Czarownica. Tom 2

Okładka książki podobnie jak pierwszej części przedstawia kobietę w samym centrum. Tym razem jest matowa, a nie śliska. Ma skrzydełka, które stanowią dodatkową ochronę przed uszkodzeniami mechanicznymi. Na jednym z nich przeczytacie fragment książki, a na drugim kilka słów o autorze. Stronice są kremowe, czcionka jest wystarczająca dla oka, odstępy między wersami i marginesy zostały zachowane. Mamy wstawki do każdego rozdziału w formie ozdobników, czyli czarownicy na miotle.

Moje kolejne w ostatnim czasie spotkanie z piórem autora. Szczerze, to nie mogłam się doczekać, aż zabiorę się za czytanie drugiego tomu. Pochłania się książkę w szybkim tempie, nie ma tutaj jakichkolwiek przeszkód podczas czytania. Paczkowski wymyślił tak dobrą fabułę, dopracowaną i dynamiczną, że nie będziecie się nudzić! Mamy zwroty akcji, które jeszcze bardziej nadają dynamiczności tej historii, że kartki zbyt szybko uciekają nam przez palce. Czyta się lekko i przyjemnie.

Kontynuujemy przygodę Adel jako młodej czarownicy i całego jej otoczenia. Poznajemy rodzinę jej ojca, dosyć specyficzną, która mi akurat do gustu przypadła. Poznajemy losy jej mamy, babci, cioci, ale i Baby Wodnej! Która jak zwykle rozśmieszała mnie i sprawiała, że książka dzięki niej nabierała jakiegoś... Blasku. :D Są również panowie - Wojbor i Merlin, którzy mają naprawdę ważne role do wykonania. Większość z postaci przypadła mi do gustu i musicie mi uwierzyć. Nie często zdarza się, że czytam fantastykę, a jak już mi się spodoba, to naprawdę musi być dobrze i tak w tym przypadku jest!

Jak wyżej wspominałam, akcja jest odpowiednia, szybka, nie wlecze się, co rusz jesteśmy zaskakiwani. I to mi się podoba! Tak samo jak elementy fantastyczne, których nie ma tu aż tak wiele. Nie będziecie przygnieceni fantasy. Mamy tu świat normalny, taki, w jakim żyjemy z elementami nierealnymi, które świetnie go uzupełniają i sprawiają, że wszystko jest tak jakby na swoim miejscu.

Cieszę się, że miałam okazję poznać tę opowieść w całości. Zarówno tom pierwszy jak i drugi świetnie umili Wam czas, sprawi, że zapomnicie o swoich problemach. Na chwilę dołączycie do Adel i będziecie odkrywać świat, który na pozór wygląda normalnie, ale takim nie jest, bo zło czai się za najbliższym... Drzewem.

Śmiało polecam ją fanom fantastyki, powieści obyczajowych, ale i ciekawym, którzy lubią od czasu do czasu sięgnąć po coś innego. Zdecydowanie Czarownica tom II sprawi, że odpoczniecie i będziecie się dobrze bawić. Pamiętajcie o Babie Wodnej!

Zło nie zawsze przychodzi niepostrzeżenie. Często daje znaki, iż się zbliża i to wcale nie mało zauważalne. Jednak czy da się tak do końca przygotować na jego nadejście? Strach i odwaga często idą w parze w takiej sytuacji, drogą, na jakiej spotyka się również niedowierzanie, brak nadziei i czasem niecodzienne sojusze.

Podobno, gdy wie się z kim ma się do czynienia, wtedy lęk przed tym jest mniejszy. Niestety bliscy Adel i ona sama nie do końca mogą powiedzieć, iż boją się mniej tego, co ma nastąpić. Wiedza pomaga im przygotować się na nieuchronną konfrontację, lecz czy można być gotowym, jeśli ma się świadomość, że ofiary są nieuchronne? A pomiędzy tym na światło dzienne wychodzą kolejne sekrety, mogące znacząco wpłynąć na to, co ma się wydarzyć i równocześnie uświadamiają adeptce magii jak dużo jeszcze jest przed ukryte. Czy niedopowiedzenia i sekrety nie osłabią jej oraz sojuszników? W nadchodzącej walce nikt i nic nie zawaha się by użyć każdego możliwego środka by przechylić szalę zwycięstwa na swoją stronę. Przewodnia jednocześnie daje nadzieję, lecz jest także dość enigmatyczna, Adel odgrywa w niej kluczową rolę, lecz jak dokonać czynu, o jakim mówi? Babcia nauczyła ją dużo, magia nie stanowi już takiej zagadki jak na samym początku, ale znaki zapytania wciąż pojawiają się, a przeciwniczka nie próżnuje. Pokazy siły mają przerazić i jednocześnie osłabić młodą czarownicę, jednak ta stawia czoła własnym i cudzym lękom. Czas ostatecznego pojedynku nadchodzi…

Co będzie wynikiem rodzinnego dziedzictwa, proroctwa, czarów i lasów, będącego domem dla wielu istot? Historia, w której świat rzeczywisty ma drugie dno, dostrzegalne nie tylko przez wybranych, a prawa nim rządzące wcale nie są tak oczywiste jak sądzi większość. Druga część „Czarownicy” to coś więcej niż oczekiwanie na finał, chociaż jak najbardziej jest ono widoczne, lecz przede wszystkim czytelnicy otrzymują rozwinięcie wątków z pierwszego tomu oraz odsłonięcie tego, co skrywało się w pod maskami noszonymi przez bohaterów. Andrzej F. Paczkowski po raz kolejny zaskakuje prowadzeniem fabuły i mistrzowskim łączeniem różnorodnych wątków z legend oraz zacieraniem granic pomiędzy światem realnym i fantastycznym. Słowiańskie elementy mitologii splecione z zadziwiającymi detalami innych kultur już w pierwszej części dylogii intrygowały, lecz ciąg dalszy jest jeszcze bardziej ciekawy. Autor zadbał, by czytający nie spodziewali się rozwoju akcji, tak za sprawą dalszych losów bohaterów oraz tego, co jeszcze skrywają nieodsłonięte tajemnice. Jeżeli oczekujecie niesamowitego finału to zawodu nie będzie, a zakończenia poszczególnych wątków również nie należą do szablonowych.