Chłopak, który pragnął kochać. Dziewczyna, która czuła zbyt mocno. Tom 2

💔💔𝙍𝙀𝘾𝙀𝙉𝙕𝙅𝘼💔💔

Hej kochani...

Muszę wam powiedzieć że ostatnio trafiam na świetne książki... Mam nadzieję że będzie to trwać długo...🤭 A u was jak to wygląda?

Dziś przychodzę do was z opinia o świetnej książce ☺

🍁 "Chłopak, który pragnął kochać"

🍁Monika Cieluch

🍁 wydawnictwo Amare

#wspolpraca

Kiedy London znajduje pod swoimi drzwiami tajemniczy magnes na lodówkę już wie, że to może zmienić je dotychczasowe życie, ponieważ tylko jedna osoba mogła to zrobić. Otoczona przez swojego męża, Tylera poczuciem bezpieczeństwa i miłością kobieta pragnie spokoju i szczęścia.oć Pewnego dnia wydaje jej się że widzi mężczyznę łudząco podobnego do ukochanego sprzed lat. Najbliżsi zaczynają podejrzewać że London traci zmysły.

Czy tak jest? Czy prawdziwa miłość może być tylko jedna?

Po przeczytaniu "Dziewczyny, która czuła zbyt mocno" koniecznie musiałam przeczytać jej kontynuację. Bo autorka zostawiła mnie z otwartą buzią i zjadała mnie ciekawość co będzie dalej🥺 Oczywiście nie było opcji żebym nie poznała dalszych losów London

Jestem zachwycona tą książką!!!! Dostałam wszystko co chciałam, a może nawet i więcej☺

Z bohaterami można się utożsamiać, są bardzo realni jak i cała historia. Mam wrażenie, że mogłaby się wydarzyć.

Nie wiem jak ja bym zachowała się na miejscu London....ale muszę powiedzieć że podświadomie myślałam że będzie to zupełnie inny wybór.....( specjalnie nie piszę wam o co chodzi żebyście mogli sami to odkryć)

W pewnym momencie moje serce stanęło, balam się w jakim kierunku może potoczy się cała ta historia ale autorka miała zupełnie inny plan...

I ten plan okazał 𝕕𝕠𝕤𝕜𝕠𝕟𝕒ł𝕪!!!!

Porywająca, emocjonalna, wzruszająca historia miłosna pełna wzlotów i upadków naszych bohaterów...bo umówmy się autorka ich nie oszczędzała🥺

Świetny, lekki styl pisania i życiowa historia dała mi ogromną satysfakcję z czytania.

Będzie mi ogromnie brakowało bohaterów, ale będę do nich wracała bo pokochałam tą trójkę💔

Pani Monika pięknie pisze o bardzo trudnych sprawach...I choć zakończenie okazało się słodko-gorzkim tortem to jednak wisienką na torcie zostaje Nadzieja

Ogromnie wam ją polecam.. Ale najpierw przeczytajcie "Dziewczynę... " by mieć pełen obraz uczuć 🥺💔🥰

Muszę przyznać, że Dziewczyna, która czuła zbyt mocno nie skradła mojego serca. Połowa książki była okej, ale druga już nie – wszystko za szybko się potoczyło, mało realnie. Ale postanowiłam sięgnąć po kontynuację, bo byłam ciekawa, czy historia potoczy się tak, jak się spodziewałam.

I owszem, nie pomyliłam się w przewidzeniu fabuły, ale śmiało mogę napisać, że ta część wypadła dużo lepiej niż poprzedniczka. Losy London i Tylera śledziłam z wielką uwagą i skupieniem. Tutaj już nie miałam potrzeby by kartkować strony. Całość wypadła naprawdę o wiele lepiej. Pewne wydarzenia zostały również bardzo dobrze przedstawione, nie przesadzono z nimi, a tego też się obawiałam (zwłaszcza, że uczucia poprzednio pojawiły się zbyt szybko).

I tak, podobało mi się. Wyszło dużo lepiej i muszę przyznać, że jestem również usatysfakcjonowana zakończeniem. Może do piątki trochę brakuje, ale mocna czwórka jak najbardziej się należy 😊 Cieszę się, że zdecydowałam się sięgnąć po kontynuację 😊

"Chłopak który pragnął kochać" to kontynuacja książki, i tutaj od razu Wam mówię trzeba zacząć czytać od pierwszego tomu "Dziewczyna która czuła zbyt mocno",bo inaczej to nie ma sensu 🤭🥰

London, która po wielu latach ułożyła sobie w końcu życie i pogodziła się z żałobą po swoim ukochanym, pewnego dnia znajduje nowy magnes na lodówkę.. niby nic prawda? Jednak dla London to znak, że jej ledwo co ułożone życie za chwilę legnie w gruzach.. bo to jest znak jej i jej ukochanego, który oddał swoje życie na akcji.. a to oznacza tylko jedno.. on żyje! Tylko nikt, prócz niej nie chce w to uwierzyć, czy jest to w ogóle możliwe? Czy kobieta popada w paranoję?

Och Kochani.. Ta książka jest niesamowita! Wiele razy płakałam, przeżywałam wszystko razem z bohaterami.. I mocno wszystko analizowałam, w pewnym momencie sama nie wiedziałam co czuje! Współczułam London.. bo to co ta kobieta musiała znieść, to naprawdę wielką góra do zdobycia.. Jednak kobieta jest matka, a wtedy najbardziej krucha istota może wiele znieść.. Podoba mi się to, jak Autorka poprowadziła akcję tej książki.. nie przesadziła z niczym, a ukazała prawdziwe problemy ludzi którzy muszą się zmagać z ogromem problemów i własnym bólem.. Totalnie się tego nie spodziewałam po tej historii, a tu proszę! Zdecydowanie Wam polecam!

Wielkie dzięki @wydawnictwo_amare za wydanie kolejnej części tak szybko! ❤

Kiedy London znajduje przed swoimi drzwiami tajemniczy magnes na lodówkę, wie, że jej poukładane życie może ponownie rozpaść się na kawałki. Otoczona przez męża miłością i troską, zostawiła przeszłość daleko w tyle i skupiła się na realizowaniu swoich marzeń. Jednak bolesne wspomnienia wracają, gdy London pewnego dnia widzi mężczyznę łudząco podobnego do ukochanego sprzed lat. W sercu kobiety zaczyna nieśmiało kiełkować nadzieja…

Kim jest tajemniczy mężczyzna? Która miłość okaże się silniejsza – ta z przeszłości czy ta obecna? Chłopak, który pragnął kochać to porywająca, druzgocąca, a jednak niosąca ukojenie opowieść o tym, co w życiu najważniejsze.

