Był sobie pies 2

Tradycją już dla mnie jest, że jak tylko W. Bruce Cameron napisze nową książkę to muszę ją przeczytać. Nie wyobrażam sobie ominąć jakikolwiek z tytułów. Czy kolejna historia okazała się równie wzruszająca, co pozostałe?

'Byłem już starszym pieskiem i wiedziałem, że niedługo zapadnę w dużo głębszy sen, tak jak we wszystkich moich poprzednich życiach.'

Pewnego dnia na Farmie wakacyjny czas spędza mała Clarity. Przebieg wydarzeń powoduje, że Bailey w ciele Koleżki staje się jej aniołem stróżem, a nowym celem jego życia jest opieka nad małą dziewczynką. Problem jednak w tym, że CJ opuszcza wieś wraz z matką i już tam nie wraca. Gdy dni Koleżki dobiegają końca, trafia ON do nowego ciała, a jego zadaniem jest odnalezienie swojej dziewczynki. Czy mu się to uda? Czy jego nowym celem życiowym będzie towarzystwo i ochrona Clarity?

'Zawsze byłem przekonany, że mam do wykonania ważne zadanie i dlatego się odradzam. Potem wszystko, czego się nauczyłem, przydało się do uratowania Ethana, przy którym byłem do końca, przez resztę jego dni. Myślałem, że właśnie to jest sensem mojego życia.'

Niezaprzeczalnie, pies to anioł stróż swojego ludzkiego towarzysza. Niejeden właściciel chciałby, aby jego przyjaciel żył wiecznie. Albo przynajmniej, tak jak Bailey, miał możliwość wcielać się w kolejne ciała i bronić swojego właściciela. Chciałabym, żeby w przypadku moich psów tak właśnie było. I chociaż opowieść jest fikcją literacką, wierzę, że jest takie prawdopodobieństwo.

Nowe wcielenia psa, które opiekują się Clarity są wzorem oddania i nieograniczonej miłości. Pies robi wszystko, aby właścicielka była szczęśliwa. Wbrew pozorom te stworzenia wiedzą dokładnie co i jak zrobić, aby człowiek w chwilę pozbył się smutku. Nie trzeba lubić ludzi, aby posiadać w życiu wiernego przyjaciela. A pies jest co do tego dużo lepszym kandydatem, bo nigdy nie zdradzi.

'Teraz wszystko było jasne: tak jak podejrzewałem, moim nowym sensem życia było opiekowanie się Clarity. Tego chciałby Ethan. To dlatego znowu byłem szczeniaczkiem - moja misja jeszcze nie dobiegła końca.'

W podsumowaniu tej pozycji będę monotematyczna, jednak nie widzę w tej historii wad. Polecam poznanie historii oczami kolejnych wcieleń psiego przyjaciela Clarity. Warto spojrzeć na świat z perspektywy psa, bo w końcu to psy są stworzeniami, którym człowiek nie dorasta do pięt.

'Sensem życia pieska z pewnością nie jest zrozumienie ludzi, bo to o prostu niemożliwe.'

Sensem życia każdego pieska jest bycie przy swoim ukochanym właścicielu. Bailey to pies, który odradzał się kilkukrotnie i przeżywał naprawdę wiele przygód. Gdy zmarł Ethan, sądził że jego misja dobiegła końca. Jednak los miał dla niego kolejne zadanie. Teraz będzie musiał zająć się wnuczką swojego chłopca Clarity, która lubi wpadać w kłopoty.

Był sobie pies sprawił, że uroniłam nie jedną łezkę, Psiego najlepszego nie było już tak dobre, a jak wypadł Był sobie pies 2? Moim zdanie plasuje się gdzieś tak pomiędzy dwoma wcześniej wspomnianymi. Ta powieść była zabawna, urocza, smutna i pokazywała dziewczynę, która nie miała w życiu lekko i zmagała się z wieloma przeciwnościami. Jednak to wszystko nie sprawiło, że znowu polały się u mnie łzy, choć końcówka łapała za serduszko!

