Chata na Siwym Groniu. Dziennik Drugi

Nie byłem na Siwym Groniu. Trochę ciężko tam trafić. Chociaż, kto zna Beskid Żywiecki, to po przeczytaniu dzienników Chata na Siwym Groniu spisanych przez Marylę Bastak, zapewne trafiłby w to miejsce. To górska okolica pełna ciszy, z dala od miejskiego zgiełku. To idealne miejsce do życia w zgodzie z naturą i tak zapewne myślała autorka, gdy ponad trzydzieści lat temu postanowiła rozpocząć życie z dala od cywilizacji. Ruinę przemieniła w dom, który staje się azylem dla niej, jej syna, przyjaciół i gości, a może też zbłąkanych turystów...

Byłem w Beskidzie Żywieckim. W Węgierskiej Górce i to trzy razy. Bardzo mi się podobały te górskie okolice. Choć jako wychowawca obozowy nie mogłem eksplorować szlaków w takim stopniu, jakbym chciał. Jednak znane mi są szczyty, takie jak: Rysianka czy Romanka, schronisko na Hali Boraczej, czy stacje turystyczne Abrahamów i Słowianka. Zdążyłem poczuć smak i zapach lasów, górskich ścieżek i letniego upału połączonego z deszczem i burzą do kompletu.

Pierwszy dziennik był niesamowity, drugi... jeszcze lepszy. Kto nie chciałby spędzić czasu w chatce otoczonej lasem, w ciszy i spokoju, wśród szumu drzew, natury, która odzywa się o każdej porze dnia i nocy? Atmosfera jest niesamowita, a sama autorka swymi opowieściami powoduje, że chciałoby się spakować z miejsca plecak i ruszyć do Żywca, Węgierskiej Górki, Ujsołów, Żabnicy czy Milówki, a potem zagłębić się na ścieżki zmierzające w te cudne krajobrazy górskie.

W chatce nie zawsze jest sielanka. Trzeba napalić w piecu, zimą odśnieżyć miejsce przed domkiem, posprzątać śmieci, by firma mogła je wywieźć do utylizacji. Szkoda, że nie zawsze w terminie. Jednak są momenty, gdy przy świetle księżyca, świeczek można zagłębić się swoich myślach, beztrosko spędzić chwile, które zapadają w pamięci. Takie ładowanie akumulatorów przed powrotem do rzeczywistości.

Muszę też napisać, że Maryla ma ogromny dar pisania. Przenoszenia słów na papier w taki sposób, że ciężko oderwać się od lektury. Krótkie rozdziały dają wiele do myślenia. Jeśli ktoś ma wyobraźnię, to wizualizuje sobie Siwy Groń i okolicę. Chodzić ścieżkami Maryli bądź z nią, odganiać dziki, zbierać grzyby, przynosić wodę w baniakach z najbliższego strumyka. Anegdoty, wspomnienia, opisy przyrody, charakterystyka przyjaciół, znajomych, lokalsów, a nawet osób spotkanych w podróży na Siwy Groń. Pamiętnik, który pokazuje wnętrze osoby, zakochanej w tym magicznym miejscu.

I tylko pozostaje czekać na tom trzeci.

Po drugą część „Chaty na Siwym Groniu” sięgnęłam od razu po przeczytaniu pierwszej – tak bardzo poruszyła mnie historia Matyldy, że nie mogłam oderwać się od tej niezwykłej atmosfery, jaką stworzyła Maryla Bartosiak. „Dziennik Drugi” to kontynuacja losów kobiety, która postanowiła żyć inaczej niż większość z dala od zgiełku, w otoczeniu natury, w sercu Beskidów, w starej chacie na Siwym Groniu. To książka, która nie tylko opowiada o życiu w górach, ale przede wszystkim pokazuje, jak można naprawdę żyć w zgodzie z rytmem przyrody, z uważnością, wdzięcznością i otwartym sercem.