To moje kolejne spotkanie z twórczością autorki, bardzo lubię historię, które przelewa na papier, a język i stylistyka jaką się posługuje Monika jest bardzo lekki i przyjemny w odbiorze, co sprawia, że jej książki się pochłania w błyskawicznym tempie. Książka "Chłopak, który pragnął kochać" jest kontynuacją "Dziewczyny, która czuła zbyt mocno", więc historię bohaterów należy czytać w odpowiedniej kolejności. Autorka pierwszy tom zakończyła w taki sposób, że nie było innej opcji jak sięgnąć po dalsze losy bohaterów, byłam ogromnie ciekawa jak Monika poprowadzi życie London i Tylera. Fabuła została w ciekawy sposób nakreślona, dopracowana i równie dobrze poprowadzona, zresztą jak zawsze w przypadku powieści autorki. Bohaterowie, których stworzyła autorka zostali świetnie wykreowani, w dalszym ciągu nie stracili na swojej wyjątkowości, naturalności, jestem pewna, że większość z Nas mogłaby się z powodzeniem z nimi utożsamić, podzielając ich troski i znoje. Historia w dalszym ciągu przedstawiona jest z perspektywy kilkorga bohaterów, co pozwoliło mi jeszcze lepiej ich poznać, dowiedzieć się co czują, myślą, z czym się obecnie borykają, w tym samym lepiej zrozumieć ich postępowanie oraz decyzję. W życiu bohaterów następuje naprawdę trudny okres, "do drzwi" London i Tylera zaczyna pukać przeszłość budząc niepewności i skłaniając do ciężkich wyborów, które wywołują w bohaterach natłok skrajnych emocji, które udzielają się również czytelnikowi. Każda z postaci chce dla bliskich sobie osób jak najlepiej, jednak musi ponieść konsekwencje swoich decyzji. Poraz kolejny autorka porusza w swojej powieści wiele ważnych i ponadczasowych tematów, które skłaniają do głębszych przemyśleń nad własnym życiem. Mam wrażenie, że ta część jest jeszcze bardziej poruszająca i emocjonująca! "Chłopak, który pragnął kochać" to opowieść o poszukiwaniu siebie i swojego miejsca w życiu, przebaczaniu, przyjaźni i wielowymiarowej miłości. Jestem zachwycona i czekam na kolejne powieści autorki! Polecam! Moja ocena 9/10.

Lekka, łatwa i przyjemna?

O nie, nic bardziej mylnego. Nie dajcie się zwieść okładce. To nie jest ckliwa, romantyczna historyjka. To naprawdę złożona powieść, która porusza w sobie ogrom problemów. Dojrzała, pełna emocji, zdecydowanie poważniejsza i przede wszystkim pozbawiona małostkowości.

Zachwycona pierwszym tomem, niemal z automatu sięgnęłam po kolejną część opisującą losy London i jej rodziny. Choć zakończenie pierwszego tomu nie zszokowało, byłam niezwykle ciekawa jak z tak patową sytuacja poradzi sobie autorka. Muszę przyznać, że to co finalnie otrzymałam było bardzo satysfakcjonujące. Monika Cieluch znów nie oszczędziła mi cierpienia. Podobnie jak w przypadku "Dziewczyny, która czuła zbyt mocno" odczuwałam niemal każdą możliwą emocję. Poróżniłam się z bohaterami, niejednokrotnie nie rozumiejąc ich postępowania.

"Chłopak, który pragnął kochać" to opowieść o rodzinie, poświęceniu i stracie. O konsekwencjach dokonywanych wyborów i przede wszystkim o przebaczeniu. Pełna trudnych i sprzecznych emocji. Ale i niepozbawiona romantyzmu, szczęśliwie tym razem już nieco bardziej stonowanego. A delikatny wątek kryminalny okazał się prawdziwą wisienką na torcie.

Zaznaczę tylko, że znajomość pierwszego tomu ("Dziewczyna, która czuła zbyt mocno") jest moim zdaniem niezbędna.

Kolejny raz się nie zawiodłam i kolejny raz zachęcam Was do zapoznania się ze wspaniałym piórem autorki!

Są takie książki, które wyryją się w naszej pamięci ma zawsze. Są takie, które nie zostawiają w naszych głowach żadnego śladu. Z pewnością dylogia Moniki Cieluch, zostanie w moim sercu do końca życia ..💔 💔 💔

Pamiętacie recenzje pierwszego tomu? Jeśli nie, to przypomnę, że ta książka przeorała mnie emocjonalnie. Jaki był drugi tom?

Zdecydowanie intensywny, dojrzały, zaskakujący, bolesny, tajemniczy i bardzo burzliwy.

London znajduje za swoimi drzwiami tajemniczy magnes na lodówkę, który przypomina jej o Jaredzie. Jej świat ponownie rozpada się na kawałki. Kobieta intensywnie myśli o żołnierzu, którego pochowała. Sytuacji nie poprawia fakt, że London ma wrażenie, że widziała Jareda. Czy London z tęsknoty postradała zmysły? Czy jej dawna miłość powróci?

Cóż mogę powiedzieć? Mogę tylko serdecznie pogratulować autorce kolejnej GENIALNEJ książki, która tak bardzo mnie poruszyła, że ciągle nie mogę o niej przestać myśleć. Dziękuję, że mogłam zatracić się w tak porywającej lekturze.

Z pewnością dylogia trafi do mojego top przeczytanych książek w 2022 roku.

Po raz kolejny powtórzę, że ta powieść powinna zostać zekranizowana.

Przyznaję, pierwszy tom to rollercoaster emocji. Drugi tom to walka serca z rozumem. Co wybierze London?

Sprawdźcie sami!

Zapewniam, że nie będziecie żałować!

10/10 💜💜💜

Po "Dziewczynie, która czuła zbyt mocno" przyszedł czas na kontynuację, czyli "Chłopak, który pragnął kochać". Byłam bardzo ciekawa jak drugi tom wypadnie na tle pierwszego, a jednocześnie nieco się go obawiałam. Ale teraz, gdy mam już go za sobą, mogę przyznać, że zupełnie niepotrzebnie. Ba, ta część spodobała mi się dużo bardziej, niż pierwsza!