O bohaterach też ciężko cokolwiek powiedzieć. Bailey w ciągu całej powieści odradza się kilkukrotnie. Stara się pomagać swojej dziewczynce, a przy okazji za każdym razem uczy się czegoś nowego. Jest tak oddanym czworonogiem, że mieć takiego zwierzaka to największy skarb. Clarity to osoba, która często wpada w kłopoty, lubi się buntować i nie słucha się nikogo. Ma twardy charakter i jest zawzięta.

Moim zdaniem książka w pewnym sensie była potrzebna, by w pełni zakończyć tą historię. Pokazuje, jakie misję miał ten psiak i jak ze wszystkich sił starał się je wykonać. Mamy okazję jeszcze raz spotkać postacie z pierwszej części i przeczytać co tam u nich.

Dlatego podsumowując, “Był sobie pies 2” to książka warta poznania. Przeczytacie ją szybko, ponieważ jest bardzo wciągająca i lekka. Przez nią się wręcz płynie. Powiem tak, nie zawiedziecie się na tej książce, ale też nie będzie to najlepsza historia jaką w życiu przeczytaliście. Uważam, że jeśli znacie pierwszą część, to wiecie czego się spodziewać po kontynuacji.

Sięgając po drugi tom przygód Bailey'a miałam przeczucie, że autor niczego nie zepsuje i będziemy mogli cieszyć się dobrą lekturą.

Jakże się cieszę, że się nie pomyliłam.

Nasz bohater także i w tej książce będzie mieć kilka wcieleń. Taki żywot pieska. Po raz kolejny musi znaleźć swój sens życia. Staje się nim ochrona CJ, która jest wnuczką Hannah. Tym razem to ona będzie potrzebować pomocy i wsparcia wiernego przyjaciela.

Większość powieści jest przeznaczona dla Bailey'go jako Molly. Towarzyszy ona CJ w nastoletnim życiu.

„Wszystkie psy wiedzą, że życie ma sens tylko u boku ukochanego człowieka."

Książkę rozpoczynamy w tym samym miejscu, w którym zakończyliśmy poprzedni tom. Potem rozpoczynamy kolejne wcielenia naszego bohatera.

Podziwiam autora za niebywale lekki i wyraźny styl, ale dzięki swojej umiejętności, z niezwykłą starannością i łatwością potrafił wpleść w fabułę niezwykle trudne i bolesne tematy. Fabuła jest świetnie skonstruowana i dopracowana, dzięki temu książka nie przytłacza, a wydarzenia w niej zawarte, pomimo opowieści z punktu widzenia psa, są tak bardzo ludzkie.

Wydarzenia, które spotykają każdego z nas. Jednych bardziej, drugich mniej.

Więcej na: [Adres usunięty]

To tylko książka o psie, a spłaczesz się jak na największych melodramatach i nauczysz, że to w porządku kochać więcej niż jedną osobę. Dzięki niej świat stanie się prostszy, bogatszy i pełen wiary w to, że wszystko dzieje się po coś. A to wszystko za sprawą psa, który wiedział, co w życiu naprawdę ważne.

W. Bruce Cameron to amerykański autor, który od zawsze kochał psy. Być może uznasz, że nie ma w tym nic wyjątkowego, ponieważ przyjazne uczucia wobec zwierząt żywią co najmniej trzy miliardy ludzi na świecie, jednak pisarz posiada unikatową cechę – potrafi przemówić do czytelników osobliwym, zwierzęcym głosem i wzruszyć tak, że paczka chusteczek podczas lektury to będzie zdecydowanie za mało.

Każde zdanie powieści udowadnia wielką, psią miłość Camerona, a jego wizja odradzania się zwierząt w celu realizacji misji urzekła mnie w stu procentach. Jestem przekonana, że po lekturze książki Był sobie pies już nigdy nie spojrzysz na własnego psa w ten sam sposób. Zrozumiesz, dlaczego merda ogonem i piszczy na Twój widok, nawet jeśli nie było Cię tylko pięć minut, poczujesz bezinteresowną i zarazem bezgraniczną miłość, doświadczysz łagodzącej mocy psiego przytulenia oraz docenisz pełne zaufania, wierne spojrzenie prosto w oczy. Twój pies ma bowiem tylko jedno centrum wszechświata – Ciebie.

