Córka komendanta

„Poczucie winy nie daje Ci w nocy spać, a jeśli zdołasz zasnąć, zatruwa sny. Poczucie winy zakłóca każdą chwilę szczęścia, szepcząc Ci do ucha, że nie masz prawa do przyjemności.”

Czy dziecko powinno płacić za winy rodziców? Odpowiedzi na to pytanie, które powinno być retoryczne, szuka autor, dając nam jako wysłannika Gretel, która to odcięła się od wydarzeń w swoim życiu, po stracie brata, którego poznaliśmy w powieści „Chłopiec w pasiastej piżamie”.

Jej myśli są namacalne, emocje wyczuwalne, a odpowiedzi na nurtujące nas pytania coraz więcej. Zaczynamy podróż pełną bolesnych doświadczeń i wspomnień, które przychodzą w najmniej oczekiwanym momencie. Spychają ją w ciemność, odległą krainę, która rządzi ból i cierpienie, które skrytej głęboko w duszy, nadal trawi ją od środka.

Poznajemy ją jako młodą dziewczynkę, jednak w tej pozycji towarzyszymy jej już w starszym wieku, kiedy to staje na rozdrożu, a jej zadaniem jej wybrać drogę, która zamierza podążyć. Musi ukryć głęboko w sobie krzyk rozdzierający jej serce na miliony odłamków, aby móc uratować siebie i kogoś, kto ewidentnie tego potrzebuje. Jest to pozycja emocjonalna wypływająca na czytelnika różnorakimi uczuciami, które w pewnym momencie mogą być zbyt trudne do udźwignięcia.

Wydarzenia z przeszłości, które w bolesny sposób zderzają się z teraźniejszością, powodują, że momentami zaszklą nam się oczy, oddech przyspieszy, a złość i jednoczesna bezradność przykuje nasze ciało łańcuchami. Chciałbyś się oderwać, jednak jakąś siła sprawia, że nadal w tym uczestniczysz.

Autor stworzył powieść, której nie da się czytać spokojnie, w wytchnieniu. To książka, która porusza w człowieku cała gamę emocji, analizy i empatii. Patrzymy na bohaterkę jak na samą siebie, zastanawiając się, ile tak naprawdę sami bylibyśmy w stanie udźwignąć na własnych barkach. Opowieścią tą należy się sycić i dając możliwość pełnego uczestnictwa w tej podróży.

Czy znacie historię chłopca w pasiastej piżamie?

Nawet nie zdajecie sobie sprawy ile wylałam przy niej łez… To historia ośmioletni młodzieńca, syna niemieckiego oficera SS, który zaprzyjaźnia się z żydowskim chłopcem przebywającym w obozie.

Nie będę Wam jej opowiadać, sami musicie zdecydować, czy chcecie i Wy zaprzyjaźnić się z Brunem i Szmulem. Dzisiaj natomiast chciałabym spojrzeć na Gretel, siostrę owego chłopca z Niemiec.

Książka „Córka komendanta" to historia dziewczyny, która od młodych lat odczuwa skutki tego w jakim kraju się urodziła, kim był jej ojciec, czym się zajmował… Owe konsekwencje pozostały z nią na całe życie, choć przed światem chciała ukryć kim tak naprawdę jest. Chciała stać się kimś zupełnie innym, po tych wszystkich tragediach i nieprzyjemnych sytuacjach, które ją w życiu spotkały.

Czytelnik poznaje Gretel, kiedy ta ma już 91 lat i mieszka w Londynie. Z pozoru mogłoby się wydawać, że przeszłość się zatarła, ale czy faktycznie tak jest, czy można w ogóle zapomnieć, pomimo tego, że się o niej nie mówi? Pewna sytuacja zmuszą jednak straszą kobietę do tego, aby wspomnienia na nowo odżyły, do tego, aby w końcu po tylu latach milczenia powiedzieć prawdę.

HIstorię poznajemy z kilku perspektyw czasowych. Z okresu powojennego, kiedy to Gretel szukała swojego nowego miejsca na ziemi, miejsca, w którym mogłaby zacząć wszystko od początku, wymazując to czego doświadczyła podczas wojny i po niej, najpierw razem z matką, później, kiedy ta odeszła, Gretel musiała radzić sobie sama. Ale czy to się udało? Nie tak łatwo zatrzeć za sobą wszystkie ślady….

