Po drugiej stronie raju

Idealnie jesienna okładka kryje historię dwojga ludzi, którzy przez pęd życia zapomnieli o sobie nawzajem. To opowieść smutna, bardzo życiowa i pełna trudnych emocji. Mimo tego, czyta się ją bardzo dobrze, a przyjemny styl autorki sprawia, że można ją wręcz pochłonąć w jeden wieczór.

Książka skupia się na relacjach, na szukaniu szczęścia i pokazuje, że może być tuż obok. I o tym, że trawa u sąsiada nie jest zieleńsza, a wszystko zależy od nas. Może się wydawać, że jest to powieść bardzo prosta, bez wymyślnej fabuły, ale to co przytrafiło się bohaterom jest okrutnie realne. Brak akceptacji, zdrada, choroba, to tylko kilka wątków, które porusza autorka. To bardzo dobra obyczajówka, prawdziwa, nieprzesadzona, w prostych słowach ujmuje wiele wartości.

Ewa i Mateusz są małżeństwem, dobrze im się powodzi, jednak czegoś brakuje w ich związku - szczęścia. Kiedy postanawiają zawalczyć o swój związek los płata im figla i zrzuca na ich barki coś niespodziewanego, czego nikt nie chciałby doświadczyć.

Jestem pod ogromnym wrażeniem tej historii! Była na wskroś prawdziwa, z pełnokrwistymi bohaterami, zarówno głównymi, jaki i tymi drugoplanowymi, którzy mają wiele słabości. Książka ma ciekawą i wciągającą fabułę, poruszająca wiele ciężkich i ponadczasowych tematów... Z pewnością zmusza do głębszej refleksji!

Poznajemy tutaj przemyślenia w zasadzie trzech osób Mateusza, jego żony - Ewy, oraz jego matki - Zofii, dzięki czemu możemy bardziej zrozumieć postępowanie bohaterów. Główne postaci zmuszone były do podejmowania trudnych moralnie wyborów.. Nie jestem w stanie nawet sobie wyobrazić co przeżywała Ewa i Zofia, a tym bardziej Mateusz i ciężko mi powiedzieć jakie decyzje bym podjęła na ich miejscu, ponieważ każdy w takich chwilach radzi sobie inaczej. Wiadomo, że każdy z nas pragnie szczęścia, jednak nie zawsze to co nas popycha do tych z pozoru szczęśliwych chwil jest dobrym wyborem.. o czym przekonali się bohaterowie powieści.

Autorka porusza tutaj również bardzo ważny temat dotyczący opieki nad starszymi osobami, który bardzo mnie poruszył.

Książka jest bardzo poruszająca, pełna skrajnych emocji i z pewnością zmuszająca do przemyśleń, porusza kwestie choroby, radzenia sobie z nią, ale i wybaczania, które często koi ciało i duszę. Polecam!

„Każdy człowiek to indywidualna opowieść. Można ją czytać tylko w oryginale i jest nie do podrobienia.”

Ewa i Mateusz są małżeństwem z kilkuletnim stażem, bardzo dobrze im się powodzi. Obydwoje spełniają się zawodowo, mają luksusowe mieszkanie w centrum miasta, samochody. Patrząc z boku wydaje się, że są w pełni szczęśliwi. A jak jest naprawdę? Od jakiegoś czasu coraz mniej ze sobą rozmawiają, ich drogi stopniowo się rozchodzą, brakuje czułości, ciepła i… miłości. A jeszcze niedawno świata poza sobą nie widzieli. Mateusz zaczyna odczuwać dziwne bóle, coś niepokojącego się z nim dzieje. Jak grom z jasnego nieba spada na nich straszona lekarska diagnoza. Ich życie i życie Zofii – matki Mateusza drastycznie się zmienia. Nic już nigdy nie będzie takie samo.

Do bólu, wnikliwie, autentycznie obnażone ludzkie słabości. Nieuleczalna, stopniowo wyniszczająca organizm choroba, obawy, strach przed tym co dalej. Trwanie w małżeństwie, które w pędzie życia zagubiło uczucia i szczerość, zostaje przywiązanie. W obliczu choroby przychodzi obowiązek, poświęcenie, konieczność i… kłamstwa. Kwestia wybaczenia, obwinianie innych, samotność. Niesprawiedliwość i bezduszność losu.

Podczas czytania nasuwało mi się bardzo dużo pytań, na które nie zawsze umilam sobie odpowiedzieć. Jak ja bym się zachowała w podobnej sytuacji? Muszę przyznać, że nigdy wcześniej nie słyszałam o chorobie, która dotyka Mateusza, to straszna, podstępna choroba.

Przejmująca, smutna, trudna, bardzo życiowa powieść obyczajowa. Niebanalna, do bólu prawdziwa, nie pozwala przejść obojętnie, pozostawia trwały ślad. Bardzo, bardzo polecam, Tatiasza i jej książki :)

Pisząc te słowa od razu po skończeniu, mogę powiedzieć wam jedno – przeczytałam trudną historię.

Poznałam kobietę, która znalazła się w moralnie dwuznacznej sytuacji, a wybór, jakiego dokonała w pewnej sprawie, a raczej to, czego się posunęła, sprawia, że czytelnik zacznie ją oceniać. Nie była to etyczna decyzja. Z jednej strony nasuwa się myśl, że to zdrada, zepchnięcie pewnych wartości. Z drugiej co wydaje się zaskakujące, nasuwa się myśl, co ja bym zrobiła na jej miejscu. Młoda, piękna, elegancka, inteligentna kobieta, przed którą jest całe życie, taka jest Ewa. Nie polubiłam, wydawała mi się egoistyczna, okrutna, zimna. Jej decyzje momentami sprawiały, że przewracałam oczami, że zastanawiałam się, czemu taka jest. Oceniałam jej postępowanie. A później uświadomiłam sobie, że nie mam do tego prawa, bo ja nie jestem w takiej sytuacji jak ona.

