Czarne ziarno. Julia Krawiec. Tom 4

Z tą Autorką miałam do czynienia pierwszy raz. Jeszcze zanim zaczęłam czytać sprawdziłam co i jak i okazało się, że jest to cykl, a "Czarne ziarno" to tom czwarty. Nie zraziłam się, bo zdarzyło mi się na przykład przy serii z Tracy Crosswhite Roberta Dugoni zrobić dokładnie ten sam manewr, zupełnie przypadkiem, a dopiero później czytać poprzednie tomy i nie zaburzyło to postrzegania całości. Dlatego tutaj również zaczęłam właśnie od tomu ostatnio wydanego.

Być może będą spojlery, a być może nie. Ciężko mi powiedzieć, bo nie odczuwałam podczas czytania takiej niepewności, że nie wiem, o co właściwie chodzi i być może w poprzednich częściach było to wyjaśnione. Zapewne podczas czytania wstecz będę miała takie "Aha! To tak to było", ale to absolutnie nie jest wada.

O czym jest ta książka? To kryminał, a więc jest trup, śledztwo, ale zamiast szukać podejrzanego, od razu śledczy dostają go na tacy. Zostaje zamordowany młody chłopak na posesji swojej matki, na którą od razu pada podejrzenie i ku mojemu zdziwieniu od razu się ona przyznaje do winy. Coś tu jest mocno nie w porządku i jest bardzo dziwne. Na szczęście nie wszyscy wierzą w to, co kobieta mówi i jedna z jej krewnych zgłasza się do Julii Krawiec o pomoc. Wspomniana wcześniej Julia to pani detektyw, która przewija się przez całą serię. Ja ją poznałam w tej z wiadomych względów, ale z miejsca ją polubiłam. Zaczyna się więc śledztwo, w którym wiele osób zostaje przesłuchanych, wiele faktów się nie zgadza i być może to właśnie Krawiec dojdzie do tego, co właściwie się wydarzyło i dlaczego nie żyje dziewiętnastolatek.

Muszę przyznać, że nie ma potrzeby czytania poprzednich tomów, nie ma problemu z odnalezieniem się w fabule co jest ogromnym plusem. Już wiem, że na mojej półce stanie cała seria, to pewne. Jest to kryminał taki, jak lubię, czyli poza właśnie trupem i śledztwem autorka porusza wiele innych kwestii i w zasadzie robi z tej książki thriller psychologiczny. Czytelnik może się zagłębić w relacje rodzinne, ale także w ważne problemy, na przykład gwałt czy kazirodztwo. Ale to już musicie sami przeczytać, aby dowiedzieć się, o co chodziło.

Jeśli chodzi o styl autorki, to uważam go za dość lekki mimo poruszania trudnych tematów. W odpowiednich momentach w treść wplecione są zabawne sytuacje, a także perypetie Julii Krawiec. Dzięki temu nie skupiamy się tylko na jednym wątku, ale na kilku jednocześnie. Czyta się bardzo szybko, bo akcja jest dynamiczna. Nie ciągnie się i za to ode mnie również plusik!

Czy są minusy? Tak, otóż historia jest dość przewidywalna i to mam jej do zarzucenia. Jako kryminał bądź też thriller powinna skrywać zagadkę, zakręcać czytelnikiem tak, by z zaciekawieniem brnął strona po stronie do rozwiązania i choć to niekoniecznie przeszkadza, to szkoda, że na koniec nie opada szczęka do samej podłogi ze zdziwienia, że jednak było inaczej.

Podsumowując. Bardzo dobry kryminał, choć nie dałabym 10/10, to 7/10 na spokojnie i mam ogromną chęć poznać losy Julii Krawiec i razem z nią brnąć przez inne śledztwa. Tak więc... polecam! Kolejne polskie nazwisko na mojej półce kryminalnej i kolejna świetnie zapowiadająca się seria!

A Wydawnictwu Czarna Owca bardzo dziękuję za egzemplarz.

