Cudowne lata

Nie czytałam książki „Życie Violette” Valerie Perrin, którą się zachwycają i krytycy, i zwykli czytelnicy. Sięgnęłam za to, ze znacznym opóźnieniem, do prezentu od @WydawnictwoAlbatros, do kolejnej książki tej samej autorki zatytułowanej „Cudowne lata”. Nie ukrywam, że pociągnął mnie sam tytuł. Przypomniał mi serial, o amerykańskich przedmieściach z lat sześćdziesiątych ubiegłego wieku, który oglądałam nagminnie w młodocianym wieku. Serial, który trochę został obdarty ze złudzeń i pozytywnych emocji, w chwili, gdy przeciwko aktorowi grającemu głównego bohatera postawiono liczne zarzuty molestowania seksualnego. Cóż, czasem tak się zdarza, że wspomnienie dzieciństwa tracą na pozytywnej sile. Tak, jak w tej książce. Tak, jak w tej książce…

„Ninę wychowywał stary człowiek. Étienne był synem starego człowieka. Adrien był synem nieobecnego ojca i matki hipiski, która sama sobie skręcała papierosy….” -„Cudowne lata” Valerie Perrin.

Ta trójka w wieku dziesięciu lat spotkała się na placu szkolnym, przed ostatnią klasą szkoły podstawowej. I to ta trójka weszła „w dzieciństwo jak papużki nierozłączki” dzieląc wszystkie swoje smutki, swoje wzajemne szczęścia, trudy dorastania, pierwsze i ostatnie miłości, a także tragedie, jak śmierci najbliższych. Do momentu, gdy wszystko się zmienia. Gdy Étienne przestaje rozmawiać ze swoim dotychczas najlepszym przyjacielem. Gdy Nina zatraca się w nieudanym związku małżeńskim z Emmanuelem. Gdy sam Adrien zaczyna częściej rozmawiać z Virginie i po kryjomu utrzymuje związek z siostrą Étienne’a Louise. Do czasu…

Ależ to jest cudowna powieść!!! Głęboka, nieprzejednana, zaciekawiająca od praktycznie drugiego rozdziału. Od momentu, gdy przeczytałam:

„Jestem wysoka, raczej zgrabna. Mam grzywkę, półdługie, ciemnokasztanowe włosy. Kilka siwych niteczek kamufluję brązowym tuszem do rzęs. Mam na imię Virginie. Jestem w tym samym wieku co oni. Dziś z tamtej trójki tylko Adrien jeszcze ze mną rozmawia. Nina mną gardzi. Étienne. To ja nie chcę z nim gadać.” -„Cudowne lata” Valerie Perrin.

Już wiedziałam, że książka ma to drugie dno, które spowoduje, że przeczytam ją w dość krótkim czasie od deski do deski nie mogąc uronić ani słowa. Tak się dokładnie stało. Pochłonęła mnie historia tej trójki dziesięciolatków, która od 1987 do 2017 roku, a właściwie do 2018 stała się lustrzanym odbiciem wszystkiego, co może się zdarzyć dobrego, niezrozumiałego, tragicznego i niespodziewanego w życiu każdego człowieka.

Bardzo podobała mi się konstrukcja. Dziewięćdziesiąt dwa rozdziały, kolejno ponumerowane, z określeniem czasu na początku każdego z nich. Autorka odzwierciedliła na przestrzeni dziesięcioleci niektóre prawdziwe wydarzenia. Wspomniała o pogrzebie Diany Spencer, o śmierci Matki Teresy z Kalkuty i nawet o mistrzostwach świata z 2018 roku, w których Francja zdobyła mistrzostwo. Valerie Perrin poprowadziła narrację dwojakim stylu. Retrospekcje przedstawiła z perspektywy narratora trzecioosobowego, wszystko wiedzącego, który zagląda w tajniki życia głównych bohaterów. Natomiast wydarzenia z lat 2017/2018 relacjonowała z punktu widzenia Virginie, samotnej kobiety, szukającej przestrzeni dla siebie w dwudziestym pierwszym wieku, trzydzieści jeden lat po zapoznaniu się z dziećmi na placu szkolnym.

