Coś się dzieje w naszym domu

Przyznam, że moja relacja z horrorami jest dość skomplikowana. Mam na myśli szczególnie te horrory z demonami, potworami i innymi szkaradami. Wszystkie tego typu filmy oglądam przez palce - albo najlepiej nie oglądam wcale. Każdy "jump scare" przyprawia mnie niemal o zawał serca, a po takim seansie pójście w nocy do toalety staje się misją praktycznie niewykonalną. Z kolei książki... meh, do tej pory nie trafiłam na książkowy horror, który rzeczywiście by mnie wystraszył.

No właśnie, do tej pory, a konkretnie do wczoraj. Bo skończyłam "Coś się dzieje w naszym domu" i, no cóż, ta teza jest już nieaktualna.

Ależ to była dobra książka! Ogromną robotę robi fakt, że narratorką jest mała dziewczynka - niby ośmioletnia, ale przez całą książkę miałam wrażenie, że jest znacznie młodsza. W każdym razie - jej strach, wątpliwości i niepewność w połączeniu z niesamowitym napięciem budowanym stale przez autora powodowały, że podczas czytania bez przerwy miałam ciarki. Do teraz mnie przechodzą, gdy myślę o niektórych scenach...

Bo wiecie, Bela kocha swoją mamusię i tatusia, ale kocha też Drugą Mamusię - tę, która mieszka w jej szafie i wychodzi z niej tylko wtedy, gdy nikt poza Belą jej nie widzi. Tę, której twarz jest dziwna - czasami wydaje się być do góry nogami, a czasami z boku głowy. Tę, która bez przerwy pyta Belę, czy ta wpuści ją do swojego serduszka. Tę, która z każdym kolejnym "nie" zaczyna się coraz bardziej denerwować...

Przerażające sceny, rodzinne sekrety, ciągłe napięcie, niepokój i bezsilność - a to wszystko oczami kilkuletniej dziewczynki. Naprawdę myślałam, że książkowy horror - szczególnie taki z elementami paranormalnymi - nie ma szans mnie wystraszyć. Druga Mamusia udowodniła mi jednak, w jak dużym błędzie byłam...

Witam Was moi drodzy w ten pochmurny piątkowy dzień, trochę odpoczynku od upalnego czwartku gdzie temperatura dochodziła momentami do 41 stopni, w pełnym słońcu. 🌞🌞

Mnie tam jednak gorąco nie było, a to za sprawą tej książki, w trakcie której czytania oblewał mnie zimny pot i ciarki po plecach wędrowały mi tak jak mrówki po trawniku w moim ogrodzie. Pierwszą połowę czytałam nocą, bałam się jak jasny gwint, dlatego też postanowiłam skończyć za dnia.

Historia opowiadana z perspektywy dziecka, które ma kontakt z czymś co dla dorosłego jest rzeczą niepojętą, ale dla nieswiadomej ośmioletniej dziewczynki to twór, który pod pretekstem przyjaźni chce posiąść jej serce i odrodzić się w jej ciele. To trudne relacje rodzinne, tęsknota za tym co nieosiągalne, za wolnością. To walka ze złem, które weszło do rodziny bez pukania i żąda najwyższej ofiary.

Zapraszam Was moi drodzy do Chaps, do domu Beli, gdzie zło przybiera różne postacie byleby tylko osiągnąć swój cel. Czy tego dokonać, o tym musicie się przekonać sami.

Okazuje się, że wiek narratora powieści może być dla jej odbioru kluczowy... W swojej trzynastej powieści grozy Josh Malerman “Coś się dzieje w naszym domu” w roli narratorki obsadził małą dziewczynkę. I jest to strzał w dziesiątkę, bo dzięki jej prostemu, lekko naiwnemu spojrzeniu (a może to nasze, dorosłe, jest za bardzo skomplikowane?) sytuacje, które z perspektywy dorosłego byłyby raczej nieprawdopodobne, wywołują lęk. Bo nie boimy się tak naprawdę potwora, demona, czy jakkolwiek nazwiemy tego złego ducha powieści, a tego, co się z małą narratorką stanie, co w jej małej główce okaże się wyborem właściwym. Dawno nie czułam w czasie lektury tak wielkich emocji, tak wielkiego strachu o losy bohaterów. Bo Bela jest w takim wieku, że choć już potrafi czytać, to ciągle jeszcze jest słodko niewinna, ciągle ufna. Dlatego potwór wychodzący z jej szafy, który chce się z nią zaprzyjaźnić wcale jej nie dziwi. To przyjaciółka, prawda? Tyle, że ta przyjaciółka chce zamieszkać w jej serduszku… Intryga powieści jest dość prosta, ale perspektywa dziecka sprawia, że jest nieprzewidywalna, zaskakująca. I wiarygodna, bo przecież nie mamy wątpliwości, że dziecko nie będzie poddawało w wątpliwość istnienia potwora! Język powieści jest odpowiednio dopasowany, tu wszystko do siebie pasuje, a czytelnik nie ma wrażenia sztuczności - wypada całkowicie naturalnie, co myślę, że dowodzi swobody w warsztacie literackim autora. Kreacje postaci są prowadzone mistrzowsko, a tym, co sprawia, że lektura jest głębsza, jest to, co kryje się pod intrygą - dramat rodziny, która albo przechodzi kryzys, albo w ogóle się rozpada. Są i zagadnienia uniwersalne jak poczucie lęku czy pytania o to, czy każdy w samym sobie ma takie ciemne szafy, w których mieszkają potwory… I co się stanie, jeśli się je wypuści? Świetna powieść, nieoczywista w tym lęku, jak budzi, solidnie zmuszająca do myślenia. Bardzo mi się podobała, dawno nie czytałam tak przejmującej powieści grozy!

