Cherry Girl

Jak postrzegacie związek, w którym kobieta jest starsza? Czy to odwaga, tabu, a może po prostu… miłość? Czy miłość naprawdę powinna być kalkulowaną metryką? A może zamiast pytać, czy wypada, zapytajmy, czy żyję? A może się tylko dopasowuje?

Historia Pauli zaczyna się tam, gdzie wiele romansów się kończy – po rozwodzie. Choć prowadzi firmę, wychowuje syna i wraca do byłego męża, czuje się emocjonalnie pusta i niewidzialna. Jej życie to rutyna i kompromisy. Powrót do byłego męża wydaje się bezpiecznym, spokojnym i logicznym wyborem, ale spokój to nie to samo co szczęście.

I nagle pojawia się Daniel, syn znajomych. Dużo młodszy, uroczo bezczelny i pewny siebie, patrzy na Paulę tak, jak nikt inny nie patrzył na nią od lat. W pięknej mazurskiej scenerii, gdzie czas płynie wolniej, rodzi się uczucie. Ale czy ono przetrwa, gdy lato się skończy, a rzeczywistość upomni się o codzienne obowiązki, różnicę wieku i życie, w którym nie zawsze jest miejsce na wakacyjne marzenia?

Motyw przemijania przewija się subtelnie, ale konsekwentnie. Paula nie udaje dwudziestolatki. Mierzy się z upływem czasu, z ciałem, które się zmienia, z uczuciem, które mówi, że już „za późno”.

Dzięki relacji z Danielem Paula zaczyna rozumieć, jak bardzo wypaliła się w poprzednim związku. Przestała być sobą, żyjąc pod dyktando innych i zapominając o własnych potrzebach. Daniel budzi w niej to, co małżeństwo w niej stłamsiło, kobiecość, namiętność i spontaniczność. Langner nie demonizuje męża Pauli, ale pokazuje, że czasem największą odwagą jest odejść nie wtedy, gdy jest źle, ale wtedy, gdy jest nijak. Paula poświęcała się, nie dostając nic w zamian. W ich relacji brakowało równości i prawdziwego partnerstwa.

On wnosi lekkość i otwartość, ona głębię, świadomość i doświadczenie. Wbrew wszystkiemu uzupełniają się. Paula przy nim nie tylko kocha, ale wraca do siebie, nie tej sprzed lat, lecz nowej, silnej i świadomej siebie kobiety.

Langner nie ocenia. Pokazuje, że kobieta po trzydziestce czy czterdziestce nie jest przezroczysta i uświadamia, że czas nie zabiera wartości, lecz ją pogłębia. Historia Pauli udowadnia, że na miłość, zmianę i autentyczność nigdy nie jest za późno. Paula dojrzewa jak wiśnia u szczytu sezonu, soczysta, pełna smaku i intensywności. I właśnie taka dojrzałość jest najpiękniejsza, bo daje siłę, mądrość i prawdziwą głębię uczuć.

Historia Pauli trafia prosto w serca kobiet, które nie wpisują się już w stereotyp młodej i beztroskiej bohaterki romansów. Paula to postać boleśnie prawdziwa, doświadczona i zmęczona życiem, a jednocześnie wciąż walcząca o odrobinę czułości, uwagi i o siebie samą. To opowieść, która zostaje z czytelniczką na długo, ponieważ mówi o kobietach dojrzewających, czasem pogubionych, czasem silnych, ale zawsze będących w drodze do odnalezienia siebie. I choć czas płynie, a ciało się zmienia, pragnienie bycia kochaną nigdy nie gaśnie.

Ania Langner w piękny sposób pokazuje, że akceptacja siebie to największy akt odwagi, a miłość, nawet jeśli nie mieści się w utartych schematach, może być niezwykle piękna, jeśli tylko jest szczera. Kobiety, pamiętajcie o sobie, dbajcie o swoje potrzeby, pragnienia i szczęście, bo nigdy nie jest za późno, by żyć pełnią życia.