Perrin oddała dziecięctwu, co mu się należy. Okresowi nastoletniemu wszystkie bunty, nieporozumienia, błędy, które zaważyły na dalszym życiu Niny, Adriena i Étienne’a. Te ukradkowe spojrzenia. Autorka pozornie wywiodła mnie na pola kryminału wplątując w fabułę tajemnicze zniknięcie młodej dziewczyny sprzed kilkudziesięciu lat – Clotilde Marais. Odnalezionej we wraku samochodu na dnie jeziora. Długo mnie ten wątek ciekawił, aż zrozumiałam, ale dopiero około 400-tnej strony, że on nie ma znaczenia. Znaczenie ma to co działo się w życiu i w głowach głównych bohaterów. Znaczenie ma to, w jaki sposób autorka ich zobrazowała, co dzięki ich historii chciała przekazać czytelnikom. A przekazała sporo. Bardzo dużo.

Zanurzyłam się w „Cudownych latach” jak w głębokiej, ciepłej wodzie. Czytając przeżyłam interesującą podróż, w trakcie której spotkałam wielu ciekawych bohaterów, poznałam matki, ojców, nastolatków chcących za wiele od życia. Przyglądnęłam się procesowi odnajdywania szczęścia i zrozumiałam na nowo, że pewne sprawy nie należy odkładać na później, bo tego później, może po prosu nie być.

Gorącą zachęcam Was do lektury tej powieści. Zanurzcie się w historię trójki dzieci na przestrzeni kilkudziesięciu lat.

Zwykle większość z nas ma dobre wspomnienia z beztroskiego dzieciństwa. Chętnie wracamy wspomnieniami do przeszłości, przypominamy sobie smaki i zapachy, a także swobodną zabawę, nie skrepowaną jeszcze realistycznym spojrzeniem na rzeczywistość. W tych zabawach byliśmy księżniczkami lub rycerzami, odkrywcami, dzielnymi piratami, zaś każda aktywność miała w sobie smak przygody. Jednocześnie, jako dzieci, nieustannie pragniemy, by być dorośli. Mimo iż cieszymy się z możliwości, jakie daje bycie dzieckiem, ze swobody, to jednak to dorosłe życie wydaje nam się pociągające. To dorosłe życie kojarzy się z wolnością, jest czymś, do czego się dąży. Tyle tylko, że wraz z przemijającymi latami tracimy dziecięcą niewinność i już wkrótce zaczynamy tęsknić za przeszłością. Wówczas bowiem mogliśmy się przyjaźnić z kim chcemy, nie będąc skrępowanym konwenansami czy różnicami płci, nie zaprzątały nam głowy problemy dorastania czy zmieniające się ciała, a także ludzie wokół nas. W dzieciństwie to dzieci są dla siebie całym światem, dopiero z czasem odciągają ich od siebie różnego rodzaju pokusy, wyzwania czy inni ludzie.

Adrien Bobin, Étienne Beaulieu oraz Nina Beau niemal całe dzieciństwo nie tylko byli dla siebie całym światem, ale wręcz integralną całością. Poznali się na podwórku Szkoły Podstawowej im. Psseura pierwszego dnia po wakacjach. Wszyscy mieli rozpocząć naukę w ostatniej klasie i nawet nie zdawali sobie sprawy, jak mocna połączy ich przyjaźń i jak – wraz z wiekiem – będzie ona ewaluowała. Jedyna w ich paczce dziewczyna, Nina, była dzieckiem o wyjątkowo smutnych oczach, w których odbijała się samotność. Porzucona przez matkę, z nieznanym ojcem, znalazła bezpieczną przystań u boku kochającego dziadka – listonosza, ale nie był on w stanie zaspokoić wszystkich potrzeb dziewczynki. Szczególnie że ta wyczuwała, iż temat matki jest dla dziadka wyjątkowo bolesny, nie wspominała zatem o niej, choć dręczyła ja niezwykła potrzeba wiedzy o tym, kim i jaka była. Adrien z kolei wychowywany był przez matkę hipiskę i nieobecnego ojca, dla którego syn był bolesną wpadką. Zjawiał się zatem rzadko, łagodząc swoje wyrzuty sumienia czekiem pozostawianym na stole. Mimo iż każde z dzieci miało odmienną sytuację rodziną – tylko Étienne wychował się w pełnej rodzinie i w pięknym domu – na długie lata połączyła ich silna więź. Więź, którą zniszczyło dopiero dorastanie…

Co takiego się stało, że ostatecznie drogi przyjaciół się rozeszły? Jaki wpływ mieli na siebie wzajemnie? Dlaczego nic nie wyszło ze wspólnych marzeń i planów, a przede wszystkim jakie znaczenie dla ich dalszego życia ma znaleziony przez żandarmerię w tzw. Leśnym Stawie samochód? A raczej zwłoki, które przeleżały pod woda dwadzieścia trzy lata? Na te i na wiele innych pytań odpowiedzi szukać będziemy w pięknej powieści obyczajowej „Cudowne lata”, autorstwa Valérie Perrin. To już kolejna, po „Życiu Violette” książka, która zachwyca nas precyzją słowa, plastycznymi opisami i przede wszystkim snującą się leniwie historią, która chcemy poznać, doświadczać.

