Czarna Wiedźma. Kroniki Czarnej Wiedźmy. Tom 1

Świat pełen przeróżnych, magicznych istot. Potomkini potężnej Czarnej Wiedźmy, która na ironię losu nie odziedziczyła żadnej mocy. Przynajmniej tak jej się wydaje. No i mnóstwo, całe mnóstwo tajemnic. ✨️😳

Nie wiem czy to kwestia tego, że na swoim koncie mam za sobą dziesiątki książek fantasy, ale niestety muszę przyznać, że niczym szczególnie mnie nie zaskoczyła. Jest ciekawa, ale w głównej mierze opiera się na trudnych tematach, typu rasizm czy seksizm. Dużo w niej nienawiści między rasami, a wątek romantyczny stanowi jedynie subtelne tło (co nie uważam za minus! Choć osobiście lubię, gdy jest go trochę więcej 😂). Sama Elloren niestety zachowywała się w niektórych sytuacjach trochę zbyt infantylnie.

Ale żeby nie było - ma też plusy! Bardzo podoba mi się wykreowany przez autorkę świat, dla którego prawdopodobnie sięgnę po drugi tom. Wydaje mi się, że do tej książki trzeba podejść bez wielkich oczekiwań, bo dla funu, w szczególności jeśli nie jesteście wymagającymi czytelnikami, będziecie przez nią płynąć z przyjemnością i się nie znudzicie. ❤️

Ja niestety oczekiwałam czegoś więcej. Choć trochę zwalam to na swój wiek, bo wydaje mi się, że to pozycja dla nieco młodszych czytelników. 🤭

Wciąż szukam swojego miejsca w świecie fantasty, więc każda wzmianka o nowatorskim podejściu do gatunku niesłychanie mnie ciekawi. Z przyjemnością więc dałam szansę pierwszej części serii Laurie Forest i muszę przyznać, że autorka naprawdę pozytywnie mnie zaskoczyła.

Zacznijmy od grupy wiekowej, ponieważ wbrew pozorom nie jest to typowo nastoletnia opowieść. Owszem, bohaterowie są młodzi, ale bardzo rozwinięci jak na swój wiek a także świadomi podejmowanych decyzji. Również opisy kierowane są do czytelnika, który potrafi snuć własne domysły i czytać między wierszami a kreację postaci rozkładamy na czynniki pierwszego, ponieważ pojawia się subtelny motyw psychologiczny. Autorka zatem pokazuje się od najlepszej strony, nie bawiąc się w półśrodki sięga po głębsze emocje, dynamikę i liczne zaskoczenia budując tym samym nieszablonową całość od której ciężko się oderwać. Na każdej stronie towarzyszy nam mroczny klimat, wydarzenia podyktowane są konsekwencjami wyborów a ciąg przyczynowo-skutkowy nadaje całości sensu.

Elloren Gardner nie przypomina swojej babki. Nie ma nawet mocy, które są tak pożądane w jej społeczeństwie. Chcąc realizować marzenia podąża drogą kariery i dołącza do swoich braci na uniwersytecie, który zapewni jej nauki adekwatne do roli aptekarki. Ma nadzieję zostawić przeszłość i oczekiwania daleko za sobą. Niestety wszystko wskazuje na to, że przyjdzie się jej zmierzyć z prawdziwym złem, które obierze ją sobie za cel. Nie można bowiem udawać kogoś innego i zapominać o swoim przeznaczeniu.

Autorka na przestrzeni prawie sześciuset stron porusza ogromną tematykę pochodzenia, mierzenia się z oczekiwaniami społecznymi, poszukiwania własnego miejsca w świecie, dążenie do celu, wyciągania konsekwencji z podejmowanych działań. W tym wszytskim pojawia się także wątek fantasty, magii, posiadanych zdolności, istot nie z tego świata charakteryzujących się różnymi mocami. Ogrom wątków, postaci, działań i licznych zaskoczeń łączy się zatem w spójną całość, która jednocześnie pozostawia apetyt na więcej, bowiem Forest ewidentnie snuje opowieść rozpisaną na więcej części. To co otrzymujemy teraz jest wyjątkową przygodą, ale wciąż pozostawiająca więcej pytań niż odpowiedzi, za to niesłychanie angażującą i zbliżającą do wszystkich bohaterów, nie tylko do Elloren, ale i pozostałych. Nic nie wskazywało na to, że będzie to tak dojrzała i dynamiczna bajka o konfrontacji dobra ze złem a jednak - bawiłam się wybornie.

"Czarna Wiedźma" nie rozdziela czytelników na wiek a serwuje nam moc atrakcji i przygód, które pozostawiają apetyt na więcej. Książka poszukująca nowych dróg, wprowadzająca powiew świeżości, intensywna, bogata w emocje i z wartą bliższego poznania bohaterką na czele. Przyznaję, że Laurie Forest wywarła na mnie zaskakujące wrażenie, jej pomysłowe podejście do tematu trafiło w mój gust a sześćset stron minęło nie wiadomo kiedy. Od początku do końca wykorzystano potencjał gwarantując kilka niezapomnianych wieczorów. Polecam!

„Czarna wiedźma” otwiera nam świat magii, uprzedzeń i tajemnic, które czytelnik ma ochotę rozwiązać. Używanie czarnej magii nigdy nie kończyło się dobrze, dawało potęgę, ale bardzo wiele odbierało jej użytkownikowi. Zastanawiałam się nad tym, czy świat wykreowany przez autorkę da mi wiele emocji, a bohaterowie staną kimś bliższym, o kogo będzie warto się troszczyć. Laurie Forest w przemyślany sposób ukazuje, jak wielkie uprzedzenia względem innych, czasem i siebie mają ludzie. Często zapominamy o tym, jak wychowanie i rodzina mogą wpływać i kształtować nasz pogląd na świat. Zasiane ziarno nienawiści i uprzedzeń z czasem kiełkuje kształtując człowieka. Czy w świecie, gdzie magia jest tak istotna ktoś bez talentu do niej będzie potrafił przetrwać?

