Cichy płacz. Josie Quinn. Tom 6

"Wiem od mojej informatorki, że kiedy się wprowadzili, początkowo często słyszała płacz dziecka."

"Cichy płacz" to kolejny, szósty już tom serii z detektyw Josie Quinn. Cykl cały czas trzyma wysoki poziom, a nawet, kolejne tomy okazują się jeszcze lepsze niż poprzednie. W tej części, po raz pierwszy mamy do czynienia z dochodzeniem, w które uwikłane są postronne osoby. Do tej pory wszystko kręciło się wokół najbliższych głównej bohaterki, co, przyznam, na dłuższą metę było trochę naciągane. Tym razem, choć Josie przez przypadek staje się świadkiem porwania siedmioletniej dziewczynki, sprawa dotyczy obcych jej ludzi. Niemniej, całą sobą angażuje się w dochodzenie. Ze względów osobistych, sprawa ta staje się dla niej wyjątkowo ważna, przypomina o mających wcześniej miejsce wydarzeniach.

Z początku niewiele wiemy o tym, co stało się z dziewczynką. Pierwsze poszlaki wskazują na zaginięcie, dopiero po odnalezieniu plecaka Lucy ze znaczącą zawartością, dochodzenie przybiera całkiem inny obrót. Przyznam, że z przestrachem czytałam o poszczególnych etapach śledztwa. Jako matka, dużo bardziej emocjonalnie odbierałam fragmenty dotyczące szczegółów sprawy. Mocno niepokoił mnie fakt samego zniknięcia dziewczynki, która po prostu rozpłynęła się w biały dzień. Autorka zwraca uwagę na to, że nawet będąc z własnym dzieckiem w tłumie ludzi, możemy pozostać niezauważeni, gdyż rodzice najczęściej skupiają się wyłącznie na swoich pociechach, natomiast zachowanie otaczających je osób, zupełnie ich nie interesuje.

Kwestią, którą autorka również podejmuje, jest nasza spostrzegawczość. Często, szukając kogoś w tłumie, skupiamy się na kojarzących nam się z tą osobą rzeczach, co może nam przysłonić prawdziwy obraz danej sytuacji. Opieramy się na charakterystycznych dla tej osoby przymiotach, w związku z czym może okazać się ona dla nas zupełnie niewidoczna, w sytuacji gdy w jakiś sposób zmieni się jej obraz.

To fascynujące jak funkcjonuje nasz mózg! Zdarza się nam patrzeć na coś i zupełnie tego nie dostrzegać, dopiero zmiana naszych oczekiwań względem tego, co widzimy, może "otworzyć" nam oczy.

Nie będę ukrywać, że czytałam tę powieść z zapartym tchem. "Cichy płacz" to książka, która wciąga już od pierwszej strony i sprawia, że trudno się od niej oderwać. Każdy kolejny rozdział okazuje się jeszcze bardziej absorbujący, na jaw wychodzą nowe okoliczności dochodzenia, a sprawa coraz bardziej się komplikuje. Tu nie ma czasu na nudę, nasza uwaga od samego początku do końca utrzymuje się w stanie czujności, gdyż wymaga tego stale rozwijająca się akcja. Uwielbiam książki, przez które się płynie, można powiedzieć, że takie lektury same się czytają.

Z uwagą odkrywałam też fragmenty dotyczące życia osobistego Josie. Od samego początku miałam pewne podejrzenia, jednak okazały się one niesłuszne. A szkoda, myślę że wątek ten popchnąłby fabułę serii na zupełnie inne tory. Mam jednak nadzieję, że autorka zechce sięgnąć po niego w późniejszym czasie.

Moja ocena 8/10.

🎡🎡🎡To moje drugie spotkanie z detektywką Josie Quinn i przyznam szczerze, że czytam tę serię w dość swobodnej kolejności. Absolutnie mi to jednak nie przeszkadza. Owszem, są w książce wątki, które powinno się poznawać chronologicznie, ale spokojnie idzie to ogarnąć i bez odpowiedniej kolejności.

🎠🎠🎠Lucy Ross ma 7 lat i lubi to, co większość dziewczynek w jej wieku. Koleżanki, kolor różowy, karuzele i nade wszystko - lubi motyle. Wraz z mamą hoduje je nawet w pokoju od samego kokonu.

Pewnego słonecznego dnia Lucy siada na karuzeli na niebieskiego konika, a jej mama, Amy, tuż obok na fioletowego. Nic nie zapowiada nieszczęścia, bo przecież Amy pilnuje córki. Obok karuzeli stoi jeszcze tata dziewczynki, a plac pełen jest rodzin z dziećmi. Wszyscy robią wesołe zdjęcia i kręcą filmiki. Cóż może się stać? Wydaje się, że nic. A jednak kiedy karuzela się zatrzymuje - nie ma na niej Lucy. Wystarczył ułamek sekundy, tyle, ile potrzebowała Amy aby zejść z fioletowego konia i podejść do córki. Ale córki nie ma...Nikt nie wie, gdzie poszła, z kim i w którym momencie. Do poszukiwań wkracza Josie Quinn. Chociaż sama zmaga się z problemami i trudną przeszłością, całkowicie oddaje się poszukiwaniom dziewczynki.

🤔🤔🤔Lisa Regan buduje akcje w sposób, który mnie wciąga bez reszty. Każda z postaci jest dobrze przemyślana, bez względu na to, czy odgrywa jedną z głównych ról, czy pojawia się tylko na chwilę. Ciekawie zbudowana historia, kolejne pojawianie się wątków ważnych dla sprawy, stopniowanie napięcia, no i te ,,wtrącenia". Sceny, które nie do końca mówią nam o co chodzi, możemy się tylko domyślać.