Rozgrywająca się na dwóch planach czasowych akcja przyciąga mimo tego, że nie znajdziemy tu nagłych wydarzeń czy wyraźnych kamieni milowych w życiu bohaterów. Mimo wszystko lektura elektryzuje, przykuwa uwagę i budzi nawet mimowolnie, wspomnienia z dzieciństwa. Te rozważania o życiu, jakie znajdziemy u autorki sprawiają, że i my poddajemy się refleksji, i my nieustannie analizujemy, zanurzamy się w życie bohaterów, ale również rozmyślamy o naszym życiu. Tym samym jest to też książka, o której długo się nie zapomina, do której można wracać za każdym razem odkrywając w niej inne niespodzianki, inne cudowne zdania i słowa.

Jeśli miałabym określić tę książkę jednym słowem, powiedziałabym że jest nostalgiczna. I to zarówno w ten uroczo sentymentalny, jak i nieco gorzki sposób.

Było ich troje: Nina, Étienne i Adrien. Jak troje muszkieterów, podążali za sobą. Cały świat należał do nich i nic poza przyjaźnią nie miało znaczenia. Nina zawsze w środku, trzymała chłopców za ręce. Nierozłączni, nierozerwalni.

Razem wzrastali z dzieci stając się nastolatkami. Doświadczając burzliwości, emocjonalności. Snują plany na przyszłość, które nie zakładają żadnej rozłąki. Nie wyobrażają sobie życia bez siebie wzajemnie.

Co zatem się stało, że teraz praktycznie się nie znają?

I co z hasłem "we troje albo wcale"?

Ta powieść jest jak wspomnienie dzieciństwa. Jej urok odnajdujemy w zwyczajności, codzienności i niespiesznym opowiadaniu. Autorka czaruje, w sposób który nie wymaga nadzwyczajności i porywającej akcji.

Powolność tej fabuły otula i pochłania. Dajemy się porwać współodczuwaniu i wnikamy w wykreowany klimat.

Moim zdaniem to kolejna, świetna propozycja autorki, która zasługuje na uwagę ❤️ Jestem oczarowana ❤️

"Cudowne lata" Valerie Perrin to piękna i poruszająca opowieść o miłości, przyjaźni i rodzinie. Autorka w ciekawy sposób przedstawia historię trzech przyjaciół - Maxime'a, Karla i Félixa - którzy dzielą ze sobą wszystko, od dzieciństwa aż po dorosłość. Ich wzajemna relacja jest naprawdę wzruszająca i pokazuje, jak silna może być przyjaźń.

Perrin w sposób bardzo subtelny i delikatny ukazuje też problemy, z jakimi borykają się jej bohaterowie. Ich życie nie jest idealne, spotykają ich różne trudności, ale mimo wszystko trzymają się razem i wspierają nawzajem.

Język, w jakim napisana jest książka, jest bardzo przystępny i przyjemny. Czyta się ją z łatwością i chętnie sięgnie po nią każdy, kto lubi historie o przyjaźni i miłości. Dodatkowo, ciekawym elementem są zdjęcia, które autorzy umieścili na końcu każdego rozdziału. Dają one możliwość lepszego zrozumienia historii i pozwala na wczucie się w emocje bohaterów.

 To moja druga książka od Valerie Perrin. Pierwszą oczywiście było '' Życie Violette ", która mnie totalnie zachwyciła. " Cudowne lata " też mi się podobały. Kto z nas nie wraca wspomnieniami do czasów dzieciństwa, beztroski i pierwszych przyjaźni. Ta powieść to właśnie połączenie wspomnień z młodzieńczych lat trójki bohaterów oraz teraźniejszości w której nie wszystko jest proste i cudowne. Dla mnie to lektura trochę o przemijaniu, przyjaźni, poświęceniu... jest też tajemnica do rozwikłania. Polecam ten tytuł.