Główną bohaterką książki autorstwa Laurie Forest pod tytułem, „Czarna wiedźma” jest Elloren Garndner, to siedemnastoletnia dziewczyna, która należy do wpływowej rodziny. Bardzo przypomina swoją babcię, Carnissa była bardzo potężną czarownicą, którą wszyscy nazywali Czarną Wiedźmą. Była odważną kobietą, która uratowała ludzi podczas wojny. Chociaż ciąży na niej porównywanie do babci, Elloren zdaje się nie posiadać magicznego talentu. Jak to w ogóle jest możliwe? Społeczeństwo, w którym żyje jest nastawione na jej posiadanie. Marzeniem dziewczyny jest zostanie aptekarką, na tym cichłaby się skupić, jednak nie wszystko zawsze idzie po jej myśli. Wspólnie z braćmi jest wychowywana przez wuja, ma dołączyć do nich na Uniwersytecie Verpax, a ono okazuje się niezbyt bezpiecznym miejscem. Nie dla niej. Na uczelni naukę pobiera wiele różnych ras i nie wszystkie spoglądają przychylnie na wnuczkę Czarnej Wiedźmy. Czy znajdzie w tym miejscu przyjaciół? Komu będzie mogła zaufać?

„Czarna wiedźma” to niesamowita książka, która tak świetnie ukazuje nam budowę świata, w umiejętny sposób rozbudzając ciekawość, aby dowiedzieć się znacznie więcej. Autorka kładzie nacisk na siłę współpracy i pracy zespołowej, sugerując, że jesteśmy najsilniejsi, gdy działamy razem. Trudno się z nią nie zgodzić, szkoda, że tak często o tym zapominamy. Głównym celem Laurie Forest było pokazanie, jak nawet miła osoba może być przesiąknięta uprzedzeniami z powodu kultury i wychowania. To wszystko może się zmieniać, gdy poznaje nowych ludzi, zdobywa nowe doświadczenia. Uważam, że to naprawdę świetny pomysł na powieść fantasy. Ważna i konieczna jest edukacja, uniwersytety, szkoły, zarówno w świecie „Czarnej Wiedźmy”, jak i w naszym, łączą ze sobą ludzi z różnych środowisk. Pozwalają ludziom poszerzać swoje umysły poza granice małego świata, do którego są przyzwyczajeni. Laurie Forest ukazuje w ten sposób, jak ważny jest multikulturalizm i jak sprzyja zrozumieniu i empatii. „Czarna wiedźma” to historia o uświadomieniu sobie, jak wadliwe i toksyczne może być środowisko, z którego się pochodzi, nie ważne czy to rodzina, czy przyjaciele, potrafią zatruć umysł. To opowieść o młodej kobiecie, która uświadamia sobie niebezpieczeństwa związane ze sposobem, w jaki została ukształtowana. To książka o odkupieniu i przyjaźni, które przychodzą wraz ze zrozumieniem, że siła tkwi w różnorodności i wielokulturowości.

Gdy zobaczyłam, że w książce tej występuje motyw szkoły to od razu chciałam ją przeczytać. Ogólnie dobrze spędziłam czas z tą historią. Jest tu wiele wątków, występują różne magiczne rasy, czary i mamy też nutkę humoru i zalążek wątku romantycznego.

Nie ma też takiego konkretnego punktu do którego dąży akcja. Po prostu obserwujemy życie bohaterki, która bierze udział w bardziej lub mniej angażujących wydarzeniach, czekamy na rozwój sytuacji politycznej, losy obywateli stoją pod znakiem zapytania. Autorka poruszyła naprawdę wiele trudnych tematów.

Książka jest mimo mnogości wątków bardzo ciekawa i wciągająca, więc polecam :)

Zobaczyłam słowo wiedźma i już wiedziałam, że muszę przeczytać książkę. Jako fanka

fantastyki nie mogłam przejść obojętnie obok tej pozycji. I nie myliłam się, bo historia

pochłonęła mnie bez reszty.

Główna bohaterka jakoś niespecjalnie zyskała moją aprobatę w pierwszych rozdziałach, lecz

z każdą kolejną kartką zaczynałam się do niej przekonywać. Obserwowałam jej zmiany z

wielkim zaciekawieniem. Pragnęłam sprawdzić, dokąd, mnie one doprowadzą.

Na uniwersytecie mamy wiele różnych przedstawicieli gatunków. Każdy z nich musi jakoś

żyć z innymi, czasami wrogo nastawionymi uczniami. Najbardziej polubiłam parę wilkołaków.

Jarod i Diana są specyficzni, a ich zachowanie dostarcza niemałej rozrywki.

Wszechobecna jest również magia, którą uwielbiam w czytanych powieściach. Tutaj czujemy

ją na każdym kroku. I to ona dodaje całej historii pewnego niepowtarzalnego uroku.

Początkowe rozdziały może nie wróżą obiecującej przygody, lecz nie dajcie się zwieść. Im

dalej, tym bardziej fabuła nas porywa i już nie chce wypuścić ze swoich szponów. Dałam się

jej porwać na całego.

Intrygi, tajemnice i spiskowanie wydają się obecne na porządku dziennym. Odkrywamy, że

chodzi o coś więcej. Elloren zostaje rzucona w sam środek czegoś o wiele poważniejszego.

I widać, że zdołała się odnaleźć w tej sytuacji bardzo dobrze.

Czy mogę prosić o kolejną część jak najszybciej? Losy bohaterów tak mnie, zaintrygowały,

że chciałabym już znać ciąg dalszy.

„Czarna wiedźma” to wciągająca pozycja, z fascynującym światem. Świat ten jest na prawdę dobrze wykreowany, ze szczegółami poznajemy jego mechanizmy działania, system polityczny w skłóconym społeczeństwie, podzielonym na rasy z powodu przekonań, bądź krwawej historii. Mamy rasy takie jak czarodzieje, elfy, wilkołaki, demoniczni ikaryci, fae, selkie i Keltowie. Wszystkie te skłócone, pełne błędnych przekonań, dyskryminacji rasy, spotykają się na Uniwersytecie.

Ciężko czytało się momenty kiedy Elloren była gnębiona, bardzo to przypomina współczesne czasy szkolne, wielu czytelników na pewno się z nią utożsami. Elloren to jednak silna i zdeterminowana postać, obdarzona dużą wrażliwością, która nie poddała się, nie ulegała błędnym przekonaniom i do końca była przyjaźnie nastawiona do świata. Dzięki temu zyskała przyjaciół mimo podziałów.

W powieści mamy też wątki miłosne, które są subtelne i nie wpływają na główną oś fabularną. Władza głosi poglądy o czystości rasowej i podziale na lepszych i gorszych, tak więc wprowadza to trochę dramatu i komplikuje sytuację sercową kilku bohaterów. Elloren wplątała się w trójkąt miłosny, a nadchodząca wojna wywoła jeszcze większe zamieszanie.

„Czarna wiedźma” to wciągająca, wielowątkowa powieść z motywem magicznej szkoły, gdzie rywalizacja, zakazane sojusze oraz bunt wobec konserwatywnych zasad panującej władzy, grają pierwsze skrzypce. Polecam!

