Córka dawcy nasienia. Jak poznałam 35 swoich braci i sióstr

Czym jest normalna rodzina? Według różnych źródeł to pojęcie ma różne znaczenia w zależności od kontekstu i perspektywy. Ale ogólnie rzecz biorąc, normalna rodzina to taka, w której panuje miłość, zrozumienie i wzajemnie wsparcie. To taka, w której każdy może liczyć na pomoc innych jej członków i wszyscy starają się rozwiązywać konflikty w sposób racjonalny.

Książka/reportaż/wspomnienia Chrysty Bilton „Córka dawcy nasienia” przedstawia autobiograficzny zapis z życia autorki, zapis nie byle jaki. Chrysta opowiada o swoim nietypowym dzieciństwie, dorastaniu i jeszcze bardziej niecodziennej rodzinie. Główna bohaterka zabiera nas w podróż w głąb siebie. To trochę tak, jakby przez ten moment czytania książki żyło się jej życiem. Przeżywa się wszystko: każde dobre i złe chwile; porażki i sukcesy; jak radzi sobie z trudnościami dorastania. Trudno jednak nie czuć do Chrysty szacunku, bo siła jaką dysponuje jest tak wielka, że potrafi pokonać wszystkie przeszkody i przyznaję, że już to samo byłoby świetnym tematem na całkiem przyzwoitą książkę.

I mniej więcej w tym momencie dowiadujemy się wraz z Chrystą, że jej ojciec oddał nasienie do banku spermy i w tej chwili (po poszukiwaniach) kobieta odkryła szokującą prawdę – ma 35. rodzeństwa. Jak uważacie, czy łatwo jest się od razu pogodzić z taką sytuacją?

Winnam małe wytłumaczenie. Matka Chrysty miała niekonwencjonalne podejście do życia, była artystką i lesbijką, ale bardzo pragnęła mieć dziecko. „Materiał na tatusia” spotkała w zakładzie fryzjerskim. Jednak ów człowiek złamał wszystkie możliwe zasady i prośbę Debry (miał zostać ojcem tylko dla jej dzieci). Stało się jednak inaczej, co zaowocowało odnalezioną przez Chrystę ogromną liczbą braci i sióstr (a najpewniej ta liczba jest większa, bo tatuś odkrył na handlu nasieniem złoty interes).

Mimo iż ta autobiografia może niektórych szokować to przyznaję, że jest to bardzo interesująca propozycja na rynku wydawniczym. Czytanie o poznawaniu rodzeństwa oraz o budowaniu z nimi więzi wiąże się zarówno z sentymentem, refleksją, jak i z ogromnymi emocjami oraz humorem. Dzięki zapisom Chrysty można dowiedzieć się w jaki sposób zacząć badać swoje pochodzenie i od czego zacząć. „Córka dawcy nasienia” opisuje emocjonalną podróż autorki oraz proces budowania więzi z nowo poznanymi członkami rodziny.

Książka została utkana ze wspomnień autorki a także z odnalezionych dzienników. W powstaniu jej pomogły zgromadzone przez matkę Chrysty rodzinne zdjęcia i filmy oraz niewątpliwie szczere rozmowy tak z matką, ojcem, siostrą, jak i innymi osobami, które pojawiają się na kolejnych kartach tej książki/dokumentu/pamiętnika/autobiografii.

„Córka dawcy nasienia” to nieprawdopodobnie świetny debiut Chrysty Bilton i w tym momencie mogę tylko dodać, że mój apetyt wzrasta i jestem ogromnie ciekawa kolejnych książek autorstwa tej początkującej amerykańskiej pisarki.

Chrysta Bilton w swoim reportażu „Córka dawcy nasienia. Jak poznałam 35 swoich braci i sióstr” opisuje, jak to jest wychowywać się w rodzinie, której daleko do normalności. Mama jest alkoholiczką, narkomanką i lesbijką. Ojciec jest dawcą nasienia, który, jak się okazało, doszukał się w tym procederze niezłego źródła dochodu. No i pozostaje jeszcze kwestia 35 rodzeństwa.

Sam tytuł zasugerował mi, że Chrysta w swoim reportażu opowie nam o tym, jak poznała swoje rodzeństwo. Jednak prawda jest taka, że całość znacznie odbiega od tego wątku i w głównej mierze jest to nic innego jak autobiografia Bilton. Rodzeństwo pojawia się tutaj głównie na początku i w kilku ostatnich rozdziałach, co muszę przyznać, troszeczkę mnie rozczarowało. Jednak cała reszta wynagrodziła mi ten mały niesmak.

Życie Chrysty nigdy nie należało do najłatwiejszych, ale trzeba przyznać, że było niezwykle fascynujące. Podziwiam autorkę za odwagę, że postanowiła się nim z nami podzielić. Z niezwykłą szczerością pisze o relacjach z matką, której daleko było do ideału, ale która kochała swoje córki i starała się zapewnić im jak najlepsze życie. Mówi o ojcu, który odegrał w jej życiu bardzo ważną rolę, ale i mocno w nim namieszał. Z każdej strony bije tu ogrom emocji. Chrysta pisze o trudnych wyborach, niełatwych relacjach z rówieśnikami i rodziną, ale i poszukiwaniu własnej tożsamości, co w tak „dysfunkcyjnej” rodzinie wcale nie jest łatwe.