W książce Valerie Perrin jest tak wiele. Wspomnienia dzieciństwa, młodzieńcza przyjaźń grupki nastolatków, wreszcie- tajemnica odkrytego po latach na dnie jeziora wraku samochodu. Dziennikarka, która znała kiedyś fantastyczną trójkę przyjaciół, relacjonuje wydarzenia. Odnajdziemy w książce refleksje o przyjaźni z młodych lat, o miłości i przemijaniu. Odnajdziemy ciekawie skonstruowaną akcję i zaskakujące zakończenie. Przekonamy się że nasze wybory, nawet te z dzieciństwa czy młodości, rzutują na całe przyszłe życie. "Cudowne lata" to, po "Życiu Violette", kolejna magiczna książka francuskiej autorki.

Rok 1986. Trójka przyjaciół Adrien Bobin, Étienne Beaulieu i Nina Beau chodzą do jednej szkoły podstawowej. Oprócz tego, że wszyscy mają nazwisko na literkę "B" i są w szkole odczytywani jeden po drugim, mocno się ze sobą zżywają. Postanawiają trzymać się razem, nie tylko w szkole, ale i poza nią. Związują się przysięgą krwi i wspólnym marzeniem. Chcą wyrwać się z małej mieściny La Comelle i zamieszkać w Paryżu, a tam poświęcić się muzycznej pasji.

Mija szkoła podstawowa, potem gimnazjum i w końcu liceum, a przyjaźń między nimi nadal trwa, nigdy się ze sobą nie nudzą, wspierają się i wiedzą o sobie wszystko. Jesteśmy świadkami ich dorastania, młodzieńczych miłostek, wzlotów i upadków, przyglądamy się jak silna łączy ich więź, czasem po cichu zazdroszcząc. Aż do pewnego dnia, po którym już nigdy nie będzie jak kiedyś....

Rok 2017. Nina Beau wyrosła na zaradną młodą kobietę, która chce uporządkować swoje życie. Adrien Bobin to artysta, który wiedzie samotne życie, gdzieś na dalekiej francuskiej wsi. Étienne Beaulieu został policjantem odnoszącym znaczne zawodowe sukcesy. Ożenił się, spłodził syna i wraz z rodziną mieszka w pięknym domu. Cała trójka jednak próbuje rozprawić się z przeszłością, zwłaszcza że właśnie wyłowiono z jeziora wrak auta. Sprawę na bieżąco śledzi dziennikarka Virgine, która dawno temu znała całą trójkę przyjaciół. Co takiego wydarzyło się w przeszłości i co łączy trójkę przyjaciół z wypadkiem sprzed lat poznacie czytając "Cudowne lata".

Dla mnie osobiście jest to powieść magnetyczna, hipnotyzująca, magiczna. Pisana przepiekanym, plastycznym językiem, który sprawił, że miałam wrażenie, że jestem w centrum wydarzeń. Niemalże czułam te zapachy, widziałam to burgundzkie miasteczko La Comelle, udzieliły mi się emocje głównych bohaterów. Czytanie książki to taki swoisty, sentymentalny powrót do czasów dzieciństwa i dorastania.

Historia opisana w książce jest niezwykle poruszająca, pokazująca jak przewrotnie potrafi być życie, jak odziera nas z beztroski, stawiając przed nami kojne wyzwania, mierząc nas z lękami i własnymi demonami, które gdzieś tam próbujemy ukryć i o nich zapomnieć. Gorąco polecam!

Kolejna przepięknie wydana książka od Albatrosa zawojowała książkowy świat. Okładka przewijała się wszędzie, co tylko wzmogło mój apetyt na tą powieść. Ale, że jest to powieść z gatunku literatury pięknej, to już z odbiorem mogło być różnie.

"Cudowne lata" to powieść specyficzna, pod względem fabuły jak i przedstawienia jej. Mamy tutaj dużo przeskoków czasowych, co może powodować pewien chaos. Powieść czytało mi się całkiem dobrze, jednak do końca dobrnęłam raczej z obowiązku niż z przyjemności. Nie czułam żadnego zaciekawienia, ale ciągle liczyłam, że nadejdzie ten moment, w którym zrozumiem wszystkie zachwalające opinie. Całość niestety nie spodobała mi się, nie zrozumiałam przesłania i nie wywołała u mnie większych emocji.

To powieść, która pięknie będzie się prezentować na półce, bo wydana została przepięknie. Co do treści - nie trafiła w mój gust, ale moje relacje z literaturą piękną są skomplikowane.

To już kolejna lektura, która wyszła spod pióra Velerie Perrin. Jeszcze mam żywe wspomnienia po Życie Violette, a pojawiła się następna powieść utrzymana w charakterystycznym dla autorki klimacie i nastroju.

