Chłopiec z ruin. Gdańska opowieść. Tom 1

"Chłopiec z ruin. Gdańska opowieść. Tom 1" to poruszająca, głęboko emocjonalna historia autorstwa Beaty Zdziarskiej.

Akcja rozpoczyna się u schyłku drugiej wojny światowej. Mały Friedrich jest świadkiem śmierci swojej mamy w płonącym kościele, podpalonym przez sowieckich żołnierzy. To dramatyczne wydarzenie staje się początkiem opowieści o niemieckim chłopcu, który wędruje przez zgliszcza ukochanego miasta w poszukiwaniu ocalałych krewnych. Jego los splata się z losem Heleny - kobiety, której wojna odebrała wszystko, co kochała.

Wojna zebrała krwawe żniwo, a z Gdańska pozostały jedynie ruiny. Jednak zanim to nastąpiło, wraz z Heleną przemierzam uliczki Trójmiasta, radując się każdym rozpoznanym miejscem, które stały mi się tak bliskie. Odnajdziecie tu wspaniały fragment historii Gdańska i jego okolic - prawdziwą gratkę nie tylko dla jego mieszkańców, ale także dla wszystkich, którzy, tak jak ja, pokochali to miasto.

Autorka ma niezwykłą lekkość w malowaniu słowem obrazów pełnych czaru i subtelnej słodyczy. To uderzająco dojrzała narracja, niezwykle wnikliwie oddająca wszelkie emocje. Beata Zdziarska z wielkim wyczuciem łączy ważne dla kraju i świata wydarzenia historyczne z literacką fikcją, tworząc opowieść pełną autentyzmu i wzruszeń. Kreśli również poruszające portrety psychologiczne bohaterów, którzy stali mi się bliscy niczym przyjaciele.

To piękna historia, która wzruszy niejedną miłośniczkę książek z historią w tle. Ja z kolei z niecierpliwością wypatruję jej kontynuacji.

Instagram ksiazki_moja_chwila🌸Dzisiaj przychodzę do Was z książka Beaty Zdziarskiej „Chłopiec z ruin”, która od pierwszych stron mocno mnie poruszyła, ukazując małego chłopca, który właśnie przeżywa koszmar swego krótkiego życia. Początek książki wbił mnie dosłownie w fotel, jest naprawdę mocny. Książka ukazuje wojnę oczami dziecka i kobiety, którzy próbują przeżyć w świecie, który dosłownie się rozpada.

🌸Friedrich to bardzo mądry chłopiec, którego nie da się zapomnieć. Jest wrzucony w sam środek piekła, nie rozumiejący, co się wokół niego dzieje i zmuszony jest do walki o przetrwanie. Widzi spalone miasto, doświadcza tragedii w której traci swóją matkę i nie rozumie dokładnie co się stało. Jego samotna wędrówka przez zniszczony Gdańsk była dla mnie niewyobrażalna. Jak dużo on musiał przeżyć i widzieć, co nie jest dla oczu dziecka? Dobrze na na swojej drodze spotyka Helenę.

Która, to natomiast jest naznaczona ogromną stratą. Mimo własnego bólu, otwiera swoje serce na obce dziecko. W trakcie czytania poznajemy jej wspomnienia o dawnym życiu, o mężu, dziecku, jej codzienność, marzenia. Relacja, jaka rodzi się między nią a Friedrichem, jest pełna ciepła, naturalna i niewymuszona. Widać, że oboje nawzajem dają sobie coś, czego tak bardzo potrzebują czyli poczucie bezpieczeństwa i bliskości. I to najważniejsze pytanie jakie chłopiec zadaje Helenie 🥹.

🌸Autorka idealnie oddała klimat przedwojennego i wojennego Gdańska, od spokoju po zniszczenie w 1945 roku. Historia jest przemyślana i dopracowana, pisarka niczego nie przesładza, wszystko jest surowe i prawdziwe. To sprawia, że historia wydaje się bardzo autentyczna. Przy czytaniu czułam napięcie i niepokój, jakby wszystko działo się tu i teraz. Osobiście nie wyobrażam sobie przeżyć to co bohaterowie.

🌸To bardzo udany pierwszy tom sagi gdańskiej i moje drugie spotkanie z twórczością autorki. Nie jest łatwa książka, ale zdecydowanie warta przeczytania. Już teraz wiem, że sięgnę po kolejną część.

🌸Dziękuję wydawnictwu za egzemplarz do recenzji 🥰

„Życie to nie przystanek, a dłuższa lub krótsza trasa. Ciągle jesteśmy w drodze.”

To historia wyrastająca z popiołów — dosłownie i metaforycznie. Gdańsk u schyłku wojny jest tu miastem poranionym, pełnym gruzów, śmierci i ludzkich losów roztrzaskanych na kawałki. W tej przestrzeni spotykają się dwoje ocalałych: niemiecki chłopiec, któremu wojna odebrała wszystko, oraz kobieta, w której sercu została już tylko bolesna pustka. Ich relacja nie rodzi się z obowiązku ani z przymusu, lecz z odruchu serca, z potrzeby bliskości.

Moje kolejne, bardzo udane spotkanie z twórczością Beaty Zdziarskiej. Autorka prowadzi swoją opowieść z niezwykłą delikatnością. Nie epatuje okrucieństwem, a mimo to pozwala mu wybrzmieć — w spojrzeniach, niedopowiedzeniach, wspomnieniach powracających jak echo. Prywatne losy bohaterów splatają się tu z historią miasta, które przed wojną tętniło różnorodnością, a później zostało brutalnie pozbawione niewinności.

Ogromną siłą „Chłopca z ruin” jest empatia — obecna zarówno w konstrukcji postaci, jak i w sposobie opowiadania o trudnych wyborach, lęku, głodzie i niepewności jutra. Nic nie jest tu czarno-białe. Każda decyzja niesie ciężar, każda strata zostawia ślad. A mimo to — pomiędzy ruinami kiełkuje coś jasnego. Cicha nadzieja. Obietnica, że nawet po największej katastrofie możliwe jest jakieś jutro. Wolne Miasto Gdańsk, przed wojną zamieszkane przez wiele narodowości, staje się częścią hitlerowskiego planu. Ludzie zmuszeni są dokonywać wyborów, opowiadać się po którejś ze stron — a konsekwencje tych decyzji niemal zawsze okazują się dramatyczne. Sąsiedzi, którzy dotąd żyli w zgodzie, stają się wrogami; brat występuje przeciwko bratu. Narasta agresja wobec ludności żydowskiej, odbieranie jej podstawowych praw, brutalność bojówek, które nie oszczędzają nikogo. A potem pojawiają się sowieccy „wyzwoliciele”, szybko zmieniający się w kolejnych oprawców.

Książka, która chwilami ściska serce, porusza, nie przytłacza. Zostawia po sobie ciszę, w której długo jeszcze myśli się o przeczytanej historii. I z nadzieją czeka się na jej dalszy ciąg. Serdecznie polecam, Tatiasza i jej książki :)