Niejednokrotnie autorka wspomina, że były momenty, w których czuła się jedyną dorosłą osobą, a była tylko dzieckiem/nastolatką. Co może niektórych zaskoczyć, autorka nie chowa urazy do rodziców i pisze w taki sposób, jakby wszystko im wybaczyła i zrozumiała, że po prostu nie potrafili inaczej żyć.

Sama książka porusza ważną kwestię zapłodnienia in vitro i zmusza do zastanowienia się nad istotą rodzicielstwa, etyką zostania dawcą nasienia i konsekwencjami, jakie może ono za sobą nieść.

„Córka dawcy nasienia. Jak poznałam 35 swoich braci i sióstr” to historia, która wzbudza wiele emocji, dostarcza wielu wrażeń i skłania do refleksji. Jest to lektura, która pozostawia czytelnika z pytaniami dotyczącymi kwestii rodzicielstwa, bycia dzieckiem, ale i poszukiwania własnej tożsamości. Serdecznie POLECAM!

Uważam, że nie każdy powinien mieć dzieci.

Nie każdy, tak po ludzku, nadaje się do bycia rodzicem, co możemy zaobserwować w zasadzie na każdym kroku. Ogromnie jestem ciekawa jestem Waszego zdania w tej kwestii.

A skąd nagle takie kategoryczne stwierdzenie? Jeśli mnie obserwujecie od dłuższego czasu, moje stanowisko nie jest dla Was pewnie zaskoczeniem, jednak jeszcze mocniej, jeszcze dobitniej utwierdziło mnie w nim przeczytanie wspomnień Chrysty Bilton - „Córka dawcy nasienia. Jak poznałam 35 swoich braci i sióstr”. Dobitnie przekonałam się o tym, iż zdarza się, że dziecko bywa czymś na kształt maskotki, zachcianką. Upragnioną, ale jednak… A następstwa takiej spontanicznej „fanaberii”, dla niego, jako już dorosłego człowieka, bywają katastrofalne.

***

Takim właśnie przypadkiem jest autorka powyższych wspomnień. Córka niestroniącej od używek matki, która pewnego dnia, zapragnęła posiadania dziecka, tak jak pragnie się nowej, wymarzonej torebki. Idealny egzemplarz tatusia, spełniającego szereg wytycznych, znalazła natomiast w zakładzie fryzjerskim. Jeśli jednak myślicie, że oddała mu się w celu spłodzenia wymarzonego bąbelka, jesteście w błędzie. Kobieta bowiem potrzebowała jedynie nasienia, które… dostarczyła sobie sama - pipetą do faszerowania drobiu… Tatuś jednak nie był w ciemię bity. Zwąchał interes i podzielił się cennymi plemnikami z innymi potrzebującymi kobietami. Tym oto sposobem, stał się ojcem gromadki 36 dzieci…

Można się uśmiać. Albo zapłakać. Czytając opowieść Chrysty, skłaniałam się raczej ku temu drugiemu. Chociaż polski tytuł książki może wywoływać na twarzy cyniczny uśmieszek, sama opowieść autorki, wbrew pozorom jest głęboka i refleksyjna, szokująca - co oczywiste, ale i pełna mądrości, wzruszeń. Skłaniająca również do przemyśleń na temat definicji „normalnej, tradycyjnej rodziny”. Czy to zawsze więzy krwi sprawiają, że drugi człowiek jest naszą rodziną?

Z całą pewnością, podczas lektury „Córki dawcy nasienia”, uderzyła mnie jedna kwestia, a mianowicie autorka była niezwykle wyrozumiała wobec swojej matki, podkreślając wielokrotnie, że ta pragnęła podarować jej wszystko, co najlepsze: miłość, zaangażowanie, stabilizację, uwagę. Jednak ze względu na to, że sama była rozbita, że prawdopodobnie w jej życiu brakowało stabilności, poczucia bezpieczeństwa, miała kolosalny problem z tym, by odpowiednio zaopiekować się dzieckiem.

Bardzo poruszyła mnie ta książka. Jest fenomenalnie napisana: to kawał naprawdę świetnej literatury faktu, ale przede wszystkim - ze względu na to, że jest to rodzaj wspomnień, pamiętnika - to ogromnie przejmująca opowieść o dorastaniu w cieniu osoby uzależnionej, opowieść o tok$ycznych relacjach, o związku osób jednopłciowych, a w końcu o mężczyźnie, który absolutnie nie czuł się gotowy do bycia rodzicem, co nie przeszkodziło mu w spłodzeniu licznej gromadki dzieci.

Czy potępić takich rodziców? Zrozumieć ich, starać się wytłumaczyć? Ocenicie sami. Jedno jest pewne: to bardzo niejednoznaczna opowieść, niezwykle emocjonalna. Autorka jest prawdziwą gawędziarką, bardzo inteligentną i wrażliwą kobietą, dzięki czemu miałam okazję przeczytać absolutnie nietuzinkową, nadającą się na hollywoodzki przebój kinowy, historię napisaną przez samo życie.