"Był sobie pies 2" to jedna z tych książek, które uwrażliwiają na otaczający świat, pokazują piękno drobnych rzeczy, ale też mówią o najbardziej bolesnych aspektach ludzkiego życia: chorobie, śmierci, samotności, czy braku zainteresowania ze strony najbliższych. Wbrew pozorom to nie jest głupiutka historia o pieskach i mimo "zwierzęcej" narracji przekazuje wartościowe treści a także skłania do refleksji nad istotą ziemskiej egzystencji. Podkreśla wagę współistnienia ludzi i zwierząt, otacza miłością i przyjaźnią, wskazuje kierunek budowania relacji z najbliższymi, motywuje do pracy nad sobą i stanowi dobry początek do rozmów o planach i marzeniach.

Autor przemawia psim głosem z powodu pierwszoosobowej narracji z punktu widzenia kolejnych wcieleń psa, mimo to udało mu się wykreować urzekających, wielowymiarowych bohaterów, którzy nie tylko budzą sympatię, ale pozwalają wczuć się w ich sytuację. Zarówno Clarity, nazywana CJ, jak i Trent, tworzą ujmującą parę, choć droga do ich wspólnego szczęścia naznaczona jest wieloma przeciwnościami losu. Postaci są wiarygodne i na tyle realne, że z powodzeniem moglibyśmy spotkać je we własnym życiu, a co za tym idzie – szalenie łatwo ich pokochać! I całe szczęście mamy na to mnóstwo czasu, opowieść biegnie chronologicznie, w stałym, dynamicznym tempie. Nie ma czasu na nudę i zbędne przemyślenia, ponieważ autor dba o to, by czytelnik śledził losy postaci z pełnym zaangażowaniem. W treści, mimo przeskoków w czasie, nie ma także dziur fabularnych i nawet jeśli nie znasz pierwszego tomu, z łatwością odnajdziesz się w fabule.

Komu mogę polecić lekturę książki? Wszystkim tym, którzy uwielbiają filmowe, uniwersalne historie, kochają zwierzęta i cenią sobie życie rodzinne. Książkę polubią czytelnicy w każdym wieku, wielbiciele klimatów rodem z powieści Nicholasa Sparksa czy też pierwszej części filmu Był sobie pies. Pamiętaj jednak, że film powstał na motywach pieści i fabularnie znacznie różni się od pierwowzoru.

Podsumowując: "Był sobie pies 2" to doskonała kontynuacja historii Bayleya, nie wymagająca jednak znajomości pierwszego tomu. Urocza, przyjemnie napisana, lekka w odbiorze choć pełna emocji, iście filmowa historia, pełna małych i dużych dramatów, przepełniona słodyczą, miłością i humorem, a także dająca nadzieję na to, że życie, choć czasem pomerdane warto przejść razem.

Recenzja pochodzi z [Adres usunięty]

Tym razem główną bohaterką książki jest CJ, dziewczynka, która chce mieć psa, a nie godzi się na niego Gloria, która jest jej mamą i rzekomo się nią opiekuje. CJ ukrywa więc Molly, która spędza z nią przyjemnie czas. Następnie Moly zdycha i pojawia się pod postacią nowego pieska. Ta część jest ciekawsza niż pierwsza, więc zapoznałam się z nią jeszcze sprawniej. Pisana jest z psiej perspektywy.

Zawsze myślałam, że „Był sobie pies” to przede wszystkim film. Obejrzałam go wraz z dzieciakami w pewien zimowy weekend. Chlipałam ja, buczała moja córka… tylko syn udawał, że nic a nic go nie ruszyło. Takie tam męskie gadanie. Jakież było moje zdziwienie, kiedy w moje ręce wpadła powieść „Był sobie pies 2”. Pędem siadłam do komputera i wyczytałam, że to powieść była pierwsza, a nie film. Chciałam znaleźć pierwszy tom, ale nie starczyło mi cierpliwości. Ciekawość zwyciężyła i z niecierpliwością zaczęłam poznawać dalsze losy Koleżki.

Tak jak ekranizacja pierwszej części spowodowała we mnie potoki łez, tak czytanie drugiej części - zapewniam że równie wzruszającej – nie rozczuliło mnie tak bardzo. Bardziej podtrzymało mnie na duchu i dało wiarę, że dobro jest w każdym z nas.

