrzeć i to pośród nich zazwyczaj szukam moich faworytów, którym kibicuję. Niestety tutaj autorka… niezbyt się na nich skupiła, a właściwie jedynie nadmieniła, że ktoś taki istnieje, w całości skupiając się na Page. Mam nadzieję, że zmieni się to choć trochę w dalszych częściach…

Podsumowując, książka „Czas żniw” jest naprawdę godnym polecenia dziełem. Akcja nie wlecze się, tylko ciągle prze do przodu, sprawiając, że czytelnik nie jest w stanie się od niej oderwać (ani razu gdy mówiłam sobie „jeszcze tylko jeden rozdział” nie byłam w stanie jej odłożyć). Czytając, bardzo mocno odczuwałam przekazywane przez autorkę odczucia. Na równi z naszą bohaterką odczuwałam ból, gniew, a niekiedy również i radość. Historia pokazuje w bardzo szczegółowy i dogłębny sposób jak rodzi się zaufanie, przyjaźń i rodzi się bardzo małymi kroczkami miłość…

Samantha Shannon - to nazwisko przewijało mi się tak często przed oczami, że nie sposób było nie sprawdzić, czym zachwyca się duża część społeczności literackiej. Mimo to, po samą książkę sięgnęłam z pewnymi obawami. Za duże oczekiwania mogą zabić radość czytania, kiedy zderzą się z rzeczywistością. Jak stało się tym razem?

"Czas żniw" to kolejna z tych książek, które chciałam pokochać. Fantastyczny świat, jasnowidzowie, wrogowie, próby wydostania się spod ich władzy. Młoda autorka udało się stworzyć historię wciągającą do samego końca. Na początku miałam problem, żeby się w nią wgryźć - trzeba było zapoznać się z dużą ilością określeń, historią Refaitów i nie tylko. To może zniechęcić, kiedy czujecie się przytłoczeni nadmiarem informacji. Ale gdy już wciągniecie się w ten świat, myślę, że nie będziecie zawiedzeni. Shannon jest obdarzona niesamowitą wyobraźnią.

To dopiero sam początek przygód Paige Mahoney, jej problemy się wcale nie kończą, a podobno z każdym tomem dzieje się coraz więcej! Jeśli pamiętacie Trylogię Czarnego Maga autorstwa Trudi Canavan, to możecie odnaleźć kilka podobieństw, ale mnie to aż tak nie przeszkadzało. Nie uważam, żeby "Czas żniw" był idealną książką, ale jest naprawdę porządnym wstępem do dobrej historii. Zdecydowanie udany debiut!

"Lubię sobie wyobrażać, że na początku było nas więcej. Wydaje mi się, że niewielu, ale na pewno więcej niż teraz. Jesteśmy mniejszością, której świat nie akceptuje, chyba, że jako wytwór fantazji, ale nawet to jest zakazane. Wyglądamy jak inni. Czasem zachowujemy się jak inni. W wielu przypadkach jesteśmy jak inni. Jesteśmy wszędzie, na każdej ulicy. Na pozór prowadzimy normalne życie, ale kryje ono w sobie coś jeszcze. Nie wszyscy z nas wiedzą, kim jesteśmy. Niektórzy umierają, nie wiedząc o tym. Inni wiedzą, dlatego nigdy nie pozwolimy się złapać. Ale istniejemy. Uwierzcie."

Tak właśnie zostajemy wprowadzeni przez Paige Mahoney do jej świata. Cała historia zostaje opowiedziana z jej perspektywy. Możemy śledzić jej myśli i odczucia, co dla mnie było świetnym zabiegiem, bo zwyczajnie uwielbiam wiedzieć co czuje w danej chwili bohater.

Paige pracuje w kryminalnym podziemiu Sajonu Londyn. Jest śniącą. A dokładniej Śniącym Wędrowcem - jedną z Siedmiu Pieczęci. Pracuje dla Jaxona Halla wraz z innymi "odmieńcami" wkradając się do ludzkich umysłów do ich sennych krajobrazów. Jest rok 2059, "odmieńcy" zatruwają ziemię, ślepcy- czyli zwyczajni ludzie- boją się jasnowidzów bo są oni skłonni porozumiewać się z zaświatami. Każdego jasnowidza otacza aura, a jej kolor może nam powiedzieć z kim mamy do czynienia.