W dużej mierze taki a nie inny werdykt spowodowało to, że ta wydała mi się być bardziej hmmm... życiowa? Realna? Naturalna? Nie wiem jak to określić, ale poczułam pewną więź z bohaterami, poczułam się, jakbym była obok nich i obserwowała ich "codzienne" życie. Codzienne w cudzysłowie, bo jednak takie sytuacje nie są powszechne, ale bardziej mam na myśli emocje i uczucia, które im towarzyszyły. To, co dotyczyło tej dwójki, ich myśli, problemy, rozterki... To było takie prawdziwe. W tej dwójce niejeden związek znalazłby odzwierciedlenie, bo... takie jest życie, nie zawsze jest kolorowo, nie zawsze panuje pełna zgoda. Ta rozkmina krąży mi po głowie odkąd skończyłam czytać. Nie da się ukryć, że wywarła na mnie ta książka emocjonalny wpływ. Czułam przeróżne emocje, od szoku i zmartwienia przez wkurzenie i strach aż po radość. Bez dwóch zdań, "Chłopak, który pragnął kochać" okazał się wciągnąć mnie o wiele bardziej, niż jego poprzedniczka. W mojej opinii ta druga część jest o wiele lepsza niż pierwsza. Konieczne spróbujcie sięgnąć - nawet jeśli pierwsza część was nie zachwyciła, to przynajmniej spróbujcie dać szansę drugiej. /@readforrhys

Jeśli czytaliście już książkę "Dziewczyna, która czuła zbyt mocno" @monikacieluchautorka to wiecie, że jej zakończenie było pewnego rodzaju wstępem do jej kontynuacji.

London wielokrotnie przekonała się, że życie nie jest usłane różami. Mimo to, zawsze starała się iść przez nie z podniesioną głową.

Wiadomość o śmierci Jereda mocno nią wstrząsnęła. Zresztą nie tylko nią... Tylerowi także wiele bólu sprawiło pożegnanie z bratem. Lecz przecież coś mu obiecał. Mianowicie, że zajmie się nie tylko London, ale także dzieckiem, które kobieta nosi pod swoim sercem.

Od tego czasu minęło już pięć lat. Pięć długich lat, w trakcie których wiele się wydarzylo. London i Tyler tworzą szczęśliwą rodzinę. Wychowują Scarlett i Mię. Nikt i nic nie jest w stanie zniszczyć tego, co do tej pory udało im się zbudować.

Pojawienie się Jereda spada na nich jak grom z jasnego nieba, burząc ich spokój. Na domiar złego, w ich życiu pojawia się także Kristin - biologiczna matka Mii, która robi wszystko, by odzyskać córkę.

London i Tyler żyją w ciągłym strachu i niepewności o swoją przyszłość. Ciągle kłótnie i ciche dni oddalają ich od siebie. Boją się, że ich związek nie przetrwa burzy, która właśnie nad nimi zawisła i nie zamierza od nich odejść.

Czy ich miłość jej na tyle prawdziwa i trwała, że przetrwa chwilowe zawirowania?

A może, wraz z pojawieniem się Jereda, odżyją dawne uczucia?

"Chłopak, który pragnął kochać" to książka, w której nie brakuje bólu i trudnych do podjęcia decyzji. Nie brakuje także strachu I niepewności o tym, co dalej...

Bohaterowie stają na rozstaju dróg, wiedząc, że niezależnie od tego, którą z nich podążą - kogoś skrzywdzą...

Każda decyzja niesie za sobą konsekwencje.

Każda kogoś rani.

Autorka ukazuje różne oblicza miłości i jej siły. Miłości, którą stać na wszelkie poświęcenia. Miłości, która niejednokrotnie zadaje ból. Miłości, która wybacza.

Polecam❤️

„Może nie obejdzie się bez złamanych serc, ale każda rana z czasem zasklepia swoje brzegi, staje się jedynie blizną przypominającą nam o cierpieniu. Blizny w naszym sercu świadczą o tym, jak silnymi ludzie jesteśmy, a ty, siostrzyczko, masz ich całkiem sporo. Dzielnie zniesiesz kolejną”.



Jeden magnes, który zburzył spokój i szczęście. Raz podjętych decyzji nie da się cofnąć i trzeba żyć z ich konsekwencjami.



Minęło pięć lat od tragicznej wiadomości, która zmieniła całkowicie życie London i Tylera. Jared wybrał armię, a gdy dowiedział się, że kobieta jest w ciąży, chciał wrócić, ale niestety było już za późno. Tyler zaopiekował się kobietą i z czasem sprawił, że pokochała go, tak jak on kochał ją już od dawna. I gdy tworzyli szczęśliwą rodzinę i małżeństwo. Ona spełniała swoje marzenia. To wtedy właśnie po raz kolejny ich życie wywróci się do góry nogami, a miłość została wystawiona na ogromną próbę. Czy to możliwe, że nadzieja, która cały czas tliła się w sercu London, że on jednak żyje, okaże się prawdą? Czy można wrócić po pięciu latach i mieć nadzieje, że wszystko będzie jak dawniej? Kochała ich obu, ale tylko jeden sprawiał, że czuła się bezpiecznie w jego ramionach i zawsze miała w nim wsparcie. Czy przetrwają sztorm, który nadchodzi?



„Potrzeba czasu, Jaredzie. Na wszystko potrzeba czasu. Na zapomnienie, na wybaczenie, na pokochanie i na zrozumienie. Możesz zdobywać kolejne szczyty, możesz próbować naprawić popełnione błędy, wynagrodzić krzywdy, ale czasu nie cofniesz”.



Monika Cieluch po raz kolejny zabiera nas w rejs, ale nie będzie on spokojny, to będzie istny emocjonalny sztorm! Po raz kolejny moje emocje i nerwy zostały szargane oraz wystawione na ogromną próbę. Łzy mieszały się z gniewem, on natomiast mieszał się ze współczuciem i nadzieją. Za to nadzieja ustępowała miejsca szokowi i strachowi. Siedziałam i zagryzałam wargę, by nie rozpaść się za kawałki podczas czytania. Prawie każda kartka to ból, szok, złość, strach, walka, ale również uczucia, nadzieja, miłość, zrozumienie, rodzina. Kochana jesteś czarodziejką emocji i potrafisz je przenieść na kartki tak, że czytając każdą z nich, czuje i przeżywam wraz z bohaterami. Widzimy jak bardzo, zmienili się bohaterowie. Tyler od samego początku jak go poznałam, ujął mnie swoim podejściem, dojrzałością i opiekuńczością. Jared był jakby jego przeciwieństwem, dla niego liczyła się armia i niestety za swoją decyzję musiał ponieść konsekwencje. Tylko że z czasem również i on sprawił, że obdarzyłam go sympatią. Za to London stała się pewną siebie kobietą, matką. Niestety nie zawsze dostajemy to, czego pragniemy i chcemy, a za błędy z przeszłości przyjdzie zapłacić dość boleśnie. Bardzo gorąco polecam wam tę książkę tak jak i każdą napisaną przez autorkę. Za każdym razem czeka was niesamowita przygoda, która wywróci wam wszystko do góry nogami i sprawi, że wszystko inne przestanie mieć znaczenie, a emocje będą w was buzować jak wulkan i przetaczać się przez was jak sztorm.



