Czahary (ekskluzywna edycja)

Czahary to regionalne określenie odnoszące się do podmokłego terenu z charakterystyczną roślinnością, głównie krzewami i karłowatymi drzewami, ogólnie rzecz ujmując jest to teren bagienny.

W powieści Marii Rodziewiczówny nazwa ta odnosi się właśnie do takiego obszaru, który w spadku po swoim ojcu chciałaby odziedziczyć Zofia, najmłodsza z rodzeństwa. Tylko nie jest to takie oczywiste ze względu na przyjęte u schyłku XIX wieku (pierwsze wydanie książki 1905 rok) prawa dotyczące dziedziczenia, które stawia córki w gorszej sytuacji względem synów zmarłej osoby. Mogą liczyć na pewną sumę pieniężną, a nie kawałek ziemi. W przypadku Zofii nie chodzi o główne okazałe ziemie, a właśnie taki raczej zapomniany i wydawałoby się, że bez większego potencjału teren, a i tak rodzina nie jest temu chętna. Obserwujemy batalię Zofii na drodze sądowej, jej upór w dążeniu do osiedlenia się w miejscu, na którym jej bardzo zależy i spotykaniu ludzi, którzy jej w tym pomogą (czasami i w wątpliwie moralny sposób, ale jednak z życzliwością do jej osoby).

To moja czwarta książka autorki i w podstawowym aspekcie przypomina mi moje ulubione „Dewajtis”. Tylko tym razem mamy kobiecą perspektywę, ale Zosia Janicka tak jak Marek Czertwan jest prawą i ujmującą postacią, która chociaż najmłodsza z rodzeństwa wykazuje się dużym talentem do zarządzania gospodarstwem i tereny, które wcześniej były uważane za niewiele warte pod jej rządami zmieniają swoją wartość. Są tu podobieństwa do wspomnianego tytułu, ale i również wiele różnic, które wnoszą odświeżający powiew świeżości. Bardzo ujęło mnie zachowanie Zośki względem bronienia prawa do spadku dla brata, który został uznany za zaginionego. Rozsądne podejście do umiarkowanego udzielania pomocy pozostałemu rodzeństwu w potrzebie i ogromne wsparcie dla porzuconej żony brata.

Pory roku w tej książce zmieniają się nieubłagalnie, a Zofia pokazuje, że kobieta, by zajmować się zarządzaniem ziemią nie musi wychodzić za mąż. Z czasem coraz lepiej poznajemy jej serce, w którym cały czas było miejsce dla przewijającej się w książce postaci.

Jeszcze chciałabym wspomnieć o ciekawym aspekcie, który kojarzy mi się z Zofią, bo chociaż w młodości została zmuszona zrezygnować ze swoich marzeń to po czasie nie przyniosło jej to zgorzknienia, a właśnie obrała sobie inny cel, który przyniósł jej spełnienie. Z tej Zośki to bardzo mądra kobieta była. Dla równowagi od wypowiedzi i uczynków chłopa Kasjana zdarzało mi się przewracać oczami, ale wydaje mi się, że to właśnie o ten kontrast autorce chodziło.

Polecam odwiedzić książkowe Czahary.

"Czahary" Marii Rodziewiczówny to kolejny tom z serii literatury klasycznej wydawanej przez Bukowy Las. Serię wyróżnia niezwykła szata graficzna, która przyciągnie oko niejednego wybrednego czytelnika! Tym razem Rodziewiczówna przeniesie nas w klimatyczne miejsca, gdzie wiele się wydarzy. Ale zacznijmy od początku...

Zosia, główna bohaterka powieści, to typ czarnej owcy w rodzinie. Każdy z rodu Janickich o tym wiedział, lecz dopiero śmierć ojca stała się wyraźną cezurą, od której wizerunek Zosi jeszcze bardziej się wyostrzył. Mamy koniec XIX wieku, kiedy to wciąż dominującą stroną są mężczyźni, a kobiety, jeśli nie chcą wpaść w kłopoty, muszą się podporządkować. Tymczasem główna bohaterka bezpardonowo protestuje przeciw niesprawiedliwemu podziałowi majątku po ojcu, czym rozpoczyna poważny konflikt z braćmi. Bunt Zofii przynosi jednak efekty, ale czy takich się spodziewała?

Przeczytałam już kilka powieści Rodziewiczówny i z każdą kolejną coraz bardziej przekonuję się do twierdzenia, że twórczość tej pisarki jest błędnie postrzegana przez ogół czytelników. Wedle stereotypu Rodziewiczówna to popularna pisarka romansów, jednak niewiele jest w tym prawdy. "Czahary" to jeden z lepszych przykładów ilustrujących, że wątek romansowy wcale nie znajduje się w centrum zainteresowań Rodziewiczówny. Zosia nie poszukuje miłości swojego życia. Zamiast tego stara się po prostu żyć w taki sposób, aby zachować godność i niezależność. W świetle czasu akcji oraz czasu powstania powieści taka postawa kobiety budzi respekt i rzuca nowe światło na całą historię.

W "Czaharach" świetnie wypadają drugoplanowe postaci. Jestem wielką fanką Kasjana, którego osobowość powinna być odpychająca, a jednak czytelnik znajduje dla tej postaci wiele serca. Kasjan jest także fundamentalnym źródłem humoru. Oprócz takich smaczków w powieści znajdziemy jeszcze ciekawe wątki związane z finansami czy zarządzaniem, co będzie szczególnie pociągające dla osób zainteresowanych tego rodzaju tematyką.

Podsumowując, "Czahary" to krótka, lecz treściwa, powieść na jedno popołudnie. Przepiękne wydanie zachęci do czytania, a bohaterowie i miejsca przeniosą Was do zupełnie innego świata. Po takie książki warto sięgać. Serdecznie polecam!