Przyjaciele - Adrien Bobin, Étienne Beaulieu i Nina Beau w roku 1986 chodzą do jednej klasy w szkole podstawowej. Mają dziwnym zbiegiem okoliczności nazwiska na literę „B” i są nierozłączni. Razem spędzają czas nie tylko w szkole, ale również poza nią. Nie nudzą się ze sobą i potrafią rozmawiać nawet na najbardziej intymne tematy. Obiecali sobie, że spełnią swój wspólny cel w życiu. Wyjadą do Francji i poświęcą się muzycznej pasji. I tak mijają kolejne lata, kolejne etapy nauki, dorastają, bawią się życiem. Ale los przewidział dla nich inny scenariusz … Przenosimy się w rok 2017, gdzie w miasteczku, w którym dorastali przyjaciele z jeziora zostaje wyciągnięte auto? Czy nasi bohaterowie mają coś wspólnego ze znaleziskiem? Czy coś ich łączy z tragicznymi wydarzeniami?

Autorka przeprowadza nas przez szkolne, później studenckie życie przyjaciół. Jesteśmy świadkami ich wzlotów i upadków, rozterek miłosnych i uniesień. Cichym obserwatorem łączącej ich niewidzialnej mocy, której można im pozazdrościć. Czy ich jest w stanie cokolwiek rozdzielić? Na pewno ich przyjaźń zostanie wystawiona na ciężką próbę, czy wyjdą z niej zwycięsko, nie zdradzę, aby nie pozbawić was emocji i wrażeń.

Cudowne lata to wzruszająca historia przyjaźni między kobietą, a mężczyznami. Relacji trudnych, narażonych na pokusy świata, ocieramy się o zazdrość, skrywane uczucia, niespełnioną miłość i kryzys tożsamości. Z lektury bije smutek i żal, nadzieja kieruje poczynaniami bohaterów, dodaje im skrzydeł w codziennej walce z przeciwnościami losu. A życie ich nie oszczędza, nie zawsze mają łatwo i przyjemnie. Autorka podejmuje tematy na czasie i wszechobecne dzisiaj, tematy, o których warto głośno rozmawiać, a nie chować pod poduszkę. Młodzi nie powinni zapomnieć o przeszłości, która upomina się o nich, wkracza do ich życia i wprowadza chaos.

„Bo nigdy nie był przyjacielem ten, kto przestaje nagle nim być.

Im więcej serce o nim myśli, tym bardziej nie chce mu się żyć”.

Powieść jest utrzymana w tonie i klimacie właściwym dla autorki, spokojnym i subtelnym. Nawet chwilami można stwierdzić, że nic się nie dzieje, ale jednak ta normalność życia bohaterów jest tym czymś co nas uspokaja, wchłania w toń dość ciekawej fabuły. I oczywiście zaskakującej. Bo tak naprawdę nie wiemy, jak się potoczą losy paczki przyjaciół, nie jesteśmy w stanie przewidzieć biegu wydarzeń. I bardzo dobrze, dzięki temu mamy element zaskoczenia, tak zawsze potrzebny i oczekiwany. Nie łudźcie się, nie wszystko będzie takie cudowne, jak może świadczyć o tym tytuł powieści. Bo życie nigdy nie jest łatwe i przyjemne, zawsze pojawiają się wydarzenia i okoliczności, których każdy chciałby uniknąć. I podobnie jest w życiu bohaterów, koleje ich losów są pełne wybojów, zakrętów i stromych pagórków.

To nie jest lektura, którą się połyka w jeden wieczór. To opowieść, którą się dozuje powoli, skłania do przemyśleń i refleksji. A na to potrzeba chwili spokoju w ciszy i blasku sączącego się światła z lampki. Valerie Perrin jest bardzo dokładna i drobiazgowa w swoich opisach, ale nie są one nudne ani nużące, wręcz są całym tłem dla historii życia Adriena, Étienna i Niny.

Czy cudowne lata macie już za sobą? Nie, jestem pewna, że one są dopiero przed wami. Nie ociągajcie się, już szybko rozpocznijcie przygodę z nimi, a miłe i radosne chwile będą waszym udziałem ...

„Lato należy do wszystkich epok. Jest ponadczasowe, przede wszystkim przez swój uporczywy zapach, który przylega do ubrań, za którym tęskni się całe życie. Kapiące słodyczą owoce, wiatr od morza, świeże ciastka, czarna kawa, krem do opalania, babciny puder... Lato należy do każdego okresu życia. Lato nie ma dzieciństwa ani wieku młodzieńczego. Lato to anioł.”