Przeczytałam trudną, przepełnioną cierpieniem historię mężczyzny, któremu życie wali się w okamgnieniu. Choroba. Nieuleczalna. Jednego dnia masz plany, marzenia, aby zdobywać szczyt gór, rozwijać karierę, mieć dzieci. Kolejnego brutalność losu sprowadza się do parteru. Ból, cierpienie, złość, zwątpienie, początki depresji…

Poznałam kobietę, a raczej matkę. Z ogromnym sercem, chęcią niesienia pomocy, nieustanną wiarą w cud. Matkę, która cierpi, której los nie oszczędzał.

„Po drugiej stronie raju” jest życiowe. Ta książka pod okładką zapowiadającą coś spokojnego, jesiennego, ciepłego skrywa historię trudną i bolesną. Powieść w kolorach takich, jakie teraz królują za oknem, szara i bura pokazująca prawdziwe życie i problemy. To książka o ciężkiej chorobie, o małżeństwie, w którym coś się wypaliło. O ludziach, którzy popełniają błędy, chowają urazę, wybaczają. Porusza ciężki tematy i stawia czytelnika przed sytuacjami, który są na skraju moralności, albo i nie i prowokuje go do rozmyślań, trudnych refleksji. Moc tej powieści leży w jej prawdziwości.

Cała historia jest przedstawiona z perspektywy Ewy, Zofii, Mateusza, Adama. A czyta się ją bardzo szybko, akcja nie pędzi na łeb na szyję, nie ma zaskakujących zwrotów, nie dzieje się dużo, ale dla mnie nie jest to minusem.

„Brak czasu jest świetną i nośną wymówką. Na taki argument każdy przytaknie głową, bo przecież żyjemy w świecie, który cierpi na deficyt czasu. Brak czasu przykrywa wszystkie pozostałe braki: woli, motywacji, nastroju czy zwyczajnej ochoty”.

Ewa i Matusz wiodą na pozór poukładane życie, jednak brak im w związku szczęścia. Kiedy postanawiają o nie zawalczyć, los niespodziewanie zrzuca na nich ogromną bombę, z którą ciężko się pogodzić.

„Jedna decyzja, która w danym momencie wydaje się właściwa, potrafi przeobrazić nasze życie nie do poznania, poplątać nasze plany i marzenia. To, co znane, oswojone, przestaje istnieć.”

Beata Zdziarska stworzyła powieść niezwykle prawdziwą, z bohaterami z krwi i kości. Całość została dobrze poprowadzona, nie brakuje tutaj emocji, przemyśleń bohaterów. Poznajemy myśli zarówno Ewy, Mateusza jak i Zofii. Każdy z tych bohaterów ma jakieś swoje słabości, nie jest idealny, ale to właśnie czyni ich niezwykle rzeczywistymi postaciami z którymi poniekąd każdy z nas mógłby się choć w niewielkim stopniu utożsamić.

Zofia to kobieta, która gdyby mogła przychyliłaby nieba każdemu. Ma ogromne serce i potrafi wspierać innych.

Mateusz kocha swoją pracę, dlatego ciężko mu się pogodzić z tym, z czym przyjdzie mu się mierzyć.

Ewa to kobieta, której postępowania czasem nie rozumiałam. Rozdarta pomiędzy własnymi emocjami czasem raniła najbliższe osoby.

Fabuła powieści toczy się swoim rytmem, nie pędzi jakoś szalenie do przodu. Niemniej wciąga nas już od samego początku. Autorka porusza w swojej powieści ważne tematy takie jak nieuleczalna choroba, opieka nad starszymi osobami czy też podejmowanie trudnych decyzji. Żaden z tych tematów nie jest łatwy, jednak Beacie Zdziarskiej udało się to przedstawić w realny sposób.

W życiu tak naprawdę nigdy nie możemy być wszystkiego pewni w 100 %. Czasem jedna chwila potrafi zmienić bieg życia nie do poznania. To co było naszą codziennością, nasze marzenia i pragnienia zostają zepchnięte na dalszy tor, gdyż bolesna świadomość tego co nas spotkało nie pozwala nam na dalsze cieszenie się z tych rzeczy.

Tak naprawdę ciężko ocenić postępowanie bohaterów, gdyż nigdy nie wiadomo jak my sami zachowalibyśmy się w ich sytuacji. Ludzie dokonują wyborów, które czasem są dobre, czasem złe.

„Czas nie zna przystanków, nie zwolni, nie zawróci, nie da nam drugiej szansy. Czy nie lepiej skupić się na tym, co jest, co będzie?”

Autorka opisuje w swojej powieści problem z którym jak się okazuje zmaga się wiele osób na świecie. Opisuje bowiem chorobę o której prawdę powiedziawszy wcześniej nie słyszałam. Chorobę, która tak naprawdę zabiera nam normalność, radość życia. Chorobę, która zmusza do całkowitych poświęceń, którym nie zawsze wszyscy są w stanie sprostać. Cieszę się, że ten temat został poruszony w tej pozycji, bo choć niezwykle ciężki to zmusza do własnych refleksji.

"Po drugiej stronie raju" to powieść do bólu prawdziwa, w której zawarta została cała paleta emocji. Historia trudna, ale jakże nam potrzebna. Pozwala inaczej spojrzeć na pewne sprawy, wręcz zmusza nas do własnych przemyśleń. Gorąco polecam.