Steffi nie mówi, ale ma dużo do powiedzenia.
Rhys nie słyszy, ale potrafi słuchać.
Łączy ich więcej, niż słowa są w stanie wyrazić.
Steffi milczała tak długo, że czuła się całkowicie niewidzialna. Dostrzega ją jednak Rhys, nowy chłopak w szkole. Jest Głuchy, a ona zna podstawy języka migowego, zostaje więc przydzielona przez dyrekcję do wsparcia kolegi.
Dla Rhysa nie ma znaczenia, że Steffi nie mówi. Gdy uczą się ze sobą komunikować, dziewczyna odkrywa, że ma głos i zakochuje się w jedynej osobie, przy której ma dość odwagi, by go użyć.
„Cisza podczas burzy” to idealna propozycja dla czytelników, którzy pokochali historię Tessy i Westona ze 100 dni słońca oraz cenią poruszające romanse i książki o wchodzeniu w dorosłość. Ta powieść z pewnością was oczaruje – wzrusza i głęboko zapada w serce.
O autorce
Sara Barnard – mieszka w okolicy Brighton i pisze powieści młodzieżowe. Uwielbia książki, książkowych ludzi i książkowe rzeczy. Tworzy, odkąd była za mała, by sięgnąć włącznika na rodzinnym amstradzie. Swoją miłość do słów zawdzięcza tacie, który dbał, aby zawsze miała coś do czytania, i w młodym wieku zapoznał ją z cudownym światem antykwariatów. Sara studiowała literaturę amerykańską i twórcze pisanie na Uniwersytecie Anglii Wschodniej, gdzie nauczyła się, że nie ma ciekawszych historii niż te o nastolatkach dla nastolatków. Jej pierwsza książka, „Piękne złamane serca”, została wybrana do Zoella Book Club w 2016 roku, a trzecia, „Goodbye Perfect”, zdobyła YA Book Prize w 2019 roku. Sara inspiruje się ludźmi i pytaniem: „Co by było, gdyby?”. Uważa, że smutne książki karmią duszę, a szczęśliwe wypełniają serce. Ma nadzieję pisać dużo powieści, które spełnią oba te kryteria.
Szukasz więcej propozycji? Zobacz nasze tytuły z kategorii obyczajowa
Do jakiego gatunku literackiego zalicza się "Cisza podczas burzy" i jaki ma klimat?
"Cisza podczas burzy" to poruszająca powieść obyczajowa z nurtu Young Adult, która skupia się na budowaniu głębokiej relacji emocjonalnej. Historia utrzymana jest w refleksyjnym i subtelnym tonie, unikając nadmiernego dramatyzmu na rzecz psychologicznej autentyczności. Autorka kładzie duży nacisk na wewnętrzne przeżycia bohaterów borykających się z barierami komunikacyjnymi. To idealna lektura dla czytelników ceniących kameralne opowieści o dorastaniu oraz sile pierwszej miłości.
Dla jakiej grupy wiekowej czytelników ta historia będzie najbardziej odpowiednia?
Książka jest skierowana przede wszystkim do starszej młodzieży oraz dorosłych odbiorców literatury obyczajowej. Tematyka wykluczenia, niepełnosprawności oraz trudności w komunikacji sprawia, że treść wymaga od czytelnika pewnej dojrzałości emocjonalnej. Historia rezonuje z osobami, które czują się niezrozumiane lub szukają w literaturze rzetelnej reprezentacji osób z różnymi wyzwaniami życiowymi. Uniwersalne przesłanie o poszukiwaniu własnego głosu sprawia, że pozycję tę docenią również dojrzali fani prozy psychologicznej.
Czy w książce pojawia się motyw języka migowego i jak jest on przedstawiony?
Tak, język migowy stanowi centralny element komunikacji między bohaterami i jest kluczowym motywem napędzającym fabułę. Autorka przedstawia go jako narzędzie, które pozwala przełamać milczenie głównej bohaterki i połączyć ją ze światem niesłyszącego kolegi. Relacja oparta na nauce migania pokazuje, że prawdziwe porozumienie wykracza daleko poza sferę werbalną. Dzięki temu czytelnik może lepiej zrozumieć specyfikę codzienności osób niesłyszących oraz wyzwania związane z selektywnym mutyzmem.
Czy styl pisania Sary Barnard jest przystępny dla osób szukających emocjonalnych historii?
Styl autorki jest wyjątkowo przystępny i pełen wrażliwości, co pozwala na szybkie zanurzenie się w świecie przedstawionym. Sara Barnard posługuje się prostym, ale sugestywnym językiem, który skutecznie oddaje lęki i nadzieje nastoletnich bohaterów. Narracja prowadzona jest w sposób płynny, co sprawia, że lektura staje się angażująca już od pierwszych stron. Jest to doskonały wybór dla osób szukających książki, którą można przeczytać w jeden wieczór, czując silną więź z postaciami.
Dla kogo ta powieść może okazać się niesatysfakcjonująca?
Powieść nie będzie odpowiednim wyborem dla czytelników oczekujących szybkiego tempa akcji, sensacyjnych wątków czy gwałtownych zwrotów fabularnych. Fabuła rozwija się niespiesznie, koncentrując się na powolnym budowaniu zaufania i subtelnych zmianach w psychice bohaterów. Jest to literatura nastawiona na introspekcję oraz analizę relacji międzyludzkich, a nie na spektakularne wydarzenia zewnętrzne. Osoby preferujące dynamiczne thrillery lub literaturę przygodową mogą uznać tę historię za zbyt statyczną i wyciszoną.