Jak możecie się domyśleć- nie jest mądre przyznawać się do swojego daru. Dlatego "w papierach" Paige jest zwykłą dziewczyną pracującą w barze z tlenem. Chroni to także jej ojca, który nie wie, że jego córka jest jedną z "odmieńców". Wiadomości, które Paige pozyskuje od innych są niezwykle ważne dla Syndykatu. Śniąca jest faworytą Jaxona, ponieważ przenikanie do sennych krajobrazów, nie jest jej jedyną zdolnością. Może także posiąść umysł kogoś innego. Czego nigdy dotąd nie próbowała.

Wszystko zmienia się w ciągu jednego dnia, w wyniku, którego Paige zostaje przewieziona do tajemniczej kolonii karnej- Oksfordu. Istnieje ona od 200 lat, czyli od czasu przybycia z Międzyświatów potężnych i nieśmiertelnych istot - Refaitów. Istnienie tego miejsca jest utrzymywane w tajemnicy.

Paige wraz z innymi zostaje postawiona przed grupą Refaitów, a ich zadaniem jest wybrać dla siebie po jednym z jasnowidzów i stać się dla nich Opiekunami. Nasza Śniąca trafia do Naczelnika, który jest bardzo tajemniczy, warto dodać, że po raz pierwszy od 200 lat stał się Opiekunem człowieka. Opiekunowie mają za zadanie wyszkolić swoich podopiecznych, by ci zdali test i otrzymali Czerwone szaty - najwyższe wyróżnienie dla ludzi w tym przerażającym miejscu .Głównym zadaniem Czerwonych jest ochrona kolonii, przed przerażającymi Emmitami. Paige chce uciec z tego miejsca, ale dowiaduje się, że nie ona jedna miała takie plany i poznaje historię Osiemnastych żniw.

"Nadzieja to jedyna rzecz, która może jeszcze wszystkich nas ocalić."

Czy uda się jej uciec? Czy porzuci nadzieję na powrót do przyjaciół? Czy w tym okropnym miejscu jest możliwa przyjaźń? Czy można tam komuś zaufać? Czy Naczelnik jest jej wrogiem czy sprzymierzeńcem? Co z miłością? Czy można o niej mówić, w takich okolicznościach? Czy można zbliżyć się do kogoś w miejscu, gdzie najważniejszym celem jest przeżyć każdy kolejny dzień?

Jesteście ciekawi? Musicie ją przeczytać! Ja do tej pory czuje wypieki na twarzy i nie mogę doczekać się, kiedy w moje łapki trafi kolejna część. Musze Was jednak ostrzec, to wymagająca skupienia książka. Na początku możecie czuć się przytłoczeni ilością nazw własnych i natłokiem informacji. Autorka jednak dba o nas i na końcu jest magiczny słowniczek, który pomaga nam uporządkować wszystkie informacje, a potem czytanie i zagłębianie się w świecie jasnowidzów to czysta przyjemność ! Dla mnie jest jeszcze jeden plus .. Dla wszystkich, którzy słuchają muzyki podczas czytania - również na końcu - dołączona jest playlista ;)!

Sajon.

Nie ma bezpieczniejszego miejsca.

Rok 2059. Dziewiętnastoletnia Paige Mahoney pracuje w kryminalnym podziemiu Sajonu Londyn. Jej szefem jest Jaxon Hall, na którego zlecenie pozyskuje informacje, włamując się do ludzkich umysłów. Paige jest sennym wędrowcem i w świecie, w którym przyszło jej żyć, zdradą jest już sam fakt, że oddycha.

Pewnego dnia jej życie zmienia się na zawsze. Na skutek fatalnego splotu okoliczności zostaje przetransportowana do Oksfordu - tajemniczej kolonii karnej, której istnienie od dwustu lat utrzymywane jest w tajemnicy. Kontrolę nad nią sprawuje potężna, pochodząca z innego świata rasa Refaitów. Paige trafia pod protektorat tajemniczego Naczelnika - staje się ON jej panem i trenerem, jej naturalnym wrogiem. Jeśli Paige chce odzyskać wolność, musi poddać się zasadom panującym w miejscu, w którym została przeznaczona na śmierć.