Ciąg dalszy mojej jesiennej manii z książkami, które mają w sobie kryminalny dryg! Tym razem oddałam się powieści, która czysto teoretycznie tytułem nie zdradza nic, a opis na okładce również nie wiele mówił. Panią Martę miałam okazję czytać po raz pierwszy, ale czuję, że nie był to ostatni. Szczególnie, że „Czarne Ziarno” to czwarty tom serii, który wcale nie musi być czytany łącznie z wcześniejszymi, a to dla mnie bardzo istotne.

Ginie młody chłopak, a oskarżenia padają na jego matkę, która z miejsca przyznaje się do winy. Pomijając, że to Sylwester i tragedia dzieje się w rodzinnym domu, jedna z jej córek nie wierzy w winę rodzicielki i prosi o pomoc naszą panią detektyw Julię Krawiec, która nie waha się, by dojść do prawdy i odkryć prawdziwego mordercę. Jak już wspomniałam sporym pozytywem tej historii jest fakt, że wcale nie trzeba znać wcześniejszych tomów, by przeczytać tą.

Akcja jest wartka i ma ogrom zdarzeń, o których sama bym nawet nie pomyślała. Bohaterowie są doskonale wykreowani, co sami odkrywamy przekładając stronę za stroną i napawając się fabułą, gdzie każdy trup w szafie zaczyna żyć własnym życiem i mamy okazję go poznać od stóp do głów. Każda z postaci ma swoje mroczne tajemnice, swoje sekrety, które niestety trzeba wywlec na światło dzienne. Dowiadujemy się, że każda z postaci, łącznie z naszą zleceniodawczynią kłamią jak z nut, mieszają i tym bardziej komplikują dochodzenie.

Nie ukrywam, że wielbię miłością dozgonną takie opowieści. Nigdy nie wiadomo kto mówi prawdę, ale czy w ogóle ktoś mówi prawdę, kto jednak jest tym winnym i jaki miał motyw, albo czemu go nie miał, a jednak popełnił zbrodnię. Autorka nie pozostawia nas z niedopowiedzeniami i daje możliwość zagłębienia się nawet w psychikę naszych bohaterów. Pani Marta ma lekkie pióro, idealnie oddaje to co się dzieje w powieści, interesuje czytelnika i sprawia, że nie chcemy odkładać powieści, póki nie poznamy rozwiązania zagadki. Myślę, że nie tylko mnie się taka zawartość spodoba się równie bardzo jak mnie!

Utalentowana detektyw, dzieciobójstwo i rodzinne tajemnice – to wszystko Was czeka w tej trzymającej w napięciu powieści.

Bohaterką powieści jest detektyw Julia Krawiec, którą mogliśmy spotkać w poprzednich powieściach Marty Zaborowskiej - Gwiazdozbiór, Uśpienie i Rajskie ptaki. Jej doskonałe umiejętności detektywistyczne idą w parze z silnym charakterem i bezkompromisowością. W toku postępowania coraz bliżej poznajemy losy rodziny Rawskich i liczne tragedie, których byli udziałem. Okazuje się bowiem, że śmierć Leona to nie jedyne trudne wydarzenia, z którym musieli się zmierzyć. Najbardziej nurtowały mnie dwie postaci – najmłodsza z dzieci, Nina, która najprawdopodobniej widziała zabójstwo, ale zamknięta w zakładzie psychiatrycznym uparcie milczy. Drugą postacią, która nie dawała mi spokoju jest młodsza siostra Arlety, bajecznie bogata, więc dlaczego nie zaopiekowała się bliskimi?

W książce śledzimy też losy innej rodziny – Marty, jej córki Sylwii oraz matki. Kobieta jest w trudnym momencie życia, samotnie wychowuje jedenastolatkę, średnio radzi sobie z obowiązkami domowymi. Kupiła bardzo skromne mieszkanie w Warszawie, rozpoczyna pracę jako detektyw po burzliwym odejściu z policji. Jako matka dobrze rozumiałam jej rozterki dotyczące łączenia pracy zawodowej i życia rodzinnego. Dodatkowo jej sarkastycne wypowiedi bardzo przypadły mi do gustu.

