Czarna Wstęga

Zabierając się za „Czarną Wstęgę” Michała Podgórskiego, nie wiedziałam, że jest to kontynuacja. Czytając o przygodach Dardana de Brandta, czułam, że coś mnie ominęło, ponieważ bohaterowie kilkakrotnie nawiązywali do przeszłości. Na szczęście mimo braku znajomości „Ostatniego rajdu” bez problemu odnalazłam się w zgłębianiu tej historii.

Podobała mi się ta książka, zwłaszcza na początku. Krótkie rozdziały bardzo szybko zbudowały klimat przygody. Fajnie, że dostaliśmy dwie linie fabularne. Z jednej strony był Christian, który wyrusza z misją inwigilacją, gdyż musi zdobyć informacje na temat niebezpiecznej grupy zagrażającej Trybunałowi Stworzenia. Z drugiej strony mamy szlachetnego Dardana z Kaią, którzy razem rozprawiają ze zbójami, ponieważ pragną przywrócić porządek na tym świecie. Ta dwójka to obrońcy uciśnionych, dlatego bez wahania podejmują się tajemniczej sprawy zaginięć ludzi. W pewnym momencie losy głównych bohaterów łączą się ze sobą, tworząc już jedną opowieść.

Autor zaserwował nam świetną przygodówkę. Od samego początku akcja bardzo szybko brnie do przodu. Nie mamy zbędnych opisów czy wewnętrznych monologów, jest za to czysta akcja. Niestety liczyłam na więcej fantastyki, zwłaszcza że okładka i zdobienia sugerowały mroczne siły, jednak tych było bardzo mało. Gdyby nie finał to nie można by mówić o fantasy. Przygodowa tak i to w genialnym stylu zaś fantasy nie do końca. Mimo lekkiego zawodu książka i tak jest świetna, bo klimat wędrówki, przygody i walki w imię dobra jest fenomenalny. Bohaterowie wzorowani na wybawicieli idealnie wpasowują się w fabułę, tworząc historię w klimacie Robin Hooda. Nawet trochę żałuję, że książka ma tylko niecałe 300 stron, bo z chęcią posiedziałabym przy niej dłużej.

Jeśli lubicie ducha walki, motyw bitwy dobra ze złem i wędrówkę na koniu poprzez niebezpieczne lasy to ta historia z pewnością Wam się spodoba. Mnie się spodobała, dlatego polecam. Jeśli autor ma w zanadrzu kolejną część, to bez wahania się na nią piszę.

Moja ocena: 8/10.

Współpraca reklamowa z Ostre Pióro.

🔥 RECENZJA 🔥

📖 „Czarna Wstęga”

Autor: Michał Podgórski

Wydawnictwo: Ostre Pióro

"Potrzebna jest prawdziwa ofiara. Musisz odebrać życie komuś, kogo kochasz."

Do Vorenau nie wchodzi się bezkarnie. Ta kraina wita czytelnika chłodem kamiennych murów, skrzypieniem bram i nieustannym poczuciem, że zza najbliższego zakrętu może wyłonić się zarówno przyjaciel, jak i śmierć. Nad królestwem unosi się cień Czarnej Wstęgi, organizacji, która niczym trucizna sączy strach w serca mieszkańców i podkopuje fundamenty państwa.

Michał Podgórski udowadnia, że najpotężniejsza magia fantasy kryje się nie w zaklęciach, lecz w ludzkich sercach. W „Czarnej Wstędze” to lojalność, żądza zemsty, miłość i gotowość do poświęceń nadają bieg wydarzeniom i decydują o losach Vorenau. Autor z niezwykłą swobodą splata mroczne śledztwo, dworskie intrygi i pełną napięcia przygodę, prowadząc czytelnika przez świat, w którym każda zbrodnia jest echem czyichś ambicji, a fanatyzm okazuje się groźniejszy niż najostrzejsze ostrze.

To właśnie ludzkie lęki i pragnienia stają się tu prawdziwym obliczem zła. Rodzi się ono po cichu – w szeptach za zamkniętymi drzwiami, w zdradzie, w obietnicach składanych w cieniu. Dzięki temu „Czarna Wstęga” nabiera siły mrocznego thrillera politycznego, w którym słowa potrafią ranić głębiej niż miecz, a każdy wybór niesie ze sobą konsekwencje dla całego królestwa.

Podgórski z niezwykłą lekkością splata losy swoich bohaterów, tworząc opowieść, w której każdy z nich niesie własne blizny i własną prawdę. Christian, Dardan de Brandt i Kaia dalecy są od nieskazitelnych herosów z pieśni bardów – to ludzie doświadczeni przez życie, zmuszeni stawiać czoła nie tylko zewnętrznemu zagrożeniu, lecz także własnym lękom i ciężarowi przeszłości. Szczególnie mocno wybrzmiewa postać Kai: odważnej, a zarazem pełnej wątpliwości wojowniczki, której wybory i wewnętrzne rozdarcie poruszają swoją autentycznością. W pamięci na długo pozostaje również Lyna – tajemnicza i tragiczna niczym cień snujący się po traktach Vorenau. Jej obecność intryguje, niepokoi i sprawia, że po zamknięciu książki wciąż pragnie się poznać dalszy ciąg jej historii.

Ogromnym atutem powieści jest jej rytm. Krótkie, dynamiczne sceny i umiejętne przeplatanie perspektyw sprawiają, że kolejne strony znikają w zawrotnym tempie. Wędrówki bohaterów nie są jedynie drogą od jednej bitwy do drugiej, pozwalają poczuć ciężar Vorenau, krainy surowej, pięknej i niebezpiecznej. Dołączona do wydania mapa dodatkowo wzmacnia wrażenie uczestniczenia w tej podróży.

Podgórski kreśli świat pełen kontrastów, piękny i okrutny zarazem. W jednej chwili podziwiamy majestat królestwa, by za moment stanąć twarzą w twarz z bezwzględnym mrokiem. Dynamiczne sceny walk przeplatają się z chwilami zadumy, a tempo wydarzeń sprawia, że trudno odłożyć książkę choćby na moment.

Choć chwilami chciałoby się głębiej zanurzyć w historię i architekturę tego świata, pozostający po lekturze niedosyt okazuje się największym komplementem, jaki można złożyć autorowi. To właśnie on sprawia, że po zamknięciu książki myśli wciąż wracają do mrocznych traktów Vorenau i do bohaterów, którym kibicowało się z całego serca.

„Czarna Wstęga” jest dowodem na to, że najgroźniejsze potwory rodzą się nie w legendach, lecz w ludzkich sercach. To mroczna, pełna emocji i rozmachu opowieść, która zachwyci miłośników fantasy szukających czegoś więcej niż tylko magii i wielkich bitew. Po zamknięciu ostatniej strony pozostaje jedno pragnienie, jak najszybszy powrót do Vorenau.