„Wiesz London, myślę, że gdy w grę wchodzą trzy serca, z czego dwa kochają to samo serce, to nic nie jest proste, łatwe ani oczywiste”.

Śmierć Jareda zarówno dla Tylera, jak i London była traumatycznym przeżyciem. Jednak to było kilka lat temu, teraz już się z tym pogodzili i ruszyli dalej. Wspólna tragedia, czas spędzony razem sprawiły, że mocno zbliżyli się do siebie, a po długim czasie zaczęli być razem. Teraz są małżeństwem, wspólnie wychowują dzieci i naprawdę się kochają. Ona prowadzi własny butik, on nadal pracuje w aptece. Zamieszkali razem w domu, który kobieta odziedziczyła od starszego małżeństwa, z którymi się przyjaźniła. Teraz miało już być tylko dobrze, w ich życiu zagościł spokój, stabilizacja i tak miało już być na zawsze. Jednak życie ma swoje plany, niekoniecznie takie jak oni.

Magnez znaleziony na wycieczce, mężczyzna łudząco podobny do Jareda, przeczucia kobiety, których nie potrafi się pozbyć, to dopiero początek tego, co czeka London i Tylera. W ich życie wkraczają ludzie z przeszłości, powraca matka córki Tylera, a oni coraz bardziej czują się zagubieni. Kogo widziała London? Czy Jared naprawdę zginął? Czego chce matka córki Tylera? Czy miłość London i Tylera będzie na tyle silna, aby pokonać przeciwności?

To jedna z tych serii, w których tom pierwszy tak się skończył, że z wielką niecierpliwością oczekiwałam kontynuacji. Przez to, że tak bardzo mi się podobała historia, miałam niemałe oczekiwania i nie zawiodłam się ani troszkę. Autorka nie tylko sprostała moim oczekiwaniom, ale bardzo pozytywnie mnie zaskoczyła tym, co się działo i jak wszystko się skończyło.

To historia, która wywołuje bardzo dużo emocji podczas czytania, którą przeżywa się razem z bohaterami, o której myśli się jeszcze długo po skończeniu ostatniej strony. Według mnie to jedna z najlepszych książek, jakie ostatnio czytałam, a jak wiecie, nie czytam mało.

Akcja dość sprawnie poprowadzona. Znalazłam w niej zwroty, które niejednokrotnie mnie zaskoczyły. To jedna z tych pozycji, od której ciężko było mi się oderwać, z którą po prostu nie dało się nudzić.

Bohaterowie nadal ciekawi, dobrze wykreowani.

W tym tomie poznajemy bliżej Tylera, czytamy historię również jego oczami. To mężczyzna, na którego zawsze można liczyć. Jest opiekuńczy, ciepły, liczy się ze zdaniem innych. Zdecydowanie go polubiłam.

Jeśli chodzi o London, zdecydowanie się zmieniła, według mnie w pozytywnym kierunku. Stała się bardziej pewna siebie, przestała odpychać od siebie ludzi, zamykać się w czterech ścianach. Jednocześnie pozostała kobietą, która wyciąga pomocną dłoń do innych, jest miła, bezinteresowna i uczynna. Nadal bardzo ją lubię i mocno jej kibicowałam, czytając książkę.

„Chłopak, który pragnął kochać” to rewelacyjna książka wywołująca ogromne emocje podczas czytania. Mnie po prostu zachwyciła i z wielką przyjemnością polecam.

Recenzja pojawiła się również na moim blogu - Mama, żona - KOBIETA

Zaczynając pierwszy tom tej dylogii, jak chyba każdy czytelnik, myślałam, jak ta historia może się skończyć. Ale takiego scenariusza nie brałam pod uwagę. Autorka namieszała i w wydarzeniach i w uczuciach bohaterów…niesamowicie. W końcu doszłam do wniosku, że żadne zakończenie nie będzie tu idealne, każde zrani przynajmniej jedną osobę. I tak czytałam - niepewna, kto zostanie skrzywdzony.

“Chłopak, który pragnął kochać” to książka, w trakcie której byłam wyjątkowo rozdarta. Sama już nie wiedziałam co wg mnie byłoby najlepszym rozwiązaniem. Podejrzewam, że napisanie tej książki musiało być wielkim wyzwaniem, bo z pewnością znajdą się czytelnicy, którzy by woleli inne zakończenie. Ale wszystkim się nie dogodzi, a sytuacja w jakiej znaleźli się bohaterowie była wyjątkowo trudna.

Jeden, z pozoru niewinny, magnes na lodówkę, postawił już dość stabilne życie rodzinne Tylora i London, na głowie. Czy to znaczy, że Jared żyje ? Z początku nawet sama London brała pod uwagę możliwość, że już wariuje. Ale jednak los postawił go ponownie na ich drodze. I co teraz ? Czy małżeństwo London i Tylora to przetrwa ? Kogo wybierze jej serce ?

Nie brakuje tu emocji, strachu, złości, żalu, desperacji, wątpliwości…

Jared żyje. Był czas , że London marzyła o tym by okazało się, że jego śmierć to żart, pomyłka. Ale teraz gdy ułożyła sobie życie, jego powrót ją przeraża.

Tylor również panicznie boi się tego jakie będą konsekwencje pojawienia się jego brata. Ma do niego żal, za to że nie odszedł z armii. Ale gdyby nie to nie miałby teraz London. Jednak czy straci zarówno żonę jak i córkę ? A może nawet obie córki ?

Przeszłość niesamowicie miesza tu w życiu bohaterów. Atakuje z każdej strony i przez to nie brakuje tu chwil, w których serce stanie z przerażenia.

Jared przetrwał koszmar w niewoli, w której był kilka lat. Ale dlaczego od razu nie wrócił do domu ?Czy armia znów okazała się ważniejsza? Czy ma szansę na odzyskanie tego co zostawił ? Czy zasługuje na kolejną szansę ?

Nie miałam pojęcia co myśleć o tym wszystkim, co powinno się wydarzyć by nikt nie wyszedł z tego poturbowany. A teraz sama czuję się poturbowana.

Jak bardzo pojemne jest serce ?

Czy można kochać dwóch mężczyzn jednocześnie ?