Kto chociaż raz sięgnął po książkę Valerié będzie chciał sięgać po jej kolejne już bez czytania opisów. Autorka ma w sobie magnetyzm, który po prostu przyciąga czytelnika i nie wypuści go już ze swoich sideł. Wszystko za sprawę niezwykłego daru do pisania o życiu, codzienności, przemijaniu i dojrzewaniu w sposób prawdziwy, ale i zarazem piękny. Sprawia, że czytając o prozaicznych sprawach czujemy się jakby były to rzeczy niezwykle wyjątkowe i niepowtarzalne. Stara się naszemu zwykłemu życiu nadać ogromnego sensu i wychodzi jej to przepięknie.

„Cudowne lata” to powieść ciepła i pełna zrozumienia. Niezwykle emocjonalna, empatyczna i drobiazgowa. Opowiada o procesie dorastania, który wcale nie jest łatwy i poszukiwaniu własnego „ja”. Cała fabuła tworzy obraz pełen ukrytych przesłań i znaczeń, gdzie każde słowo ma ogromne znaczenie. Pomimo, że akcja jest spokojna to genialnie kontrastuje z chaosem bohaterów, który Valerié tak świetnie oddała.

„Cudowne lata” zawiera w sobie wszystko za co uwielbiam twórczość Valerié Perrin. Tak naprawdę o tej książce można pisać jeszcze wiele, jednak lepiej po prostu ją przeczytać. Daje ona do myślenia i niesie wiele wartości, które ukazują wpływ naszych wyborów na nas samych ale i nasze otoczenie. Jestem pewna, że po jej lekturze zadacie sobie wiele pytań dotyczących waszego życia.

Valerie Perrin powraca z kolejną cudowną powieścią. Po lekturze "Życie Violette" autorka znalazła miejsce pośród grona moich ulubionych autorów, ale nie zakładałam, że jej kolejne dzieła przebiją to co otrzymałam za pierwszym razem. A jednak "Cudowne lata" udowadniają, że Perrin nie powiedziała jeszcze ostatniego słowa.

Trzeba mieć naprawdę bystre oko, żeby tak dobrze obserwować świat. A właśnie to wyczuć można w każdej powieści autorki - jej spostrzeżenia, które są wynikiem rozgrywanych wydarzeń a nie nachalnym zmuszeniem czytelnika do przyjęcia konkretnych poglądów. Wraz z główną bohaterką odkrywamy cenne lekcje życia, sięgamy po mądrości wynikające z popełnianych błędów a także konsekwentni dążymy do poszukiwania szczęścia ukrytego w małych rzeczach. To piękna, nastrojowa, spokojna i nostalgiczna opowieść o drobiazgach, których na co dzień po prostu nie dostrzegamy.

Adrien Bobin, Étienne Beaulieu i Nina Beau poznali się w roku 1986 chodząc wspólnie do jednej szkoły podstawowej. Zbieżność nazwisk okazała się idealną podstawą do tego, by zacieśnić kręgi przyjaźni. Bohaterowie dojrzewali mając w sobie podparcie, wraz z nimi kiełkowała również ich nierozerwalna przyjaźń. Przechodzili przez wszystkie szkolne etapy i w końcu weszli w dorosłość obiecując sobie, że razem osiągną zamierzony cel. Jednak pewnego dnia doszło do tragedii i wszystko wywróciło się do góry nogami.

To nie jest łatwa opowieść i przygotujcie się na to, że wypełni Wasz umysł na kilka długich godzin. Nie przeczytacie tej powieści w jeden wieczór, ponieważ to skomplikowany obraz pełen ukrytych znaczeń, zmuszający nasze komórki do intensywnego myślenia. Obserwujemy losy bohaterów od momentu ich poznania po czasy dorosłe a podróż ta pełna jest detali i postojów na lepsze przyjrzenie się sprawie. Zazwyczaj stawiam na bardziej dynamiczną fabułę, ale w tym przypadku wszystko mi odpowiadało: od spokoju przepełniającego fabułę po kontrastujący z tym chaos zamieszkujący w bohaterach. Czytamy więc o przyjacielskiej relacji wystawionej na niełatwą próbę, która kształtuje się pod wpływem lat oraz przeżytych doświadczeń.

"Cudowne lata" to powieść pełna skrajnych emocji, w której każde słowo ma znaczenie. Historia inna niż wszystkie, bardzo charakterystyczna dla pióra Valerie Perrin, dająca do myślenia i niosąca ze sobą konkretne wartości. W bardzo trafny sposób pokazuje przekrój upływu czasu oraz wpływ wyborów na nas oraz nasze otoczenie. Po brzegi wypełniona skrajnymi emocjami, zaskakująca i trzymająca w napięciu do ostatniej strony pozostawia w głowie wiele pytań.