Czas Żniw jest dziełem wyjątkowym. Samantha Shannon to młoda pisarka o ogromnych ambicjach i imponującej wyobraźni, która w swej debiutanckiej powieści stworzyła niezwykle sugestywną i inteligentnie skonstruowaną wizję świata.

"Może nie wiesz, ale Żniwa nazywane są też dobrymi zbiorami. Wciąż mówią tak na ulicach: Dobre Żniwa, Zbiory Obfitości. Rozumieją to jako odbieranie nagrody, podstawowy warunek ich negocjacji z Sajonem. Ludzie oczywiście postrzegają je inaczej. Dla nich są symbolem nieszczęścia. Oznaczają głód. Śmierć. Dlatego nazywają nas kosiarzami. Ponieważ pomagamy prowadzić ludzi na śmierć".

Naczytałam się o tej książce wiele pozytywnych, ba, nawet bardzo pozytywnych opinii, więc byłam pełna dobrych myśli, a ponadto miałam chęć poznania tej książki od dłuższego czasu.

Przez pierwsze... 200 stron? 100? No, gdzieś w tych rejonach... byłam raczej zdziwiona, bo powieść niezbyt mnie zachwyciła, a opinie z tyłu okładki o jej, dość wątpliwej moim zdaniem, genialności uważałam za nieco przesadzone. Przede wszystkim w głowie miałam jeden wielki chaos, spowodowany natłokiem informacji. Miałam wrażenie, że autorka zamiast kolejne terminy rozłożyć na zapowiadane siedem tomów, chciała wepchać je czytelnikom do głowy na samym początku i na raz, co tylko sprawiło, że kompletnie pogubiłam się w polityce Sajonu, Szeolu I i Zaświatów. W skrócie: na początku czytelnik może być przytłoczony natłokiem nazwisk i informacji. Ja się w tym wszystkim połapałam gdzieś w połowie.

Bohaterowie? Tak naprawdę dobrze skonstruowanych postaci było tylko kilka: Jax, Nick i Arcturus. I może jeszcze Nashira. Co do reszty, mimo, że było ich okropnie dużo, wydali mi się potwornie papierowi. Sama Paige mnie denerwowała. Ufa Naczelnikowi, nie ufa Naczelnikowi. Chce go zabić, rozdział później się z nim całuje. Znów chce go zabić, ale później zanim tęskni. Można zwariować. A co dwa wersy jeszcze mu mówi, że jest okrutny i że go nienawidzi.

Jeden, wielki minus: śmiech. Ani razu się nie zaśmiałam czytając Czas żniw. Mimo wszystko wśród powieści fantasy są te nafaszerowane celnym dowcipem (patrz. książki Cassandry Clare i J. K. Rowling). Czas żniw był tak ponury, że aż męczący.

Ale nie idźmy samymi minusami. W gruncie rzeczy książka mi się bardzo podobała. Dobrze zarysowana fabuła, ciekawa historia i nawet ją polecam, choć nie obiecuję powieści marzeń.

Ogólnie byłam dość zdziwiona, że to debiut, bo rzeczywiście to bardzo dobra i oryginalna powieść, na dodatek o wysokim poziomie językowym, i widać, że autorka ma potencjał. Jestem bardzo ciekawa kolejnych części, ale nie mogę dać książce więcej niż 7... bo ta książka nic mi nie dała prócz chwilowej fascynacji światem, który stworzyła pisarka. Za dwa dni o niej zapomnę. To nie jest powieść, która sprawia, że przez następny miesiąc człowiek myśli tylko o niej. Jest interesującą i pasjonującą, bardzo dobrą historią, ale nic poza tym.

[Adres usunięty]

Tę serię chciałam rozpocząć już dawno temu, bowiem słyszałam o niej wiele dobrego. Nadszedł ten moment, kiedy mogę powiedzieć, że nareszcie udało mi się to zrobić. Pierwszy tom mam już za sobą i z chęcią opowiem wam o nim trochę więcej. Z radością stwierdzam, że ta recenzja będzie należeć do pozytywnych.