Sezon na wiedźmy uważam za otwarty!

Jeśli kochacie mroczne historie z czarownicami i magią w roli głównej, „Czarna Wiedźma” Laurie Forest jest dla Was po prostu stworzona. To pierwszy tom otwierający cykl „Kroniki Czarnej Wiedźmy” i mogę Was zapewnić, że zapowiada się on naprawdę obiecująco.

Wielkie dziedzictwo to nie zawsze przywilej. Elloren Gardner bardzo szybko doświadcza, jak olbrzymie może to być brzemię. Przez niezwykłe podobieństwo do swej słynnej babki, wielkiej Czarnej Wiedźmy, oczekuje się od dziewczyny, że ta będzie jej następczynią z przepowiedni. Problem w tym, że Elloren nie ma w sobie ani grama magii. Dziewczyna, chcąc zostać aptekarką, podejmuje naukę na Uniwersytecie Verpax, gdzie nic nie idzie po jej myśli. Co rusz trafia na kolejne trudności, a ci, których miała się bać, okazują się inni, niż wmawiano jej przez całe życie.

Jak bardzo wstrząsające i bolesne jest wyjście spod ochronnego klosza i zderzenie z otaczającym światem? To właśnie jeden z głównych motywów „Czarnej Wiedźmy”. Okazuje się bowiem, że magiczny świat złożony z kilku ras pod wieloma względami nie różni się tak bardzo od naszego. Ludzie wiodą tu albo biedne i proste życie, albo takie w przepychu i bogactwie. Elloren po latach spędzonych pod opieką wuja trafia wreszcie pod skrzydła ciotki – wysoko postawionej magini – a jej życie wywraca się o 180 stopni. Dziewczyna bardzo szybko dostaje bolesną lekcję życia i musi zrewidować to, co wie o świecie, gdyż okazuje się, że tak naprawdę wie niewiele. Na szczęście to bohaterka, która uparcie stara się dociec prawdy, a mimo iż poznajemy ją jako naiwne i bezkrytyczne dziewczę, wykazuje instynkt samozachowawczy oraz bystry umysł i przenikliwe spojrzenie. Myślę, że ją polubicie, nawet jeśli nie od razu.

W książce znajdziecie jednak o wiele, wiele więcej. Obok motywu magicznej akademii, magii żywiołów, niechcianego dziedzictwa, uśpionych mocy oraz politycznych intryg na szczeblach władzy, autorka porusza problemy fanatyzmu religijnego, uprzedzeń rasowych i mniejszościowych, prześladowań i dyskryminacji. Pochyla się nad problemem zmanipulowania setek przez nielicznych za pomocą praw społecznych i wyznaniowych. A to wszystko prowadzi do buntu, ruchu oporu i nieuchronnie zbliżającej się wojny. Jest naprawdę mrocznie i niebezpiecznie.

Mimo tak wielu trudnych tematów książkę czyta się naprawdę dobrze – ja nie mogłam się od niej oderwać. Autorka zresztą zgrabnie wplata w fabułę i zwroty akcji wątki typowo młodzieżowe: nawiązywania przyjaźni rówieśniczych, odnajdywania siebie i własnego głosu w otaczającym świecie, toksycznych bliskich oraz pierwszych miłości. Ale nie bójcie się, wątek romantyczny nie przoduje w tej historii i jest naprawdę przyjemny, tak samo jak dwóch, zupełnie różnych love interestów. Znajdziecie tu też naprawdę dobrze skonstruowane postaci, nieidealne, pełne sprzeczności – jedne urocze, inne tak wkurzające, że będziecie się gotować od środka. Dodajcie do tego wartkie tempo akcji, smoki (tak, są tu smoki!) oraz… kurczaka.

No i zakończenie… Mnie wyrwało z kapci i sądzę, że przytrafi się to tym, którzy znają pewien głośny bestseller roku 2023. Pamiętajcie w tym miejscu, że „Czarna Wiedźma” to książka z 2017 roku i nic więcej nie powiem. Za to czekam na Wasze spostrzeżenia.

Gdybym miała Wam w skrócie zobrazować tę książkę, to rzekłabym, że to taki mroczny vibe światów Harry’ego Pottera i Violet Sorrengail. I choć uważam, że nie jest to historia łatwa w kilku aspektach, wróży naprawdę dobry i solidny, pełen rozmachu cykl.

Mam nadzieję, że mocno podbije Wasze czytelnicze serducha!

Książki o wiedźmach zawsze przyciągały moje oko. Często sięgam po takie i często się nimi zachwycam, dlatego i tym razem musiałam sięgnąć po kolejną książkę od wydawnictwa Jaguar “Czarna wiedźma” Laurie Forest, która rozpoczyna nowy cykl Kroniki Czarnej Wiedźmy.

Lubicie historie o wiedźmach?

Książka mimo ilości stron, blisko 600, jest w całości spójna i nie wahałam się z jej oceną. Może nie będzie moją ulubienicą, jednak coś czuję, że to dopiero początek i pierwszy tom jest swoistym wprowadzeniem do całej historii. Dość długim i niekiedy męczącym, jednak patrząc na całość, nie ma momentu, w którym autorka obniżyła poziom tej książki. Nie ma tu wiele akcji, jest za to przemiana głównej bohaterki, która jest spektakularna, ale zarazem w pełni zrozumiała. Wraz z bohaterką towarzyszymy jej w odkrywaniu tajemnic, w poznaniu świata, który do tej pory był dla niej zamknięty i w odnajdywaniu się w nowej rzeczywistości.

Babka Elloren Gardner była Czarną wiedźmą, która odepchnęła wroga podczas bitwy o królestwo. Ludzie widzą w Elloren nową Czarną wiedźmę, jednak nie wiedzą, że magia, jaką posiada, jest niewystarczająca do najprostszych zaklęć, a co dopiero do pretendowania do miana Czarnej wiedźmy. Do tej pory Elloren była chowana pod kloszem przez wuja, który chciał ją chronić, zarazem dając jej to, czego pragnie. Zgadza się na to, by nasza bohaterka mogła zacząć uczęszczać do szkoły, a dokładniej na Uniwersytet Verpax, który miał być jej kolejnym azylem, jednak okazał się czymś zgoła innym.

Elloren z każdym dniem dowiaduje się nowych rzeczy, które pchają ją w objęcia rebeliantów, którym postanawia pomóc.

Lubicie książki z klimatem Dark Academia?