Przed London wielkie wyzwanie, musi zdecydować, który z braci jest dla niej ważniejszy. Czy uczucia jakie żywiła do Jareda były tylko młodzieńczą miłością bazującą na namiętności i fascynacji ? Czy z kolei to co stworzyła z Tylorem było opartym na stabilności, poczuciu bezpieczeństwa , dojrzałym uczuciem ? A może był substytutem Jareda, jego zastępcą i termin ważności właśnie minął? Jak wyważyć miłość ? Jakby nie wybrała, któryś z braci

będzie miał złamane serce.

Czuję, że jeszcze długo ten emocjonalny rollercoaster będzie mi robił bałagan w głowie. Jeszcze bardzo długo będę to przeżywać i analizować.

To nie jest książka, to nie jest dylogia, którą się szybko zapomina.

To ta historia, która zostaje z nami na długo o ile nie na zawsze.

Bałam się wraz z nimi, razem z London byłam zła na Tylera gdy z tego strachu zachowywał się jak dupek i współczułam Jaredowi gdy próbował się w tym wszystkim na nowo odnaleźć, wywalczyć sobie miejsce w tej rodzinie. Po chwili to Tylera mi było żal, przeżywałam wraz z nim to przerażenie, że straci wszystko co dla niego jest ważne. Jared… miał swoją szansę i z niej nie skorzystał. Ale czy to znaczy, że trzeba go skreślić ?

Tyle pytań, a jakie są odpowiedzi, wierzcie mi, że naprawdę warto byście sami się przekonali. Ta książka Was zrani nie raz, obróci Wasz pogląd na życie, uczucia , na to co z pozoru oczywiste, o milion stopni. I z pewnością mimo tego w jakim stanie Was zostawi, tak jak ja, będziecie żałować, że tak szybko się skończyła. Ale nie tego, że za nią chwyciliście.

Los , a w sumie autorka, nie oszczędza bohaterów, wiele tu dramatów ponownie przeżyją i warto przeżyć je wraz z nimi.

Cieszę się, że miałam dwa tomy pod ręką, ale strasznie się czuję z tym, że pozostawiam tych bohaterów, chciałabym z nimi zostać, ta seria by mogła mieć wiele więcej części i czuję, że by mnie nie znudziła. Już tęsknię. Wiem, że z pewnością będę teraz wyczekiwać kolejnych książek autorki i nadrobię poprzednie bo ta kobieta ma wyjątkowy talent. Podziwiam.

Ponownie dziękuję Wydawnictwu Amare za egzemplarz do recenzji.

Miłość nie jest prosta. Nieustannie stawia przed nami wyzwania i poddaje próbom. Mówi się, że ta prawdziwa potrafi przetrwać wszystko, jednak nie jest to tak łatwe jakby się mogło wydawać. W końcu sama miłość nigdy nie jest wystarczająca. Aby utrzymać relację między dwojgiem ludzi potrzeba znacznie więcej- rozmów, zrozumienia, troski, mnóstwa kompromisów, dobrej woli obu stron. A okoliczności nie zawsze są sprzyjające...

Powrót do Tourquay jest tak emocjonalny jak można by się tego spodziewać. Tyler i London są małżeństwem i wspólnie wychowują córki. Mężczyzna nadal pracuje w aptece, natomiast London z powodzeniem prowadzi własny butik. Wydawać by się mogło, że najgorsze chwile już za nimi i teraz wieść będą zwyczajne życie rodzinne. W końcu ile nieszczęść może spaść na dwoje tak mocno pokiereszowanych przez los ludzi? Jednak przeszłość ma to do siebie, że lubi wracać w najmniej spodziewanym momencie, a nie zamknięte do końca sprawy wypływać na światło dzienne z nową mocą. Czy związek Tylera i London jest na tyle silny, by wspólnie stawili czoła światu i ludziom, którzy zechcą ich nie tylko rozdzielić ale i wyraźnie pokazać, że ich miłość nie jest tak mocna, jak być powinna?

"Chłopak, który pragnął kochać" to przede wszystkim bardzo życiowa opowieść, w której wszystkie problemy dotykające bohaterów są realne i przez to tak silnie oddziałują na czytelnika. Postaci są zwyczajne i ludzkie, możemy się utożsamiać z ich uczuciami, niepewnością, która nimi targa, błędami, które popełniają. W tej historii znajdziemy nie tylko miłość i przyjaźń, również złość, poczucie krzywdy i niesprawiedliwości, strach, zazdrość, cały ogrom niepewności. Z całą pewnością ta historia pokazuje, że nie można nikogo zmusić do miłości, która powinna wypływać z serca, a nie z rozumu czy porywów wspomnień. Autorka w znakomity sposób pisze losy miłosnego trójkąta, w którym nie wygranych czy przegranych, są po prostu ludzie, którzy muszą zajrzeć wgłąb siebie i zadać sobie pytanie- co czują, czego pragną od życia, jak chcą ułożyć swoją przyszłość. I wbrew pozorom nie jest tak łatwo znaleźć na te zagadnienia odpowiedzi. W piękny sposób ukazana jest tu tematyka miłości ogólnie. Zarówno tej rodzicielskiej, która wypływa nie tylko z genów ale także z ludzkich wyborów, tej w rodzeństwie, która potrafi wystawić na próby ale i jest często nieoceniona w wielu trudnych sytuacjach. Lecz także tej miłości damsko-męskiej, która również przybiera odmienne formy, przez szaloną, pełną pożądania i fascynacji aż po tą stateczną, zapewniającą bezpieczeństwo i dającą niczym niezmąconą pewność, że finalnie wszystko zmierzać będzie w dobrym kierunku. Nie mogłabym sobie wymarzyć lepszego zamknięcia tej dylogii i jestem niezmiernie zadowolona zarówno z tego, w jaki sposób zostały skierowane wybory postaci jak i pełnego uargumentowania przez Autorkę wyborów, których dokonywali. W tej historii od początku było wiadome, że happy end będzie słodko- gorzki, ale przecież takie właśnie jest życie.. Ze swojej strony jak najbardziej polecam tę książkę, to jedna z najbardziej wyczekiwanych przeze mnie kontynuacji kiedykolwiek i śmiało mogę powiedzieć, że warto było na nią czekać.

