Ciemna gwiazda, biel popiołu. Pieśń Ostatniego Królestwa. Tom 2

„Ciemna gwiazda, biel popiołu” to drugi tom serii „Pieść Ostatniego Królestwa, która przyciąga oko. Warda okładka, piękne kolory i te barwione brzegi. Nie da się obojętnie przejść obok tej książki.

Po przeczytaniu pierwszego tomu nie mogłam już doczekać się kontynuacji. Byłam ciekawa czy i tym razem wartka akcja i magia zawarta w tej książce sprawi, że zapomnę o otaczającym mnie świecie. I okazało się, że i tym razem nie potrafiłam oderwać się od przygód Lan, która odziedziczyła moc Srebrzystego Smoka. Jej zadaniem jest zdobyć mityczną broń, która pomorze jej uwolnić kraj o demonów.

Zen z kolei wiąże się z Czarnym Żółwiem. Jego decyzja nie jest łatwa, bo aby skorzystać z jego siły musi wyrzec się swojej duszy.

Lan i Zena nie wiedzą gdzie szukać odpowiedzi na swoje pytania. Będą również postawieni przed trudnymi wyborami. Ich podróż będzie pełna przygód i niebezpieczeństw. I czy uda im się uwolnić swój lud?

Autorka ukazuje nam w tej książce dużo z kultury azjatyckiej, ale dodaj również wiele od siebie i dzięki temu tworzy ciekawy i niepowtarzalny świat. Książka nie ma dużo stron i nie zawiera zbyt dużo opisów tego świata. Ale te co są działają na wyobraźnię.

Oprócz niebezpiecznych przygód bohaterów znajdziemy tutaj momenty skłaniające do refleksji. Ile tak naprawdę jesteśmy w stanie poświęcić dla innych?

Osobiście lubię tego typu książki. Gdzie przygoda przeplata się z uczuciem. Gdzie czyny bohaterów skłaniają do przemyśleń. Uwielbiam również lżejsze fantasy i cykl „Pieśń Ostatniego Królestwa” w pełni usatysfakcjonowało mnie. Czas z tymi dwoma książkami był dla mnie bardzo miło spędzonym czasem. Polecam!

Gotowi na dalszą część przygód niezależnej bohaterki, która nie boi się stawić czoła żadnemu wyzwaniu? Szukacie niebezpieczeństw oraz magicznych scen? Amélie Wen Zhao wie jak spełnić wymagania czytelników.

Pierwszy tom serii był ciekawy i zapewnił mi kilka przyjemnie spędzonych wieczorów, jednak kontynuacja wypadła dużo lepiej. Autorka dopracowała to co wcześniej wydawało się jedynie wzmianką, wzbogaciła wydarzenia o odpowiednie szczegóły a bohaterce nadała nowych rys charakteru pokazując zachodzące w niej zmiany. Dużo lepiej bawiłam się przewracając kolejne strony, trzymałam kciuki za powodzenie misji i wypatrywałam nowych wyzwań za rogiem, jednocześnie ciesząc się bogato przedstawionym światem. Zachęcam Was jednak do zachowania chronologii czytania, ponieważ ciąg przyczynowo-skutkowy jasno wyznacza ścieżkę wyborów oraz ich konsekwencji.

Lan włada mocą Srebrzystego Smoka, ale jej zdaniem to w Bogach Demonach tkwi problem zła całego świata. Chcąc wyzwolić kraj spod jarzma demonów będzie musiała odnaleźć mistyczną broń. Niestety Zen nie podziela jej decyzji. Zupełnie inaczej widzi misję uratowania Ostatniego Królestwa. Podejmą sprzeczne wybory, ale ich drogi skrzyżują się w odpowiednim momencie, gdy przyjdzie im szukać rozwiązań w legendarnym mieście Shaklahiry.