Autor bardzo płynnie pozwala czytelnikowi powrócić na farmę, gdzie zakończyła się I część powieści. Koleżka jest nadal wiernym towarzyszem Hanny oraz jej rodziny. Wprawdzie jego ukochany Pan już nie żyje, ale pozostała jego synowa Gloria i jej córeczka Clarity. Gloria to zadufana w sobie kobieta, dla której ważny jest tylko i wyłącznie czubek własnego nosa. Nie zwraca uwagi na córeczkę, co wymusza na psie działania ratujące małą z tarapatów. Nie ma co liczyć na wdzięczność, bo Gloria szczerze nienawidzi psów i zamiast docenić działania psiaka, widzi w nim główną przyczynę problemów. Koleżka, a właściwie już Bailey kocha Clarity całym swoim psim serduszkiem i wie, że opieka nad nią będzie treścią jego życia. Jego i wszystkich kolejnych wcieleń. Clarity potrzebuje wsparcia jak mało kto. Jest bardzo samotna, a ze strony matki nie ma żadnego wsparcia. Powiem więcej – jest po prostu zaniedbywana i pozostawiona sama sobie. Jej jedynym wsparciem jest przyjaciel Trend no i oczywiście kolejne wcielenia Koleżki.

Bardzo podobał mi się wątek o wykrywaniu przez psy nowotworu. Wiem, że to fikcja literacka, ale problem ujęto w taki sposób, że wyjątkowo mnie to ujęło. Przekopałam Internet w poszukiwaniu wiadomości i okazało się, że rzeczywiście psy wykrywają niektóre choroby. Może nie od razu nowotwór, ale na przykład podwyższony poziom cukru we krwi jak najbardziej.

Książka jest przepiękna, a już fragmenty, które dzieją się w głowie psa są po prostu urzekające. Czytałam z wielka przyjemnością o tym, jak pies analizował zaistniałe sytuacje i do jakich dochodził wniosków. Cierpiałam, kiedy był ignorowany i niesprawiedliwie traktowany. Uwielbiałam, gdy otrzymywał zasłużona porcję „głasków”. Sama mam psa i powiem Wam, że od czasu tej lektury na stałe do mojego słownika weszło słowo „głaski”, którego chyba nie trzeba nikomu tłumaczyć.

Książka porusza wiele tematów, które nie są wcale wzruszające. Problem bulimii u nastolatków, ucieczki z domu, destrukcyjne towarzystwo, czy też myśli samobójcze są w powieści dość częstym gościem. Na szczęście nasza główna bohaterka ma ukochanego psiaka, którego towarzystwo jest remedium na wszystko. Jego bezwarunkowa miłość pozwala przejść Clarity przez najgorsze chwile życia. Wprawdzie matka kilka razy próbowała pozbyć się psa z życia dziewczynki, ale to tylko cementuje miłość do czworonoga.

Trudne były dla mnie momenty, w których pies odchodził, aby narodzić się na nowo. Jednak w książce (bez muzyki i obrazu) te chwile nie rodziły aż tylu emocji i nie wzbudzały rzeki łez w moich oczach. Na szczęście.

„Był sobie pies 2” to naprawdę piękna powieść. Nieskomplikowania i jednowątkowa pozwalająca skupić się na losach kolejnych wcieleń koleżki i ludzi mu towarzyszących. Koleżka, Bailey, Max czy Toby – wszystkie wcielenia psiaka były nakierowane na miłość do człowieka. Wszystkie wcielenia naszego bohatera były kochane a w zamian oddawały całe swoje psie serce. Naprawdę warto przeczytać tę powieść tuląc w trakcie lektury swojego psiaka i dając mu odpowiednią porcję głasków.

Po przeczytaniu tej książki bardzo długo zbierałam się do napisania jej recenzji. Dlaczego? Autor po prostu rozłożył mnie na łopatki, a ja nie miałam pojęcia co, i jak mam napisać, aby nie zdradzić za dużo szczegółów.