Horror to coś, co bardzo lubię, a co rzadko spotykam w formie książki. Najczęściej to jednak filmy, a i tu ciężko trafić na dobrą pozycję. Tym razem mogłam skorzystać z własnej wyobraźni i zatopić się w świat małej Beli. Fabuła przypominała mi film „Mama” z elementami „Obecności”, jednak opowiedziana oczami dziecka. I właśnie to wygładziło krawędzie całej historii, tracąc przy tym na swojej straszności. Momentami było nudnawo, a za chwilę sporo się działo. Sposób, w jaki jest napisana ta książka, sprawia, że czyta się ją błyskawicznie. Lubię takie książki, bo można nie dzielić lektury na kilka dni, a poznać ją w całości w jeden dzień. Jeśli chodzi o to, co działo się w książce, to czasem miałam wrażenie, że Bela jest bardziej rozsądna niż dorośli, ale zakończenie uświadomiło mi, że była tylko dzieckiem. A dzieci mają zupełnie inne postrzeganie świata niż dorośli, bo robią to przez pryzmat niewinności. Fajnie było zagłębić się w horror zatopiony na stronach książki. Chętnie sięgnę po kolejne.

Jako dziecko miałam wybujałą wyobraźnię i niejednokrotnie wpatrywałam się w ciemność pokoju, obawiając się, że w mroku może się coś czaić. Prawdopodobnie nic tam nie było. Inaczej jednak dzieje się w książce "Coś się dzieje w naszym domu", gdzie dziecięce lęki ośmioletniej Belli stają się przerażającą rzeczywistością.

Narracja prowadzona z perspektywy dziecka to zabieg, który w literaturze grozy pozwala osiągnąć wyjątkowy efekt. Bella, główna bohaterka powieści, postrzega rzeczywistość z dziecięcą szczerością i wrażliwością. Jej sposób myślenia, prosty a zarazem przenikliwy, sprawia, że historia nabiera wiarygodności.

Podczas lektury towarzyszymy Belli w jej codziennych rytuałach, obserwujemy jej relacje z Mamusią, Tatuśkiem i ukochaną babcią Ruth. Jednocześnie stajemy się świadkami jej przerażających spotkań z Drugą Mamusią – złowrogą istotą zamieszkującą szafę w pokoju dziewczynki. Ten kontrast między zwyczajnością życia rodzinnego a narastającym horrorem buduje napięcie, które z każdą stroną staje się coraz bardziej nieznośne.

Rodzina Belli, pozornie zwyczajna, skrywa głębokie pęknięcia. Mamusia i Tatusiek to małżeństwo stąpające po kruchym lodzie niewierności i niespełnionych pragnień. Szczególnie postać matki, rozdartej między macierzyństwem a tęsknotą za wolnością, nadaje opowieści dodatkowy wymiar. Czy to właśnie z tych niewypowiedzianych żalów i tłumionych emocji narodziła się Druga Mamusia? Czy to ona jest cieniem prawdziwej matki, jej mrocznym odbiciem, czy może czymś znacznie bardziej złowieszczym?

Siła tej powieści leży w umiejętnym dozowaniu strachu. Malerman nie epatuje przemocą czy drastycznymi scenami – zamiast tego koncentruje się na budowaniu atmosfery nieustannego zagrożenia. To, co niewidziane i jedynie sugerowane, okazuje się znacznie bardziej przerażające niż najbardziej krwawe opisy.

Zakończenie zaskakuje i pozostawia niedosyt. Z początku nie przypadło mi ono do gustu, lecz z czasem, gdy emocje opadły zaczęłam doceniać pomysł i kunszt autora. Niejednoznaczność finału sprawia, że historia Belli nie kończy się wraz z ostatnią stroną – lecz zagnieżdża się w umyśle czytelnika jak owa Druga Mamusia w szafie dziewczynki, prosząc o wpuszczenie jej głębiej w nasze serca.

"Coś się dzieje w naszym domu" to horror, który należy czytać przy zapalonym świetle, z dala od wszelakich szaf!