Mija pięć lat od śmierci Jareda. W tym czasie London udało się odbudować swoje życie i uwierzyć, że bez niego sobie poradzi. Miała dla kogo żyć. Ich córka - Scarlett - wyrosła na piękną dziewczynkę, niesamowicie podobną do ojca. Mia i Tyler również byli dla niej wszystkim. Tyler również robił wszystko, by London stała się szczęśliwa, uszczęśliwiając jednocześnie siebie. Kiedy London niespodziewanie odnajduje pod drzwiami ich domu tajemniczy magnes na lodówkę, od razu wracają wspomnienia (w końcu to Jared obiecał jej wysyłać je z każdego miejsca, w którym będzie), a jej życie wywraca się do góry nogami. Mimo przekonań męża, czuje, że to nie śmieszny żart, a wracająca przeszłość, która kiełkuje w jej sercu nadzieję.

Która miłość okaże się silniejsza?

Przez co London i Tyler będą musieli przejść, by osiągnąc w swoim życiu upragniony spokój i przekonanie o swojej miłości?

------

Zdecydowanie ta historia to emocjonalny rollercoaster. Nieśmiało mogę stwierdzić, że ogromne wrażenie zrobiły na mnie obie części. Postać London wbudzała we mnie każdą emocję, od tej negatywnej po pozytywną. Przeszła niesamowitą przemianę od poprzedniej części. Walczyła z przeciwnościami losu do samego końca. Tyler zaś, często zachowywał się jak dziecko, ale zupełnie mu się nie dziwię - sytuacje, które ich doświadczyły, nie były łatwe. Historia nie należy do banalnych - porusza tematy bardzo życiowe i trudne, jednak wciąga i nie odpuszcza do ostatniej strony. W tej części możemy się przekonać, że w każdym momencie naszego życia miłość jest inna - na każdą składa się coś innego, jak i każdy od niej oczekuje zupełnie czegoś innego. Nic nigdy nie jest idealne, a przeciwności losu są po to, by pokonywać je razem. Na dobre i na złe.

"Chłopak, który pragnął kochać" jest kontynuacją losów London i Tylera. Monika Cieluch ponownie wdarła się do mojego serca i stworzyła powieść, od której nie sposób się oderwać, która dostarczyła mi nie lada emocji. A nawet większych, aniżeli w pierwszym tomie.

Nic w tej książce nie jest oczywiste, do samego finału nie można być pewnym jak to wszystko się zakończy. Autorka nie oszczędza swoich bohaterów, stawiając ich w sytuacjach, w których osobiście nie chciałabym się znaleźć. Zastanawiałam się, jak ja sama bym się zachowała, jak postąpiła... i w sumie nawet po skończeniu lektury nie potrafię odpowiedzieć na to pytanie. Bo tu chyba nie ma jednego dobrego wyjścia. Historia ta udawania, że w życiu nic nie jest zero-jedynkowe.

Choć bohaterowie dostają cięgi od losu (a my wraz z nimi odczuwamy cierpienie, ból, poczucie niesprawiedliwości, złość, wątpliwości), to wciąż próbują, odnajdują w sobie nowe pokłady siły do walki o marzenia, rodzinę i zdrowie. Zawsze bowiem trzeba mieć nadzieję, że ciężki czas minie, a my zostaniemy nagrodzeni za trud, jaki przyszło nam znosić.

Warto zwrócić uwagę na ukazanie różnych odcieni miłości. Czy to miłość młodzieńcza, dojrzała czy rodzicielska - każde z tych uczuć jest wyjątkowe i tak też zostało uchwycone.

Niezwykle ujęła mnie postawa bohaterów oraz ich poświęcenie dla bliskich osób. Myślą przede wszystkim o szczęściu najbliższych, spychając swoje pragnienia na dalszy plan. Z łatwością przyszło mi polubienie postaci i utożsamienie się z nimi.

"Chłopak, który pragnął kochać" to pełna emocji, wzruszeń, życiowej prawdy i nadziei powieść o stracie, rozczarowaniu, przebaczeniu, powrotach, walce o prawdziwą miłość. Wygra rozum a może serce? Sprawdźcie koniecznie! Cała dylogia zasługuje na czytelnicze utulenie i pokochanie całym sercem. Ja będę polecać każdemu.

„Tego wieczoru serce stanęło mi po raz drugi. Odruchowo położyłam dłoń na klamce drzwi, chcąc mieć pewność, że pozostały zamknięte. Spazmatycznie przełknęłam ślinę, walcząc z dziwną suchością i z wściekle już teraz galopującym sercem.”

Życie London po otrzymaniu tajemniczego magnesu zaczyna się komplikować. Dziewczyna żyje nadzieję iż jej ukochany Jared żyje i właśnie daje jej o tym znać. Nadzieja rozkwita z każdym dniem, pewnego popołudnia wydaje jej się iż widzi go w tłumie. Tyler jest coraz bardziej podirytowany zachowaniem żony i nie wierzy jej. Zaczyna podejrzewać iż London zaczyna wariować. Wystarczył jeden magnes aby ich szczęśliwe i poukładane życie zawisło na włosku. Czy nadzieja się ziści i Jared rzeczywiście przeżył? Na dodatek w życiu małżeństwa pojawia się była dziewczyna Tylera, która chce odzyskać córkę.

Bardzo polubiłam London w pierwszej części i po zakończeniu nie mogłam się wręcz doczekać dalszych losów. Przeżywałam z nią wszystkie smutki i radości, tak jak ona żywiłam nadzieję na powrót Jareda. Okazała się mądrą i wspaniałą osobą, która nie myśli tylko o sobie lecz także o innych. Wykazała się wielkim opanowaniem i rozsądkiem w wielu trudnych sytuacjach. Zazdrościłam jej tego spokoju i umiejętności znajdowania potrzebnych słów kiedy była potrzeba.

Tyler z kolei mniej zyskał moją aprobatę. Z początku zachowywał się dziwnie, zamiast wspierać żonę to coraz bardziej się od niej oddalał. Jest oddanym i kochającym człowiekiem lecz ja zawszę będę #teamJAred. Z jednej strony mnie denerwował ale z drugiej rozumiałam jego obawy o utratę rodziny.

Fabuła zaczyna się dokładnie w momencie w którym się zakończyła i jestem z tego powodu mile zaskoczona. Szybko wkręciłam się w historię mimo przerwy w oczekiwaniu na kolejny tom. Książkę wręcz połyka się w całości i chciałoby się więcej i więcej. Autorka doskonale wykreowała bohaterów, którzy zaskakują nas z każdą kolejną stroną. Piękna i wzruszająca historia, która pozostanie w mej pamięci dłuższy czas. Cieszę się, że dałam szansę tym książkom i mam chrapkę na inne pozycję pisarki.

Życie London znowu się komplikuje, kiedy przeszłość, która ją złamała powraca. Kobieta będzie musiała podjąć decyzję, która zaważy nieodwracalnie na losie kilku najbliższych jej osób.