W fabule koncentrujemy się przede wszytskim wokół głównych bohaterów. Sięgamy po ich wewnętrzne przeżycia, rozkładamy na czynniki pierwsze podejmowane działania. Czytamy o ich wzlotach i upadkach, o obawach, lękach oraz marzeniach a tym samym lepiej ich rozumiemy. Przygoda postawiona jest dopiero na drugim planie, ale to nie umniejsza wydarzeniom, ponieważ jak wspomniałam wcześniej autorka pokusiła się o dodatkowe atrakcje, silne emocje, zaskoczenia czy niebezpieczeństwa, które w rezultacie zaowocowały dużo lepszym całokształtem. Pojawi się też pokaźne grono motywów, gdy czytać będziemy o moralnych wyborach, sercowych rozterkach czy konfrontacji ze złem wymuszającym na wszystkich przerażające czyny.

"Ciemna gwiazda, biel popiołu" to przyjemna uczta dla wyobraźni, która pozwala oderwać myśli od codziennych obowiązków i wraz z bohaterami wyruszyć w niebezpieczną misję. Dobrze poprowadzona akcja, treść oparta na współczesnych wartościach oraz plastyczny styl Amélie Wen Zhao idealnie sprawdzą się jako czasoumilacz po ciężkim dniu, w duecie z kubkiem gorącej herbaty. Oba tomy dylogii - jako obowiązkowy całokształt - polecam.

Pierwszy tom mnie całkowicie zachwycił! Byłam totalnie oczarowana, ale potem pojawiły się niezbyt pochlebne opinie dotyczące drugiego tomu i zaczęłam się bać 🙈

No ale, współpraca zobowiązuje, a poza tym- musiałam poznać zakończenie historii Zena i Lan. Zaczęłam to czytać jeszcze w lutym 😅 i dopiero przed chwilą skończyłam...

Powieść nie wciągnęła mnie tak jak tom pierwszy, ale była poprawna 🤔 Może znając niektóre opinie, już wiedziałam, żeby nie liczyć na powtórkę z zachwytem z tomu pierwszego...

Wątki zostały dokończone, choć niektóre mogłyby być bardziej rozwinięte. Bohaterowie mieli niekiedy zbyt dużo szczęścia, ale też ich droga do pokonania Elantian, czy okiełznania mocy Bogów Demonów, nie była łatwa. Nie każdy by się zdecydował na takie poświęcenie dla dobra swojego ludu, więc może autorka chciała choć trochę ułatwić im tę walkę.

Zakończenie jest słodko-gorzkie. Nie każdemu się spodoba, ale dla mnie było odpowiednie.

Trochę tylko żałuję, że tak świetnie zapowiadającą się seria, teraz jest dla mnie takim średniakiem 🤷🏼‍♀️ jednak cieszę się, że poznałam tę serię i tych bohaterów. Może kiedyś jeszcze wrócę do tej historii? Kto wie 🤔

No ale trzeba przyznać, że przynajmniej na półce prezentuje się wspaniale - barwione brzegi, cudowne grafiki i kolory okładek - można się zachwycać

„Pieśń srebrzysta, płomień nocy” to jedna z moich ulubionych książek zeszłego roku, więc możecie sobie wyobrazić moje podekscytowanie, gdy w moje łapki w końcu wpadł upragniony drugi tom 🥰

Zacznę od wątku romantycznego, który całkowite skradł moje serce. Żeby za dużo wam nie zaspojlerować powiem, że w tym tomie mamy motyw lovers to enemies, który absolutnie ubóstwiam. Dodatkowo w grę wchodzą (a w sumie bardziej w umysł) bóstwa demoniczne, które coraz bardziej przejmują kontrolę nad bohaterami 👀 Jeśli więc lubicie motyw głosów w głowie, to czeka was nie lada gratka.

Niezwykle ciekawy jest konflikt wewnętrzny, który dzieli bohaterów. Oboje chcą osiągnąć to samo, ale mają odmienne podejście do jego zrealizowania. Obserwujemy dwie drogi: tę dobrą i złą wiedząc, że Zen, który obrał drogę mroku wcale nie jest czarnym charakterem tej historii i wbrew powszechnej opinii postanawia poświęcić siebie, by ocalić jego lud. Jednak czy chęć czynienia dobra usprawiedliwia całe to zniszczenie?