Mamy rok 2059. Dziewiętnastoletnia Paige to unikat. Posiada dar jasnowidzenia, jednak nie jest tylko wróżem, czytającym z kart czy igieł. Jest sennym wędrowcem. W jej świecie zdradą jest już sam fakt, że oddycha. Dziewczyna pracuje w kryminalnym podziemiu, aby chronić się przed Sajonem, który uważa takich jak ona za chorych. Splot niefortunnych zdarzeń sprawia, że Paige zostaje porwana przez starożytną rasę Refaitów, prowadzących od dwustu lat kolonię karną dla wszelkiego rodzajów jasnowidzów. Ład, dyscyplina, zasady. Blada śniąca trafia pod opiekę tajemniczego Naczelnika, który od teraz jest jej panem, a zarazem naturalnym wrogiem. Aby odzyskać wolność, musi dostosować się do reguł panujących w miejscu, w którym została przeznaczona na śmierć.

"- Rozmawiamy dopiero od dziesięciu minut, Paige. Postaraj się nie wyczerpać całego swego sarkazmu na jednym wydechu."

Przed przystąpieniem do lektury kilku znajomych oraz recenzentów nieco mnie przestraszyło początkiem, twierdząc, że jest niezwykle trudny to zrozumienia, że przez pierwsze sto stron ledwo dajemy radę. Na szczęście nie było tak źle. Z czystym sumieniem przyznaję, iż pierwszy rozdział był skomplikowany, aczkolwiek wstęp do książki fantasy nigdy nie należy do najprostszych, lecz dalej jest już o wiele lepiej. Oczywiście, sięgałam po słowniczek, który znajduje się na ostatnich stronach, aby przypominać sobie, co oznaczają poniektóre nazwy, zerkałam na mapę oraz do innych notatek, lecz były to czynności rzadko wykonywane. Sporo pojęć rozszyfrowałam sama, domyśliłam się z kontekstu. Nie mówię, że kilka nie sprawiło mi trudności, ale też bez przesady. Nie wiem jak wy odbierzecie rozpoczęcie książki, bo to sprawa indywidualna, jednakże ja nie wspominam go wcale aż tak źle. Jeśli zaś chodzi o wcześniej wspomniany słownik, to uważam, że warto by było dodać do niego rozwinięcie paru ważnych skrótów, które po kilkudziesięciu stronach gdzieś mi ulatywały.

Fabuła, jak i jej rozwinięcie, zachwyciła mnie. Wykreowany świat jest naprawdę intrygujący i dopracowany w najmniejszych szczegółach. Nie było chyba momentu, który był nudzący lub niewzbudzający zainteresowania. Cały czas chciałam się dowiedzieć o dalszych losach Paige i innych postaci, które trafiły do mojego serca. Sam pomysł jest genialny, przedstawione wydarzenia spodobały mi się. Wątki dotyczące jasnowidzenia, wkradania się do czyjegoś umysłu, wędrowania po sennym krajobrazie, łączenia się z zaświatami oraz przywoływania duchów ciekawiły mnie, gdyż uwielbiam taką tematykę. Autorka opisała to w łatwy do pojęcia sposób, przez co całość wydawała się niesamowicie interesująca. Zachłysnęłam się tą historią, pochłonęła mnie na dłuższy okres.

"- Nie jesteś niemową - powiedział. - Odezwij się.

- Myślałam, że nie mam prawa odzywać się bez pozwolenia.

- Zezwalam ci.

- Nie mam nic do powiedzenia."

Paige przypadła mi do gustu. Pod względem odwagi, lojalności i takiego poczucia postępowania w właściwy sposób, przypomina mi Penrym z "Angelfall" Susan Ee, którą darzę wielką sympatią. Jednak nasza bohaterka różni się tym, że jest bardziej harda, niewątpliwie sarkastyczna i potrafiąca postawić na swoim. Jej teksty były w punkt. Sposób w jaki traktowała Refaitów był godny podziwu. Kiedy inni trzęśli się ze strachu albo przechodzili na ich stronę, ona potrafiła się im sprzeciwić. Analizowała otaczającą ją przestrzeń, ufała tylko niektórym i nie zamierzała wydawać swoich przyjaciół. Kłamała na ich temat tak długo jak mogła. Zdecydowanie polubiłam również Juliana, Nicka, Liss, Davida oraz Arcturusa. Przy ostatniej postaci chwilę się zatrzymamy. Jego kreacja była wprost genialna. Przekonał mnie do siebie od razu. Czekam na więcej momentów z tym panem. Poza tym uważam, że najlepsze romanse rozpoczynają się albo od opatrzenia ran swojemu wrogowi, albo darowania mu życia. Czas na ocenę końcową.