Osobiście je lubię, jednak brak mi w nich akcji i emocji, które otrzymuję w innych książkach fantasy.

Tym razem było identycznie, mimo że potrzebowałam spokoju i wytchnienia, nie potrafiłam się całkowicie zżyć z bohaterami książki i brakowało mi wartkiej akcji, która pochłonęłaby mnie bez reszty.

“Czarna wiedźma” może nie jest klasyfikowana jako książka z motywem dark academia, jednak znalazłam w niej sporo elementów, które idealnie pasują do niego. W końcu nasza bohaterka wylądowała na uniwersytecie, uczy się czegoś, choć brakowało mi tu opisów tej nauki, bardziej skupiła się autorka na czystości rasowej niż na samej nauce.

Czystość rasowa w tej powieści jest często wspominana i bardzo na niej zależy ciotce naszej bohaterki. Jednak po przeczytaniu całej książki, dochodzę do wniosku, że jest ona jednym z głównych czynników powstawania konfliktów w tej historii.

Czuję, że brak magii głównej bohaterki to też kluczowa sprawa, może i trochę przewidywalna i schematyczna, ale tak naprawdę prawdy dowiemy się w kolejnych tomach, bo teraz zostało mi tylko “gdybanie”.

Ciekawią mnie również inne gatunki magicznych stworzeń, które mogłam poznać w tej powieści. Ikaryci, Kelci, Wilkołaki, uriski czy Elfy, to tylko niektóre z nich i wszyscy są godni uwagi i bliższego poznania.

Jak pisałam, jest to dopiero wprowadzenie i tak na to patrząc, można się zachwycić w tej książce, jednak jeśli jesteś głodny akcji, bitew, emocji i dreszczyku, to może zalecam poczekanie na kolejne tomy. Dlatego ja potrzebuję kolejnego tomu dosłownie na “JUŻ”.

Dzięki swojej obszerności mogliśmy dość dobrze poznać miejsca i osoby występujące w książce, autorka bardzo sprawnie się posługiwała opisami, przeplatając je z dialogami, które nie były zapchajdziurą, tylko wiele wnosiły do książki.

Główna bohaterka została za to dopieszczona do granic możliwości. Nie mam do czego się przyczepić, a jak wiecie, lubię się często czepiać bohaterek, jednak tu Elloren mimo swojego łagodnego usposobienia, pokazała siłę i determinację, a to bardzo lubię u bohaterów. Liczę, że kolejny tom, będzie tylko lepszy i zapewni mi więcej emocji niż ten.

Dziękuję bardzo wydawnictwu Jaguar za możliwość poznania tej historii i czekan na informacje o kolejnym tomie.

Pierwszy tom Kronik Czarnej Wiedźmy rozbudził na nowo moją pasję i miłość do czarownic i świata fantastyki.

Pomimo sporej objętości książka nie pozwala nam się odłożyć, czytałam ze stale rosnącym zainteresowaniem od początku do końca i z przyjemnością przeżywałam przygody z nową bohaterką a lektura skończyła się nagle, pozostawiając uczucie pustki.

Co mam ze sobą teraz zrobić, nim otrzymamy drugi tom?

Mam przeczucie, że tu kryje się więcej tajemnic niż sądzimy i więcej niż już zdążyła odkryć prawdy nasza Elloren.

Elloren pochodzi z najstarszego rodu czarownic, jest potomkinią słynnej Czarnej Wiedźmy i... nie ma w sobie ani krztyny magii.

A przynajmniej tak ona i wszyscy wokół uważają.

Co ciekawe, dziewczyna z wyglądu dosłownie kropka w kropkę przypomina swoją babkę.

Gdy trafia na magiczny uniwersytet, ze zdziwieniem zauważa, że w niektórych wzbudza podziw a w innych paniczny strach.

Co się za tym kryje?

Czy jej rodzina jest taka, jak Elloren myślała?

Czy na terenie kampusu może czuć się bezpieczna?

Do mieszanki wybuchowej można dorzucić ciotkę, która uprzykrza dziewczynie życie próbując ją zeswatać z pewnym znakomitym magiem.

Bowiem w przypadku ludu Elloren, przyrzeczenia można dokonać już w wieku trzynastu lat a dziewczyna niebawem osiągnie już osiemnaście.

Świat w tej historii pełen jest nie tylko magii, której akurat tutaj nie mamy aż tak dużo choć to absolutnie nie jest minusem,ale także rozmaitych stworzeń, niektórych dziwnych a innych fascynujących.

Mogłabym godzinami o nich opowiadać ale cóż to by była za przyjemność, gdybyście nie przeczytali o tym sami i ruszyli swoją wyobraźnią, by poznać ten wspaniały, różnorodny świat.

Elloren krok po kroku otwiera oczy i dostrzega to, co jej wujek zobaczył już dziesięć lat temu, kiedy trafiła pod jego opiekę.

Do tego dziewczyna brata się z innymi rasami, co nie przez wszystkich jest dobrze postrzegane ale wydaje się tym nie przejmować.

Wciąż jeszcze jest na wysokiej pozycji dzięki swojemu wyglądowi i korzeniom, co zamierza wykorzystać do ratowania przyjaciół.

Czy wspominałam już, że są smoki?

Nie? No to mówię teraz.

Są także wilkołaki, selkie i inne stworzenia, niektórych się zupełnie nie spodziewacie bo stanowią swego rodzaju mieszanki gatunków.

Nie brak także intryg, niebezpieczeństw, zauroczeń - te akurat są bardzo, bardzo delikatnie zarysowane i nie dominują fabuły.

Znajdziemy także sporo poczucia humoru a moim zdaniem ten tom stanowi wprowadzenie do magicznego świata, który w kolejnym tomie pokaże, na co go stać.

Za każdym razem, gdy w książce jest motyw akademii to jestem zachwycona. I coś musi w tym być, bo „Czarna wiedźma” Laurie Forest taki motyw właśnie posiada. Jednak biorąc tę powieść do recenzji wiedziałam tylko tyle, że jest grubaskiem (prawie 600 stron), to pierwszy tom i z pewnością musi opowiadać o jakiejś wiedźmie. Nie spodziewałam się jaka to wielowymiarowa, wielowątkowa książka, która dosłownie porwie moje serce. Gdybym miała możliwość, to na pewno byłby to mój patronat. Zdecydowanie ta historia znajdzie się w mojej topce tego roku.