"Był sobie pies 2" to tylko teoretycznie opowieść o życiu psa (a właściwie kilku psów). Tak na prawdę to przepiękna historia o przyjaźni, miłości, rodzinie i wsparciu - czyli o najważniejszych wartościach w życiu człowieka. W. Bruce Cameron za pomocą tej książki pokazuje czytelnikowi jak wielką moc ma miłość i przyjaźń. Moc zarówno pozytywną, jak i negatywną. Z jednej strony autor pokazuje Nam miłość, która uskrzydla i pozwala pokonywać trudności losu, a z drugiej miłość, która niszczy i prowadzi do samych negatywnych działań. Autor opisuje jak wielkie znaczenie w życiu człowieka ma również przyjaźń - nie tylko ta między zwierzakiem, a człowiekiem, ale również ta międzyludzka. No i najważniejsze - rodzina. Możemy się otaczać rodziną "krew z krwi" lub rodziną z wyboru.

Ja mogę napisać tylko jedno: ta książka jest ŚWIETNA. Przepiękna, wartościowa, poruszająca serce i duszę. Autor swoją powieścią wywołuje śmiech, szczęście, żal, gniew, złość i wiele innych uczuć. Wyciska wiele łez z czytelnika. Dodatkowo sprawia, że Nasze myśli uciekają do rzeczywistego świata i zaczynają analizować Nasze własne życie.

Pełną recenzję oczywiście na blogu

Wiadomość o nadciągającej premierze najnowszej książki W. Bruce'a Camerona była niczym balsam dla mojej duszy. Zarówno "Był sobie pies", jak i książka "O psie, który wrócił do domu", skradły moje serce i z niecierpliwością wyczekiwałam kolejnej, wzruszającej, niesłychanie mądrej historii snutej z perspektywy rozumnego i oddanego czworonoga. Już pierwsze strony lektury dają pewność, że autor zafundował czytelnikom następną, niesłychanie emocjonującą, ale i rozbawiającą do łez opowieść, obok której nikt nie będzie w stanie przejść obojętnie. Po przekroczeniu wstępu, przepadłam totalnie, zapomniałam o całym świecie i z zapałem oraz łzami w oczach kroczyłam po kolejnych przeszywających akapitach i już doskonale zdawałam sobie sprawę, że nadciągająca lawina emocji niejednokrotnie rozszarpie moje serce na strzępy.

"Ethan był moim chłopcem, ale Clarity była moją dziewczynką."

Bailey, mimo początkowej pewności, iż jego misja dobiegła końca, dość szybko przekonuje się, że otrzymał pod opiekę kolejnego człowieka. Nie chce zdradzić swojego ukochanego chłopca, ale z czasem domyśla się, że Ethan byłby zadowolony z jego troski o zaniedbaną przez matkę wnuczkę. I choć sama Clarity pokochała psiaka momentalnie, to jednak ich przyjaźń nie obyła się bez większych, trudnych do obejścia przeszkód. Czy bezinteresowna miłość i oddanie tym razem również okażą się silniejsze niż wszelkie trudności? Czy Clarity w pełni zaufa swojemu psiemu aniołowi? I czy rozpozna swojego pieska, gdy ten powróci do niej w kolejnym wcieleniu?

"Poszedłem za nią do sypialni, którą dzieliła z Emily. Rzuciła się na łóżko, a ja wskoczyłem do niej i mnie objęła. Poczułem, jak jej smutek nieco się ulatnia. Zmniejszanie go było jednym z moich najważniejszych zadań."

W. Bruce Cameron jak zwykle nie zawodzi i częstuje swoich czytelników prawdziwą, rozczulającą bombą emocjonalną, z jakiej niełatwo ochłonąć, jeszcze długo po zakończonej lekturze. Akcja książki jest nieobliczalna i niesłychanie wartka, dlatego kartki praktycznie same przelatują przez palce. Język pisarza wyróżnia nadzwyczajna sugestywność, zatem wszelkie uczucia psiaka oraz jego ludzkich przyjaciół momentalnie przenoszą się na czytającego. Biorąc pod uwagę ich intensywność, a także wyjątkowo trudną tematykę, jaką naszpikowana jest cała mądra opowieść, unikanie łez jest w tym wypadku czymś niemożliwym. Płakałam wielokrotnie, zarówno ze wzruszenia, jak i ze smutku, lecz także ze śmiechu czy radości, a więc ściśle mówiąc, otrzymałam cały pakiet doznań, jaki tylko mogłam sobie wymarzyć.