To, co w tej serii mnie najbardziej zachwyca i za co pokochałam tę książkę, to nie tylko sama historia bohaterki, ale przede wszystkim klimat, w jakim została opowiedziana. Maryla Bartosiak pisze z niesamowitą czułością i wrażliwością. Autorka maluje słowami krajobrazy, które można nie tylko zobaczyć oczami wyobraźni, ale wręcz poczuć ich zapach, dźwięki i temperaturę. To prawdziwa literacka uczta dla duszy.

Czytając „Dziennik Drugi”, czułam się uwolniona od codziennych trosk. Z betonowego blokowiska przeniosłam się w góry, gdzie razem z Matyldą przemierzałam jej utarte ścieżki, zaglądałam do chaty, czułam zapach drewna i gotującej się zupy. Ta książka pozwoliła mi na chwilę zatrzymać czas. Czułam się częścią tej przestrzeni – tak prawdziwej, tak cichej, tak kojącej. To było jak osobiste zaproszenie do świata, gdzie liczy się chwila obecna, natura, proste gesty i prawdziwe emocje.

W „Dzienniku Drugim” znajdziemy także refleksje nad mijającym czasem, nad przyjaźniami i rozstaniami, nad tym, jak zmienia się człowiek, kiedy pozwoli sobie naprawdę być tu i teraz. To nie tylko opowieść o samotnym życiu w górach, ale też głęboka, osobista podróż duchowa kobiety, która wybrała życie inne niż większość i nie boi się o tym mówić.

Wielką wartością tej książki są także opisy przyrody, pełne szacunku i zachwytu nad każdym detalem. Rośliny, zwierzęta, pogoda, krajobraz, wszystko żyje, oddycha, zmienia się z dnia na dzień, a Matylda jest częścią tego świata. Autorka pokazuje, jak głęboka więź może łączyć człowieka z naturą, jak wiele możemy się od niej nauczyć cierpliwości, spokoju, mądrości i pokory.

Dla mnie ta książka była jak powiew świeżego, górskiego powietrza. Oczyszcza myśli, koi duszę i zostawia ślad taki ciepły, pachnący lasem i świeżym chlebem ślad, do którego chce się wracać. Gorąco polecam każdemu, kto choć na chwilę pragnie przenieść się w inny świat, bardziej cichy, bardziej zielony, bardziej prawdziwy.

Góry są dla wielu osób miejscem, w którym łapią oni oddech. Pozwalają odpocząć, mimo wielokilometrowych wędrówek. Sprawiają, że człowiek staje się pełen radości i siły na kolejne nowe zmagania! 🏔

ODWIEDŹ MIEJSCE, W KTÓRYM MOŻNA ODETCHNĄĆ PEŁNĄ PIERSIĄ!

„Chata na Siwym Groniu - dziennik drugi” to kontynuacja opowieści Maryli, która lata temu postawiła wszystko na jedną kartę i stworzyła w górach swoją prywatną oazę. Mała chatka w górach, w którą kobieta włożyła masę siły, łez i potu, aby z walącej się rudery zrobić swoje cztery ściany, stała się dla niej bezpieczną przystanią, w której jej jej serce zakorzeniło się już na zawsze.

To nie jest historia wzięta z wyobraźni Autorki. To po prostu jej przeżycia. Autentyczne opowieści przesycone samymi faktami, które pokazują piękno życia w górach, o zapierających dech w piersiach widokach, o szumach płynących strumyków w oddali… Ale pamiętajmy, że góry tak, jak i ludzie życie to nie tylko piękno. Chwilami pojawiają się też trudniejsze momenty, z którymi człowiek musi się zmierzyć. Na drodze Maryli pojawiało się wiele przeszkód, którym kobieta musiała stawić czoła.

W górach, jak w życiu - nie zawsze jest pięknie i idealnie.

Maryla swoją historię spisała w lekkim języku, przez co czytelnik nie ma absolutnie żadnych trudności z jej poznaniem. A wręcz powiedziałabym, że chce się więcej i więcej tych opowieści. Takie autentyczne historie są najwspanialsze, szczególnie dla kogoś, kto kocha góry i klimat, jaki tam panuje.

„To pozycja obowiązkowa dla tych, którzy marzą o życiu w odosobnionym domu na szczycie!” 💚

ps. Polecam poznać dwie części za jednym zamachem!