Elloren Gardner jest wnuczką słynnej Czarnej Wiedźmy z przepowiedni. Jest tylko jeden problem, może i wygląda jak swoja babcia, ale nie posiada żadnej mocy. Dorasta w małej wiosce pod opieką wujka wraz z dwoma braćmi. Pewnego dnia jej ciotka Vyvian postanawia wprowadzić ją na salony i nakłonić ją do związania się z wyjątkowym mężczyzną jakim jest Lukas Grey zanim zacznie studia na uniwersytecie Verpax. Elloren jest tym wszystkim przytłoczona, nie mieści jej się w głowie jak może obiecać komuś całą siebie, skoro nawet tego kogoś nie zna. A obiecała wujkowi, że wstrzyma się z tą decyzją do końca studiów. Czeka ją ciężki los zwłaszcza, że wygląd legendarnej Czarnej Wiedźmy wcale nie pomaga.

To jest tylko chyba jeden procent tego co znajdziemy w tej książce. Nie chcę tutaj za dużo odkrywać, żeby nie zepsuć wam zabawy. Elloren pokochałam od pierwszych stron książki. Jest to niezwykle zdeterminowana i odważną dziewczyna z bardzo dobrym serduszkiem. Owszem, była pełna uprzedzeń i kilka razy podjęła złą decyzję, ale potrafiła to wynagrodzić po stokroć. Ta książka to powieść o różnego rodzaju istotach, które zostały podporządkowane lub nawet zniewolone przez Gardnerian. Społeczności obdarzonej mocą i trzymającej władzę. Na szczęście uniwersytet trochę opiera się podziałom i można spotkać tutaj uczących się Gardnerian jak i keltów, elfów, wilkołaków, a nawet ikarytów. Ci ostatni są okryci złą sławą i posądza się ich o rzucanie złego uroku. Pojawiają się nawet smoki! Nie mam słów, by opisać jak wielowymiarowa jest ta książka. Mimo wielu postaci, nowych nazw, dziwnych istot świetnie się w tym odnalazłam i od pierwszych stron weszłam w tę historię bez problemu. Nie opiszę ile razy ta książka mnie zaskoczyła, ile pozytywnych i negatywnych emocji we mnie wywołała. Miałam ciarki podczas czytania, a gdy skończyłam czytać to dosłownie zalałam się łzami, bo nie wiem ile będę musiała czekać na kontynuację. Jestem pełna podziwu dla autorki dla jej wyobraźni, kreacji świata oraz poszczególnych postaci. Mogłabym jeszcze długo tutaj zachwalać tę książkę, ale napisze jedno, proszę czytajcie „Czarną wiedźmę”. Jest to cudowna historia fantasy, w której można się doszczętnie zatracić. Ja już wyczekuję z niecierpliwością kolejny tom.

Elloren Gardner jest bardzo podobna do swojej babki, była bardzo silną Czarną Wiedźmą i zyskała sławę dzięki odparciu sił wroga podczas ostatniej wojny o królestwo.

Przepowiednia mówi, że nadchodzi jej następczyni. Lud wierzy, że teraz to Elleen stanie się kolejną Czarną Wiedźmą z przepowiedni. Jest tylko jeden problem Elloren nie ma magicznych mocy. Dziewczyna chce zostać aptekarką, jak jej matka. Rozpoczyna więc naukę na Uniwersytecie Verpax. Szybko okazuje się jednak, że uniwersytet nie jest bezpiecznym miejscem dla wnuczki Czarnej Wiedźmy. Elloren musi jak najszybciej poznać kto jest przyjacielem, a od kogo lepiej trzymać się z daleka.

"Czarną Wiedźma" to historia Elloren, dziewczyny, która żyje pod presją sławy babci, wielkiej Czarnej Wiedźmy. Została wychowana przez wujka, a kiedy trafia na uniwersytet w końcu przestaje żyć pod ochroną swojego opiekuna. Teraz sama musi poznać co jest dobre, a co złe i sama zacząć podejmować, nie zawsze trafne, decyzję.

"Czarną Wiedźma" to książka przy której zdecydowanie nie da się nudzić. To co dzieje się na Uniwersytecie Verpax przechodzi najśmielsze oczekiwania, fabuła jest bardzo dynamiczna, a mnogość bohaterów zachwyca. Mamy tu wilkołaki, fae, demony, czarownice, elfy. Chwilami czułam się trochę przytłoczona tą akcją i chciałam żeby było tego trochę mniej. Końcówka zdecydowanie mnie porwała. Juz nie mogę doczekać się kolejnego tomu.

"Czarna wiedźma" to książka, dzięki której zapomni się o otaczającym świecie. Trudno oderwać się od lektury.

Już od początku jest ciekawie. Chociaż musze przyznać, że właśnie na początku te postacie były przewidywalne (ciotka Vivian), bardzo naiwne (Elloren), wydarzenia i dialogi były oczywiste. Na szczęście szybko się to zmieniło, wydarzenia i postacie się rozwinęły.

Wiele się dzieje w tej książce, na pewno nie sposób się nudzić podczas lektury. To opowie przyjaźni, miłości, walce ze stereotypami, walce o sprawiedliwość.

Ma swoje słabe strony, nie powiem, że nie. Jednak bardzo mi się podobała. Część wydarzeń idzie zbyt gładko, bohaterom wiele się udaje, jednocześnie nie ma tu jakichś wielkich intryg. Widać, że to młodzi, niedoświadczeni ludzie, no może nie ludzie a istoty magiczne, więc jest to takie dosyć sztuczne.

Bardzo podoba mi się świat magiczny, historia oraz postaci mityczne, które się tutaj pojawiają. Lubię czytać taką tematykę. Do tego znajdziemy tu smoki (no przyznać się, kto nie lubi smoków?).

To lekka i przyjemna fantastyka, do tego wciągająca. Świetnie się bawiłam podczas lektury i już nie mogę się doczekać kontynuacji tej historii!!!

Dzisiaj chciałam pogadać o książkę, której opinię wybraliście w relacji, a więc o „Czarnej Wiedźmie” pióra Laurie Forest, pierwszym tomie „Kranik Czarnej Wiedźmy”, którą miałam przyjemność przeczytać dzięki uprzejmości Wydawnictwa Jaguar.

Dla mnie zawsze wejście w nowy świat jest dość trudne, co niestety wiążę się z tym, że początek każdego nowego cyklu dłuży mi się.

Tak też było w przypadku „Czarnej Wiedźmy”, w szczególności, że ta historia zaczyna się dość niepozornie.

Dziewczyna wychowana na wsi z swoimi braćmi i wujkiem, gdy trafia do domu swojej ciotki w stolicy ma wrażenie, że jest w raju. Jednak kiedy fasady zaczynają pękać, a to, w co wierzyła Elloren niekoniecznie okazuje się prawdą, wtedy dopiero ta historia tak naprawdę się rozpoczyna.