Podsumowując, "Czas żniw" to bardzo dobra książka. Jestem jak najbardziej na tak. Przyznam, że to jedna z trudniejszych recenzji, jaką napisałam, ponieważ nie do końca wiedziałam, co chcę przekazać. Ta pozycja podobała mi się, ale nie potrafiłam odpowiednio ubrać w słowa swoich myśli. Jednak mam nadzieję, że chociaż w pewnym stopniu zachęciłam was do sięgnięcia po tom pierwszy. Polecam z całego serca. Moja przygoda z tą serią dopiero się rozpoczęła, ale z pewnością szybko nie skończy.

''Jesteśmy mniejszością, której świat nie akceptuje, chyba że jako wytwór fantazji, ale nawet to jest zakazane. Wyglądamy jak inni. W wielu przypadkach jesteśmy jak inni. Jesteśmy wszędzie, na każdej ulicy. Na pozór prowadzimy normalne życie, ale kryje ono w sobie coś jeszcze. Nie wszyscy z nas. wiedzą kim jesteśmy. Niektórzy umierają, nie wiedząc o tym. Inni wiedzą, dlatego nigdy nie pozwolimy się złapać. Ale istniejemy. Uwierzcie.''

Jest 2059 rok. Paige mieszka w Londynie Sajon, który został stworzony, aby zniszczyć chorobę nazywaną jasnowidztwem. Dziewczyna pracuje w kryminalnym podziemiu wśród gangów jasnowidzów, którzy ze sobą rywalizują. Ze względu na swój rzadko spotykany dar jest ulubienicą swojego szefa, Jaxona Hall. Jego gang nazywa się, Siedem pieczęci. Zadaniem dziewczyny jest wchodzenie w umysły ludzi i innych jasnowidzów, aby pozyskać ważne informacje. Lecz dziewczyna posiada o wiele większy dar, który może stać się bronią.

Pewnego dnia, życie Paige diametralnie się zmienia. Przez jedno wydarzenie, podczas którego ujawnia się jej talent, dziewczyna zostaje przetransportowana do Oksfordu. Jest to kolonia karna, nazywana Szeolem I, stworzona w roku 1859, gdzie osiedli się Rafaici. Jej istnienie było ukrywane przez 200 lat. Rząd Sajonu co dziesięć lat dostarcza im nowych jasnowidzów. Nazywają to wydarzenie Czasem Żniw. Przybyli do nich ludzie, z darem jasnowidzenia, są wykorzystywani do walki z Emmitami, którzy żywią się ludzkim mięsem i są zagrożeniem dla świata ludzi.

Jednak Rafaici, to również bezwzględne istoty, gdyż żywią się aurą jasnowidzów. Paige trafia pod nadzór tajemniczego Naczelnika. Odbierają jej imię i zostaje numerem XX-59-40. Jednak młoda kobieta nie zamierza zostać tu, ani chwili dłużej. Za wszelką cenę pragnie stąd uciec i odzyskać swą wolność. Czy jej się uda?

''Czas Żniw'' jest debiutem literackim Samanthy Shannon. Czy udanym?

Przyznam, że na początku nie byłam przekonana do tej książki. Nie sądziłam jednak jaką niesamowitą przygodę w sobie kryje. Po skończeniu książki poczułam smutek. Ta powieść zdecydowanie za szybko się skończyła. Poczułam się jak narkoman bez kolejnej działki, tudzież kolejnego tomu książki.

