Kruki. Wiedma. Tom 2

,,Podczas wspinaczki na kopiec nad jej głową wznosiło się już kilka kruków. Wiedziała, że to święte ptaki. Te, które przepowiadają przyszłość. Nie zazdrościła im. Swaróg obdarzył je darem wróżenia jak ją Perun darem jasnowidztwa. Miała świadomość, że to, co jest darem, może być również przekleństwem".

To drugi tom i miło było ponownie spotkać się z Wiedmą. Już zapomniałam jak potrafiła czytać z różnych zwykłych dla innych rzeczy. W tej pozycji górującą przepowiednią będą kruki. Oczywiście tylko ona zauważa ich przekaz. Ludzie są ślepi na widok ich w stadach, nie robi im to różnicy. Nawet nie pomyślą o tym, że to nie są stadne zwierzęta, więc ich pojawianie może zwiastować kłopoty. Widema nie widzi ich powrotu jako dobry omen. W końcu zwabić może je tylko padlina. Gdzie zatem wydarzy się nieszczęście i dlaczego w tak szerokiej skali? Podobne sygnały dostrzeże żerca, lecz czy Wiedma będzie umiała im pomóc? Kto to jest Wiedzimir? Czy do uspokojenia zwierzęcia wystarczy magiczne kadzidło? Jaką rolę odegra tutaj szaman? Zapewniam, że każdy, kto lubi magię będzie tą pozycją zachwycony! To wspaniała fantastyka, która jest jakby oparta na dawnych czasach, kiedy wiedźmy były powszechne jak teraz wróżbici. Wielu liczyło sie z ich zdaniem, potrafili odganiać złe moce, czy też leczyć za pomocą ziół. Byli tacy, którzy się ich bali, lecz w obliczu tragedii sięgali po ich pomoc. Byli również ci, którzy w ogóle im nie wierzyli, byli przeciwni takiej wymyślonej magii. Jednak dlaczego i ci w obliczu trwogi zasięgali ich rady? To tylko świadczyło o tym, że każdy wierzył w ich moce, tylko wstydzili się do tego przyznać.

A czy wy byście uwierzyli takiej wiedźmie? Jak sądzicie, te książki to tylko puste opowieści, czy dawne historie oparte na faktach?

Jest to tom drugi, ale można je czytać osobno. Niekiedy bywają tutaj niezrozumiałe wyrazy, ale większość z nich jest tłumaczona. Ja czytałam ją w wielkim oczekiwaniu, bo byłam ciekawa jakiej użyje magii, by odpędzić złe czasy, które nadchodziły wielkimi krokami:-)

Po prostu sami przeczytajcie:-)

"Kruki" to drugi tom po "Wiedmie", poświęcony wiedźmie Biwii. W pierwszym tomie Biwia uczyła się sztuki magicznej, pożegnała dwóch kochanków, była trochę zagubiona i niepewna.

W "Krukach" Biwia już jest bardziej pewna siebie, wie co i jak ma robić. Jest też bardziej zawistna i nerwowa i zdarza jej się wykorzystać magiczną wiedzę by szkodzić. Czy opamięta się i wróci na dobrą ścieżkę? Jakie znaczenie mają kruki, które całymi chmarami krążą nad Przemyślem? Na pewno chcą ludziom coś przekazać, czy oni zdążą odczytać wiadomość na czas? Bo taka ilość kruków nie wróży nic dobrego.... Biwia będzie musiała odnowić kontakt ze swoim bratem bliźniakiem, który, opętany przez biesa, zamordował jej ukochanego, czy da radę wybaczyć i zapomnieć? A może to on powinien jej wybaczyć, że pragnęła go zabić? W tej części pojawią się upiry, utopce i inne demony, a wiedźmy będą musiały stawić im czoła. Do tego dojdzie walka z wrogim ludem. Akcji na pewno nie zabraknie.

Biwia dojrzalsza i bardziej pewna siebie bardziej mi się podoba, jednak trochę irytuje to, że zawsze jest w centrum uwagi. W sumie to powieść o niej ze słowiańskimi wierzeniami w tle. Autorka napisała ją w ciekawy sposób, gdyż narracja prowadzona jest w języku współczesnym, natomiast dialogi - w staropolskim. Myślę, że jeśli ktoś polubił Biwię w pierwszej części to będzie zadowolony z tej części. Natomiast nie jest to seria, którą można zacząć od drugiej części i wszystko rozumieć, kolejność ma znaczenie.

Nad przemyskim grodem zaczęło gromadzić się spore stado kruków. To oznaczało kłopoty. Duże kłopoty. Ta niecodzienne sytuacja martwi żercę, który sprawuje opiekę nad świątynią Swaroga. Mężczyzna obawia się, że nadchodzą niebezpieczne czasy. By rozwiązać problemy, które zaczynają się piętrzyć, zwraca się o pomoc do Wiedmy. Ta jej nie odmawia, ale z czasem przekonuje się, że przeszkody, które się piętrzą są bardzo potężne.

Kruki to książka, w której świat śmiertelników nieustannie przenikał się ze światem słowiańskich bóstw i demonów. To lektura o czasach ukrytych w mrokach czasów, niemal zapomnianych. Dzięki Krukom poznajemy cienie i blaski tamtych niełatwych czasów, bolączki zwykłych ludzi i przede wszystkim folklor. Życie, które wieść mogliby zwykli ludzie gdyby istnieli miesza się z silną wiarą w nieustanne ingerencje bóstw, demonów itp. To niezwykle klimatyczna historia, która zawiera sobie wiele prawd, które dla współczesnego człowieka mogą być kompletnym absurdem. Po pierwsze po zachowaniu zwierząt można sporo wywnioskować. Trzeba tylko dobrze obserwować co się wokół nas dzieje a po jakimś czasie będziemy wiedzieli co oznacza konkretne zachowanie u zwierzęcia. Po drugie autorka pokazała, że pielęgnowanie w sobie negatywnych emocji i braku chęci wybaczenia może skutkować poważnymi konsekwencjami dla jakości naszego życia. Dzięki wybaczeniu sobie i innym życie staje się bardziej radosne i harmonijne. Jednym słowem prostsze.

Niesamowity, momentami mroczny klimat, świetnie zarysowanie postaci, fabuła trzymająca w napięciu aż do ostatniej strony, akcja dziejąca się w czasach przedchrześcijańskich to elementy, które sprawiają, że czas z Krukami nie można uznać za zmarnowany.