"Pieski mogą kochać więcej niż jednego człowieka. Tylko że tutaj nie miałem jednak konkretnej osoby do kochania - wyglądało na to, że sensem mojego życia stało się obdarzanie miłością wszystkich wokół. W ten sposób ich uszczęśliwiałem."

Niesłychanie rozczula mnie zabieg ukazywania świata z perspektywy psa, i to nie byle jakiego, ale wyjątkowo grzecznego i oddanego, będącego niczym prawdziwy anioł stróż. Bezsprzecznie, taka forma rozbudza w czytających ogromną empatię, uwrażliwia, ale również pozwala dostrzec własne błędy. Autor bezlitośnie obnaża wady i defekty ludzi, czym skłania do głębokiej zadumy na temat własnego zachowania. Jestem także przekonana, że ta zachwycająca historia wywrze ogromne wrażenie na ludziach, którzy z jakiegoś powodu nie doceniają czworonogów. Otworzy im oczy, uświadomi, jaką bezgraniczną miłością, zaufaniem i przywiązaniem może obdarzyć człowieka każdy pies, być może nawet skłoni ich do adopcji pewnego porzuconego kundelka, dla którego stworzą kochający, ciepły dom.

"Byłem psem, który kochał wielu ludzi - to czyniło ze mnie grzecznego pieska."

"Był sobie pies 2" jest nadzwyczaj piękną, wartościową, poruszającą duszę opowieścią, która wywrze ogromny wpływ nawet na najbardziej skamieniałe serce. To niezwykła, niezapomniana, zachwycająca historia o prawdziwej przyjaźni, wiecznej miłości i bezwarunkowym przywiązaniu, które możemy otrzymać od najlepszego kompana człowieka, jakim jest każdy, wspaniały, bezinteresowny piesek. Jeśli macie ochotę na kolejną ciepłą, rozczulającą, wzruszającą, ale zarazem rozbawiającą do łez pieską opowieść, która zajmie w waszym miejscu wyjątkowe miejsce, jak najprędzej musicie sięgnąć po kontynuację losów uroczego Baileya! Polecam gorąco!

Jakiś czas temu byłam totalnie pod wrażeniem książki Był sobie pies, chociaż moja Raulka odeszła za tęczowy most to jednak ciągle darzę atencją psiaki i uważam, że te książki to zasłużony Bestseller, kiedy zobaczyłam w zapowiedziach Był sobie pies 2 to napaliłam się i na film i na książkę. Wzięłam się za nią dzisiaj, kiedy ledwo dycham, mam zatkany nos i ewidentnie coś chce zjeść mi płuc(na szczęście poinformowałam bliskich o moich funeralnych preferencjach), starczyła mi książka dosłownie na dzień. Nie mogę zliczyć, ile razy płakałam. Książki o zwierzętach, zawsze tak na mnie działały. A ta jest cudowna.

Książka zaczyna się od Koleżki, który lata temu połączył chłopca, który był sensem jego życia z Hannah. Ethan odszedł, a Koleżka tęskni, jego zadaniem jest wspieranie Hannah, pewnego dnia Koleżka rozumie, że jego misja się nie skończyła, że piesek nie musi kochać tylko jednego człowieka, teraz Koleżka ma zająć się wnuczką Ethana. Jednak losy psa i dziewczynki się rozchodzą, Koleżka umiera, a wcześniej Clarity zostaje zabrana przez swoją walniętą matkę. W kolejnym wcieleniu Koleżka odradza się jako Molly, spotyka Clarity, a jej brat zostaje przygarnięty przez najlepszego przyjaciela dziewczynki. Zaczyna się ich wspólna droga a Molly w kolejnych wcieleniach pokaże, że psia miłość jest wieczna.

Jaka to jest dobra, ciepła książka. Powieść o takiej wielkiej psiej miłości, że czujemy te fale miłości, o których czytaliśmy w książce. Wcześniej obserwowaliśmy przyjaźń psa z chłopcem, typowe męskie problemy, tymczasem tutaj mamy żeńską stronę. Powiem Wam, że jak na początku zobaczyłam zapowiedź, to pomyślałam, serio co może być więcej, piesek spełnił swoją misję, to będzie pewnie na siłę. Od razu się przyznaję, jak ja się myliłam. Nic tu nie jest na siłę, nie czuć wydłużania książki, tworzenia czegoś z kosmosu. Wszystko jest spójne, naturalne i przesiąknięte atmosferą psiej miłości, chociaż będzie sporo smutku, ale to taki dobry smutek. Mnie ta książka po prostu ujęła!

