Niebanalna kompozycja światów i stylów – od refleksyjnych historii o przemijaniu, poprzez treści żywo zaangażowane w palące problemy współczesności, aż do wartkich fabuł szokujących swoją brutalnością.
Te opowiadania łączy jeden pierwiastek: w obszarze zainteresowania autora pozostaje niedoskonałość naszych procesów myślowych, iluzoryczny charakter rzeczywistości i zło powołane do życia jako często niezawiniona konsekwencja dwóch poprzednich. Majchrzak zabiera nas w podróż po brudnych ulicach małych miast, po szpitalnych salach, po wąskich korytarzach mrocznych domów i hoteli – po świecie, o którym staramy się nie myśleć zbyt często.
Porzuć przyzwyczajenia i oczekiwania, wsłuchaj się w „Ciszę”. To, co usłyszysz, zostanie z Tobą na długo, być może na zawsze.
„Nic nie istnieje. Nawet gdyby coś istniało, nie mógłbyś tego nikomu powiedzieć. Nawet gdybyś mógł to komuś powiedzieć, ten ktoś i tak by nie zrozumiał. Nawet gdyby ten ktoś zrozumiał, nie miałoby to żadnego znaczenia”.
O autorze
Marcin Majchrzak, ur. 1990 w Tarnowskich Górach, obecnie wciąż związany ze Śląskiem, gdzie mieszka, pracuje i tworzy. Debiutował doskonale przyjętą powieścią „Stacja”, wydaną nakładem wydawnictwa Dom Horroru. W 2021 roku ukazała się kolejna jego powieść z gatunku – „Głód”. Współtwórca antologii: „Weird fiction po polsku”, „Dziwne opowieści”, „Grobowiec”. Wielokrotnie publikował w polskich czasopismach związanych z fantastyką i horrorem. W chwilach wolnych od twórczości literackiej funkcjonuje jako fotograf-amator i balkonowy ogrodnik.
Jaki charakter mają opowiadania zawarte w zbiorze "Cisza" Marcina Majchrzaka?
Zbiór zawiera różnorodne teksty łączące refleksyjną prozę o przemijaniu z brutalnymi i szokującymi historiami. Autor skupia się na mrocznych aspektach ludzkiej psychiki oraz iluzoryczności otaczającej nas rzeczywistości. Lektura wykracza poza ramy prostego straszenia, oferując głębokie i często niewygodne przemyślenia nad współczesnym światem. To proza wymagająca skupienia, która pozostawia czytelnika z poczuciem niepokoju i egzystencjalnej pustki.
Czy książka to klasyczny horror, czy raczej literatura weird fiction?
Publikacja stanowi fuzję grozy, weird fiction oraz literatury zaangażowanej społecznie. Marcin Majchrzak stosuje tu bardziej eksperymentalne podejście do formy krótkiej opowieści, odbiegając od schematów znanych z jego powieści. Treści oscylują wokół motywu zła wynikającego z błędnych procesów myślowych i niedoskonałości człowieka. Wybór tego tytułu to propozycja dla czytelników szukających w horrorze czegoś więcej niż tylko nadprzyrodzonych zjawisk.
W jakich sceneriach osadzone są historie opisane w tym tomie?
Akcja przenosi czytelnika w surowe miejsca, takie jak brudne ulice małych miast czy klaustrofobiczne sale szpitalne. Autor kreuje mroczny klimat poprzez opisy wąskich korytarzy hoteli i starych domów, o których zazwyczaj staramy się zapomnieć. Te realistyczne, a zarazem duszne lokacje potęgują poczucie osaczenia i autentyczności przedstawionego zła. Dzięki takiemu osadzeniu fabuły, historie stają się bliskie codziennemu doświadczeniu, co dodatkowo wzmacnia ich oddziaływanie.
Dla kogo ten zbiór może okazać się zbyt wymagający lub nieodpowiedni?
Książka nie jest polecana osobom szukającym lekkiej rozrywki lub klasycznych, liniowych opowieści z jasnym zakończeniem. Ze względu na obecność scen brutalnych oraz ciężką, pesymistyczną tematykę, może przytłaczać czytelników wrażliwych na opisy cierpienia i ludzkiej degeneracji. Treść wymaga od odbiorcy gotowości na porzucenie literackich przyzwyczajeń i zmierzenie się z trudnymi problemami współczesności. Nie jest to pozycja dla zwolenników optymistycznych puent czy prostej, gatunkowej grozy.
Czy poszczególne teksty w książce są ze sobą powiązane fabularnie?
Historie stanowią odrębne całości, które spaja wspólny mianownik w postaci zainteresowania autora ludzką niedoskonałością. Choć fabuły nie tworzą jednej ciągłej narracji, to przenikają się pod względem klimatu, stylu oraz filozoficznego podejścia do tematu zła. Każde opowiadanie oferuje inną perspektywę na ten sam problem iluzorycznego charakteru rzeczywistości. Taka struktura pozwala na dawkowanie lektury i powrót do poszczególnych motywów w dowolnym momencie.