Bez wątpienia Lisa Regan to moje odkrycie tego roku. Na szczęście jeszcze kilka części serii przede mną, bo już się cieszę na samą myśl, że będzie czytane :) Zachęcam zatem do lektury, a na pewno nie będziecie żałować. Gwarantuję, że pokochacie Josie Quinn 🫶

Kolejny świetny kryminał z komendant Josie Quinn w roli głównej. Czytałam z wielką przyjemnością.

Tym razem policjanci z Denton walczą z czasem próbując odnaleźć porwane dziecko. Nie znając motywu porywacza, mają przed sobą arcytrudne zadanie.

Lisa Regan potrafi tak prowadzić fabułę, że ani na chwilę nie zwalnia ona tempa. Co rusz pojawiają się nowe, zaskakujące wątki w śledztwie, które pchają akcję do przodu. Tu nie można się nudzić.

Polecam.

Jaki jest największy koszmar rodziców? Moim zdaniem to utrata dziecka, jego porwanie, brak wiedzy czy żyje, gdzie jest, czy jest całe.

Kiedy Josi Quinn pilnuje w parku małego Harrisa, dosłownie kilka metrów od niej, znika z oczy rodziców siedmioletnia Lucy. Była z mamą na karuzeli i nagle zniknęła.

Josie mocno angażuje się w poszukiwania. Na pomoc wzywa również swój zespół i FBI. Rodzice Lucy dostają telefon z numeru opiekunki. Męski głos pastwi się nad Amy Ross, matką Lucy. Opiekunka zaś zostaje znaleziona martwa.

Rozpoczyna się wyścig z czasem. Każdy telefon od porywacza to kolejna ofiara. Śledczy grzebią w przeszłości rodziny, aby odkryć tożsamość porywacza. Josie czuje, że ktoś w tej rodzinie nie mówi całej prawdy. A na szali stoi życie dziecka.

Czy Josie uda się odnaleźć dziecko całe i zdrowe?

"Cichy płacz" to już szósty tom z serii o detektyw Josie Quinn. Polubiłam ją od pierwszego tomu, tj. "Znikających dziewczyn". Kolejny odsłona cyklu mnie nie zawiodła, ale zaostrzyła apetyt na więcej. Z chęcią od razu sięgnęłabym po kolejną część.

Książkę czyta się jednym tchem. Akcja wciąga i trzyma w napięciu. Emocji nie brakuje. Fabuła skupia się głównie na poszukiwaniach małej Lucy oraz na bólu i traumie jej rodziców. Mimo strachu o życie dziecka jedno z nich nie potrafi się przełamać i wyjawić prawdy o sobie i swojej przeszłości. Josie bardzo się angażuje w tę sprawę. Przecież była wtedy w tym samym parku i nie zauważyła nic podejrzanego. Przecież coś takiego mogło też spotkać Harrisa. Do tego Quinn ostatnio słabo się czuje i mimo pewnych podejrzeń, nie ma odwagi stawić im czoła.

Moim zdaniem ta część najmniej jest skupiona na życiu osobistym i przeszłości głównych bohaterów. Tym razem to nie ich życie, ich gra główną rolę. Prywatne życie Josie i Noaha tym razem dzieje się gdzieś z boku.

Między rozdziałami z teraźniejszymi wydarzeniami są też rozdziały z perspektywy dziecka. Rozdziały te są przejmujące, smutne, ale dopiero na sam koniec czytelnik nabiera pewności, kto jest ich narratorem.

Lisa Regan przedstawiła mocno przerażającą dla mnie jako mamy wizję. Pokazała jak łatwo zmanipulować dziecko, wzbudzić w nim sympatię i zachęcić do zrobienia czegoś niebezpiecznego. Z drugiej zaś strony autorka pokazuje, do czego może prowadzić zaniedbywanie dziecka, złe traktowanie, brak rodzicielskiej miłości. Myślę, że obie te wizje mogą przyprawić o ciarki nie tylko osoby będące już rodzicami.

Podsumowując, jeżeli jeszcze nie znacie tej serii, to koniecznie musicie to zmienić. Gwarantuję, że się nie zawiedziecie.

Czy dziecko może rozpłynąć się w powietrzu podczas przejażdżki karuzelą w parku pełnym ludzi? Mała Lucy jest przykładem na to, że nawet bliska obecność rodziców nie uchroniła jej przez zapadnięciem się pod ziemię. Na tę serię wpadłam przypadkiem i przepadłam! Odsłuchałam wszystkie tomy i polecam z całego serca, bo to naprawdę kawał dobrej roboty. A co do tej konkretnej książki to fabuła zaintrygowała zniknięciem małej dziewczynki z pozoru bezpiecznego miejsca oraz dziwnym kontakcie z tajemniczym mężczyzną dzwoniącego każdorazowo z telefonu innej bliskiej rodzinie osoby, której los jest przesądzony. Czego chce porywacz i czy dziewczynka jeszcze żyje? No i dlaczego skupia się bardziej na jednym z rodziców? Powiem wam, że autorka potrafi budować napięcie, odkrywać karty i łączyć wątki tak fajnie, że tych książek nie chce się kończyć. Mogę śmiało powiedzieć, że Josie Quinn to jedna z moich ulubionych kryminalnych bohaterów książkowych.