Na początku, trudno było mi się wczuć w klimat. Autorka powoli wprowadzała nas w świat Paige, jasnowidzów i duchów. Ciężko było mi przebrnąć przez niektóre wyrażenia i nazwy, ale z pomocą przychodzi słowniczek umieszczony z tyłu książki. Akcja w książce szybko się rozwija, prze do przodu i wbija człowieka w fotel. Niekiedy tyle się działo, że wręcz nie mogłam się oderwać od niej. Z niecierpliwością czekałam na ciąg dalszy. Autorka z lekkością opisuje oba światy, więc nie miałam problemu z wyobrażeniem sobie ich. Jeśli chodzi o postacie w książce, to są one złożone. Tu nic nie jest czarno - białe. Zawsze jest coś pomiędzy. Są to ludzie jakich możemy spotkać na ulicy. Pokochałam postacie głównej bohaterki i Naczelnika. Paige, to młoda kobieta nauczona walczyć o własne przetrwanie. Odważna i zuchwała, chociaż momentami zagubiona tak jak każdy z nas. Nie zamierzała godzić się na niewolnicze życie, dążyła do wolności nawet jeśli zdawała sobie sprawę z tego, że szanse na nią były znikome.

Naczelnik, to przykład na to, że nie każdy Rafaita jest potworem. Z jednej strony władczy, nieprzystępny, a z drugiej troskliwy. Miłość pomiędzy obojgiem rozwijała się małymi krokami. Autorka, stworzyła niesamowicie realnych bohaterów w których każdy odnajdzie siebie.

Jeśli chcesz przeżyć niesamowitą przygodę i wejść do świata, który pochłonie Cię reszty. Lubisz postacie, które są odważne i walczą w słusznej sprawie, to ta książka czeka właśnie na Ciebie. Ja już nie mogę doczekać się, aż będę mogła przeczytać kolejny tom.

Tak jakoś wyszło w genach, że nie jestem najcierpliwszą osobą. Ale właśnie dlatego uważam, że cierpliwość popłaca i jeszcze bardziej ją za to cenię. Czekasz, czekasz, czekasz. Nigdy nie wiadomo, kiedy pojawi się właśnie taka książka, która zwali cię z nóg, o której śmiało będziesz mógł/mogła powiedzieć, że to na tą książkę czekałeś/aś cały 2013 rok, że to jest to coś, czemu zawdzięczać będziesz nieprzespane noce. Tak, nadeszła bowiem wiekopomna chwila... a tak w ogóle to wszystkiego najlepszego w nowym roku... ekhm!, nadeszła wiekopomna chwila, gdyż, albowiem, azaliż, powiadam Wam: przekazuję Wam pierwszą MEGA recenzję w tym roku, a ponoć jaka pierwsza recenzja,jaki poziom pierwszej książki (co z tego, że pozmieniałam trochę przysłowie...), takie wszystkie w całym roku, a tego szczerze Wam i sobie życzę!

Samantha od zawsze wiedziała, że będzie pisarką, od małego dzieciucha. Zaczęła pisać w wieku piętnastu lat (patrzcie, tyle samo co ja! przypadeg? nie sondze). W 2013 roku ukończyła studia literaturoznawcze na uniwersytecie w Oksfordzie, a rok wcześniej otrzymała nominację do The Young Star. Pomimo młodego wieku (rocznik 1991), świat niezwykle ciepło przyjął jej debiutancką powieść: prawa do wydania zostały sprzedane do 21 krajów, a The Imaginarium Studios zakupiło prawa do zekranizowania "CZASU ŻNIW", uwaga, jeszcze przed wydaniem powieści. Robi wrażenie co?

"CZAS ŻNIW" to pierwsza część siedmiotomowego cyklu. Przestraszeni tą ilością? Pozwólcie, że się wypowiem na ten temat. Po przeczytaniu ostatniej strony, mój mózg wręcz wrzeszczał, że 7 części to zdecydowanie za mało! Mam nadzieję, że pozostałe części również będą napisane na, co najmniej, takim samym poziomie jak pierwszy tom. Jeśli tak, to whoah!, żyć nie umierać.