Książka, którą pragnęłam kochać zaskoczyła mnie, wywołała całą masę emocji oraz wątpliwości.

Nie mogłam się doczekać ponownego spotkania z London, Tylerem oraz Jaredem, w szczególności po tym jak zakończyła się pierwsza część. Przez cały czas chodziła za mną ta historia, żyłam nią i snułam swoje własne domysły jak to się wszystko dalej potoczy, jednak nie sądziłam, że autorka zrzuci na mnie, aż tak wielką bombę.

Współczułam bohaterom sytuacji w jakiej się znaleźli i każdego z nich rozumiałam, chociaż ciężko byłoby mi się postawić na ich miejscu. Nikt nie powinien przechodzić i musieć podejmować takich decyzji jak oni, w szczególności London, bo to od niej tak naprawdę wszystko zależało. Ich ból i cierpienie było niemal namacalne, nie ma szans przy tej pozycji nie uronić łez. Monika niesamowicie potrafi czytelnikowi przekazać to co siedzi jej w głowie i przelać na papier.

Jared zrobił na mnie w tej części największe wrażenie i był moim zdaniem godny podziwu, chociaż wiem, że gdyby postąpił zupełnie inaczej nie mieli by teraz problemu. Każda decyzja ma jakieś konsekwencje, za tą jednocześnie go kocham i nienawidzę, sprawił mi ogromny ból. Ile ludzi jest tak naprawdę w stanie poświęcić własne szczęście dla kogoś innego? Moje serce wyrywało się właśnie ku niemu.

Tyler natomiast mnie irytował, był w tej części egoistycznym dupkiem, który myślał tylko o sobie, własnym szczęściu i cierpieniu, nie był w stanie postawić się na miejscu drugiej osoby. Rozumiem jego strach o utratę tego co dla niego jest najważniejsze, jednak ja bym raczej na jego miejscu zachowała się nieco inaczej.

Wiedziałam, że na happy end nie ma co liczyć, bo jakie może być szczęśliwe zakończenie, gdy dwóch braci kocha jedną kobietę? Z tego i tak ktoś musiał wyjść ze szwankiem i złamanym sercem, jednak nie ukrywam, że liczyłam na zupełnie inny koniec tej historii 😢

"Chłopak, który pragnął kochać" to przepiękna historia o miłości, powrotach, szansie, wybaczeniu i ciężkich do podjęcia decyzjach. Nie jest ona przekolorowana, wręcz przeciwnie.. jak najbardziej życiowa.

ZDECYDOWANIE POLECAM

Macie czasem tak, że chcecie napisać recenzję, a patrzycie na migający kursor i nic...?

Z reguły najlepiej pisze mi się na świeżo, bezpośrednio po przeczytaniu książki. Ale nie tym razem. Wyjątkowa książka zasługuje na wyjątkową recenzję, a wszystko, co przychodziło mi do głowy wydawało się zbyt oklepane i banalne. Zabrakło mi słów.

Po przeczytaniu "Chłopaka, który pragnął kochać" były łzy i stan zawieszenia, pustka, która powoli zapełniała się przemyśleniami. Uśmiech też się pojawił 🙂 We mnie trwała walka, taka sama, którą musiała stoczyć bohaterka. Cały czas się zastanawiałam, co zrobiłabym na jej miejscu.

Są książki, które odbieramy jak film, który obserwujemy z boku, a są takie, w których się zanurzamy, które czujemy bardziej. Dylogia Moniki Cieluch należy do tych drugich, których emocje czujemy aż za bardzo. To świadczy o nieprzeciętnych umiejętnościach i ogromnym talencie pisarskim autorki.

Monika Cieluch przedstawiła różne oblicza miłości, od tej burzliwej młodzieńczej zaczynając po rozważną i dojrzałą. Pokazała też różne aspekty rodzicielstwa i odpowiedzialności. W tych książkach nie ma łatwych rozwiązań i przewidywalności. Jest trójka doskonale wykreowanych bohaterów, których trzeba zrozumieć. Ich rozterki stają się naszymi rozterkami i czujemy je głęboko w sercu, stąd ta burza emocji, którą trzeba uspokoić, żeby zrozumieć. Przecież tu nie ma dobrych i złych bohaterów. Są decyzje, które mają swoje konsekwencje, niekiedy nieodwracalne. Ale czy dobre lub złe?

Kochani, zapraszam was do poznania London, Tylera i Jareda, do poznania ich historii napisanej życiem. Historii, która was rozwali i poskłada na nowo.

Czy prawdziwe uczucie przetrwa nawet największą burzę? Oto jest pytanie. London sama musi o tym się przekonać.

Życie London od początku nie było kolorowe, mimo zmagania się z chorobą nie straciła pogody ducha. Za to zyskała miłość i rodzinę, myślała, że już nic nie może zburzyć jej poukładanego życia. Do czasu, aż przed swoimi drzwiami nie znajduje magnesu na lodówkę. Świat kobiety się wywraca, wspomnienia wracają. Na domiar złego pewnego dnia widzi mężczyznę łudząco podobnego do jej ukochanego, który zginą przed laty. To nie może być on, jak to jest możliwe, to nie może być prawda? Wiele pytań, a brak odpowiedzi.

Świetna kontynuacja "Dziewczyny, która czuła zbyt mocno", bardzo udane zakończenie dylogii, nie mogłam się oderwać. Nawet nie zastanawiając się książki autorki biorę w ciemno. Pióro jest lekkie i bardzo przyjemne. Historia zaciekawia już od samego początku, chcesz wiedzieć, kto stoi za podrzuconym magnesem, czy Jared żyje, czy miłość okaże się silniejsza, ta z przeszłości, czy ta obecna?

Powiem szczerze, że bardzo kibicowałam dla Tylera i London, ich miłość była bardzo wyczuwalna, piękna, niespotykana, jak oni cudownie się do siebie odnosili. Jedno za drugim mogłoby skoczyć w ogień. Ale czy ta miłość przetrwała, tego wam nie zdradzę.

Ta książka to prawdziwy rollercoaster uczuć i emocji, które odczuwa się z każdą kartką, począwszy od radości po ból i rozpacz, a kończąc na szczęściu. To bardzo zawiła i romantyczna powieść, która daje nadzieję i szansę. Historia pisana jest z perspektywy London, Jareda i Tylera dzięki temu można poznać bardziej odczucia, postępowanie oraz rozterki bohaterów i to jest bardzo fajne. Bohaterowie rzeczywiście nakreśleni, nie przesłodzeni i nie przerysowani, są tacy jak powinni być.

