Co wiedzą umarli

Czytam je bardzo rzadko, ale gdybym miała wybierać to mój wzrok od razu pada na true crime. Muszę mieć nastrój, ponieważ to książki o wyjątkowym ładunku emocjonalnym. Co wiedzą umarli nie jest stricte z tego gatunku, ponieważ to wspomnienia autorki, ale przedstawiające prawdziwe zbrodnie oraz naturalne zgony, do których była wzywana Butcher. Barbara pracowała jako medyk sądowy, który ( kolokwialnie mówiąc) odwiedza zwłoki w ich „naturalnym środowisku” zanim trafią na stół patologa. To on określa przybliżoną datę zgonu, próbuje domyślić się kim był zmarły, zastanawia się czy śmierć nastąpiła naturalnie, w wyniku nieszczęśliwego wypadku czy może doszło do morderstwa. Śledzi trajektorie lotu kuli, rozbryzgi krwi i wiele, wiele innych. Barbara intrygująco i ze swadą opowiada o przypadkach ze swojej pracy, nie brakuje jej też dużej ilości współczucia i szacunku. Każdy przypadek traktuje wyjątkowo, porusza ją zwłaszcza samotność samobójców. Okrasza swoje opisy sporą ilością czarnego humoru bez którego praca medyka sądowego polegająca na oglądaniu zwłok w rożnym stopniu rozkładu i zniszczenia nie miałaby racji bytu.

Dodatkowo, autorka ma interesującą przeszłość. W latach swojej młodości nawet nie myślała o takiej ścieżce kariery, boryka się z alkoholizmem i depresją, co w połączeniu z tak emocjonującą pracą z pewnością przysparza wielu problemów. Widać to wyraźnie w bardzo mocnych i osobistych opisach dotyczących pracy przy katastrofie z 11 września. I na mnie wywarły one spore wrażenie.

Naprawdę polecam, może nie pasuje napisać tego o takiej książce - ale przyjemnie mi się ją czytało i nie mogłam się oderwać. Wszystko tutaj gra, a lektura realnych przypadków przypomina, że życie pisze najbardziej szalone i makabryczne scenariusze. Jeśli ktoś nie jest przekonany z powodu pojawiających się na rynku znacznych ilości książek o pracy patologów, techników kryminalnych, to gwarantuję, że tę wyróżnia warstwa emocjonalna i ludzkie, pełne współczucie podejście autorki do każdego pojedynczego przypadku.

“Co wiedzą umarli” to książka opowiadająca historię Barbary Butcher, jej wspomnienia z zawodu, który pełniła przez ponad dwadzieścia lat. Barbara mianowicie była śledczą lekarsko-sądową, tą osobą, która zjawia się na miejscu śmierci i bada jak do niej doszło. Jej miejscem pracy był Nowy Jork, jedno z najludniejszych miast świata, zatem nic dziwnego - autorka zdecydowanie ma o czym opowiadać. Swoją pracę zaczynała jeszcze w latach 90tych XX wieku, gdy nie badano DNA, a zbieranie dowodów wyglądało całkiem inaczej niż teraz. W terenie pracowała dobrych kilkanaście lat, w czasach, gdy zachodziły ciekawe zmiany - nie one są jej obiektem skupienia, ale opisując swój zawód i o nich wspomina. Najważniejsze jednak są ofiary, umarli, których przyczyn śmierci autorka tak usilnie przez lata szukała. Historię podzieliła tematycznie, opowiada o przeróżnych sposobach śmierci, od tych naturalnych do najgorszych morderstw. A nawet katastrof, zamachów - była przecież w Nowym Jorku w czasie zamachu na WTC… Nie ukrywam, dla mnie był to jeden z najtrudniejszych, najbardziej poruszających rozdziałów w książce. Bo nie jest to lektura łatwo - nie może być, przecież opowiada o zakończeniu życia, bardzo często przez kogoś innego niż ten, kto pada martwy. Autorka nie szczęści szczegółów z miejsc zbrodni, ale to dlatego, że jest w opisie dokładna - nie chce nas przerażać, a po prostu opisuje jak jest. I jak sama to odbierała, zatem też nieraz pojawia się tu czarny humor - bo jest to sposób, którym śledczy radzą sobie, by nie dopuszczać do siebie okropności zbrodni. Barbara, jako autorka opisująca zawód dokładnie, nie pomija też tego, jaki wpływ miał na nią samą, na jej psychikę, psychikę osoby, która od zawsze borykała się z problemami – przede wszystkim alkoholizmem i depresją. Nie ubarwia, nie umniejsza, opowiada szczerze. Warto sięgnąć - mimo że nie jest to lektura rozrywkowa, to jest ciekawa, z której wiele wiedzy i tematów do refleksji można wyciągnąć.