Z całego serca polecam miłośnikom literatury faktu!

Rzadko sięgam po reportaże, jeśli już takie wpadają w moje ręce, to te o seryjnych mordercach, bo takie zwykle czyta mój mąż. Tutaj zaintrygował mnie tytuł i zaciekawił opis. Nie spodziewałam się jednak tego, co znalazłam w środku.

Po przeczytaniu tej pozycji, pomyślałam, że ktoś powinien przenieść ją na ekran. Chętnie obejrzałabym takie coś, pomimo, że poznałam już tę historię. Pierwsza myśl, jaką mi się nasuwa, to pytanie, co to znaczy normalna rodzina? Czy dziecko może mieć dwie matki? Wiem, wielu powie że nie, że normalna rodzina to matka i ojciec, a co jeśli są dwie matki i do tego masa rodzeństwa rozsiana po całym kraju?

Ta historia zaczyna się w momencie, kiedy pewna kobieta postanawia mieć dziecko, ale sama woli kobiety. No dobra, zaczyna się wcześniej, ale ja chcę zacząć właśnie w tym momencie. Wiecie, że idealnego kandydata na ojca można poznać w salonie fryzjerskim? Nie będę wam opisywać jak doszło do zapłodnienia, ale nie, nie był to stosunek. Stało się, na świecie pojawia się Chrysta, potem jej siostra, a tatuś, po czasie stwierdza, że jest to świetny pomysł na biznes i tak zaczyna oddawać do banku swoje nasienie.

To nie jest łatwa książka. Nie przeczytacie tutaj cukierkowej opowieści o tym jak Chrysta poznała swoje wielkie rodzeństwo. Przeczytacie za to o jej życiu, o tym co zrobili jej rodzice, jak zabrali jej „normalne” dzieciństwo. To dziecko cierpi podczas takich zabaw. To dziecko musi się wstydzić, że znowu ma nową mamę, a nawet dwie. Do tego po latach okazuje się, że ma masę rodzeństwa. To musi wpływać na psychikę. Ta książka to swego rodzaju pamiętnik, wspomnienia dorosłej już kobiety, która cierpiała jako dziecko.

Ta lektura zmusza czytelnika do refleksji, sprawia, że przystaniecie na moment i zaczniecie myśleć. Gwarantuję, że długo o niej nie zapomnicie.

Obraz rodziny to zazwyczaj mąż, żona i dziecko. Książka, którą Wam dzisiaj przedstawiam, ukazuje obraz rodziny dysfunkcyjnej, która bardzo odbiega od utartego schematu. Mało tego, po przeczytaniu tej pozycji dostrzegamy, że definicja rodziny ma szerokie pole interpretacji i to, co widzimy w książce, w żaden sposób nie wpisuje się w kanon prawdziwej rodziny, a jednak rodziną jest. Po przeczytaniu od razu nasuwa nam się pytanie, jak tak naprawdę wygląda prawdziwa rodzina?

Książka ,,Córka dawcy nasienia" Chrysty Bilton to opowieść z życia wzięta, a dokładnie historia opowiedziana przez główną bohaterkę, która przekazuje nam wspomnienia na temat matki, ojca, tego, w jaki sposób została poczęta i jak wyglądało jej dalsze życie.

I tu właśnie temat poczęcia w dość niekonwencjonalny sposób jest tym przewodnim tematem.

Ameryka, lata osiemdziesiąte i kobieta homoseksualna, która również nie stroni od używek, postanawia zostać matką. Szuka potencjalnego dawcy nasienia i znajduje go w salonie fryzjerskim. Jak się później okazuje dawca nasienia, który miał być ojcem jej dziecka, jest też ojcem dziesiątek innych dzieci. Jak to się stało?

Książka porusza wiele ważnych kwestii takich jak na przykład samotne rodzicielstwo, wpływ uzyskanej wiedzy na temat poczęcia za pomocą banków nasienia na psychikę dziecka, konsekwencje pochopnych decyzji, bieda, genetyka i wiele innych, które poruszają czytelnika. Poza tym to pełna miłości i ciepła opowieść, która mimo poważnych i czasami smutnych tematów potrafi rozczulić.

Główna bohaterka dociera do samego serca swoją opowieścią. Doświadczamy skrajnych emocji. Raz wywołuje łzy, aby za chwilę podarować nam uśmiech. Widzimy trudy życia, które nie zostało do końca przemyślane.Fragment, w którym główna bohaterka poznaje swoje ,,rodzeństwo" stawia przed nami wiele znaków zapytania. To na pewno książka obok której nie można przejść obojętnie. Płynie z niej szczerość, która daje nam do myślenia.Nie sądziłem, że aż tak mnie wciągnie i dostarczy tylu wrażeń, ale to dlatego, że książka jest na faktach, a takie pozycje odczuwa się podwójnie. Po przeczytaniu długo zostaje w głowie i zmusza do przemyśleń na temat funkcjonowania banków nasienia, ale też obrazu rodziny.

Polecam.

@[Adres usunięty]