Nie znam osoby, która po przeczytaniu którejkolwiek z książek Valerie, nie nabrałaby ochoty na kolejną. Z czego bierze się ta niezwykła moc autorki? Ano z elegancji, z umiejętności operowania słowem pisanym niczym wytrawny malarz pędzlem po płótnie. Ale przede wszystkim dlatego, że Perrin widzi ludzi. Ich zachowania, bolączki i radości i potrafi przekuć je w niezwykłe opowieści.

Tym razem historia wydaje się prozaiczna. Początkowo akcja dzieje się w latach osiemdziesiątych ubiegłego wieku. Garstka przyjaciół, zamieszkująca małe, prowincjonalne miasteczko, związana jest szczególną więzią, która nakazuje im się wspierać i nie pozwolić, by ich życie kiedyś pobiegło swoimi ścieżkami. Wiadomo, że los ma swoje plany na ich życie i nic nie wskazuje na to, by paczka przyjaciół wyszła z prozy codzienności i różnych wypadków bez szwanku.

Niezwykła jest ta powieść. Momentami niemal oniryczna, a kiedy indziej brutalnie prawdziwa, wytykająca wszystkie ludzkie przywary, które podczas czytania wpełzają pod skórę i nie dają o sobie zapomnieć. Autorka jak nikt inny potrafi zajrzeć w duszę i znaleźć to, co człowiek stara się ukryć.

Mamy tu niebywale delikatną historię, sportretowaną w sposób wysoce kulturalny i delikatny. Dramatyczne i niejasne losy bohaterów to szalenie wrażliwe, pełne nieporozumień i niesnasek kompendium wiedzy o ludziach żyjących obok nas. Bohaterowie są bardzo ludzcy i prawdziwi. Popełniają błędy, są nieidealni i tacy, jakich widzimy nie raz we własnych bliskich.

Książka pełna jest wspomnień, opowieści o przeszłości i czasach sprzed kilku dekad. Dzięki temu, czytelnik ma szansę nie tylko poznać życie i charakter bohaterów, ale też zderzyć te dwa światy ze sobą, porównać ich zachowania, światopogląd i zagłębić się w ich myśli. To bardzo skomplikowany, ale ładnie i logicznie zrobiony zabieg.

Muszę też wspomnieć o tym, że książka w żadnym razie nie jest melodramatyczna, a czytelnik nie zostaje unurzany w oparach smutku i rozpaczy. To jest dramat, z którego można wysnuć mnóstwo wniosków, ale jakie one będą zależy od indywidualnych preferencji odbiorcy.

"Cudowne lata" Valerie Perrin to opowieść o losach trojga przyjaciół z małego miasteczka, których niegdyś łączyły wspólne pasje oraz pragnienie, by ich relacja przetrwała całe życie. Książka przybliża piękny, choć naiwny obraz dziecięcych marzeń. Przypomina brutalną prawdę o dorastaniu, które weryfikuje młodzieńcze wyobrażenia o dorosłości, przynosząc bolesne straty i gorzkie rozstania, a przekorny los nieustannie wystawia nas na próbę. Zawarty w powieści wątek kryminalny trzyma czytelnika w napięciu.

Valérie Perrin urodziła się w 1967 roku w Remiremont, w Wogezach. Dorastała w Burgundii a w 1986 roku osiadła w Paryżu. Jest francuską fotografką i scenarzystką, współpracowniczką i od 2006 roku życiową partnerką reżysera Claude’a Leloucha. Jej debiutancka, wydana w 2015 roku, powieść „Zapomniana niedziela” szybko trafiła na listę bestsellerów we Francji i zdobyła Booksellers Choice Award. Drugą powieść Perrin, „Życie Violette”, napisaną w języku angielskim, uhonorowano Maison de la Presse Prize oraz Paperback Readers Prize, a także nagrodą Amerykańskiego Stowarzyszenia Księgarzy. Książkę, której w samej Francji i Włoszech sprzedało się ponad 1,5 miliona egzemplarzy,

przetłumaczono na ponad trzydzieści języków. Magazyn „Figaro Littéraire” uznał Perrin za jedną z najlepiej sprzedających się autorek we Francji w 2019 roku, we Włoszech „Życie Violette” zostało bestsellerem 2020 roku. Jej najnowszym dziełem są „Cudowne lata”, które stały się francuskim bestsellerem.