Nie wyobrażam sobie życia bez mojego psa. Kiedy odszedł mój poprzedni przyjaciel, "szukałam" go w każdym napotkanym zwierzaku. Wierzyłam, że wróci do mnie pod inną postacią, bo przecież jesteśmy ze sobą związani na zawsze.

O powracaniu do ukochanego człowieka pisał W. Bruce Cameron w książce "Był sobie pies". Bailey wracał do swojego Ethana i wypełnił swój psi obowiązek - mimo zmiany ciała przeprowadził swojego towarzysza na drugą stronę. Był pewien, że wcielenie Koleżki będzie jego ostatnim.

Nic bardziej mylnego - Koleżka w "Był sobie pies 2" opiekuje się małą Clarity. Tym razem to wnuczka "jego chłopca" go potrzebuje. I kiedy Koleżka "budzi się" w nowym wcieleniu jako Molly, zaczyna rozumieć, że ma jeszcze jedną misję do wypełnienia. Opiekowanie się "dziewczynką Ethana".

Obie części są niezwykle wzruszające - ja ryczałam jak dziecko przy każdej "śmierci" psiaka, przy każdym geście miłości okazanej człowiekowi. Kocham psy i uważam, że są od nas milion razy lepszymi stworzeniami. Autor tej historii idealnie to ukazał w obu częściach.

Zdecydowanie to jedna z moich ukochanych książek i chciałabym, żeby moje życie skończyło się tak samo jak życie Ethana i jego psa.

Bardzo dobrze pamiętam czasy mojego dzieciństwa, gdy praktycznie wszystkimi książkami, jakie czytałam, były przeróżne historie o psach i kotach (choć te o tych pierwszych o wiele bardziej przypadały mi do gustu). Z biegiem lat mój czytelniczy gust ulegał zmianie, a ja po tytuły, których bohaterami były zwierzęta, przez bardzo długi czas w ogóle nie sięgałam. Dlatego też, o czym warto wspomnieć, nie czytałam żadnej książki, której autorem jest W. Bruce Cameron, choć słyszałam o nich dość sporo pozytywnych opinii. Wszystko zmieniło się jednak przez ,,Był sobie pies 2". Dzięki tej książce przypomniałam sobie beztroskie czasy dzieciństwa, lecz zarazem otrzymałam historię o wiele bardziej dojrzałą i niesamowicie poruszającą.

Bailey - główny bohater pierwszej części, powraca w zupełnie nowych psich wcieleniach, a jego szalona misja jeszcze się nie zakończyła. Teraz musi za wszelką cenę opiekować się wnuczką Ethana, Clarity June, która wraz ze swoją matką wyjeżdża do wielkiego, pełnego niebezpieczeństw miasta. Dorastająca nastolatka wpada w ogromne tarapaty, z którymi sama nie potrafi sobie poradzić. Choć na matkę nie może liczyć, ma na szczęście przy sobie swego psiego towarzysza, który nie odstępuje jej na krok i wspiera we wszystkim, co przeżywa. Bailey pod wieloma przeróżnymi postaciami musi zrobić wszystko, co w jego psiej mocy, aby Clarity w końcu odnalazła w swoim życiu szczęście i spokój.

Prawdę mówiąc, nie miałam pojęcia, czego mogłabym się po tej historii spodziewać. Jako, iż jest ona napisana z perspektywy psa, z początku sądziłam, że będzie prosta i infantylna, a jej głównym tematem będą przeróżne zabawne przygody, które Bailey przeżył. Jak się po pewnym czasie okazało, dostałam coś zupełnie innego. Co prawda książka ,,Był sobie pies 2" napisana jest dość prostym językiem, jednak przedstawia czytelnikowi wiele problemów, z którymi muszą się borykać współcześnie młodzi ludzie. Bulimia, próby samobójcze czy też chociażby poszukiwanie akceptacji to tylko kilka z poruszanych przez autora tematów. Na szczęście nie wszystko w owej historii jest aż tak przygnębiające. Bardzo podobała mi się chociażby niezwykle urocza i rozczulająca relacja CJ (Clarity) i Baileya. Sama również mam w domu psa, dlatego z doświadczenia dobrze wiem, jakie te zwierzęta potrafią być kochane. A główny psi bohater to akurat niezwykle grzeczny piesek, który zasługuje na wszystko, co najlepsze.