Lan to dla mnie zdecydowanie najlepsza postać w całej tej dylogii. Charyzmatyczna, odważna, sprytna, obdarzona nieszablonowym poczuciem humoru, ale jednocześnie niepewna, popełniająca błędy i zwyczajnie ludzka. Jest typem osoby, którą chciałoby się mieć za przyjaciółkę, bo dla swoich bliskich zrobi wszystko, ale gdy potkniesz się na chodniku to najpierw cię wyśmieje, a potem dopiero pomoże.

Zakończenie tej historii nie było dla mnie żadnym zaskoczeniem. To wręcz zmierzało ku takiemu końcu, ale i tak parę łez uroniłam 🥺 Według mnie jest to idealne domknięcie całej tej opowieści.

To była genialna przygoda zwieńczona słodko-gorzkim zakończeniem 🥹 Będzie mi ogromnie brakowało tych bohaterów, świata i tego niecodziennego systemu magicznego. A wy jeśli jeszcze tego nie czytaliście, to naprawdę nie wiem na co czekacie. Przecież te cuda same się nie przeczytają 🤭

🐢🐴 Odkąd zamknęłam ostatnią stronę pierwszego tomu, z niecierpliwością wyczekiwałam kontynuacji. Historia Lan i Zen pochłonęła mnie bez reszty, dlatego gdy w końcu dostałam w ręce Ciemną gwiazdę, biel popiołu, od razu zabrałam się do czytania, pełna ekscytacji i ciekawości, z tylko jednym pytaniem, które nie dawało mi spokoju – jak to wszystko się skończy?

🐢🐴 Tym razem Lan przyświeca tylko jeden cel – pragnie ocalić królestwo za wszelką cenę. Aby tego dokonać, dziewczyna po raz kolejny staje przed niezwykle trudnym zadaniem. Musi odnaleźć Pogromcę Demonów – broń zdolną zgładzić każdego demona, który odważy się stanąć na jej drodze. Zen natomiast widzi ratunek dla królestwa dokładnie w tym, co Lan stara się zwalczyć – w demonach. Chłopak jest gotów poświęcić wiele, by osiągnąć swój cel, zwłaszcza że cena, jakiej żąda od niego Czarny Żółw, jest niewyobrażalnie wysoka.

🐢🐴 Jak więc widzicie, kochani, mamy tu dwa zupełnie różne spojrzenia na tę samą sprawę, choć cel pozostaje wspólny. Nic więc dziwnego, że ostatecznie zarówno Zen, jak i Lan wyruszają do zaginionego miasta w poszukiwaniu odpowiedzi na dręczące ich pytania. Problem jednak w tym, że czas nie stoi w miejscu… Oj, nie. Pędzi jak szalony i ucieka – a jeśli się nie pospieszą, może się okazać, że nie będzie już czego ratować.

🐢🐴 Amélie Wen Zhao nie spieszy się w tej opowieści – i chwała jej za to. Autorka snuje historię Ciemnej gwiazdy powoli, pozwalając każdemu elementowi odpowiednio wybrzmieć. Rozpoczynamy od krótkiego przypomnienia wydarzeń z pierwszego tomu, by płynnie przejść do nowych wątków. Nic więc dziwnego, że cała książka sprawia wrażenie dopracowanej i spójnej. Zawsze ogromnie cieszy mnie, gdy autor z taką konsekwencją buduje swój świat. Widać, że Zhao doskonale pamięta, jak rozstawiła pionki w poprzedniej części, i absolutnie nic nie jest tu dziełem przypadku.

ㅤ

🐢🐴 Na osobne wspomnienie zasługuje wątek romantyczny – nie dominuje w historii, ale pojawia się w kluczowych momentach i… robi to perfekcyjnie. Jest subtelny, nienachalny, a mimo to kilka razy wycisnął mi łzy z oczu. To właśnie dlatego tak dobrze czytało mi się tę książkę. Muszę przyznać, że trochę żałuję, iż to już finał, ale z drugiej strony… nie potrafię sobie wyobrazić kontynuacji. Na koniec dostajemy niezwykle satysfakcjonujące zakończenie, które sprawia, że jedyne, co mogę powiedzieć o tej książce, to że była absolutnie przepysznym doświadczeniem.