Dziewiętnastoletnia Paige Mahoney pracuje w podziemiach Sajonu Londyn. Należy do grupy zwanej "Siedem Pieczęci". Do osób obdarzonych niezwykłymi zdolnościami. Choć dla nich są one przekleństwem. Przynajmniej w pewnym stopniu. A kim są? Otóż swego rodzaju jasnowidzami. Nie myślcie sobie, że to jakieś nudy, co to to nie! Przykładowo: śniący wędrowiec (tak, Paige jest właśnie śniącą) to najwyższa i rzadko spotykana kategoria jasnowidza. Śniący wędrowiec ma możliwość aktywnego wpływania na zaświaty i opuszczania własnego ciała. Pewnego dnia, po niefortunnych wydarzeniach, Paige zostaje przetransportowana do Oksfordu, tajemniczej kolonii karnej, której istnienie owiane jest woalem tajemnicy i zgrozy. Bowiem władze Sajonu nie tolerują żadnego odmieńca [czyt. jasnowidza]. W Szeolu I (tejże kolonii) rządzą Refaici - mniej więcej dwumetrowe potworki, z wyglądu przypominające ludzi, jednak z zachowania będący całkowitą przeciwnością rasy ludzkiej. Żywią się aurą wytwarzaną przez jasnowidzów - jakim jasnowidzem się "karmią", taki mają kolor oczu [przyp. aut. istnieje 7 grup jasnowidzów, każda posiada aurę w innym kolorze]. Tak się składa, że Paige trafia pod protektorat Naczelnika (ang. Warden), męża krwi, który jest jedną z większych "szych" w Szeolu I.

I choć imię Naczelnika (Arturus) jakimś dziwnym trafem kojarzy mi się z Arktosem z Tabalugi (później dowiedziałam się, że jest gwiazda o takiej nazwie), a za każdym razem, kiedy próbuje wyobrazić sobie Nashirę, wychodzi mniej więcej takie coś:

(choć w sumie charakterem się nie różnią), to nic nie zmieni mojej opinii o tej książce.

Z czystym sercem ogłaszam "CZAS ŻNIW" jedną z najlepszych książek 2013 roku. Od samego początku mnie zafascynowała. Autorka ma niesamowitą wyobraźnię, to muszę jej przyznać! W dodatku na końcu książki znajduje się "eteryczna playlista" i słowniczek, który nie został umieszczony w niej bez potrzeby, książka aż pęcznieje od neologizmów. Akcja wciąga, bohaterowie? Cóż, w końcu mogę powiedzieć, że uwielbiam główną bohaterkę (co nie zdarza się zbyt często). A jej przyszła miłość? Wiedziałam, wiedziałam od samego początku, że to on :D .

Kocham tych bohaterów, kocham S.S., kocham tą historię. "CZAS ŻNIW" został napisany z taką uwagą, świat przedstawiony wykreowany jest w najmniejszych szczegółach. Jeśli to jest pierwsza część, dodaję, że debiut Samanthy, to boję się, że mogę nie wytrzymać psychicznie kolejnej części. Z zachwytu oczywiście!

" - Jeżeli umysły jasnowidzów są jak olej - uważnie wypowiadałam każde słowo - w takim razie jakie są wasze umysły? [...]

- Ogień."

W takim razie gorrrąco polecam! :D

6/6

A za książkę z calutkiego mojego serducha dziękuję Wydawnictwu SQN

Czas Żniw mogłabym określić jednym słowem, a mianowicie "arcydzieło". Może nieco przesadzam, ale to pierwsza powieść dla młodzieży, która totalnie mnie oczarowała, dosłownie wszystkim. Wybaczcie, jeśli będę cały czas się zachwycać i recenzja będzie niespójna, ale nie da się inaczej!

Dla niektórych ta pozycja może być ciężka; za sprawą naprawdę rozbudowanego świata wraz ze szczegółami, nowym słownictwem, przez które może co nieco się mieszać. Dlatego od razu uprzedzę, że nie jest to książka dla wszystkich. Osobiście wolę te bardziej wymagające pozycje, gdyż większość młodzieżówek jest prostolinijnych, nieco schematycznych i są jedynie rozrywką na chwilę, którą zapomina się po krótkim czasie.

Bohaterzy to jedni z lepiej wykreowanych, z jakimi miałam do czynienia. Wreszcie trafiłam na główną bohaterkę, która mnie nie irytowała swoim dziecinnym i przewidywalnym zachowaniem, natomiast widziałam w niej siebie, może dlatego ją tak polubiłam.

Nie znajdziemy tu żadnych romansów, jak to jest prawie czas w tego typu powieściach, lecz poznamy Naczelnika. Pierwszy raz poznałam, a zarazem nie poznałam bohatera męskiego, który byłby taki wyrazisty i jednocześnie rozmazany, jakby nie odgrywał znaczącej roli, choć jest zupełnie inaczej.