Książka porywie cię swoją fabułą, podniesie ci ciśnienie, przyprawi o szybsze bicie serca, by po chwili dać ci odrobinę ukojenia i pozwolić zastanowić się nad tym co w życiu mamy najważniejsze. Szkoda, że to jest już jest koniec, aż chciałoby się więcej.

Monika Cieluch lubi dwutomowe historie. W przypadku tej dylogii bałam się, że będzie łatwo o przesadę, bo co można dodać, jeśli pierwsza część wydaje się być opowieścią pełną i w zasadzie nie trzeba jej kontynuować? Okazuje się, że można z tego zrobić bardzo wartościową powieść i w dodatku nienudną.

Tyler i London przeżyli żałobę po Jaredzie, stworzyli wspólnie silny związek i rodzinę. Są szczęśliwi, wszystko im się w życiu układa, więc jak wiadomo, wszystko musi pójść nie tak. I nie ma się co dziwić, że ich życie przewraca się o sto osiemdziesiąt stopni, kiedy okazuje się, że Jared jednak żyje, a Kristin –– matka Mii postanawia ją odzyskać. Uczucie łączące małżeństwo zaczyna się kruszyć i tylko od nich zależy czy przetrwa próbę.

Wydawać by się mogło, że pojawi się tu łzawa, wzruszająca historia, która będzie oscylowała pomiędzy trojgiem bohaterów i uczuciu, które ich wszystkich łączy. Że szala uczuć będzie się przechylała to na jedną, to na drugą stronę i będziemy mieli do czynienia z rozchwianą emocjonalnie kobietą, która pogubiła się w swoich uczuciach.

Okazuje się jednak, że autorka rozwiązała tę sprawę inaczej. Dodała tu nieco dramatycznych akcji, pociągnęła sprytnie kilka scen, potasowała losami bohaterów, ale też stworzyła postać kobiecą, która imponuje swoim zachowaniem, dorosłością i wiarą w miłość dojrzałą i czułą.

Czasem odczuwałam wrażenie przesytu, bo momentami działo się tu zbyt dużo i zbyt intensywnie. Pewne rzeczy nie wnosiły nic do fabuły, ale, że nadawały jej odrobinę kolorytu, toteż w zasadzie nie powinna się czepiać, bo czytało się to smacznie.

Nie pozostaje mi więc nic innego, jak polecić tę książkę wszystkim tym, którzy lubią wiedzieć co dalej u ich ulubionych bohaterów.

Uwielbiam tę serię, jest po prostu świetna! Jestem ogromną fanką twórczości Cieluch! Za każdym razem jak sięgam po jej książkę zastanawiam się, czym ta autorka zaskoczy mnie tym razem, jakie poruszy tematy, jak zachowają się bohaterowie (bo co tu dużo mówić, często łamią schematy). Jaka więc jest London, głowna bohaterka tej serii? Niezwykła! Tak samo niezwykła jak niezwykła jest jej historia! Aby ją zrozumieć trzeba ją po prostu poznać. Gwarantuję ogrom emocji!

.. i jeszcze na koniec dodam, że są to jedne z tych książek, których treść zostanie z Wami na dłużej! Mocno polecam!

- bez spojlerów - !

Monika Cieluch kolejny raz wzbiła się na wyżyny swoim kunsztem pisarskim, oraz umiejętnością dotykania najgłębszych zakamarków serca.

Każdy kto czytał pierwszy tom, doskonale pamięta jak on się skończył… ale powieść płynie dalej, sytuacja się zmienia, potrzeby, spojrzenie na przyszłość dojrzewają. Kontynuujemy z bohaterami tę intensywną, pełną miłości i rozterek podróż. Pojawiają się nowe szanse, doskonale został uchwycony obraz tego, że prawdziwe życie nie czeka, nie robi pauzy, toczy się swoim rytmem, rozpoczyna kolejne rozdziały pełne wyboistych dróg. Jesteście ciekawi dokąd one zaprowadzą? Czytelnik, który już raz nią nią wkroczył, nie będzie w stanie zawrócić.

Tutaj nic nie jest oczywiste i do samego końca nie wiadomo co autorka postanowiła nam zaserwować. Drugi tom dostarcza uczuciowych turbulencji, podczas lektury zapierało mi dech i siedziałam jak na szpilkach z poczuciem wielkiej niewiadomej i obawą tego jak wszystko się potoczy. W głowie ciągle kłębiły mi się myśli o tym, że nie chciałabym się znaleźć w skórze żadnego z bohaterów. Bezustannie zastanawiałam się jak ja bym postąpiła i do tej pory nie znam jednoznacznej odpowiedzi. Jak w prawdziwym życiu, autorka udowodniła, że nic nie jest czarno-białe, tutaj każde zakończenie było dla mnie jednocześnie złe i najlepsze.

W trakcie zagłębiania się w tę historię wciąż miałam poczucie, że ten pociąg zaraz się wykolei, London i Tyler, za każdym razem dostają od losu baty i kiedy wydaje się, że wszystko zmierza w dobrym kierunku, pokrętny los postanawia wrzucić im kolejny ciężar.

Autorka w tej części znowu oddaje nam całe serce, poprzez bohaterów przelewa na nas siłę z jaką powinno się walczyć o swoje marzenia, o swoją rodzinę, o zdrowie. Powieść pokazuje, że mimo trudności jakie napotyka człowiek na swojej drodze, kiedyś w końcu może zaświecić słońce, że czasem strata również może przynieść w życiu coś wartościowego i zostawić nam prezent, którego początkowo nie dostrzegamy.

Idealnie została ukazana miłość młodzieńcza, miłość dojrzała oraz ta, którą rodzic czuje do dziecka. Bohaterowie są roztropni, myślą przede wszystkim o tym, aby ludzie, których kochają byli szczęśliwi, stawiają swoje pragnienia na drugim miejscu. Jako kobieta byłam ogromnie dumna z tego co osiągnęła London, a jednocześnie bardzo jej współczułam sytuacji w jakiej się znalazła i solidaryzowałam się z nią w podejmowanych przez nią niezwykle trudnych decyzjach.

W tej książce czytelnik utożsamia się z każdym bohaterem, każdemu kibicuje i każdego potrafi pokochać. Powieść jest pełnowymiarowa, szczera i taka prawdziwa. Nie sposób się od niej oderwać, a kłębiące się silne emocje, wprawiają nasze uczucia w zamęt. To jest historia, która nie jest łatwa, która spowoduje, że uronimy łzy, ale równocześnie jest tak bardzo budująca i dająca nadzieję, że na pewno zostanie ze mną już na zawsze. Kocham i polecam z całych sił.