Losy głównych bohaterów śledziłam z niemałym zainteresowaniem. Choć momentami wydawały mi się być zdecydowanie zbyt naciągane (zwłaszcza pod koniec), to i tak byłam bardzo ciekawa, jak wszystko się potoczy. Nie ukrywam, że jest to książka bardzo wzruszająca i poruszająca, zwłaszcza dla każdego miłośnika psów. Ja również niejednokrotnie miałam łzy w oczach, gdy czytałam o wszystkich przeciwnościach losu, które musieli przechodzić bohaterowie, szczególnie przez to, w jaki sposób opisywał to nieświadomy niczego Bailey. Ostatecznie zakończenie zdecydowanie mnie usatysfakcjonowało i nie żałuję ani sekundy spędzonej z tym tytułem.

Uważam jednak, że mimo wszystko nie jest to książka dla młodszych czytelników. Głównie ze względu na poruszaną przez nią problematykę i niektóre dialogi. Mogą najzwyczajniej w świecie jej w pełni nie zrozumieć. Aczkolwiek już tym starszym powinna zdecydowanie przypaść do gustu. Choć na pierwszy rzut oka może się wydawać, że ,,Był sobie pies 2" to historia wyłącznie urocza, wręcz dla dzieci, szybko okazuje się, że pokazuje ona życie we wszystkich słodko-gorzkich odcieniach i niczego nie pomija.

Reasumując, była to dla mnie przygoda niezwykła, pełna śmiechu, lecz i niejednokrotnie łez. Pierwszy raz czytałam książkę napisaną z perspektywy psa, jednak zabieg ten zaintrygował mnie na tyle, że w przyszłości sięgnę jeszcze po inne tego typu książki autorstwa W. Bruce'a Camerona. Cóż, Był sobie pies 2 do poprzedniczki co prawda porównać nie mogę, lecz całokształt wywołał we mnie ogrom przeróżnych emocji i będę o tej historii pamiętać. To niesamowita książka o bezgranicznej miłości psa do swojego właściciela, a także pokonywaniu własnych słabości i poszukiwaniu szczęścia. Zdecydowanie polecam, zwłaszcza miłośnikom tych wspaniałych czworonogów.

W. Bruce Cameron nie zawiódł mnie i w tej części, ponownie nie miałam nawet ochoty odkładać tej książki, gdybym miała cały wolny dzień, to przeczytałabym ją za jednym tchem.

Styl autora jest niesamowicie przyjemny, a do tego nie zawiewa nudą.

Jak przystało na tę serię, narratorem jest Bailey, który opisuje wszystkie wydarzenia ze swojego punktu widzenia. Tym razem jego życiowym celem staje się opieka nad Clarity, wnuczką Ethana. Dziewczynka żyje z matką, która nie patrzy dalej jak na własny czubek nosa. Clarity ma sporo problemów i tylko jednego przyjaciela, który ją wspiera. Psiak okazuje się być dla niej nadzieją na lepsze jutro, daje jej siłę i chęć do walki o siebie i czworonożnego przyjaciela.

Jak się już przekonaliśmy w poprzednim tomie, przychodzi w pewnym momencie czas, że główny bohater odchodzi, by odrodzić się w nowym wcieleniu. Przyznam się szczerze, że uroniłam kilka łez w tych sytuacjach...

Powieść porusza ogrom ważnych tematów, takich jak samotność, starość, bulimia, kruchość życia... Czytając jeszcze bardziej uzmysławiamy sobie jak cudownymi i wiernymi zwierzętami są psy, potrafią poświęcić władne dobro na naszą rzecz. Nie na darmo mówi się, że pies to najlepszy przyjaciel człowieka - od momentu uzyskania jego zaufania aż do końca jego życia.

Bardzo się cieszę, że powstają takie książki, może dzięki niej młodsi czytelnicy zaczną rozumieć, że zwierze to nie zabawka, tylko istota czująca.

[Adres usunięty]