To moje kolejne spotkanie z twórczością autorki. W książce "Cherry girl" znajdziemy motyw różnicy wieku (to ona jest starsza) oraz zakazanej miłości. Stylistyka i język jakim posługuje się pisarka jest bardzo lekki, prosty i przyjemny w odbiorze co sprawia, że książkę czyta się w zawrotnym tempie. Mi zapoznanie się z losami Pauli zajęło jedno popołudnie. Fabuła została w ciekawy sposób nakreślona i dobrze poprowadzona. Natomiast bohaterowie zostali w barwny i wielowymiarowy sposób wykreowani. To postaci, które nie są krystaliczne, mają swoje wady i zalety, pewien bagaż doświadczeń, borykają się z różnymi mniejszymi bądź większymi problemami dnia codziennego, zdarza się im popełniać błędy czy postępować pod wpływem chwili, dlatego tak łatwo się z nimi utożsamić w niektórych przypadkach podzielając podobne troski i dylematy moralne. Historia została przedstawiona z perspektywy głównej bohaterki, co pozwoliło mi lepiej ją poznać, dowiedzieć się co czuje, myśli, z czym się zmaga każdego dnia, a tym samym mogłam lepiej zrozumieć jej postępowanie oraz decyzję. Trochę żałuję, że autorka nie pokusiła się zaprezentowanie także punktu widzenia Daniela, bo byłam szalenie ciekawa co w niektórych momentach siedziało w jego głowie. Paula w zasadzie od początku zaskarbiła sobie moją sympatię, chociaż nie ukrywam, że czasami jej zachowanie działało mi troszkę na nerwy i o dziwo mowa głównie o tym dotyczącym jej interakcji z byłym mężem, który okropnie mi irytował i był idealnym przykładem pełnego toksyczności faceta, który uważa się za lepszego od innych. To co na pewno tutaj mi się spodobała to przemiana jak stopniowo zachodziła w Pauli, jak w końcu zaczęła dostrzegać niezdrowe zachowania byłego męża, zaczęła przeciwstawiać się Tomaszowi i w końcu odkryła, że nawet bez niego jest wartościową, pewna siebie kobietą. Istotną rolę oczywiście odgrywają postaci drugoplanowe, które wprowadzają sporo zamieszania, w tym dobrym, ale i gorszym znaczeniu także, do życia głównej bohaterki, dostarczając zarówno jej jak i Czytelnikowi wielu skrajnych emocji i wrażeń. Mowa właśnie o Tomaszu, znajomych tej dwójki, przyjaciółce Pauli, ale oczywiście także o Danielu. Jeśli chodzi o wątek romantyczny to został on w ciekawy sposób poprowadzony, od samego początku dało się wyczuć pomiędzy Paulą i Danielem wyraźne napięcie, które z każdym kolejnym spotkaniem tylko przybierało na sile. W sumie nawet nie odczułam tej różnicy wieku między bohaterami. Podobały mi się ich potyczki słowne, które wywoływały często uśmiech na mojej twarzy, ale również budowały całą atmosferę pomiędzy tą dwójką. Nie brakuje tutaj oczywiście scen pełnych namiętności i pożądania, które zostały opisane ze smakiem. Autorka w swojej powieści porusza kilka ważnych, życiowych i ponadczasowych tematów, które tak naprawdę mogą spotkać każdego z nas czy naszych bliskich. Mowa głównie o toksycznej relacji z byłym mężem, tłamszeniu drugiego człowieka, trudnych relacjach rodzinnych i międzyludzkich, zawiedzionym zaufaniu, przekroczeniu pewnych granic, braku doceniania siebie. Chociaż nie było tutaj niespodziewanych zwrotów akcji, a większość wątków udało mi się przewidzieć, to miło spędziłam czas z tą książką i na pewno w przyszłości ponownie sięgnę po historię spod pióra autorki.

#smoczyca_poleca

🍒W sumie te wi­śnie i cze­re­śnie wy­jąt­ko­wo do nas pa­su­ją. Je­ste­śmy jak one: do­pie­ro doj­rza­łe ro­bi­my się na­praw­dę słod­kie i so­czy­ste. No co tak pa­trzysz? Owoce cze­re­śni w po­cząt­ko­wym sta­dium są blade, twar­de i cierp­kie, ale z cza­sem na­bie­ra­ją smaku, zu­peł­nie jak my. Po­win­ny­śmy na­zy­wać się wi­śnio­wy­mi dziew­czy­na­mi. Cher­ry girls! To by­ła­by świet­na nazwa dla girls­ban­du. Doj­rza­łe wi­sien­ki, o które za­bi­ja­ją się fa­ce­ci.🍒

Książki Ani Langner niezmiennie zachwycają mnie swoją lekkością i klimatem. Wiem, że jeżeli sięgnę po wakacyjny romans, to będę czuła słońce na twarzy, chłód wody w jeziorze i smak czereśni - które swoją drogą uwielbiam. Ania nie boi się sięgać po tematy tabu: tym razem na tapet wzięła związek pomiędzy kobietą zbliżającą się do czterdziestki, a młodym studentem AWF. Pod płaszczykiem gorącego 🥵🥵🥵 wakacyjnego romansu dostajemy jednak historię o wiele głębszą, to z czym zmaga się większość dojrzałych kobiet: strach przed przemijaniem i tym, że przestają być atrakcyjne dla mężczyzn. Dostajemy tu także próbę naprawy związku z toksykiem, ale chwała Bogu, że główna bohaterka pogoniła Tomasza, gdzie pieprz rośnie.

Żałuję tylko jednego, że znalazły się recenzje, które robią sobie personalne wycieczki w stosunku do autorki, która jak dla mnie genialnie obrazuje to, z czym w głowie zmaga się niejedna z nas (to że kogoś to nie dotyczy, nie znaczy że nie jest dramatem innej osoby! Empatia jest na wyginięciu mam wrażenie). Wiem, o czym mówię - PESEL nie kłamie, a mimo to nadal duchem jestem w okolicach osiemnastki. I z tym przesłaniem Was zostawiam: mamy tyle lat, na ile się czujemy, a reszta niech się cmoknie. A książkę polecam. Nie tylko czytelniczkom 40+