I wiecie co? Od momentu, gdy Ren trafiła na uczelnie, nie potrafiłam już więcej oderwać się od lektury tej historii.

Co tu się działo?!

Jednak to nie tylko dynamiczna akcja mnie tak urzekła, ale przede wszystkim to, że ta historia zmusza do myślenia. Chociaż jest to młodzieżówka, autorka nie boi się trudnych tematów. Pisze o tolerancji, uprzedzeniach, fanatyzmie. Pokazuje jak jedna osoba może pociągnąć za sobą tłum, niekoniecznie w dobrym kierunku, uświadamia jak ważna jest wolność i że warto o nią walczyć za wszelką cenę. Jednak by nie było za trudno wzbogaca całą historią wątkiem pierwszej miłości oraz przyjaźni, która rodzi się w najmniej spodziewanym momencie.

Elloren początkowo mnie irytowała. Była tak zaślepiona, że miałam momentami ochotę nią potrząsnąć. Szczęśliwie, gdy zaczęła zauważać, że nie wszystko jest takie, jak jej wmawiano zaczyna drążyć i szukać prawdy. Podziwiałam ją za to, również za to, że mimo wszystkiego co ją spotkało nie ugięła się. Tak więc z każdą stroną moja irytacja zmieniała się w powolutku rodzącą się sympatię. Nie sposób również nie wspomnieć o jej niesamowitej relacji z braćmi. Zawsze chciałam mieć starszego brata, więc trochę jej zazdrościłam w trakcie lektury tej więzi.

Gdy piszę o postaciach nie sposób nie wspomnieć o tym najbardziej tajemniczym. Yvan, jest postacią niesamowicie intrygującą postacią i jestem ciekawa jak potoczy się jego wątek i kim tak właściwie się okaże.

Brakowało mi takiej fantastyki młodzieżowej: wciągającej, z świetnie wykreowanym i spójnym światem, ciekawą fabułą, ale przede wszystkim zmuszającą do myślenia. Dodatkowo bardzo na plus był dla mnie wątek romantyczny, który nie przysłaniał fabuły i był bardzo delikatny. Naprawdę ja chcę więcej! Mam nadzieję, że już niedługo doczekamy się kolejnego tomu, bo końcówka zostawiła mnie z szczęką na podłodze.

Siedemnastoletnia Elloren wiedzie spokojne życie na wsi, wraz z braćmi w domu swojego wuja wychowują się z daleka od polityki, zgiełku wielkich miast i fałszywych uśmiechów socjety. Sielanka trwa aż do chwili, gdy o istnieniu Ren przypomina sobie jej ciotka - wysoko postawiona magini, która zamierza posłużyć się dziewczyną niczym pionkiem i nie zawaha się przed niczym, by nagiąć ją do swojej woli.

I gdy wreszcie Elloren trafia na Uniwersytet, który ma być jej wybawieniem, ostoją i przepustką do lepszej przyszłości, to jak zwykle bywa los okazuje się przewrotny i z uporem maniaka wciąż rzuca bohaterce pod nogi najeżone pazurami i kłami „kłody”.

I to jest ten moment, w którym mówię (a właściwie piszę), że Czarna Wiedźma mnie zaczarowała, oczarowała i wprawiła w stan bliski fascynacji. Jestem fanką dobrze napisanych młodzieżówek, a te nie trafiają się tak znowu często. Dlatego właśnie Wiedźma była dla mnie jak powiew świeżości. Nadęta socjeta pełna religijnych fundamentalistów i oportunistów, liczne, szczegółowo rozpisane społeczności, kolorowa mieszanka charakterów, osobowości i talentów została upleciona w niezwykle ciekawe tło, które przypomina mi jeden z tych obrazów z zagadką, na który i dłużej patrzysz, tym więcej szczegółów dostrzegasz.

Sama Elloren też zyskuje z każdą przeczytaną stroną. Widać, że autorka dokładnie zaplanowała jej postać. Ren zaczyna jako nieśmiała panienka, wychowana na wsi, niezainteresowana polityką, chłopcami ani niczym szczególnym, cicha i łagodna powoli dorasta i rozwija się niczym kwiat, w zdecydowanie nie szklarniowych warunkach.

Kolejną rzeczą, która mi osobiście przypadła do gustu, jest porządnie skonstruowana intryga. Świat przedstawiony w Czarnej Wiedźmie to nieustanna walka o dominację jednej nacji nad innymi, sama Ren z czasem przekonuje się, że nie wszystko jest takie proste i właściwe, jak to przedstawiają święte teksty gardenerian, a świat w którym do tej pory żyła pełen jest zakłamania i religijnych zelotów, którzy wypaczyli historię świata na swoją korzyść.

Jedyną rzeczą, która nieco mnie drażniła to fakt, że główna bohaterka niezbyt potrafi się zachować, i nie mówię tu o kulturze ale o fakcie, że bywa okrutna, gdy powinna być wyrozumiała i potulna, gdy powinna pokazać charakter. Więc dochodzi tu do scen, w których reaguje przesadnie na jakieś zdarzenia i takich, w których pozwala znieważać się i lżyć, bo taka jest płocha.

I to w zasadzie tyle. Czarna Wiedźma dostaje ode mnie 10/10, nie pamiętam już kiedy tak wysoko oceniłam młodzieżówkę. Mimo, że bohaterowie tej książki dopiero wchodzą w dorosłość, los większości z nich nie oszczędzał, więc bardzo szybko musieli dorosnąć i dojrzeć. Sama powieść ma w sobie mnóstwo niespodzianek i tajemnic, które bardzo przyjemnie odkrywa się przy czytaniu, jej bohaterowie snują swoją opowieść na tyle wartko i sprawnie, że akcja wciąga czytelnika na Uniwersyteckie błonia i nie odpuszcza aż do ostatniej linijki. Książka pozostawia po sobie koszmarne uczucie niedosytu, po prostu człowiek pragnie więcej! Ja osobiście od razu wygooglowałam ile jeszcze tomów ma ta serii i od tej chwili modlę się do bogów literatury wszelakiej, żeby Wydawnictwo Jaguar zdecydowało się kontynuować wydawanie polskiego tłumaczenia. Chyba więcej pisać nie muszę, myślę że akurat ta książka obroni się sama.