Autorka nie podała czytelnikom nic na tacy, wszystko w tej powieści odkrywa się stopniowo, jest sporo zwrotów akcji, a zakończenie sprawia, że po kontynuację trzeba sięgnąć i nie ma innej opcji!

Czas Żniw to oryginalna dystopiczna powieść, która wciąga, choć początek jest dosyć ciężki; trzeba się zapoznać z nowym światem i słownictwem, co jest nieco wymagające. Bohaterzy są różnobarwni i wyraziści, trudno określić, kto jest tym dobrym, a kto złym. Powieść jest owiana tajemnicą, przez co nie jest przewidywalna, a jedynie zaskakuje. Zdecydowanie polecam, bo tę książkę mogłabym czytać na nowo bez ustanku!

Recenzja pochodzi z bloga osobliwe-delirium.blogspot

W jaki sposób dotarłam do "Czasu Żniw"? Książkę poleciła mi koleżanka, która uwielbia czytać, tak samo jak ja. Spodziewałam się lekkiej, szybko-czytającej lektury na nudne wieczory, ale zakochalam się!

Muszę przyznać, że początki nie były łatwe, gdyż już od pierwszych stron mamy doczynienia z różnymi nieznanymi terminami i często zaglądałam do słowniczka, ale nie było to frustrujące. Paige jest bohaterką, która na długo zostanie w moim sercu. Wątek niespełnionej miłości sprawił, że wciągnęłam się jeszcze bardziej. Postać Naczelnika, jak i inni bohaterowie mają swoją historie, którą Samanntha nam przedstawia, dzięki czemu mamy zbudowane profile większości osób, które się pojawiają. Sajon Londyn przyprawia mnie o ciarki, nie wspominając już o miejscu, do którego potem trafiła moja ukochana Irlandka, Paige Eva Mahoney. Nie będę wchodziła w szczegóły, chcę tylko zachęcić innych do przeczytania tej książki bez zbędnych spojlerów.

Świat, który stworzyła pisarka jest niesamowity i bardzo złożony, bez żadnych niedociągnięć. Mimo późnych godzin, nie mogłam powstrzymać się od przeczytania kolejnych stron tego arcydzieła. Naprawdę polcem wszystkim, bez względu na wiek 5/5.

(...) Przenieśmy się do Londynu lat 50-tych XXI-ego wieku. Ale nie Londynu rodem z Jetsonów czy filmów sci-fi. Dwieście lat wcześniej tamtejsze władze odkryły istnienie jasnowidzów, co doprowadziło do powstania nowego porządku. Tak oto powstał Sajon Londyn - miasto-państwo, kontrolujące poczynania jasnowidzów. Paige Mahoney jest dziewiętnastoletnią członkinią syndykatu Siedem Pieczęci - oczkiem w głowie swojego szefa Jaxona Halla. Jax i pozostali członkowie gangu pomagają Paige w rozwinięciu i opanowaniu talentu, jaki posiada, a jest to talent niezwykły. Hall opracował podział jasnowidzów na siedem najważniejszych grup, z których ta siódma jest najsilniejsza i najrzadsza jednocześnie. Nasza bohaterka jest sennym wędrowcem, osobą czytającą senne krajobrazy innych ludzi. Wbrew pozorom to bardzo przydatna umiejętność. Zwłaszcza w Syndykacie, ale nie tylko.

Na skutek niefortunnego zbiegu okoliczności, Paige zabija strażnika Sajonu. Pościg kończy się pojmaniem jej przez władze, dziewczyna trafia do więzienia. Czy aby na pewno? Porządek świata znanego Paige upada, gdyż miejsce, w którym się znalazła to Szeol I - kolonia karna dla jasnowidzów. Część z nich trafia właśnie tam po to, by użyczać swych umiejętności Refaitom - przybyszom z Międzyświatów, którzy byli prawdziwymi założycielami Sajonu. W Szeolu, pod rządami Nashiry i swojego bezpośredniego przełożonego Arcturusa Paige jest zdana wyłącznie na siebie. Dziewczyna musi przygotowywać się do udziału w jubileuszowych, dwudziestych żniwach, ale jej priorytetami jest przeżyć i wrócić do domu. (...)