Drugi perspektywa to czasy teraźniejsze, czyli angielska codzienność, w której pojawiają się nowi sąsiedzi i to właśnie oni i sytuacje, które mają tu miejsce sprawiają, że Gretel po wielu latach wypowie imię swojego brata… Bruno.

Cieszę się, że sięgnęłam po ten tytuł. To była bardzo ciekawa przygoda literacka, choć nie wywarła we mnie tylu emocji co wcześniejsza książka autora. To właśnie historia chłopca w pasiastej piżamie sprawiła, że moje serce rozpadło się na milion kawałków…

„Czasami w nocy modlę się o przebaczenie”.

Przenosimy się do czasów II wojny światowej. Poznajemy Gretel, siostrę Bruna znanego nam z „Chłopca w pasiastej piżamie”. Traumatyczne wydarzenia, gdy jako mała dziewczynka uciekała z matką z nazistowskich Niemiec, wycisnęły na niej trwałe piętno. Kolejne etapy od wczesnej młodości po starość, wydarzenia, jakie po sobie następowy na przestrzeni jej życia nie zdołały wymazać, spowodować, że przeszłość zostanie zapomniana. Przez te wszystkie lata strach, że ktoś odkryje prawdę, dusił ja od środka i nie pozwalał w pełni cieszyć się z życia. Była córką komendanta, czy dziecko potwora, człowieka, na którego rękach ciąży krew milionów niewinnych istnień, ma prawo do normalnego, spokojnego, szczęśliwego życia?

Wnikliwa perspektywa, emocje podczas czytania ogromne. Akcja powieści toczy się niespiesznie i intryguje. Narracja toczy się dwutorowo, mamy wgląd w codzienność córki komendanta na przestrzeni wielu lat. Od niespełna dwunastoletniej dziewczynki, do kobiety u schyłku życia. Jej postać jest niejednoznaczna, ma wady i zalety, ma w sobie dobro i jest zdolna do czynienia zła.

Jest to powieść fikcyjna, jednak autor stworzył na wskroś realną historię, która niesie ogromne sprzeczne emocje. Całkowicie dałam się porwać tej trudnej, przejmującej, chwilami bolesnej opowieści. Osoba Gretel jest postacią tragiczną, naznaczoną, żyjącą w szponach strachu, od którego nie może się uwolnić. Obawa, że jej prawdziwa tożsamość zostanie odkryta, a ja spotka to, co spotykało niewinne istoty z ręki jej ojca. Autor stopniowo odkrywa przed nami sekrety, odkrywa myśli, które nigdy nie zostaną wypowiedziane na głos, uczynki poddane uczciwości. Czy tutaj można mówić o współudziale?

Piękna, przejmująca, na wskroś smutna, bolesna opowieść. Trudno przejść obok niej obojętnie, pozostanie we mnie na dłużej. Polecam, bardzo! Tatiasza i jej książki

Po lekturze "Chłopca w pasiastej piżamie" spodziewałam się podobnej historii, a otrzymałam zupełnie inną - choć po lekturze uważam, że głębszą opowieść.

Gretel to starsza siostra Bruna, którego znamy z pierwszego tomu. Jej historię poznajemy z dwóch perspektyw.

Pierwsza to opowieść o dorastającej dziewczynie, której tułaczka i poszukiwanie nowego, właściwego miejsca, są połączone ze strachem, stratą i stygmatyzacją.

Druga to spojrzenie kobiety u schyłku życia. Kobiety, która przeżyła (a niekiedy przetrwała) lata, próbując odciąć się od obciążeń dzieciństwa, nie chcąc brać na siebie winy za czyny rodziców.

Poczucie winy, doświadczenia dzieciństwa, piętno odciśnięte przez pochodzenie - to rzeczywistość Gretel. Taka, od której najlepiej się odciąć, zapomnieć.

Kiedy jednak w sąsiedztwie staruszki pojawia się pewna rodzina, wspomnienia odżywają i sprawiają ból na nowo.

Ta historia wywołała emocje. Czasem ściskała gardło, czasem zapierała dech. Doświadczyłam ją głęboko, otrzymując opowieść o dorastaniu, przetrwaniu, chronieniu siebie i najbliższych, ocenianiu i odpowiedzialności. Fabułę trudną i bolesną. A jednak moim zdaniem potrzebną.

Historia Gretel zmienia kąt spojrzenia na wojenne ofiary. Bo tragedia wojny powoduje, że znajdujemy je po obu stronach barykady.