Czarne ziarno czytałam z ogromnym zaciekawieniem, cała intryga została bardzo dobrze wykreowana, a samo rozwiązanie dość szokujące. Powieść ma wiele wątków, przez co pojawia się coraz więcej niewiadomych i intrygujących tajemnic. Niby w książce nie dzieje się wiele, ale autorka tak buduje napięcie, że nie sposób jej odłożyć. Fani thrillerów i kryminałów na pewno spędzą z książką niezapomniane chwile. Jeśli ktoś nie czytał poprzednich części, nie musi się martwić, absolutnie nie utrudnia to odbioru powieści.

⬇️Opinia⬇️ "Czarne Ziarno" @martazaborowska_worldofwords

🔪

Pokażcie mi takiego odwrotowca który zaczyna czytać serie od końca? Tadam, tak to Ja ! I bardzo się cieszę, że zdecydowałam się na "Czarne ziarno", książka niezwykle przypadła mi do gustu, doskonała lektura na długie jesienne wieczory, wiec niezmiernie cieszy mnie fakt, że poprzednie tomy cyklu o detektyw Julii Krawiec już do mnie jadą. ''Czarne ziarno'' to współczesny kryminał, co prawda czytając nie miałam dreszczy ani gęsiej skórki, a rozwiązania zagadki z przeszłości skutecznie się domyśliłam. Kompletnie mi to nie przeszkadza, i tak naprawdę nie przyczepie się do niczego, choć pewnie coś by się znalazło. Akcja nie pędzi, wszystko dzieje się w jednym tempie, historia spokojnie się rozwija, a my razem Julią krok po kroku odkrywamy prawdę. Fabuła bardzo ciekawa, a temat niezwykle trudny i szokujący, nie przypominam sobie bym spotkała się gdzieś z podobną historią, wiec książka nie schematyczna i za to duży +.

🔪

Julia Krawiec kobieta z charakterem, w prywatnym życiu nieco pogubiona, rezygnuje z pracy w policji, zdobywa licencje detektywa i przyjmuje zlecenie od młodziutkiej Marii Rawskiej. Sprawa dotyczy morderstwa jej dziewiętnastoletniego brata Leona. Do winy przyznaje się matka, a świadkowie i ich zeznania świadczą o jej winie. Ale czy na pewno ? Jaka jest prawda? być może jest zbyt mroczna, by mogła ujrzeć światło dzienne? Na wszystkie pytania znajdziecie odpowiedz w książce, Polecam serdecznie. I tak na marginesie, nie trzeba znać poprzednich tomów serii, choć na pewno warto. Ja przeczytam je z przyjemnością.

🔪

Książki Marty Zaborowskiej wydawane są w sporym odstępach czasu, jednak są bardzo obszerne.

Julia Krawiec po odejściu z policji stała się detektywem, obecnie mieszkała tylko z córką w dość obskurnym mieszkaniu, bo tylko na takie było ją stać. Zgłosiła się do niej córka kobiety, która została oskarżona o zamordowanie syna i obecnie przebywała w areszcie śledczym. Nastolatka chciała jednak poznać prawdę i niejako udowodnić, że matka jest niewinna. Czy tak było naprawdę?

Między tomami minęło kilka lat przerwy. Mimo wszystko dość szybko wciągnęłam się w tę część, choć główne wątki z życia Julii Krawiec w mojej pamięci uległy zatarciu. Plusem jest to, że akcja kryminalna zaczyna i kończy się w tym tomie, więc można go czytać bez znajomości poprzednich części.

,,Czarne ziarno" Marty Zaborowskiej to czwarty tom serii, który niedawno ukazał się na polskim rynku. Dla mnie akcja momentami była za bardzo monotonna, ale zakończenie okazało się zaskakujące.