Ja z czystym sumieniem mogę ją polecić nie tylko młodzieży i trochę starszym czytelnikom. Myślę, że Czarna Wiedźma nie jednego z was uwiedzie obrazem świata ogarniętego ideą nacjonalizmu i nadchodzącej wojny, gdzie złoczyńcy i bohaterowie będą musieli po raz kolejny stoczyć bitwę o dobro wszechświata. Tylko kto jest kim tak naprawdę?

Tego musicie się dowiedzieć, czytając te powieść, ja nic nie zdradzę, nie chcę psuć wam zabawy :D

Za egzemplarz recenzencki dziękuję

Wydawnictwu Jaguar

#współpracarecenzencka

#współpracabarterowa

#współpracareklamowa

[współpraca reklamowa wydawnictwojaguar]

Czarna Wiedźma to pierwszy tom z pięciotomowej serii Kroniki Czarnej Wiedźmy. Czuć tu inspiracje różnymi klasykami, ale mimo to bardzo trudno oderwać się od czytania po początkowych rozdziałach. Historia opowiedziana w książce jest trochę wspak, dzięki temu bardziej możemy zżyć się z bohaterami oraz poznać komu warto kibicować.

Co znajdziecie w środku;

■ książka podzielona jest na trzy części, każdy z nich zaczyna się prologiem, ale nie zawsze od tej samej osoby;

● narrację pierwszoosobową z perspektywy Elloren oraz mapę;

■ bardzo dużo różnych ras w tym fae w różnych krzyżówkach, magicy, zmiennokształtni, oraz kilka ras z nazwami własnymi, które możemy kojarzyć ale posiadają tu nieco inne zdolności;

● struktura książki oparta o nierówności względem ras, niew0li a także wywyższania innych;

■ sporo bohaterów, ale każdy z nich ma swoje charakterystyczne cechy więc nie grozi pogubienie się;

● dobrze wykreowany świat, który ma jeszcze sporo do zaoferowania;

■ lekki trójkąt miłosny wraz z tajemnicami które zarówno kuszą jak i frustrują;

● smoki.

"Znajdź słabe punkty swoich wrogów. I stań się dla nich zagrożeniem". Początek książki przypominał mi trochę Rywalki, przez dworskie intrygi a Ren główna bohaterka była do bólu naiwna. Można to łatwo zrozumieć skoro żyła na odludziu, w całkowitej izolacji od wszystkiego i wszystkich mimo to chce się nią potrząsnąć. Wszystko się jednak zmienia gdy idzie na uniwersytet i poznaje tam swoich wrogów, których wbrew pozorom jest całkiem sporo. Przez złe traktowanie, szykany i wiele okrutnych działań nie tylko dorasta, ale i zmienia swój sposób myślenia. Co nie do końca się nam podoba, ale bez popełniania błędów nie można się na nich uczyć.

Dzięki kolejnym próbom bohaterki na jej drodze pojawia się wielu przyjaciół jak i wrogów. Fabuła od drugiej części nabiera większego dynamizmu, jest tu wiele akcji, jeszcze więcej tajemnic i próby dopasowania się tak, aby żyć w zgodzie z sumieniem. Co wcale nie jest tak łatwe. Nawarstwiające się problemy rasowe i kulturowe, a także przeszłość odgrywa tu kluczową rolę. Nie do końca wiemy komu można zaufać, kto zdradzi a mimo to sytuacje bez wyjścia wydają się najciekawsze.

Yvan jeden z bohaterów, do którego Ren czuję miętę przez rumianek jest najbardziej tajemniczą osobą bo sami nie wiemy kim jest, co ukrywa i jak jego postać przyczyni się do dalszego rozwoju wydarzeń. Książka jest gruba ma ponad 500 stron, ale jak już się wciągnięcie to ciężko przestać czytać. Jest tu kilka nieścisłości, tak jakby zabrakło kilku zdań, ale nie są to żadne istotne sprawy. Końcówka jest zaskakująca, na tyle że liczę na kolejne tomy w przyszłym roku.

Bardzo mi się podobało, uwielbiam książki z nutką przygody i fantastyki, która ma potencjał na dalsze tomy. Magia i hierarchia rasowa odgrywa tu pierwsze skrzypce, a sam romans po początkowych wyprowadzeniach pojawia się tylko w tle. Uwielbiam takie książki ❤

Czarna Wiedźma - Laurie Forest - 4,5/5 ✨

[ współpraca reklamowa @wydawnictwojaguar ]

Elloren jest wnuczką Carnissy Czarnej wiedźmy z przepowiedni. Niestety dziewczyna nie jest obdarzona magią ,a w jej środowisku to właśnie jest najcenniejsze. Podobieństwo między główną bohaterką a jej babcią jest uderzające, ale spuścizna jej rodziny może być dla niej największym przekleństwem, bo jak wszyscy wiedzą to co nieznane często przeraża.

Podobało mi się w tej książce wszystko. Od wzajemnych uprzedzeń międzygatunkowych do motywu Akademii i oczywiście tego, że bohaterka przypomina swoją babcię, wielką i potężną Czarownicę, dzięki której wygrali podczas Wielkiej Wojny.

Sami bohaterowie byli wyjątkowi, mimo niektórych cech, które zazwyczaj mnie irytują, tutaj za to tak dobrze zostały wplecione w charaktery bohaterów, że rozumiałam czemu są tacy a nie inni i dlaczego się zachowują w dany sposób.

Byłam pewna, że ta książka będzie należała do tych lekkich i przyjemnych. Zdradzę wam, że się strasznie pomyliłam. Masa negatywnych zachowań, pogardy i oczywiście dręczenia to była nierozłączna część tej książki. Najlepszym określeniem na tą historię będzie słowo brudna/ splamiona. Tutaj nie mamy bohaterów dobrych i złych. Ja bym powiedziała, że każdy miał tutaj coś za uszami i to mi się chyba właśnie podobało najbardziej, plusem też była rozgrywka polityczna, która była dużą częścią tej historii jak i motyw buntowników.

Pokochałam pióro tej autorki, bo było strasznie unikatowe, tak samo jak system magiczny i oczywiście świetnie wykreowani bohaterowie. Już się nie mogę doczekać następnego tomu, jestem pewna, że będzie się działo, bo autorka ma duże pole do popisu.

Jeśli w tym właśnie momencie przechodzisz niezwykle irytujący zastój czytelniczy, nie jesteś w stanie zmusić się do czytania bądź nie możesz trafić na żadną książkę, która posiada "to coś", co pozwoli ci zanurzyć się w wyimaginowanej rzeczywistości, to mam dla ciebie wyjście z tej nieciekawej sytuacji. "Czarną Wiedźmę" Laurie Forest, pierwszy tom Kronik Czarnej Wiedźmy. Gwarantuję, że gdy tylko przeczytasz kilka początkowych rozdziałów, przepadniesz, a wspomniany zastój odejdzie w niepamięć. Tak, jak to było w moim przypadku. :)

Ale po kolei.