Rok 1986. Adrien Bobin, Étienne Beaulieu i Nina Beau chodzą do tej samej klasy szkoły podstawowej. Początkowo łączy ich przypadkowa zbieżność, wkrótce jednak stają się nierozłączni także poza szkołą.

Uczą się i bawią ‒ zawsze razem, nawet gdy mijają beztroskie lata i z podstawówki przechodzą do gimnazjum, a potem do liceum, aż w końcu porzucają szkolne autobusy i zaczynają chadzać do nocnych klubów. Związani przysięgą krwi, obiecali sobie za wszelką cenę wspierać się w osiągnięciu upragnionego celu: nade wszystko pragną opuścić małe prowincjonalne miasteczko, z którego pochodzą, i zamieszkać w Paryżu, oddać się muzycznej pasji i za nic nie pozwolić, by życie ich rozdzieliło. Czas mija nieubłaganie, a los ma wobec nich własne plany…

Rok 2017. Na dnie jeziora w małym miasteczku, w którym dorastała trójka przyjaciół, znaleziony zostaje wrak samochodu. Virginie, niezależna dziennikarka lokalnych mediów, relacjonuje wydarzenie. W przeszłości bardzo dobrze znała Adriena, Étienne’a i Ninę. Jaki jest związek między tragicznym wypadkiem a historią ich nierozłącznej przyjaźni?

Valérie Perrin snuje historię splątanych losów bohaterów od lat dziecięcych, przez czas dojrzewania, aż po dorosłość ‒ tytułowej trójki złączonej więzami, które los i czas nieubłaganie wystawiają na próbę.

Zanim zaczęłam czytać, myślałam, że ta książka jest typową powieścią, której akcje każdy jest w stanie przewidzieć. Wyobrażałam sobie historię młodych ludzi, którzy dorastają, problemy mają jak wszyscy ludzie i pewnie, żeby zachęcić czytelnika w połowie lektury się pokłócą, ale ostatecznie dojdą do porozumienia i w przyjaźni się zestarzeją. Otworzyłam książkę, zaczęłam czytać i doszłam do wniosku, że bardzo się myliłam. Każdy bohater jest zupełnie inny, mieli swoje słabości, odmienne spojrzenie na świat i bagaż doświadczeń, który nawarstwiał im się od najmłodszych lat.

Sposób pisania autorki również jest unikatowy, ponieważ poznajemy losy przyjaciół z dwóch perspektyw czasowych. Zaczynający się od 1987 roku, przedstawiony za pomocą narracji trzecioosobowej opis przechodzi w coraz późniejsze lata, te wydarzenia przeplatane są czasem teraźniejszym, czyli 2017 rokiem i tu poznajemy perspektywę Virginii, o której czytelnik przez większość czasu tak naprawdę nie wie nic.

Ta tajemnica i niezrozumiany ciąg historii nie pozwala się czytelnikowi oderwać. Pochłania od pierwszej strony i człowiek nie potrafi oprzeć się chęci dowiedzenia się o tym co wydarzy się dalej. Serdecznie polecam każdemu, bo można w niej odnaleźć skrawek swojego życia.

A.L.

Szkolny Klub Recenzenta

,,Cudowne lata" Valerie Perrin to świetna propozycja zagranicznej autorki.

Przed laty Adrien, Etienne i Nina nawiązali dziecięcą znajomość, która trwała też przez kolejne lata. Ich celem było opuszczenie prowincjonalnego miasteczka, jednak czy możliwym było, by udało im się to zrealizować? Oprócz tego po latach odnaleziony został wrak samochodu.

Uwielbiam odkrywać twórczość nowych autorów i z tego też względu postanowiłam skusić się właśnie na tę lekturę. Już wcześniej czytałam poprzednie wydanie Valerie Perrin i dlatego też mam na uwadze ten tytuł. Jest on obszerny, więc na jego przeczytanie potrzebna jest większa liczba godzin.

Autorka potrafi tworzyć wciągające i niebanalne wydania. To także takie jest, więc tym bardziej jest mieć na względzie tę czytelniczą propozycję. Warto jednak mieć na uwadze to, że jest ona wciągająca już od samego początku.

W wolnym czasie bardzo lubię zagłębiać się w takie niebanalne lektury, w których przeszłość miesza się z teraźniejszością i ma na nią bardzo duży wpływ.

,,Cudowne lata" Valerie Perrin to świetne połączenie losów głównych bohaterów i śledztwa prowadzonego po latach.