Historia kręci się wokół nastoletniej Elloren Gardner, wnuczki Carnissy Gardner, tytułowej Czarnej Wiedźmy, niezwykle potężnej kobiety, dzięki której kilkanaście lat temu Gardnerianie wygrali Wielką Wojnę. Elloren żyje w cieniu babki i to dosłownie - mimo że wygląda identycznie jak babcia, to nie odziedziczyła po niej żadnych mocy.

Dziewczynę oraz dwóch jej starszych braci wychowuje wujek i to on postanawia zapisać Elloren na studia aptekarskie na sławetny Uniwersytet Verpax. Dopiero po wyjeździe z rodzinnego domu Elloren doświadcza brutalności, pogardy oraz niesprawiedliwości ze świata zewnętrznego. Oraz rozumie znaczenie strachu, zwłaszcza w chwili kiedy ktoś postanawia ją zabić...

Czy Elloren uda się odnaleźć w uniwersyteckiej rzeczywistości? Czy pozna przyjaciół, a może znajdzie samych wrogów? Jedyne, co jest pewne, to fakt, że nie będzie jej łatwo. Osoby niewykazujące żadnych predyspozycji magicznych znajdują się bowiem na samym dole hierarchii szkolnej, o czym Elloren nie dane będzie zapomnieć.

"Czarna Wiedźma" to epicka fantastyka, w której czytelnika poza cudownie wykreowanym światem urzekną także rozbudowane wątki oraz nietuzinkowi bohaterowie. Laurie Forest dała popis niezwykłych umiejętności, powołując do życia obszerne i zachwycające uniwersum. W książce pojawiają się takie wątki jak: magiczna szkoła, motyw buntowników, problemy tożsamościowe, życie w cieniu starszego pokolenia oraz motyw niezgody politycznej, związanej z torturami, niewolnictwem, a nawet morderstwami. Wszystko to sprawi, że oderwanie się od lektury będzie graniczyło z cudem.

Elloren to wyjątkowa bohaterka: zbudowana z wad i zalet, ze złożonym charakterem i wyrobionymi, niekoniecznie popularnymi poglądami politycznymi. Już od samego początku jej zachowanie wzbudza przeróżne emocje, co określiłabym jako ogromny plus, zwłaszcza że z biegiem fabuły w dziewczynie następuje diametralna zmiana. Osobiście uwielbiam taki zabieg literacki - bohater wskutek przeżytych wydarzeń staje się zupełnie inną osobą niż na początku powieści. Dzięki temu czytelnik mocniej się angażuje.

Dużą zaletą "Czarnej Wiedźmy" było rozbudowane, interesujące uniwersum. Nie mówię tu wyłącznie o ciekawych krainach, lecz przede wszystkim o istniejących w świecie Laurie Forest rasach i potworach oraz o obiecującym systemie magicznym.

W historii pojawiają się wątki szykanowania międzyrasowego, hierarchii społeczeństwa oraz związanego z ową niesprawiedliwością buntu. Osobiście uwielbiam tego typu zawirowania, szczególnie że autorka poprowadziła temat genialnie. Zakończenie sprawiło, że po raz pierwszy w życiu postanowiłam sięgnąć po kontynuację w oryginale, tak mocno nie mogłam doczekać się poznania dalszych wydarzeń.

Jedynym minusem książki była lekka przewidywalność, ale w gruncie rzeczy tak pochłonęła mnie akcja, że aż tak mocno się tym nie przejęłam.

"Czarna Wiedźma" Laurie Forest to fantastyka zdecydowanie warta polecenia. Jeśli lubujecie się w motywach wiedźm, magii oraz magicznej szkoły, życia w cieniu starszego pokolenia oraz szykanowania międzyrasowego, to ta pozycja będzie waszym must readem! Dawno żadna książka aż tak mocno mnie nie wciągnęła w swój świat, dlatego tym mocniej będę was namawiać na sięgnięcie. Czytajcie. Proszę! :)

Nie pamiętam kiedy tak długo i intensywnie analizowałam książkę. Wszystkie sceny, jej złożoność i wyjątkowość.

Jeśli masz przeczytać 1 książkę tej jesieni to postaw na Czarną Wiedźmę.

Kocham w tej książce fakt, że Elloren jest nieszablonową bohatarką, której życie nagle się nie odmienia i nie staje się gwiazdą. Elloren burzy wszelkie schematy. Nie ma mocy, która nagle się objawia, nie rzucą się od razu w wir pomocy i nie od razu wie która strona jest dobra. Bardzo podobała mi się jej postawa w momentach zderzenia jej życia sprzed uczelni z jej realiami. Czy bywała okrutna? Tak. Czy szukała dla siebie usprawiedliwienia ? Owszem. Czy jej wierzenia rozmienęły się z prawdą? Nie zaprzeczę.

Kolejny plus to rola muzyki. Bardzo podobalo mi się nadanie wręcz nadrzędnej funkcji muzyce, nutom i instrumentom. Płynnie łącza wątki i nadają głębi całej akcji.

Do tego motyw szkoły z elitą, tymi którzy robią dobrą minę do złej gry i wyrzutkami. Autorka nie zrobiła z marginesu uczniów cudonych, jedynie skrzywdzonych dzieci. Nie, oni dalej maja swoje wady, nieufność do Elloren.

Właśnie to jest plusem książki, że tam nic nie jest biało-czarne. Każde słowo, każdy czyn powoli ewoluuje wraz ze zmianą światopoglądu bohaterki.

Autorka nie bała się poruszyć wrażliwych i "niewygodnych " tematów jak [Adres usunięty], ra$izm, zastraszanie czy znecanie się nad innymi. A wszystko to opisała barszo obrazowo, plastycznie i płynnie.

Okej żeby się streścić dodam jeszcze, że mamy tu czarownice, fae najróżniejszych ras i maści, wilkołaki, smoki, rebelię, zakazane uczucia, aranżowane związki, niepohamowaną potrzebę władzy, liściki miłosne, miłość braterską i naprawdę wiele więcej!

Czarna Wiedźma to powiew świeżości na fantastycznym książkowym podwórku. To opowieść, która wciąga i skłania do myślenia. Szarzy moralnie bohaterowie walczą o swój własny byt, odkrywają tajemnice i podejmują decyzje, które niekoniecznie są zgodne z ich sercem.